საქმე №ას-1468-2020 29 აპრილი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ი.ქ–ი, ხ.ს–ი, ა.ტ–ძე, გ.ჭ–ძე, თ.ნ–ი (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - კ.ჭ–ძე, ქ.ღ–ი, გ.გ–ძე, ო.მ–ი, ნ.დ–ძე, ლ.დ–ძე, ნ.კ–ძე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ამხანაგობის კრების ოქმებისა და ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ი.ქ–მა, ხ.ს–მა, ა.ტ–ძემ, გ.ჭ–ძემ და თ.ნ–მა (შემდგომ - მოსარჩელეები, პირველი აპელანტები, კასატორები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში კ.ჭ–ძის (შემდგომ - პირველი მოპასუხე), ქ.ღ–ის (შემდგომ - მეორე მოპასუხე), გ.გ–ძის (შემდგომ - მესამე მოპასუხე), ო.მ–ის (შემდგომ - მეოთხე მოპასუხე), ნ.დ–ძის (შემდგომ - მეხუთე მოპასუხე), ლ.დ–ძისა (შემდგომ - მეექვსე მოპასუხე) და ნ.კ–ძის (შემდგომ - მეშვიდე მოპასუხე, ასევე ერთობლივად მოხსენიებული, როგორც მოპასუხეები) მიმართ და მოითხოვეს ამხანაგობის კრების ოქმებისა და ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა.

სარჩელის საფუძვლები

2. მოსარჩელეები და მოპასუხეები ........ ქ. მე-2 ჩიხის №11-ში მდებარე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „........ ქ. 2-ე ჩიხი №11-ის“ (შემდგომ - ამხანაგობა) წევრები არიან. მოპასუხეებმა, მოსარჩელეებისაგან მალულად, სხვენზე საკუთრების უფლება დაირეგისტრირეს 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმების საფუძველზე, რომლითაც, თითქოსდა, პირველ მოპასუხეს საკუთრებაში გადაეცა 85.51 კვ.მ სხვენი, მეორე მოპასუხეს - 68.71 კვ.მ, მესამე მოპასუხეს - 127.81 კვ.მ, მეოთხე მოპასუხეს - 70.52 კვ.მ. მოპასუხეებს ისე გადაეცათ ამხანაგობის საერთო საკუთრება, რომ კრება არც კი გამართულა. მოსარჩელეებმა არაფერი იცოდნენ კრების შესახებ. სადავო ოქმები არ ასახავს სინამდვილეს.

3. პირველმა მოპასუხემ უკანონოდ მიღებული ქონება გაასხვისა მეხუთე მოპასუხეზე. რაკი საერთო საკუთრების განკარგვისათვის გამყიდველს ამხანაგობის თანხმობა არ ჰქონია, ხელშეკრულება კანონსაწინააღმდეგო და ბათილია. ბათილია მეორე მოპასუხესა და თავის შვილს - მეექვსე მოპასუხეს შორის დადებული 2014 წლის 27 ნოემბრის ჩუქების ხელშეკრულებაც, რადგან ის მოჩვენებითი გარიგებაა. ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი 2014 წლის 26 ნოემბერს, მეოთხე მოპასუხესა და მეშვიდე მოპასუხეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებაც, რამდენადაც გამყიდველმა გაიგო რა სასამართლოში დავის დაწყების შესახებ, ქონება მოჩვენებითად, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, გადაუფორმა თავის მეუღლეს.

მოპასუხეების შესაგებელი

4. ამხანაგობის წევრმა მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, კრება მოიწვიეს და გამართეს კანონის მოთხოვნათა დაცვით. სხვენი საკუთრებაში გადაეცათ ამხანაგობის წევრების თანხმობით. თუკი მოსარჩელეებს სურვილი ექნებოდათ, ისინიც მიიღებდნენ ფართებს, თუმცა ფართის გადაცემაზე პრეტენზია არავის განუცხადებია. ნიშანდობლივია, რომ ერთ-ერთი მოსარჩელე ხ.ს–ი (შემდგომ ასევე კრების თავმჯდომარე), სადავო კრებაზე თავმჯდომარის სტატუსით მონაწილეობდა და ოქმი მისი ხელმოწერით გაფორმდა.

5. სარჩელი არ ცნეს არც სადავო ქონებათა მყიდველებმა. მეხუთე მოპასუხემ განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია კანონის დაცვით, კეთილსინდისიერი გზით, გაზეთ „სიტყვა და საქმეში“ ნახა გასაყიდ უძრავ ქონებაზე განცხადება და მან არაფერი იცოდა გამყიდველის მიერ უძრავი ქონების უკანონოდ მიღების შესახებ.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა - ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობის სადავო კრების ოქმი, რომლითაც პირველ მოპასუხეს საკუთრებად გადაეცა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სხვენიდან 85.51 კვ.მ; ბათილად იქნა ცნობილი კრების ოქმი, რომლითაც მეორე მოპასუხეს საკუთრებად გადაეცა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სხვენიდან 68.71 კვ.მ; ბათილად იქნა ცნობილი კრების ოქმი, რომლითაც მესამე მოპასუხეს საკუთრებად გადაეცა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სხვენიდან 127.81 კვ.მ; ბათილად იქნა ცნობილი კრების ოქმი, რომლითაც მეოთხე მოპასუხეს საკუთრებად გადაეცა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სხვენიდან 70.52 კვ.მ; ბათილად იქნა ცნობილი მეორე მოპასუხესა და მეექვსე მოპასუხეს შორის 2014 წლის 24 ნოემბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება; ბათილად იქნა ცნობილი მეოთხე მოპასუხესა და მეშვიდე მოპასუხეს შორის, 2014 წლის 21 ნოემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება; მოპასუხეებს დაეკისრათ იურიდიული მომსახურების საფასურის - 800 ლარის ანაზღაურება მოსარჩელეთა სასარგებლოდ.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 10 იანვრის დამატებითი გადაწყვეტილებით სარჩელი 2013 წლის 7 ნოემბერს პირველ მოპასუხესა და მეხუთე მოპასუხეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

8. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებები სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა და მეორე და მეექვსე მოპასუხემ (შემდგომ ასევე მეორე აპელანტი). ამასთან, მოსარჩელეებმა დააზუსტეს სასარჩელო მოთხოვნა და ბათილობასთან ერთად სადავო ქონების ამხანაგობის საკუთრებაში დაბრუნება მოითხოვეს (იხ. სააპელაციო სასამართლოს 22.01.2019წ. კრების ოქმი, 17:05).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. გასაჩივრებულ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება და 2018 წლის 10 იანვრის დამატებითი გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად; მეორე და მეექვსე მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა შემდეგი სახით: თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება გაუქმდა ნაწილობრივ, კერძოდ, გაუქმდა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1-ლი, 1.2 და მე-2 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მეორე მოპასუხისათვის 68.79 კვ.მ სხვენის გადაცემის ნაწილში 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; სარჩელი ასევე არ დაკმაყოფილდა 2014 წლის 21 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი მეორე აპელანტებისთვის სახელმწიფო ბაჟის - 850 ლარისა და იურიდიული მომსახურების - 800 ლარის მოსარჩელეების სასარგებლოდ დაკისრების ნაწილში; მოსარჩელეთა მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი დარჩა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად; მოსარჩელეებს სოლიდარულად დაეკისრათ მეორე აპელანტების მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1520 ლარის ანაზღაურება ამ უკანასკნელთა სასარგებლოდ.

10. სააპელაციო სასამართლომ, პირველ რიგში, ყურადღება გაამახვილა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შემოწმების ფარგლებზე. რაკი გადაწყვეტილება მხოლოდ მეორე და მეექვსე მოსაპუხემ გაასაჩივრა, ამასთან, მოპასუხეთა მიმართ სადავო კრების ოქმებით მიღებული იყო დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებები, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეამოწმა მხოლოდ იმ ნაწილში, რომლითაც სადავო ოქმი გაბათილდა მეორე მოპასუხისათვის 68.71 კვ.მ-ის საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში, ასევე - 2014 წლის 24 ნოემბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის ნაწილში.

11. საქმეში არსებული მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების შედეგად პალატამ მიიჩნია, რომ იკვეთებოდა ისეთი პრეზუმირებული ფაქტები და ობიექტური გარემოებები, რომელთა საფუძველზეც გამოირიცხებოდა მოსარჩელეთა მტკიცება და დასტურდებოდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მხრიდან ნების გამოვლენა მეორე მოპასუხისათვის თავისი ბინის თავზე არსებული 68.71 კვ.მ ფართის (სხვენის ნაწილი) საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, რაც გაფორმებულია 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმით.

12. კრების ოქმის მიხედვით, ამხანაგობის ყველა წევრმა გამოთქვა თანხმობა მეორე მოპასუხისათვის 68.71 კვ.მ ფართის (სხვენის) საკუთრებაში გადაცემის შესახებ. პალატის მითითებით, ამ მტკიცებულების მნიშვნელობა ფასეულია იმ თვალსაზრისით, რომ ოქმი ხელმოწერილია თავად ერთ-ერთი მოსარჩელის ხ.ს–ის (შემდგომ - კრების თავმჯდომარე), როგორც 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების თვმჯდომარის მიერ და საგულისხმოა, რომ მისი ხელმოწერის ნამდვილობა სადავო არ იყო. ყურადსაღები იყო ის ფაქტიც, რომ კრების ოქმს სათაურად მუქად აწერია „ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის/ფართის გასხვისების შესახებ“ და პირველივე გვერდზე მითითებულია სხვენის კონკრეტული ფართის - 68.71 კვ.მ-ის ახალი მესაკუთრე - ქ.ღ–ი. მოსარჩელემ, როგორც კრების თავჯდომარემ, ხელი მოაწერა კრების ოქმს და დამოწმდა ნოტარიალურად. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოწმეთა ჩვენებებიც ადასტურებდა, რომ ამხანაგობის კრება გაიმართა ამხანაგობის თამვჯდომარის ბინაში.

13. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურებული ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ამხანაგობის კრება გაიმართა და სადავო 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმზე კრების თავმჯდომარის ხელმოწერის ნამდვილობა სადავოდ არ გამხდარა, პალატის მოსაზრებით, პრეზუმფციულობას სძენს ამ კრების ოქმში დაფიქსირებულ მოცემულობას იმის შესახებ, რომ კრება ჩატარდა სწორედ ამხანაგობის წევრის - მეორე მოპასუხისათვის თავისი კუთვნილი ბინის თავზე არსებული ფართის 68.71 კვ.მ-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ საკითხის გადასაწყვეტად. პალატამ პრეზუმირებულად მიიჩნია ის ფაქტიც, რომ კრებაზე საკითხს ყველა წევრმა ერთხმად დაუჭირა მხარი. საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელე მხარეს, რომელმაც არათუ შესაბამისი მტკიცებულებები, არამედ დასაბუთებაც კი ვერ წარმოადგინა ამ მტკიცების ნაწილში. პალატამ მიუთითა იმაზეც, რომ მოსარჩელეებს, როგორც პირველი სართულის მცხოვრებლებს, არ უკისრიათ სახურავის შეკეთების ხარჯებში თანამონაწილეობის ვალდებულება, რის გამოც არალოგიკური იყო, მოპასუხეებს დასჭირვებოდათ მოსარჩელეთა თანხმობა მხოლოდ სახურავის შეცვლის შესახებ საკითხის ერთხმად გადაწყვეტისათვის.

14. ამგვარად, იმ პირობებში, როდესაც სადავო კრების ოქმი შედგენილია კანონით დადგენილი წესით, ახლავს უფლებამოსილი პირის ხელმოწერა და არ არსებობს მასში დაფიქსირებული ნების გამოვლენის ეჭვქვეშ დაყენების წინაპირობა, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა 68.71 კვ.მ-ის მეორე მოპასუხისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ კრების ოქმის ბათილად ცნობის საფუძველი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, აღარ არსებობდა არც სადავო ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველიც, ვინაიდან სადავო კრების ოქმის ბათილობის გარეშე მხოლოდ ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობისადმი ნამდვილი იურიდიული ინტერესი (სსსკ-ის 180-ე მუხ.) მოსარჩელე მხარეს არ ჰქონდა.

15. მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივართან მიმართებით სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სააპელაციო მოთხოვნათა დაკმაყოფილების წინაპირობა, რადგან მათი მოთხოვნა ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ მეხუთე მოპასუხე არ წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს და მან იცოდა პირველი მოპასუხის საკუთრების უფლების ნაკლის შესახებ. პალატის მითითებით, დადგენილი იყო, რომ მყიდველი ამხანაგობის სადავო კრების ოქმების გაფორმების დროისთვის ამხანაგობის წევრი არ იყო, მას მონაწილეობა არ მიუღია კრებაში და არც რომელიმე წევრთან დაახლოებული პირი არ იყო. ამასთან, მან სხვენზე საკუთრების უფლება დაირეგისტრირა 2013 წლის 13 ნოემბერს, სადავო კრების ჩატარებიდან სამი წლის შემდეგ. შესაბამისად, მოსარჩელეებს ეკისრებოდათ იმ ფაქტის მტკიცების ტვირთი, რომ შემძენმა იცოდა სამი წლის წინ გამართული ამხანაგობის კრების სადავოობისა და გამყიდველის საკუთრების უფლების ნაკლის შესახებ, რაც მოსარჩელეებმა ვერ დაადასტურეს. ამდენად, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ შემძენი კეთილსინდისიერი იყო, რომელმაც არ იცოდა და არც შეიძლება, სცოდნოდა საჯარო რეესტრში გამყიდველის სახელზე რეგისტრირებული საკუთრების უფლების უფლებრივი ხარვეზის შესახებ. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა მოთხოვნა 2013 წლის 7 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე უსაფუძვლო იყო.

16. რაც შეეხება მოსარჩელეთა დაზუსტებულ მოთხოვნას სადავო სხვენის ფართების ამხანაგობის საკუთრებაში დაბრუნების შესახებ, პალატამ მიუთითა, რომ არ არსებობდა პირველი და მეხუთე მოპასუხის საკუთრების უფლებათა ბათილად ცნობის საფუძველი მათ საკუთრებაში არსებული სხვენის ფართების მიმართ. შესაბამისად, გამორიცხული იყო სხვენის ამ ნაწილებთან მიმართებით აპელანტების მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობა.

კასატორთა მოთხოვნა და საფუძვლები:

17. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს და მოითხოვეს: გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელეთა სააპელაციო საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 14 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, რომლითაც მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელეებს დაეკისრათ მოპასუხეთა მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟისა და იურიდიული მომსახურების ანაზღაურება.

18. კასატორის მტკიცებით, ამხანაგობის წევრების კრებაზე მოწვევის, კრების გამართვისა და გადაწყვეტილების მიღებაში მათი მონაწილეობის მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდათ მოპასუხეებს, თუმცა არანაირი წერილობითი მტკიცებულება მათ არ წარმოუდგენიათ და მხოლოდ ზეპირი ახსნა-განმარტებებით შემოიფარგლენ.

19. მიუხედავად სათანადო მტკიცებულების არარსებობისა, სააპელაციო სასამართლომ კასატორების საკუთრების უფლება გააუქმა საქმის შედეგით დაინტერესებული მოწმეების ჩვენებათა საფუძველზე, რითაც სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის 105-ე მუხლი. მოწმეთა ჩვენებები არაფრისმთქმელია, ყველა მოწმე საუბრობს სახურავის შეკეთებაზე თანხმობის გაცემაზე და არა - ქონების საკუთრებაში გადაცემაზე. სასამართლო თავისთვის სასარგებლო კონტექსტით აფასებს მათ ჩვენებას. მოწმეთა ჩვენებები სანდოობის კუთხითაც არადამაჯერებელია.

20. დაუშვებელია მოწმეთა ჩვენების გამოყენება პრეზუმფციად, რაც ეწინააღმდეგება სსსკ-ის 105-ე და 106-ე მუხლებს, რომელთა თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც, თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. შესაბამისად, გაუგებარია, როგორ მიიჩნია სასამართლომ პრეზუმფციად მოწმეების ჩვენება და როგორ მიანიჭა მათ პერიუდიციულ ფაქტებზე მეტი იურიდიული ძალა, კერძოდ, სასამართლომ იმავე სამოქალაქო საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საწინააღმდეგოდ დაადგინა კრების ოქმის კანონიერება. გამოდის, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებულია ოქმების უკანონობა და სააპელაციო სასამართლომ კი, იმავე დროს გამართული კრების ერთ-ერთი ოქმი მიიჩნია კანონიერად.

21. ამასთან, ნიშანდობლივია, რომ მხოლოდ კრების თავმჯდომარის ხელმოწერით ვერ დადასტურდება დანარჩენი ამხანაგობის წევრების მიერ ნების გამოვლენა. დავუშვათ, სასამართლოს მსჯელობა თავმჯდომარის ნების გამოვლენასთან მიმართებით სწორია, კრებაზე დაუსწრებლობის შესახებ დანარჩენი წევრების პრეტენზიასთან დაკავშირებით რატომ არ იმსჯელა სააპელაციო სასამართლომ?

22. აღსანიშნავია ისიც, რომ პირველი ინსტანციით საქმის განხილვისას მოპასუხეებს არ მიუთითებიათ სხვენის შეკეთებასთან დაკავშირებული ხარჯების შესახებ, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარში მსგავსი გარემოებების მითითება დაუშვებელი იყო. ამასთან, მეორე მოპასუხე აპელაციაში საუბრობდა ფინანსურ დანახარჯებზე, თუმცა ამის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ არის წარმოდგენილი. აპელანტი შემოიფარგლა მხოლოდ ზეპირი განმარტებით.

23. არასწორია დასკვნა მყიდველის (მეხუთე მოპასუხე) კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის თაობაზეც. რეესტრში ჩანაწერი ატარებდა მხოლოდ ფორმალურ ხასიათს, რასაც ადასტურებს ისიც, რომ მოპასუხეს ეს ფართი, მსგავსად სხვა ფართებისა, ინდივიდუალური საკუთრების მახასიათებლებით არ ჰქონდა გამოყოფილი. გარდა ამისა, ზეპირი განცხადება, თითქოსდა, მყიდველმა ქონება შეიძინა გაზეთ ,,სიტყვა და საქმის" მეშვეობით, არ უნდა გამხდარიყო მისი კეთილსინდისიერ შემძენად ცნობის საფუძველი, რადგან ზეპირი განმარტებისა გარდა, სხვა მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

24. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

25. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

26. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

27. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორებმა ვერ მიუთითეს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

28. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

29. მოსარჩელეები მოითხოვენ იმ ქონების ამხანაგობის საკუთრებაში დაბრუნებას, რომელიც ამხანაგობის სხვა წევრებმა, ამხანაგობის თანხმობის გარეშე, ჯერ თავიანთ ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხეს, შემდეგ გაასხვისეს. მოსარჩელეთა განმარტებით, მოპასუხეები შეთანხმებულად მოქმედებდნენ და მათ შორის დადებული გარიგებები მოჩვენებითია, შესაბამისად, ბათილია სსკ-ის 56.1 მუხლის საფუძველზე (ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება).

30. მოსარჩელეთა მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მათ სურთ, მესამე პირებზე (მეხუთე და მეექვსე მოპასუხეზე) გასხვისებულ უძრავი ქონების ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებად დაბრუნება, სსკ-ის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 998-ე (თუ ზიანის დადგომაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები. ზიანისათვის პასუხს აგებს არა მარტო ის, ვინც იგი უშუალოდ მიაყენა, არამედ ისიც, ვინც ის დაიყოლია ან მისი ხელშემწყობი იყო, ასევე ისიც, ვინც შეგნებულად ისარგებლა სხვისთვის მიყენებული ზიანით) და 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლების დანაწესიდან გამომდინარეობს.

31. სსკ-ის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული დელიქტური ვალდებულების წინაპირობებია: მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანი, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის, ზიანის მიმყენებლის ბრალი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული ოთხივე წინაპირობა (გენერალური დელიქტი). „გენერალური დელიქტის“ ერთ-ერთი მთავარი პირობა მოვალის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებაა. თუკი ასეთი ქმედება არ არსებობს, მაშინ დელიქტის შემადგენლობის სხვა წინაპირობების შემოწმება ზედმეტია. მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება არამართლზომიერი მოქმედებაა. მართლსაწინააღმდეგოდ მოქმედებს ის, ვინც არღვევს სამართლებრივ დანაწესებს, სამართლის ნორმათა მოთხოვნებს. არის თუ არა მოთხოვნა მართლსაწინააღმდეგო, ეს საკითხი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა შეამოწმოს სასამართლომ. მოქმედება შეიძლება, ჩაითვალოს მართლსაწინააღმდეგოდ, თუ: ა. იგი ობიექტურად მიმართულია რომელიმე კანონისმიერი ამკრძალავი ნორმის წინააღმდეგ; ბ. თუ მოქმედება არღვევს სხვა ვალდებულებებს, მათ შორის, ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებებს; გ. თუ მოქმედება არღვევს საგანგებოდ დაცულ უფლებებს (სიცოცხლის, ჯანმრთელობის, საკუთრების, პირად უფლებებს), (შდრ: იხ. სუსგ №ას-332-317-2016; 9 დეკემბერი, 2016 წელი).

32. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სარჩელი წარმატებული იქნებოდა, თუ მოსარჩელეები სსსკ-ის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული წესით დაამტკიცებდნენ, რომ: ა. სადავო ქონება ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრება იყო; ბ. მოპასუხეებმა თანასაკუთრებაში არსებული ქონება, მოსარჩელეებსთან შეთანხმების გარეშე, განკარგეს, რამაც მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების დაკარგვა განაპირობა; გ. სადავო გარიგებები დაიდო მოსაჩვენებლად, ანუ იმ მიზნით, რომ მოსარჩელეებს დაეკარგათ თანასაკუთრების უფლება (შდრ: იხ. სუსგ, №ას-876-834-2013, 25 თებერვალი, 2016 წელი).

33. ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებას „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსაზღვრავს, რომლის მე-5 მუხლის მე-4 პუქნტის „დ“ ქვეპუნქტით (მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შახტები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა. შ., რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში) სადავო ქონება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაა, რაც მხარეთა შორის სადავო არ არის. სადავოა თანამესაკუთრეთა თანხმობის გარეშე ქონების განკარგვა.

34. მოპასუხეებმა სარჩელის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინეს, კერძოდ, მათი მტკიცებით, ქონება განკარგეს მოსარჩელეთა თანხმობით. სსკ-ის 102-ე მუხლის (საგნის განკარგვა არაუფლებამოსილი პირის მიერ ნამდვილია, თუკი იგი ხორციელდება უფლებამოსილი პირის წინასწარი თანხმობით. განკარგვა ხდება ნამდვილი, თუ უფლებამოსილი პირი მას მოიწონებს) მიხედვით, არაუფლებამოსილი პირის მიერ განხორციელებული საგნის განკარგვა ნადვილია, თუკი ეს განკარგვა უფლებამოსილი პირის ნებართვით ხდება, ანდა - ეს უკანასკნელი მოიწონებს მას.

35. მართალია, მოსარჩელეები უარყოფენ თანხმობის გაცემის ფაქტს, თუმცა საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებათა დეტალური შეფასებით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ამხანაგობის კრება ჩატარდა და კრების ოქმი შედგა კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ იკვეთებოდა მისი ბათილობის წინაპირობები. პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს ამ ფაქტობრივი გარემოების მიმართ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენიათ (სსსკ-ის 407.2 მუხლი). მათი მთავარი პრეტენზია ისაა, რომ კრების კანონიერად ჩატარების დასამტკიცებლად მოპასუხეებს წერილობითი მტკიცებულება არ წარუდგენიათ და მხოლოდ ზეპირი ახსნა-განმარტებებით შემოიფარგლენ. პალატა არ იზიარებს ამ შედავებას და მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ მთავარ წერილობით მტკიცებულებაზე - სადავო კრების ოქმზე, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არის შედგენილი. კასატორები კრების ოქმის კანონსაწინააღმდეგოობის დასადასტურებლად მიუთითებენ ფაქტზე, რომ ოქმზე ხელს აწერს მხოლოდ კრების თავმჯდომარე, რომლითაც ვერ დადასტურდება დანარჩენი ამხანაგობის წევრების მიერ ნების გამოვლენა.

36. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ თავად ერთ-ერთი მოსარჩელე არჩეულ იქნა სადავო კრების თავმჯდომარედ. საქმეში წარმოდგენილი 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრების ოქმი ხელმოწერილია ამ უკანასკნელის მიერ. საკასაციო პალატა მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტზე (ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილება აისახება ოქმში, რომელსაც ადგენს და ხელს აწერს კრების თავმჯდომარე), რომელიც საკმარისად მიიჩნევს კრების ოქმზე მხოლოდ კრების თავმჯდომარის ხელმოწერას. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორთა პრეტენზია ამ მიმართებითაც დაუსაბუთებელია. მოსარჩელეთა მტკიცებით, სხდომის თავჯდომარე შეცდომაში შეიყვანეს, ის არ გაცნობია ოქმის შინაარსს და ოქმს ხელი მოაწერა სპონტანურად. პალატა მიუთითებს, რომ სხდომის თავმჯდომარემ ოქმს ხელი მოაწერა სანოტარო ბიუროში, ნოტარიუსის თანდასწრებით და ,,ნოტარიუსმა დაადგინა ხემომწერი პირის ნების გამოვლენის ნამდვილობა და განუმარტა კრების ოქმზე მისი ხელმოწერის სამართლებრივი შედეგები" (იხ. ოქმზე თანდართულ ინდივიდულურ სანოტარო აქტი, ტ.1. ს.ფ. 43). შესაბამისად, სხდომის თავმჯდომარის ხელმოწერასთან დაკავშირებული მოსარჩელეთა მტკიცება არადამაჯერებელია.

37. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არასწორია კასატორთა ის პრეტენზიაც, რომ სააპელაციო სასამართლომ მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე დაადგინა სადავო გარემოება. ამ უკანასკნელ მტკიცებულებებთან დაკავშირებით პალატა მიუთითებს, რომ მათი დამაჯერებლობიდან და თანმიმდევრულობიდან გამომდინარე, მოწმეთა ჩვენებები მართლაც ღირებული მტკიცებულებად იქნა მიჩნეული, კერძოდ, საქმეზე მოწმის სახით დაკითხული (იხ. 2017 წლის 29 ნოემბრის სხდომის ჩანაწერი 14:00:50-14:24:26) დ.მ–ი, რომელიც უშუალოდ ესწრებოდა კრებას, კატეგორიულად ადასტურებს, რომ კრებას ესწრებოდა ყველა ბინათმესაკუთრე ან მისი ოჯახის წევრი. ამ მოწმის ჩვენების სარწმუნოობას განაპირობებს ის ფაქტები, რომ მან თამიმდევრულად, კონკრეტული დეტალებიც გაიხსენა, თუ რა ვითარებაში გაიმართა კრება. კრების ჩატარებას ადასტურებს მოწმეთა - რ.ტ–ის და ქ.ქ–ვას ჩვენებებიც, რომელთა განმარტებით, სადავო კრების დროს სტუმრად მივიდა მეორე მოპასუხესთან. ეს უკანასკნელი არ დახვდა სახლში, ვინაიდან იმყოფებოდა წინა კარის მეზობელთან. მეორე მოპასუხე სახლში დაბრუნდა გახარებული და თქვა, რომ ყველაფერი გადაწყდა და რომ ყველა მეზობლი დათანხმდა მისთის სხვენის გადაცემას. მოწმის განმარტებით, მასპინძელის სახლში შემოსვლისას დაინახა, რომ მასთან ერთად ბევრი ადამიანი გამოვიდა წინა კარიდან.

38. ამდენად, მოწმეთა ჩვენებები შეფასდა საქმეში წარმოდგენილ წერილობით მტკიცებულებასთან ერთობლივად და დადგინდა, რომ ამხანაგობის კრება გაიმართა ამხანაგობის თამვჯდომარის ბინაში. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ მოსარჩელეთა მიერ მოწვეული მოწმე კ.ბ–იც (რომელიც კრების თვმჯდომარის ყოფილი მეუღლეა) ადასტურებს ამ კრების გამართვას, თუმცა უთითებს რომ, მათ თანხმობა გამოთქვეს არა სხვენის მოპასუხეთა საკუთრებაში გადაცემაზე, არამედ მხოლოდ სახურავის შეკეთებაზე. მოწმის ჩვენება ამ მიმართებით არადამაჯერებელია, პირველ რიგში, იმიტომ, რომ მოსარჩელეებს, როგორც პირველი სართულის მაცხოვრებლებს არ უკისრიათ სახურავის შეკეთების ხარჯებში თანამონაწილეობის ვალდებულება და, არალოგიკურია, მოპასუხეებს დაჭირვებოდათ მოსარჩელეთა თანხმობა მხოლოდ სახურავის შეცვლის შესახებ საკითხის ერთხმად გადაწყვეტისათვის. გარდა ამისა, კრების ოქმს, რომელსაც მოწმის მეუღლემ, როგორც კრების თავმჯდომარემ ხელი მოაწერა, სათაურად მუქად ეწერა „ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის/ფართის გასხვისების შესახებ“ და პირველივე გვერდზე მითითებულია სხვენის კონკრეტული ფართის - 68.71 კვ.მ-ის ახალი მესაკუთრე - მეორე მოპასუხე. ამდენად, პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელე მხარემ, ვერც მტკიცებულებები და ვერც არგუმენტირებული დასაბუთბა ვერ წარადგინა იმის დასამტკიცებლად, რომ კრებამ მხარი დაუჭირა არა მეორე მოპასუხისათვის მისი ბინის თავზე არსებული 68.71 კვ.მ-ის მისთვის საკუთრებაში გადაცემას, არამედ სხვა საკითხს (მაგ. მხოლოდ სახურავის შეკეთების საკითხს).

39. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოსარჩელე ვალდებულია, მოთხოვნის საფუძვლად არსებული მისთვის ხელსაყრელი და სადავო ფაქტობრივი გარემოებები შესაბამისი მტკიცებულებებით დაადასტუროს. მოსარჩელემ ვერ შეძლო თავისი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სადავო კრების ოქმის ბათილობის წინაპირობების დადასტურება სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, რის გამოც საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ამხანაგობის 2010 წლის 3 ოქტომბრის კრება, რომელსაც ესწრებოდა ყველა წევრი, გაიმართა კანონშესაბამისად, პროცედურული წესების დაცვით და მასზე მიღებული გადაწყვეტილება - 68.71 კვ.მ სხვენის მეორე მოპასუხისათვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ მართლზომიერია.

40. არასწორია კასატორთა მოსაზრება, რომ სასამართლომ დაარღვია სსსკ-ის 106-ე მუხლი (მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ, ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ), რადგან საქმეზე პრეიუდიციულად დადგენილი ფაქტების საწინააღმდეგოდ დაადგინა კრების ოქმის ბათილობა. ნორმის თანახმად, ერთ სამოქალაქო საქმეზე დადგენილი ფაქტები პრეიუდიციულად მიიჩნევა იმავე მხარეებს შორის არსებულ სხვა სამოქალაქო დავაზე და, ბუნებრივია, არ იგულისხმება იმავე საქმეზე გაუსაჩივრებელი და კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ნაწილით დადგენილი ფაქტების გადაწყვეტილების გასაჩივრებული ნაწილის მიმართ პრეიუდიციად მიჩნევა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მხოლოდ მეორე მოპასუხესთან მიმართებით კრების ოქმი ბათილად ცნობა, განაპირობა სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების შემოწმების ფარგლებმა, რადგან პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება სწორედ მეორე მოპასუხემ გაასაჩივრა.

41. ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია კასატორთა პრეტენზია მეხუთე მოპასუხის არაკეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ მის მიერ შეძენილი ფართი რეალურად გამიჯნული არ იყო დანარჩენი სხვენისაგან. პალატა მიუთითებს, რომ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის კანონი ამგვარ წინაპირობას არ აწესებს და იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას შემძენის კეთილსინდისიერების თაობაზე (იხ. წინამდებარე განჩინების პუნქტი 15) .

42. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო კანონიერი და უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

43. კასატორებმა ვერ დაასაბუთეს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

44. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

45. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: №ას-718-2019, 4 ოქტომბერი, 2019 წელი; №ას-506-480-2015, 29 ივლისი, 2016 წელი).

46. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

47. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, კასატორებს დაუბრუნდებათ 1030.65 ლარის 70% - 721.45 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი.ქ–ის, ხ.ს–ის, ა.ტ–ძის, გ.ჭ–ძისა და თ.ნ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. ი.ქ–ს (პ/ნ .....), ხ.ს–ს (პ/ნ .....), ა.ტ–ძეს (პ/ნ .....), გ.ჭ–ძესა (პ/ნ ......) და თ.ნ–ს (პ/ნ ....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ა.ტ–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1030.65 ლარის (საგადასახადო დავალება №10508622560, გადახდის თარიღი 24.02.2021), 70% - 721.45 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე