11 მაისი, 2022 წელი,

საქმე №ას-719 -2020 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ო. ი-ანი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ. ი-ვი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის შეწყვეტა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

აღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ო. ი-ნი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან მოსარგებლე ) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ამ გადაწყვეტილებით კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ გ. ი-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) მოთხოვნა დაკმაყოფილდა; მოსარჩელის მიერ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების, 870 ლარის 75%-ის - 652,50 ლარის გადახდის სანაცვლოდ, მოპასუხეს თბილისში, მე-.. … დასახლებაში, .. ქუჩის #..-ში, ს/კ-ით #...., მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება შეუწყდა. კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ იყო დასაბუთებული, სახელდობრ:

2. კასატორის მტკიცებით, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ სხვა საცხოვრებელი არ აქვს. კასატორი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნასაც არ ეთანხმება და საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლების შეწყვეტის სანაცვლოდ ითხოვს, მოსარჩელეს დაეკისროს - 10 000 ლარის გადახდა.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

4. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

5. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

5.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

5.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

5.3. თბილისში, მე-// ….დასახლებაში, // ქუჩის #..-ში, ს/კ-ით #..... (შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალი #.-დან #..-ის ჩათვლით), მდებარე უძრავი ქონებიდან, კერძოდ, 924 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 1/2 ნაწილი და 246 კვ. მიწის ნაკვეთი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც საცხოვრებელი სადგომი ან უძრავი ქონება) მოსარჩელის საკუთრებაა.

5.4. უძრავი ქონების ნაწილს, კერძოდ, საკადასტრო გეგმაზე ../.შენობა-ნაგებობას მიწის ნაკვეთთან ერთად მოპასუხე ფლობს.

5.5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 13 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება), მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნა უარყოფილ იქნა. მოპასუხე მიჩნეულ იქნა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრული მოსარგებლის უფლებამონაცვლედ, რომელიც უფლებამოსილი იყო, განეხორციელებინა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ქონების მფლობელობა.

5.6. მოსარჩელე და მოპასუხის ბაბუა, მ. ი-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის ბაბუა) იყვნენ ძმები. ეს უკანასკნელი სადავო სახლთმფლობელობაში 1960-იან წლებში მოსარჩელის თანხმობით დარეგისტრდა, ცალკე ააშენა სადგომი და ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად, დამოუკიდებლად იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს. მოგვიანებით, ელექტროენერგიის მომხმარებელ დამოუკიდებელ აბონენტად მოპასუხის მამა, ლ. ი-ი (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის მამა), დარეგისტრირდა.

5.7. მოსარჩელის ბაბუა და მამა გარდაიცვალნენ.

5.8. 2012 წლის 10 დეკემბერს მოპასუხისა და ლ. ი-ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის და) სახელზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა და, როგორც პირველი რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრეებმა, გარდაცვლილი მამის დანაშთი სამკვიდრო სრულად მიიღეს.

5.9. მოსარჩელე უძრავი ქონების მესაკუთრე, ხოლო მოპასუხე „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე, სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეა.

5.10. 2015 წლის 27 ოქტომბრის წერილით, მოსარჩელემ მოპასუხეს საცხოვრებელი სადგომის 75%-ის გადახდის მფლობელობის შეწყვეტა შესთავაზა. წერილი მოპასუხეს იმავე დღეს ჩაჰბარდა.

5.11. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლოს ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სასაქონლო ექსპერტიზის N….დასკვნით (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც ექსპერტიზის დასკვნა), თბილისში,// … დასახლება, // ქუჩა, #.-ში მდებარე მოსარჩელის საკუთრებაში რიცხული, ს/კ-ით #...., უძრავი ქონებიდან 246 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული 17,33 კვ.მ შენობა-ნაგებობების მთლიანი საბაზრო ღირებულება 2018 წლის 29 აგვისტოს მონაცემებით საორიენტაციოდ 15 525 ლარია. დასკვნის კვლევით ნაწილის მიხედვით კი, 1კვ.მ მიწის ნაკვეთის ღირებულება 23 აშშ დოლარია, შესაბაისად, 246 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საბაზრო ღირებულება - 5700 აშშ დოლარი, ეროვნული ვალუტით კი, -14 655 ლარია. კვლევის მიხედვით, შესაფასებელი შენობა-ნაგებობების მსგავსი ობიექტების ახალი მშენებლობის ხარჯები ცვეთის გათვალისწინებით 1 კვ.მ-ზე საორიენტაციოდ 50 ლარია, რაც 17,33 კვ.მ ფართზე - 870 ლარს შეადგენს.

6. იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურდა, კერძოდ, კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე სარგებლობის უფლების შეწყვეტა, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1-ლი (ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს), მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის (მოსარგებლე – პირი, რომელიც ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ან პირი, რომელმაც მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციულსამართლებრივი აქტით) და მე-6 მუხლის პირველი და მეორე პუნქტებიდან (თუ მოსარგებლე საცხოვრებელ სადგომს 30 წელზე ნაკლები ხნის განმავლობაში ფლობს და მან მფლობელობის უფლება მიიღო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით, მესაკუთრე უფლებამოსილია, მოსარგებლეს მოსთხოვოს მფლობელობის შეწყვეტა საცხოვრებელი სადგომის ღირებულების 75 პროცენტის ოდენობის კომპენსაციის გადახდის პირობით; თუ მოსარგებლე კომპენსაციას არ იღებს და საცხოვრებელ სადგომს არ ათავისუფლებს, მესაკუთრე უფლებამოსილია, ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებული უფლება სასამართლოს მეშვეობით განახორციელოს (მფლობელობის შეწყვეტის შესახებ სარჩელი) გამომდინარეობს.

7. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მოპასუხის ბაბუა სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე იყო, კერძოდ, ეს უკანასკნელი სადავო სახლთმფლობელობაში 1960-იან წლებში მოპასუხის თანხმობით დარეგისტრირდა, ცალკე ააშენა სადგომი და ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად, დამოუკიდებლად იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს. მოგვიანებით, ელექტროენერგიის მომხმარებელ დამოუკიდებელ აბონენტად მოპასუხის მამა დარეგისტრირდა.

8. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოპასუხე სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლის უფლებამონაცვლეა და განმარტავს, რომ გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ თავისი შინაარსით ატიპურ სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა და იგი საბჭოთა სინამდვილეში ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის სახით არსებობდა. რადგანაც, იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით, ქ. თბილისში უძრავი ქონების შეძენა მხოლოდ დედაქალაქში ჩაწერილ პირებს შეეძლოთ, ქვეყნის სხვა რეგიონებიდან ჩამოსულ პირებთან კანონის გვერდის ავლის მიზნით იდებოდა ამ ტიპის გარიგებები. ეს სახელშეკრულებო ურთიერთობები შეიცავდა სხვადასხვა გარიგების ნიშნებს (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) და ფაქტობრივად მხარეთა შორის არსებული ნამდვილი ურთიერთობა იფარებოდა, კერძოდ, მოსარგებლე მესაკუთრეს ერთჯერადად უხდიდა გარკვეულ თანხას ფართის სარგებლობაში მიღების სანაცვლოდ, ამასთან - ყოველთვიურად ბინის ქირასაც; მოსარგებლე რეგისტრირდებოდა საცხოვრებელ ფართში და იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს; მესაკუთრის მიერ თანხის დაბრუნების შემთხვევაში მოსარგებლე ვალდებული იყო, გამოეთავისუფლებინა დაკავებული ფართი, თუმცა, ხშირ შემთხვევებში, მესაკუთრე თანხას ვერ აბრუნებდა, ურთიერთობა ხანგრძლივ ხასიათს იღებდა და უფლება მემკვიდრეებზე გადადიოდა; მესაკუთრის მიერ საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლება მოსარგებლეს ფაქტობრივად გადაეცემოდა „სამუდამოდ“, ანუ ურთიერთობა არ იყო დროებითი (ხანმოკლე); ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე იძენდა დათმობილი სარგებლობის უფლების გასხვისების შესაძლებლობასაც, რაც მოსარგებლეთა შეცვლას იწვევდა. ამ სპეციფიკური ნიშნებიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების სუბიექტთა სამართლებრივი მდგომარეობის მოწესრიგება მსგავსი ხელშეკრულებების (ქირავნობა, სესხი, გირავნობა) ნორმებით შეუძლებელი იყო და კანონმდებელმაც სპეციალურ კანონს დაუქვემდებარა. ამასთან, ამ კანონით წესრიგდება მხოლოდ ის ურთიერთობები, რომლებიც ზემოთ დასახელებულ ნიშნებს უტყუარად შეიცავს, შესაძლებელია, ეს ნიშნები არსებობდეს კუმულაციურადაც ან მხოლოდ ზოგიერთი მათგანის სახითაც.

9. სპეციალური კანონის მე-7 მუხლი იძლევა შესაძლებლობას, რომ ამ კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს მესაკუთრეებმა წერილობით შესთავაზონ შესაბამის საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა იმავე მუხლებით განსაზღვრული შესაბამისი კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ, რა დროსაც მოსარგებლეები ვალდებული არიან, გადაიხადონ კომპენსაცია ასეთი მოთხოვნების მიღებიდან 3 წლის ვადაში ან ამავე ვადით წარადგინონ ამ კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით გათვალისწინებული სარჩელები. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2015 წლის 27 ოქტომბრის წერილით, მოსარჩელემ მოპასუხეს საცხოვრებელი სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა შესთავაზა. წერილი მოპასუხეს იმავე დღეს ჩაჰბარდა, თუმცა მას სპეციალური კანონით განსაზღვრულ სამწლიანი ვადის დაცვით კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობის მოითხოვნით სასამართლოში სარჩელი არ წარუდგენია, რითაც მან ამ კანონის მე-4 და მე-5 მუხლებით გათვალისწინებული სარჩელის აღძვრის უფლება დაკარგა.

10. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან, მხარეების მიერ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით - დამოუკიდებელი აუდიტორული შეფასებებით ერთმანეთისგან განსხვავებული გარემოებები დგინდებოდა, მოპასუხის სარგებლობაში არსებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების დადგენისა და კომპენსაციის გნსაზღვრის მიზნით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლოს ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ ჩაატარა კვლევა რომლის მიხედვით, შესაფასებელი შენობა-ნაგებობების მსგავსი ობიექტების ახალი მშენებლობის ხარჯები ცვეთის გათვალისწინებით 1 კვ.მ-ზე საორიენტაციოდ 50 ლარია, რაც 17,33 კვ.მ ფართზე - 870 ლარს სეადგენს. შესაბამისად, საკასაციო საასამართლო მიიჩნევს, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლო მართებულად დაეყრდნო სპეციალური ცოდნით აღჭურვილი პირის მიერ კვლევაში ასახულ შეფასებებს.

11. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის 1-ლი ნაწილი საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს/მოსარჩელეს უფლებას ანიჭებს, მოსთხოვოს მოსარგებლეს საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა ქონების საბაზრო ღირებულების, 870 ლარის 75%-ის - 652 ლარის გადახდის სანაცვლოდ და მოპასუხის/კასატორის მითითება, რომ სხვა საცხოვრისი არ აქვს, ვერ მიიჩნევა იმგვარ საკასაციო შედავებად, რაც გამორიცხავდა სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

12. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

14. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

15. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს, ვინაიდან კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ო. ი-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე