ას-826-2021

17 ნოემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

რევაზ ნადარაია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თამარ ზამბახიძე, ლაშა ქოჩიაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ. ხ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – კ. პ. ჯ-სი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 14 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. 2018 წლის 06 მარტს, გ. ხ-მა (შემდეგში: მოსარჩელემ) სარჩელი აღძრა კ. პ. ჯ-ის (შემდეგში: მოპასუხის) მიმართ, უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით. კერძოდ, სასარჩელო მოთხოვნებს წარმოადგენს:

- მოპასუხე კ. პ. ჯ-სს დაევალოს ქ. თბილისი, ... (ყოფ. ...) ქუჩა №..-ში, სადარბაზო ...მხრიდან - სადაც მდებარეობს ბინა №.. (პირველ სართულზე) და ბინა №.. (მეორე სართულზე) უკანონოდ აშენებული საპირფარეშოს დემონტაჟი; მეორე სართულზე კიბის უჯრედის მოსუფთავება უკანონო კონსტრუქციებისგან (ნაგებობისგან) (მერკატორის ნახაზის მიხედვით, ეს ნახაზი წარდგენილი იქნა მოპასუხის მიერ საჯარო რეესტრში, ეს არის სივრცე ფართით 7.62 და სივრცე ფართით 8.43 კვ.მ); საერთო აივანზე გასასვლელის აღდგენა (ოთახი №..), რაც გულისხმობს საერთო სივრცეზე დაშვების აღდგენას, რომლითაც უნდა გაიარო აივანზე მოსახვედრად; ტიხრების აღდგენა, რომლებიც გამოყოფდნენ №... და №.. ოთახებს კ. პ. ჯ-ის ინდივიდუალური საკუთრებისგან;

- მოპასუხე კ. პ. ჯ-სს დაევალოს სადარბაზოში კიბის უჯრედზე მოწყობილი რკინის კარის დემონტაჟი.

სარჩელი დაეფუძნა შემდეგ გარემოებებს:

1.1.თბილისში, --- (ყოფილი ---) ქუჩა №---ში არსებობს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა. მოსარჩელე და მოპასუხე წარმოადგენენ ამხანაგობის წევრებს. მოპასუხე მითითებულ მისამართზე ფლობს რამდენიმე ფართს, კერძოდ, მის საკუთრებაშია ჯამში 137 კვ.მ. ფართი. მან უკანონოდ დაამონტაჟა კიბის უჯრედზე რკინის კარი, რითაც ავტომატურად შეზღუდა სადარბაზოს, კიბის უჯრედის, საერთო სარგებლობის აივნის, დერეფნის, სხვენისა და სახურავის ამხანაგობის სხვა წევრების მიერ სარგებლობა და გამოყენება. მოპასუხემ ასევე უკანონოდ დაამონტაჟა ტიხარი საერთო სარგებლობის აივანზე და შეზღუდა საერთო სარგებლობის აივნის გამოყენება. მან უკანონოდ ჩაუატარა რეკონსტრუქცია საერთო სარგებლობის კიბის უჯრედს და საერთო სარგებლობის სველი წერტილები გააკეთა. მოპასუხემ გადაწყვიტა საერთო სარგებლობის ფართის მითვისება და მისი საკუთრებაში დარეგისტრირება, რისთვისაც მიმართა საჯარო რეესტრს. განცხადებას თან ახლდა შიდა აზომვითი ნახაზი, რომლითაც მოპასუხეს სურდა 248.9 კვ.მ.-ის დარეგისტრირება, ანუ ამხანაგობის საერთო საკუთრების 111.9 კვ.მ. ფართის მითვისება (იხ. სარჩელი და დაზუსტებული მოთხოვნა - ტ.1, ს.ფ. 2-15, 276, 277).

მოპასუხის პოზიცია:

1.2.მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო მისამართზე მდებარე ბინა 2005 წელს შეიძინა. ქონების შეძენის პერიოდში, რკინის კარები სადარბაზოში უკვე დამონტაჟებული იყო. შესაბამისად, მოპასუხეს საერთო საკუთრებით სარგებლობის შეზღუდვის მიზნით, რაიმე უკანონო ქმედება არ განუხორციელებია, მით უფრო, რომ მოსარჩელის საკუთრება პირველ სართულზე მდებარეობს და კარები, რომელიც უზრუნველყოფს მეორე სართულის უსაფრთხოებას, მას ვერ შეზღუდავს. მოპასუხის მიერ ქონების შეძენის შემდეგ რაიმე სახის ტიხრის მონტაჟი საერთო სარგებლობის აივანზე არ განხორციელებულა. შესაძლებელია, ათეულობით წლების წინ აღნიშნული მართლაც წარმოადგენდა აივანს, თუმცა, დღეის მდგომარეობით საერთო სარგებლობის აივანი არ არსებობს. აივანი ინტეგრირებულ იქნა საცხოვრებელ ფართში ამხანაგობის ყველა მესაკუთრის მიერ და მესაკუთრეთა ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენს. რიგი ტიხრები მეზობელთან საერთო კედელს წარმოადგენს, შესაბამისად, მისი დემონტაჟით შეიძლება სხვისი საკუთრება შეილახოს. საერთო სარგებლობაში არსებული ფართის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა შეუძლებელია, რადგან როგორც აღინიშნა, საერთო სარგებლობის აივანი მიერთებული აქვს ყველა მეზობელს. მოპასუხეს არანაირი კიბის უჯრედის რეკონსტრუქცია და სველი წერტილების მონტაჟი არ განუხორციელებია. სველი წერტილი არსებობს კიბის უჯრედის მომიჯნავედ და წარმოადგენს კ. პ. ჯ-ის საკუთრებას. უძრავი ქონება მოპასუხემ დ. გ-ან შეიძინა, რომელსაც თავის მხრივ, ქონება მ. კ-ან ჰქონდა ნაყიდი. ამ უკანასკნელის მიერ კი, ქონება, მათ შორის, დამხმარე სათავსოები - 7,5 კვ.მ., საკუთრებაში პრივატიზაციის გზით იქნა აღრიცხული; სწორედ აღნიშნული დამხმარე სათავსო არის განთავსებული კიბის უჯრედის მომიჯნავედ და დღეის მდგომარეობით სველ წერტილს წარმოადგენს.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, გ.ა ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით მოსარჩელე გ. ხ-მა გაასაჩივრა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 14 ივნისის განჩინებით, გ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

4.1. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე გ. ხ-ის თანასაკუთრებაში ირიცხება თბილისში, --- (ყოფილი ---) ქუჩა №..-ში მდებარე ბინა №.., 111.38 კვ.მ. საკადასტრო კოდით №….., რომელიც შეძენილ იქნა 2011 წელს. ამავე მისამართზე, მოსარჩელის სახელზე თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხულია 191.43 კვ.მ. სხვენი - საკადასტრო კოდით №…….

4.2.მოპასუხე კ.პ. ჯ-ის საკუთრების უფლება სადავო მისამართზე აღრიცხულია ოთხ უძრავ ნივთზე, კერძოდ: 1) 40 კვ.მ. ფართი საკადასტრო კოდით №…, ბინა №-- 2) 27.00 კვ.მ. საკადასტრო კოდით №---, ბინა №…; 3) 25.00 კვ.მ. საკადასტრო კოდით №--- და 4) ლ-ერ „..“, ბინა №..ბ 45.00/1270 წილი საკადასტრო კოდით №---- აღნიშნული ქონება მოპასუხემ 2005 წლის 31 დეკემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა. ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ მოპასუხეს მთელი საცხოვრებელი სახლის 27/1270 წილი თ. გ-მა, 45/1270 და 40/1270 წილი გ. თ-ემ და 25/1270 წილი დ. გ-მა მიჰყიდა.

4.3.საქმეში წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს პასუხსა და სააპელაციო სასამართლოს მიერ, 2021 წლის 12 აპრილს განხორციელებული ადგილზე დათვალიერების ოქმზე დაყრდნობით, სააპელაციო პალატამ გამოარკვია, რომ მოპასუხის მფლობელობაშია როგორც საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრირებული ფართი, ასევე ფართი, რომელიც წარმოადგენს ამხანაგობის საერთო საკუთრებას. კერძოდ:

4.3.1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წერილით ირკვევა, რომ 2018 წლის 03 აგვისტოს მოპასუხემ განცხადებით მიმართა ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის ცენტრალიზებული რეგისტრაციის სამსახურს და მოითხოვა ქალაქ თბილისში, --- ქუჩა №..-ში მდებარე უძრავი ნივთების (საკადასტრო კოდები: ---, ---, --- და ---) გაერთიანების საფუძველზე წარმოქმნილ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. სარეგისტრაციო სამსახურმა წარმოება შეაჩერა და დაინტერესებულ პირს აცნობა, რომ ქალაქ თბილისში, --- ქ. №./..-ში მდებარე უძრავი ნივთის სააღრიცხვო მასალაში დაცული ჩანაწერების თანახმად, მოპასუხის მიერ თანდართულ ნახაზზე მონიშნული ფართი წარმოადგენდა ლ-რ „.“-ს მეორე სართულზე მდებარე ოთახს №…, ფართით - 22,22 კვ.მ.; ოთახს №…, ფართით - 23,13 კვ.მ.; ოთახს №…, ფართით - 27,78 კვ.მ.; ოთახს №.., ფართით - 16,52 კვ.მ.; ოთახს №.., ფართით - 24,60 კვ.მ.; ოთახს №…, ფართით - 28,68 კვ.მ.; ოთახს №…, ფართით - 10,28 კვ.მ.; ოთახს №…, ფართით - 16,03 კვ.მ., რომელიც მასალაში წარმოდგენილ ფორმებში (ფორმა №5 და №6) (სადაც მითითებულია ოთახების ფართები და დანიშნულება) შეტანილია, როგორც საცხოვრებელი ფართი. ოთახები: №…, №…, №…, №…, №…, №…, №…, №… - დაფიქსირებულია როგორც დამხმარე ფართი, ოთახები: №.., №…, №.., №.., №.. - შეტანილია დაწესებულების გრაფაში, ხოლო, სართულებრივი გეგმის მიხედვით წარმოადგენს აივანს. მონიშნული ფართი ასევე მოიცავდა კიბის უჯრედებს, ხოლო მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული ფართები ხელშეკრულების თანახმად, წარმოადგენს 6 საცხოვრებელ ოთახს, შესაბამისად, ზედმეტ ფართზე წარმოსადგენი იყო საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი, ასევე, ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული კრების ოქმი. 2018 წლის 05 სექტემბერს, სარეგისტრაციო წარმოება შეწყდა დაინტერებული პირის მიერ, შესაბამისი დოკუმენტების წარუდგენლობის გამო.

4.3.2. ადგილზე დათვალიერების ოქმით კი ირკვევა, რომ საცხოვრებელი ფართის პირველ სართულზე, ხელმარცხნივ განთავსებულია გ. ხ-ის საკუთრებაში არსებულ ფართში შესასვლელი შავი ფერის კარი. პირველივე სართულზე, პირდაპირ განთავსებულია თეთრი ფერის სადავო რკინის კარი. უძრავი ქონების მეორე სართულზე ხელმარცხნივ განთავსებულია სადავო საპირფარეშო, რომელსაც ფაქტობრივად ფლობს მოპასუხე. მისი და მისივე წარმომადგენლის განმარტებით, აღნიშნული ფართი არ არის რეგისტრირებული, თუმცა აპელანტის საკუთრების შემადგენელი ფართია; ხოლო, მოსარჩელისა და მისი წარმომადგენლის განმარტებით, აღნიშნული ფართი წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებას. უძრავი ქონების მეორე სართულზე, შესასვლელი კარიდან ხელმარჯვნივ განთავსებულია სამზარეულო, მის ხელმარჯვნივ კი არის გასასვლელი აივანზე, რომელიც მდებარეობს მოსარჩელის პირველ სართულზე არსებული საკუთრების თავზე. აივანს ფაქტობრივად ფლობს მოპასუხე. მოპასუხისა და მისი წარმომადგენლის განმარტებით, აივანი რეგისტირებული არ არის, თუმცა, აღნიშნავენ, რომ მოპასუხის საკუთრების შემადგენელი დამატებითი ფართია. აღნიშნულთან დაკავშირებით, მოსარჩელე და მისი წარმომადგენელი განმარტავენ, რომ აივანი ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაა და ჰქონდა შემოსასვლელიც, თუმცა დემონტაჟი განხორციელდა, რის გამოც, ვეღარ სარგებლობს აღნიშნული ფართით. დათვალიერებულ იქნა აგრეთვე სხვენში ასასვლელი, რომელიც მდებარეობს საპირფარეშოს ზემოთ. მეორე სართულის ჭერზე არის ღია სახურავი და ჩანს სხვენში ასასვლელი ღიობი. მოსარჩელის წარმომადგენლის - ი. ც-ის განმარტებით, საპირფარეშოს ნაცვლად იყო სადარბაზო, საიდანაც ადიოდნენ სხვენში და სხვენით სარგებლობდა ყველა მეზობელი. მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტებით, სხვენში აქედან ასასვლელი არასოდეს ყოფილა და მეზობლებიც არ სარგებლობდნენ. დათვალიერებულ იქნა ეზოს მხარე, რომლის მარცხნივ არის სხვენში ასასვლელი კარი და მოსარჩელის განმარტებით, სხვენში ასასვლელად სარგებლობენ ამ კარით.

4.4.სააპელაციო პალატის მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენს ამხანაგობის წევრს და მას შეუძლია მოითხოვოს თანასაკუთრებაში არსებული ქონებით სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთა. თუმცა, პალატა აქვე განმარტავს, რომ პირის მიერ უფლებათა განხორციელებისას აუცილებლად უნდა იქნეს დაცული კეთილსინდისიერება და მართლზომიერება. მესაკუთრის უფლებების ბოროტად გამოყენების დაუშვებლობა არა მარტო კანონმდებლობითაა აკრძალული, არამედ, მესაკუთრის ზნეობრივი მოვალეობაცაა. ამ შეთხვევაში, გამოკვეთილი უნდა იყოს ზიანის მიმყენებლის კანონიერი ინტერესი და უფლების გამოყენება მიზნად არ უნდა ისახავდეს სხვისთვის მხოლოდ ზიანის მიყენებას.

4.5. ქვემდგომი ინსტაციის სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნებით, მხარეთა-ახსნა განმარტებებითა და საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებით დაადგინა, რომ მოპასუხემ ისეთ მდგომარეობაში შეიძინა ფართი, როგორიც დღეს არის. სადარბაზოს კარი ჩაკეტილ იქნა წინამორბედი მესაკუთრეების მიერ, მათ მიერ იქნა მიერთებული აივანი და მოწყობილ იქნა საპირფარეშო. კერძოდ:

4.5.1. სააპელაციო პალატამ მიუთითა ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2019 წლის 25 თებერვლის დასკვნაზე, რომლის თანახმად, შედარებულ იქნა მოპასუხის დაკვეთით, შპს „მ-ის“ მიერ, 2017 წლის 14 დეკემბერს შედგენილი მეორე სართულის შიდა აზომვითი ნახაზი 248.9 კვ.მ. ფართზე და 1950 წლის გეგმაზე ასახული ლ-ტ „.“ II სართულზე, დ. --- მხრიდან. საკვლევ მონაცემებს შორის, დაფიქსირდა შემდეგი სხვაობები:

· გეგმაზე ნაჩვენები №..., №..., №... და №... ოთახები, ასევე, №..., №..., №..., №.. და №...ოთახები ფაქტობრივი მდგომარეობით გაერთიანებულია და წარმოადგენს ერთ გაერთიანებულ ფართს;

· გეგმაზე ნაჩვენები №... და №.. ოთახებს შორის არსებული დამაკავშირებელი კარი, ფაქტობრივი მდგომარეობით გაუქმებულია;

· გეგმაზე ნაჩვენები №...და №... ოთახებს შორის, ფაქტობრივი მდგომარეობით დამატებით მოწყობილია ერთმანეთთან დამაკავშირებლი კარი;

· გეგმაზე ნაჩვენები №... ოთახზე, ფაქტობრივი მდგომარეობით დამატებით მოწყობილია აივანი და ფანჯრის ნაცვლად აივანზე გასასვლელი კარი;

· გეგმაზე ნაჩვენები №... ოთახზე დაფიქსირებული ფანჯარა, ფაქტობრივი მდგომარეობით აღარ არსებობს;

· გეგმაზე ნაჩვენები №... ოთახი, ფაქტობრივი მდგომარეობით გაყოფილია ორ ნაწილად და ხსენებულ ოთახსა და №... ოთახს შორის მოწყობილია დამაკავშირებელი კარი;

· გეგმაზე ნაჩვენები №..აივანსა და №..აივანს შორის, ფაქტობრივი მდგომარეობით მოწყობილია გამყოფი ტიხარი, ხოლო, №.. აივანზე დაფიქსირებული მოაჯირის ნაცვლად, ფაქტობრივად მოწყობილია შუშაბანდი;

· გეგმაზე ნაჩვენები კიბის უჯრედის (სადარბაზოს) ბაქანზე ფანქრით დაფიქსირებულია ტიხარი და შესასვლელი კარი, რომელიც შეესაბამება ფაქტობრივ მდგომარეობას, ხოლო, გეგმაზე არაა ნაჩვენები კიბის უჯრედში (სადარბაზოში) ფაქტობრივად არსებული ფართები (სველი წერტილი და დამხმარე ფართი) და მცირე ზომის ასასვლელი კიბე.

-ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, თბილისში, --- ქუჩა (ყოფ. ---) №..-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის II სართულზე, დ. ჭ-ის მხრიდან ფაქტობრივად არსებულ სადარბაზოში (კიბის უჯრედში), კიბის მარშის დასასრულში, სადაც მდებარეობს ბაქანი, მარცხენა და მარჯვენა მხარეს განთავსებულია ორი შესასვლელი კარი (მარჯვნივ მოწყობილია ორფრთიანი ხის კარი, ხოლო მარცხნივ ერთფრთიანი ლითონის კარი), რომლის გამოყენებითაც ხდება მოპასუხის მფლობელობაში არსებულ ბინაში მოხვედრა. აღნიშნული კარის ღიობები ფიქსირდება 1950 წლის გეგმაზე ასახულ ლ-ტ. .“-ს II სართულზე, დ. ჭ-ს მხრიდან მდებარე სადარბაზოში (კიბის უჯრედში), კიბის მარშის დასასრულში, სადაც ნაჩვენებია ბაქანი. კერძოდ, გეგმაზე ბაქნის მარცხენა მხარეს არსებული ტიხარი და კარის ღიობი დაფიქსირებულია ფანქრით. ამავე დასკვნით დადგინდა, რომ ქ. თბილისში, --- ქუჩა (ყოფ. ---) №.-ში 1950 წლის ლ-ტ. „.“-ს, I, II და III სართულის გეგმებზე, დ. ჭ-ს მხრიდან არსებულ სადარბაზოში II სართულსა და III სართულს შორის ასასვლელი კიბე არ ფიქსირდება. ასევე, ფაქტობრივი მდგომარეობით, II სართულზე, დ. ჭ-ს მხრიდან, ფაქტობრივად არსებულ სადარბაზოში (კიბის უჯრედში) არ არის განთავსებული სხვენზე ასასვლელი კიბე, სადარბაზოს (კიბის უჯრედის) ჭერზე მოწყობილია ღიობი, რომლიდანაც ფიქსირდება სხვენის კედელზე მოწყობილი კიდევ ერთი მცირე ზომის ღიობი, რომელიც შესაძლებელია გამოყენებული ყოფილიყო სხვენში მოსახვედრად. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ 1950 წლის ლ-ტ „.“-ს I და II სართულების გეგმებზე ფიქსირდება კიბის უჯრედი, რომელში მოხვედრაც შესაძლებელია შიდა ეზოდან. აღნიშნული კიბის უჯრედი ფაქტობრივად, დღეის მდგომარეობითაც არსებობს, რომელიც შიდა ეზოს უკავშირდება და რომლის გამოყენებითაც შესაძლებელია სხვენში მოხვედრა, მაგრამ ვინაიდან მეორე სართულზე განთავსებული ერთ-ერთი ოთახის ჭერი არის დემონტირებული, ხსენებული მიმართულებით მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ბინების თავზე არსებულ სხვენში მოხვედრა შეუძლებელია.

4.5.2. 2019 წლის 25 თებერვლის დასკვნასთან დაკავშირებით, ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემულ იქნა დამატებითი განმარტება, სადაც მითითებულია, რომ 1950 წლის გეგმაზე ასახულ ლ-ტ „..“-ს I სართულზე, დ. ჭ-ს მხრიდან მდებარე სადარბაზოსა და უშუალოდ კიბის უჯრედს შორის ფიქსირდებოდა გამყოფი კედელი და კარის ღიობი, ხოლო, ხსენებული კარის ღიობი წარმოადგენს თუ არა ლითონის კარს, ექსპერტიზისათვის უცნობია, ვინაიდან აღნიშნული ინფორმაცია 1950 წლის გეგმაზე არ ფიქსირდება. კარის არსებობა ავტომატურად არ ნიშნავს იმას, რომ ხსენებული კარის ღიობის ადგილას მოწყობილი იყო ლითონის კარი. ასევე, ქ. თბილისში, --- ქ. №.-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის დ. ჭ-ს მხრიდან არსებული სადარბაზოდან სხვენში მოხვედრა ექსპერტიზის ჩატარების პერიოდში, შეუძლებელი იყო.

4.5.3. შპს „თ. ა. ე. ჯ. ა-ტის“ 2018 წლის დასკვნის თანახმად, სადავო მისამართზე საერთო სარგებლობის დერეფნები და აივნები შენობის შიდა, ეზოს მხარეს აღარ არსებობს. ეს ფართები ისევე როგორც მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ ბინაში, ასევე გვერდზე არსებულ მეზობელ ბინებში, ფუნქციონალურად და სივრცობრივად მიერთებულია ამ დერეფნის წინ არსებულ ბინებზე. აღნიშნული სავარაუდოდ განხორციელებულია ათეულობით წლების წინ, რადგან ამჟამად მიმდინარე პერიოდისათვის ამ დერეფნების ცალკე სივრცობრივად არსებობის კვალი არაა შენარჩუნებული. ისინი ფაქტობრივად შერწყმული, ადაპტირებული არიან უკვე გადაკეთებულ სივრცეში. დასკვნის თანახმად, საერთო სარგებლობის დერეფნისა და აივნის აღდგენა იმ მდგომარეობაში, რაც მოცემულია 1947 წლით დათარიღებულ ნახაზში, შეუძლებელია, თუ აღნიშნული ერთობლივად არ განხორციელდა ყველა ამავე სახლში მცხოვრები ბინათმესაკუთრის მიერ. ტიხრების მოხსნა მოპასუხის ბინების ორივე მხარეს გახსნის სივრცეს მეზობელ ბინებთან, რადგან მათაც ფაქტობრივ მფლობელობაში გააჩნიათ ეს სივრცეები. აღნიშნული ქმედებები სავარაუდოდ განხორციელებულია ათეულობით წლების წინ, რაზეც ვიზუალურად მეტყველებს ტიხრების, შუშაბანდებისა და სხვა კონსტრუქციების სამშენებლო მასალები, მათი სიძველე და სტილი. ექსპერტის განმარტებით, მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ფართიდან მის საკუთრებაში არსებული ფართის თავზე არსებულ სხვენზე მოხვედრა შეუძლებელია, რადგან კიბე ან მსგავსი კონსტრუქცია, რომელიც საერთო სარგებლობის დერეფანს შეიძლება აკავშირებდეს სახურავთან, არც ფაქტობრივად არსებობს და არც 1950 წლის გეგმაზე. სახურავზე მოხვედრა შესაძლებელია საცხოვრებელი სახლის შიდა პერიმეტრში არსებული ეზოს მხრიდან.

4.5.4. ექსპერტის მიერ შესწავლილი იქნა 1994 წლის 22 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც მოპასუხის წინამორბედ მესაკუთრეს, მ. კ-ეს საკუთრებაში 27 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი და 7.5 კვ.მ. დამხმარე სათავსოები (სამზარეულო 5 კვ.მ., აბაზანა-საპირფარეშო - 2,5 კვ.მ.) გადაეცა. ზემოაღნიშნული ფართი არსებითი განსხვავების გარეშე შეესაბამებოდა საერთო სარგებლობის კიბის უჯრედის მიმდებარედ, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული სველი წერტილის პარამეტრებს - 8.5 კვ.მ.

4.5.5. პირველი ინსტანციის სასამართლოში, მოწმის სახით დაკითხული მ.ი-ის ჩვენების მიხედვით, რომელიც მოპასუხის საკუთრებაში არსებული ფართის ნაწილის მესაკუთრეების - თ.გ-ის დედა და დ. გ-ის მეუღლეა, დგინდება, რომ იგი უშუალოდ იყო ჩართული ბინის ყიდვა-გაყიდვისა და მასთან დაკავშირებული საკითხების მოგვარებაში. მოწმის განმარტებით, მან ბინა ოფიციალურად 1996 წელს შეიძინა, თუმცა მანამდე ახლო ურთიერთობა ჰქონდა წინა მესაკუთრესთან და ჩართული იყო საცხოვრებელ სახლთან დაკავშირებულ პროცედურებში. იგი 1990-იან წლებში, სადარბაზოში რკინის კარის დაკიდებას უშუალოდ ესწრებოდა, ამასთან, მან მოანგრია აივნის ტიხრები და გადააკეთა საცხოვრებელი ფართი. აღნიშნულ საკითხთან, ასევე კიბის უჯრედთან და სადარბაზო კართან დაკავშირებით, არცერთ მეზობელს პრეტენზია არ ჰქონია. იმ დროს ამხანაგობა არ არსებობდა, საჭირო იყო მხოლოდ მეზობლის თანხმობა, რომელიც მიღებული ჰქონდა. მოწმის ჩვენებით ირკვევა, რომ მას შეძენილი ჰქონდა სხვადასხვა მესაკუთრის ფართი, რომელიც შემდგომ გააერთიანა.

-მოწმის სახით ასევე დაიკითხნენ სადავო მისამართზე მცხოვრები რამდენიმე მეზობელი. მოწმე მ. გ-ას განმარტებით, იგი ამჟამად არ ცხოვრობს მითითებულ მისამართზე, თუმცა იქ დაიბადა და გაიზარდა. ბავშვობაში სადარბაზოს კარი გახსნილი იყო, ღია იყო აივნები და საერთო საკუთრებაში იყო სამზარეული და სველი წერტილები. დროთა განმავლობაში მეზობლებმა ეს ფართები მიისაკუთრეს. თითქმის ყველას მიერთებული აქვს აივანი. სადარბაზოს კარი დაიკეტა დიდიხნის წინ, თ-ის (მოპასუხის წინამორბედი მესაკუთრე) დროს უკვე დაკეტილი იყო. სხვენზე ასასვლელად კიბე იყო მიდგმული სადარბაზოში და იქიდან ადიოდნენ ბავშვები, თუმცა, ეს კიბე ზუსტად სადავო კიბის უჯრედში იდგა თუ არა, არ იცის. მოწმის განმარტებით, დღეის მდგომარეობით, მოპასუხე თუ კედელს გახსნის, აივნით სარგებლობა შეუძლებელია, რადგან გვერდზე მყოფმა მეზობლებმაც უნდა გახსნან კედლები.

-მოწმე რ. მ-ის განმარტებით, რომელიც 30 წელია რაც სადავო მისამართზე ცხოვრობს, თავიდან საერთო იყო სამზარეულოც, სველი წერტილებიც და აივნებიც, თუმცა, მერე ყველა მეზობელმა მიითვისა. როდესაც იგი სადავო მისამართზე საცხოვრებლად გადავიდა, აივნები უკვე გადაკეტილი და მითვისებული იყო. სხვენზე ასვლა შეიძლებოდა კიბის უჯრედში არსებულ ღიობთან კიბის მიდგმით, ხოლო, ისე მუდმივი კიბე, რომლითაც სხვენზე ადიოდნენ, ეზოს მხრიდანაა.

-ის ფაქტი, რომ საერთო სარგებლობის ფართი მეზობლებმა დროთა განმავლობაში ინდივიდუალური საკუთრების ნაწილად აქციეს, მოწმე გ. ბ-აც დაადასტურა. მისი განმარტებით, 20-30 წელია რაც აივნები გადაკეტილია და როცა მოპასუხემ ფართი შეიძინა, სადარბაზო უკვე გადაკეტილი იყო. სხვენში ასასვლელი სადარბაზოს მხრიდან იყო, სადაც რკინის კიბე იყო მიდგმული.

4.5.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ დასტურდებოდა, რომ მოპასუხემ ბინის შეძენის შემდეგ განახორციელა რაიმე ისეთი ქმედება, რომელიც ზიანს მიაყენებდა მოსარჩელეს. განსაკუთრებით იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელემ სადავო მისამართზე საკუთრება 2011 წელს შეიძინა, რა დროსაც მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ფართი უკვე დღევანდელი სახით იყო წარმოდგენილი. აქვე, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სადარბაზოში, მეორე სართულზე არსებული ფართი, მთლიანად მოპასუხეს ეკუთვნის, შესაბამისად, რა ზიანს აყენებს მეორე სართულზე ასასვლელი კიბის წინ დამონტაჟებული კარი მოსარჩელეს, დაუდგენელია. რაც შეეხება სხვენში ასასვლელს, პალატამ აღნიშნა, რომ მართალია მოპასუხის მფლობელობაში არსებული საპირფარეშოს თავზე არის სხვენში ასასვლელი ღიობი, რომლითაც ამ მომენტში სარგებლობა შეუძლებელია, თუმცა როგორც ადგილზე დათვალიერების ოქმებით, ასევე მოწმეთა ჩვენებებითა და ექსპერტიზის დასკვნით დგინდება, სხვენში ასასვლელად, შიდა ეზოს მხრიდან კიბე არსებობს. მოპასუხის საპირფარეშოს თავზე არსებული ღიობით სარგებლობა მხოლოდ კიბის მიდგმის შემთხვევაში ხდებოდა და იქ მუდმივი კიბე არასდროს ყოფილა. პალატამ მიუთითა ექსპერტ ლ. კ-ის ჩვენებაზე, რომლის თანახმად, გეგმაზე არ ფიქსირდება მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ ფართში სხვენზე ასასვლელი კიბის არსებობა და აღნიშნული მხოლოდ ეზოს შიდა მხარეს ფიქსირდება.

4.6.რაც შეეხება აივნის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანას, სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ დღევანდელი მდგომარეობით აივანი არა მარტო მოპასუხეს, არამედ ყველა მეზობელს აქვს მიერთებული. ამასთან, შპს „თ. ა. ე. ჯ. ა-ტის“ 2018 წლის დასკვნის თანახმად, საერთო სარგებლობის დერეფნისა და აივნის აღდგენა პირვანდელ მდგომარეობაში შესაძლებელია იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნულს ერთობლივად განახორციელებენ მეზობლები. ტიხრების მოხსნა მოპასუხის ბინების ორივე მხარეს გახსნის სივრცეს მეზობელ ბინებთან, რადგან მათაც ფაქტობრივ მფლობელობაში გააჩნიათ ეს სივრცეები. შესაბამისად, პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ საერთო სარგებლობის აივნის აღდგენა დააზიანებს როგორც მოპასუხის, ასევე მომიჯნავე მეზობლების ქონებას.

5. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ხ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოთხოვნის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

5.1. კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებების ერთობლიობა მოსარჩელე მხარის ინტერესსა და მოწინააღმდეგე მხარის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას ადასტურებდა, სააპელაციო პალატამ საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლის ძირითადი დანაწესის („საკუთრების უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია") საწინააღმდეგოდ, საკუთრების უკანონო ხელყოფის დაკანონების თაობაზე მიიღო გადაწყვეტილება.

5.2. კასატორი აღნიშნავს, რომ საქმეში არსებული მასალები (დოკუმენტები, მოწმეთა ჩვენებები, ექსპერტის დასკვნები და სხვ.) პირდაპირ მიუთითებდნენ მოპასუხის მხრიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის დარღვევაზე. კერძოდ, მოსარჩელე გ. ხ-ნს, როგორც მესაკუთრეს შეზღუდული აქვს ქონების თავისუფლად ფლობისა და სარგებლობის უფლება, რადგან მოპასუხის მხრიდან ადგილი აქვს ქონების ისეთ განკარგვას, რომლითაც ილახება მეზობლებისა და სხვა მესამე პირთა უფლებები.

5.3.საკასაციო საჩივარში მხარე მიუთითებს, რომ მოპასუხე კანონის დარღვევით სარგებლობს და ფლობს საერთო საკუთრებაში არსებულ ქონებას. მოპასუხის მხრიდან ქონების მფლობელობა და მისით სარგებლობა გამოიხატება სხვისი საკუთრების (ქონების) მითვისებაში. კერძოდ, მოპასუხეს მითვისებული აქვს სადარბაზო, საერთო აივანი და სხვენზე გასასვლელი. მოპასუხის ფაქტიური მფლობელობა იწყება სადარბაზოდან, რომელიც გამოყოფილი აქვს რკინის კარებით, რაც ხელს უშლის დანარჩენ მესაკუთრეებს, მათ შორის მოსარჩელეს, საერთო ფართით სარგებლობაში. ასევე, მოპასუხემ საერთო სარგებლობის აივანი მიუერთა ინდივიდუალურ საკუთრებას და ამით დანარჩენ მესაკუთრეებს აუკრძალა საერთო აივნით სარგებლობა. აივანზე გასასვლელი გზაც მოქცეულია მოპასუხის ინდივიდუალურ საკუთრებაში. სადარბაზოს ნაწილი გამოყენებულია ოთახად და საპირფარეშო/აბაზანად. ეს ყველაფერი ცხადყოფს და ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მოპასუხეს ქმედებით მოსარჩელეს ხელი ეშლება საერთო ფართით სარგებლობაში. მოსარჩელეს, როგორც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს, უფლება აქვს თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს საერთო საკუთრებაში არსებული ქონებით, თუმცა, მოპასუხემ საერთო საკუთრებაში არსებული ფართი პირად საკუთრებაში მოაქცია და საჯარო რეესტრში მისი ინდივიდუალურ საკუთრებად რეგისტრაცია გადაწყვიტა.

5.4.საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი და მე-5 ნაწილებით, ასევე მე-10 მუხლით, თუმცა, გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სადავო ფართი სწორედ ზემოაღნიშნული ნორმების დარღვევით მოექცა მოპასუხის ფაქტიურ მფლობელობაში, რამაც მოსარჩელისა და დანარჩენი მესაკუთრეების უფლებების დარღვევა განაპირობა. ამასთან, არც თავად სასამართლო უარყოფს იმ ფაქტს, რომ კ. პ. ჯ-სი ფლობს როგორც საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრირებული ფართს, ასევე ფართს, რომელიც ამხანაგობის საერთო საკუთრებას წარმოადგენს.

5.5.კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლით, რომელიც ადგენს სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების ვალდებულებას, თუმცა, დასახელებული ნორმა არასწორად გამოიყენა მოსარჩელის კონტექსტში, რადგან სწორედ მოპასუხემ არ განახორციელა სამოქალაქო უფლება მართლზომიერად. დასახელებული ნორმა მოპასუხეს, როგორც ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს, საერთო სარგებლობაში არსებული ფართის მითვისების უფლებამოსილებას არ აძლევდა, თუმცა, მოპასუხემ არამართლზომიერად მიითვისა კიბის უჯრედი, საერთო აივანი, საერთო სარგებლობის ფართი 119 კვ.მ.-ის ოდენობით და მანვე შეიტანა განცხადება საჯარო რეესტრში საერთო სარგებლობის ფართის რეგისტრაციაზე.

5.6.კასატორისათვის მიუღებელია გასაჩივრებულ განჩინებაში დასახელებული ნორმებისა და განმარტებების, მათ შორის უფლების ბოროტად გამოყენებაზე მითითების მის საწინააღმდეგოდ გამოყენება, რადგან მიიჩნევს, რომ უფლების ბოროტად გამოყენება სწორედ მოპასუხის ქმედებაში ვლინდება მაშინ, როცა მიეცა თუ არა მოპასუხეს შესაძლებლობა მიეთვისებინა სადავო ფართი, მიითვისა და ამასთან, საკუთარი შეხედეულებისამბერ გამოიყენა კიდეც.

5.7. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო ერთი მხრივ, აღიარებს საერთო საკუთრებაზე კანონით დადგენილ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა უფლებებს, თუმცა, მეორე მხრივ, მოსარჩელის კანონიერ მოთხოვნას ზიანის მომტანად აფასებს. სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით, მოპასუხეს ფაქტიურად საერთო საკუთრებაში არსებული ფართი, მათ შორის, კიბის უჯრედი და საერთო აივანი გადასცა იმ პირობებში, როდესაც საჯარო რეესტრმა აღნიშნული ფართების საკუთრების უფლებით დარეგისტრირებაზე მოპასუხეს უარი უთხრა.

5.8. კასატორი არ იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ საერთო სარგებლობის აივნის აღდგენა დააზინებს როგორც მოპასუხის, ასეევ მომიჯნავე მეზობლის ქონებას, რადგან მიიჩნევს, რომ მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას მეზობლებთან საერთო არაფერი აქვს და ამის დასტურად, წარმოდგენილია ნახაზი, რომელიც კანონით დადგენილ მდგომარობას ასახავს. კასატორის განმარტებით, სასარჩელო მოთხოვნა დაკავშირებულია არა ნახაზით დადგენილი პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენასთან, არამედ მხოლოდ იმ უკანონო ქმედების აღკვეთასთან, რაც მოპასუხემ განახორციელა და მოთხოვნას სხვა მეზობლებთან კავშირი არ აქვს. მოთხოვნის დაკმაყოფილება შესაძლებელია სხვა მეზობლების შეწუხების გარეშეც, რადგან სასარჩელო მოთხოვნით გათვალისწინებული ყველა მოქმედება მოპასუხის მიერ მითვისებულ ფართში უნდა განხორციელდეს და არანაირი სივრცე მეზობლებთან არ იხსნება. კერძოდ, უნდა განხორციელდეს სადარბაზოს გასუფთავება იმ უკანონო მშენებლობისგან, რომელიც დაფიქსირებულია ექსპერტის დასკვნაში (საუბარია კიბის უჯრედზე მოწყობილ სველი წერტილზე და ოთახზე) და უნდა აღდგეს საერთო აივანზე გასასვლელი, რისთვისაც საჭიროა მხოლოდ კარების გაღება და მოშლილი ტიხრების აღდგენა, რათა საერთო საკუთრებას გამოეყოს მოპასუხის პირადი საკუთრება. რაიმის მონგრევა (ტიხრების ახსნა) არ ხდება, რადგან ტიხრები, პირიქით, თავად მოპასუხის მხრიდან, ფართის მითვისების მიზნით მოინგრა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

6. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

8. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

9. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

10. განსახილველ შემთხვევაში, დავა შეეხება საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთას, რომელიც წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს და სამართლებრივი საკითხები სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარეობს. საკასაციო საჩივრის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, შესაფასებელია გარემოებები მასზედ, ახორციელებს თუ არა მოპასუხე უძრავი ქონებით იმგვარ სარგებლობას, რაც იწვევს მოსარჩელის, როგორც უძრავი ქონების თანამესაკუთრის უფლების ხელყოფას, სხვაგვარ ხელშეშლას ან/და ზიანს. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, მხარეთა შორის სადავოა სადარბაზო, რომელიც გამოყოფილია რკინის კარით და რომლის ნაწილი გამოყენებულია ოთახად და საპირფარეშო/აბაზანად, ასევე, სადავოა საერთო აივანი, აივანზე გასასვლელი გზა და სხვენზე ასასვლელი.

11. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. იმავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია.

12. იმავე კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. აღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს, რომელიც, მესაკუთრის დაცვის მიზნით, მიმართულია უფლების დამრღვევი პირის წინააღმდეგ. სასამართლო ამ ტიპის სარჩელის განხილვისას ადგენს არა რაიმე ახალ უფლებას (აწესებს, ცვლის, წყვეტს და სხვა), არამედ მოდავე სუბიექტთა უფლებრივი მდგომარეობის შეუცვლელად ახდენს სამოქალაქო უფლების სწორი რეალიზაციის წესის განსაზღვრას. ასეთი ტიპის სარჩელი დაკმაყოფილდება ისეთ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ნივთის მესაკუთრე, რომლის საკუთრების ხელყოფა ან საკუთრების გამოყენებაში სხვაგვარი ხელშეშლა ხორციელდება სხვა პირის უკანონო მოქმედებით (იხ. სუსგ საქმე №ას-843-809-2016, 26 ოქტომბერი, 2016 წელი; №ას-674-2019, 30 სექტემბერი, 2019 წელი).

13. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ნეგატორული სარჩელი წარმატებულია, თუკი მოსარჩელე დაამტკიცებს, რომ მას ხელი ეშლება საკუთრებით/თანასაკუთრებით თავისუფალ სარგებლობაში და ეს ხელშეშლა არ გამომდინარეობს ლეგიტიმური საფუძვლიდან. საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის უფლება წარმოიშობა მაშინ, როცა არსებობს შემდეგი საფუძვლები: ა) მოსარჩელე არის ნივთის მესაკუთრე; ბ) ნივთი მესაკუთრის მფლობელობაშია; გ) მოპასუხე ხელყოფს ან სხვაგვარად ხელს უშლის მოსარჩელეს თავისი საკუთრებით სარგებლობაში. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა წარმოადგენს. ფაქტის არსებობა კი, როგორც წესი, დადასტურებული უნდა იქნას სათანადო მტკიცებულებებით (იხ. სუსგ Nას-1250-2018, 21.12.2018 წ.).

14. როგორც აღინიშნა, მოსარჩელის მოთხოვნა სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილიდან გამომდინარეობს. აღნიშნული ნორმის გამოყენებისათვის კი საჭიროა დადგინდეს საკუთრების უფლების განხორციელების ხელშეშლის ფაქტი. მესაკუთრეს სხვა პირის (პირთა) გამო, არ უნდა შეეძლოს საკუთრებაში არსებული ნივთის თითოეული ნაწილით თავისუფალი სარგებლობა, ფლობა და განკარგვა. თუ ასეთი ფაქტი იარსებებს, მიჩნეული იქნება, რომ მას ხელს უშლიან საკუთრების უფლების რეალიზებაში.

15. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მტკიცების ტვირთის მართებულად გადანაწილებით, სააპელაციო სასამართლოში მხარეთათვის უზრუნველყოფილ იქნა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის კონსტიტუციურ პრინციპზე დაყრდნობით საქმის გამოკვლევა და შესწავლა (სსსკ-ის მე-4-5 მუხლები). სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი წანამძღვრები და სამართლებრივად, არსებითად სწორი შეფასება მისცა მათ, ხოლო, კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). შესაბამისად, სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე, მოცემულ საქმეზე, დადგენილად უნდა ჩაითვალოს ფაქტობრივი გარემოებები მასზედ, რომ სადავო უძრავი ქონების მისამართზე, მოპასუხე კ. პ. ჯ-ის მფლობელობაშია როგორც საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრირებული ფართი, ასევე ფართი, რომელიც წარმოადგენს ამხანაგობის საერთო საკუთრებას. ამასთან, მოპასუხემ სწორედ ისეთ მდგომარეობაში შეიძინა ფართი, როგორიც დღეს არის. სადარბაზოს კარი ჩაკეტილ იქნა წინამორბედი მესაკუთრეების მიერ, მათ მიერ იქნა მიერთებული აივანი და მოწყობილი იქნა საპირფარეშო.

16. ზემოაღნიშნულთან მიმართებით, პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე გ. ხ-მა უძრავი ქონება, მდებარე: თბილისში, --- (ყოფილი ---) ქუჩა №.-ში მდებარე ბინა №.., 111.38 კვ.მ. 2011 წელს შეიძინა, ხოლო, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოპასუხე კ. პ. ჯ-მა იმავე მისამართზე, უძრავი ქონებები 2005 წლის 31 დეკემბერს, თ. გ-ის მინდობილი პირის - მ.გ-ის, დ. გ-ისა და გ. თ-სგან, 55000 ლარად შეიძინა. საცხოვრებელი სახლი იყო იმ ფორმაში, რაც არის დღევანდელი მდგომარეობით. აღნიშნულ გარემოებას, პირდაპირ და არაორაზროვნად ადასტურებენ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკითხულ მოწმეთა ჩვენებები და საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნები. კერძოდ, ამ მიმართებით საყურადღებოა მ.ი-ის ჩვენება, რომლის მიხედვით „სადარბაზოში რკინის კარის დაკიდება 1990-იან წლებში განხორციელდა, რასაც უშუალოდ ესწრებოდა იგი. ამასთან, მან მოანგრია აივნის ტიხრები და გადააკეთა საცხოვრებელი ფართი. აღნიშნულ საკითხთან, ასევე კიბის უჯრედთან და სადარბაზო კართან დაკავშირებით, არცერთ მეზობელს პრეტენზია არ ჰქონია“; მ. გ-ას განმარტებით, მისი ბავშვობის დროს, „სადარბაზოს კარი გახსნილი იყო, ღია იყო აივნები და საერთო საკუთრებაში იყო სამზარეული და სველი წერტილები. დროთა განმავლობაში მეზობლებმა ეს ფართები მიისაკუთრეს. თითქმის ყველას მიერთებული აქვს აივანი. სადარბაზოს კარი დაიკეტა დიდიხნის წინ, მოპასუხის წინამორბედი მესაკუთრის დროს უკვე დაკეტილი იყო“. მოწმე რ.მ-ის განმარტებით, რომელიც 30 წელია რაც სადავო მისამართზე ცხოვრობს, „თავიდან საერთო იყო სამზარეულოც, სველი წერტილებიც და აივნებიც, თუმცა, მერე ყველა მეზობელმა მიითვისა. როდესაც იგი სადავო მისამართზე საცხოვრებლად გადავიდა, აივნები უკვე გადაკეტილი და მითვისებული იყო. სხვენზე ასვლა შეიძლებოდა კიბის უჯრედში არსებულ ღიობთან კიბის მიდგმით, ხოლო, ისე მუდმივი კიბე, რომლითაც სხვენზე ადიოდნენ, ეზოს მხრიდანაა“; მოწმე გ. ბ-ის ჩვენებით, „20-30 წელია რაც აივნები გადაკეტილია და როცა მოპასუხემ ფართი შეიძინა, სადარბაზო უკვე გადაკეტილი იყო. სხვენში ასასვლელი სადარბაზოს მხრიდან იყო, სადაც რკინის კიბე იყო მიდგმული“.

17. შპს „თ. ა. ე.ჯ. ა-ტის“ 2018 წლის დასკვნის თანახმად, „სადავო მისამართზე საერთო სარგებლობის დერეფნები და აივნები შენობის შიდა, ეზოს მხარეს აღარ არსებობს. ეს ფართები ისევე როგორც მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ ბინაში, ასევე გვერდზე არსებულ მეზობელ ბინებში, ფუნქციონალურად და სივრცობრივად მიერთებულია ამ დერეფნის წინ არსებულ ბინებზე. აღნიშნული სავარაუდოდ განხორციელებულია ათეულობით წლების წინ, რაზეც ვიზუალურად მეტყველებს ტიხრების, შუშაბანდებისა და სხვა კონსტრუქციების სამშენებლო მასალები, მათი სიძველე და სტილი“. ამასთან, ექსპერტის მიერ შესწავლილ იქნა 1994 წლის 22 ოქტომბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, „მოპასუხის წინამორბედ მესაკუთრეს, მ. კ-ეს საკუთრებაში 27 კვ.მ. საცხოვრებელი ფართი და 7.5 კვ.მ. დამხმარე სათავსოები (სამზარეულო 5 კვ.მ., აბაზანა-საპირფარეშო - 2,5 კვ.მ.) გადაეცა. ზემოაღნიშნული ფართი არსებითი განსხვავების გარეშე შეესაბამებოდა საერთო სარგებლობის კიბის უჯრედის მიმდებარედ, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული სველი წერტილის პარამეტრებს - 8.5 კვ.მ“.

18. ამდენად, საქმის მასალებითა და მოწმეთა ჩვენებების მიხედვით, უდავოდ დგინდება, რომ დროთა განმავლობაში, სადავო აივნის ფართი საერთო საკუთრებიდან მეზობლების ინდივიდუალურ მფლობელობაში მოექცა, რასაც ადგილი ჰქონდა ჯერ კიდევ მოპასუხის წინამორბედი მესაკუთრის დროს. ამასთან, კიბის უჯრედზე რკინის კარის მონტაჟიც და სააბაზანო/საპირფარეშოს მოწყობაც მოპასუხე კ. პ. ჯ-ის მიერ, უძრავი ქონების შეძენამდე განხორციელდა. შესაბამისად, იმ ვითარებაში, როდესაც მოპასუხემ საკუთრებაში შეიძინა ამგვარი უძრავი ქონება, თანაც მოსარჩელეზე ადრე და ამავდროულად, საქმის მასალებში არცერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება, რომ უშუალოდ მოპასუხის მიერ განხორციელდა რაიმე სახის რეკონსტრუქცია, აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ ქონების შეძენის მომენტისთვის მოსარჩელისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო საერთო საკუთრებაში არსებულ ფართთან დაკავშირებით სარგებლობის წესები. ამ თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია ისიც, რომ უძრავი ქონების სხვა თანამესაკუთრეები მოსარჩელის მიერ სადავოდ გამხდარ საკითხებზე პრეტენზიას არ აცხადებენ.

19. საერთო სარგებლობის აივნის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა შპს „თ. ა. ე. ჯ. ა-ტის“ 2018 წლის დასკვნაზე დაყრდნობით (რომელიც პირდაპირ მიუთითებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შეუძლებლობაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ყველა მეზობელი ერთობლივად განახორციელებს აღნიშნულს), იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას მასზედ, რომ მოპასუხე კ. პ. ჯ-ის მიერ საერთო სარგებლობის აივნის აღდგენა შეუძლებელია როგორც კ. პ. ჯ-სის მფლობელობაში არსებული ფართის დაზიანების, ასევე მომიჯნავე მეზობლების უფლებების შეზღუდვის გარეშე. საერთო სარგებლობის აივნის აღდგენა დააზიანებს როგორც მოპასუხის, ასევე მომიჯნავე მეზობლების ქონებას. რაც შეეხება სადარბაზოში დამონტაჟებულ რკინის კარს და სხვენში ასასავლელ ღიობს, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მასზედ, რომ კარი არ წარმოადგენს საკომუნიკაციო საშუალებას მოსარჩელისათვის მის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთთან დასაკავშირებლად, რადგან მეორე სართულზე არსებული ფართი მთლიანად მოპასუხეს ეკუთვნის, საერთო სარგებლობის სხვენში ასასვლელი კიბე კი, მოწყობილია ეზოს შიდა მხარეს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელე ვერ ადასტურებს იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოპასუხემ განკარგა ქონება ისეთი სახით, რომელმაც მოსარჩელეს თავისი საცხოვრებლის გამოყენებაში რაიმე ფორმით ხელი შეუშალა ან/და მიაყენა ზიანი.

20. ისეთ პირობებში, როდესაც კასატორს დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ იმ ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებით, რომ სადარბაზოს კარი ჩაკეტილ იქნა წინამორბედი მესაკუთრეების მიერ, მათ მიერ იქნა მიერთებული აივანი და მოწყობილი იქნა საპირფარეშო, ხოლო, საერთო სარგებლობის სხვენში ასასვლელი კიბე მოწყობილია ეზოს შიდა მხარეს, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, საფუძველს მოკლებულია კასატორის მითითება მასზედ, რომ მოპასუხემ არამართლზომიერად განახორციელა სამოქალაქო უფლება და მის ქმედებაში უფლების ბოროტად გამოყენება ვლინდება მაშინ, როდესაც მიეცა თუ არა შესაძლებლობა მიეთვისებინა სადავო ფართი, მიითვისა და ამასთან, საკუთარი შეხედეულებისამბერ გამოიყენა კიდეც.

21. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული შედავება ემყარება მხოლოდ კასატორის ახსნა-განმარტებას. მარტოოდენ მხარის ზეპირსიტყვიერი განცხადება კი, სასამართლო გადაწყვეტილებას საფუძვლად ვერ დაედება. შემდავებელს სასამართლოსთვის იმგვარი დასაშვები მტკიცებულება უნდა წარმოედგინა, რომელიც სასამართლოსთვის უცილობლად სარწმუნოს გახდიდა მისი პოზიციის სისწორეს. ასეთ მტკიცებულებად კი, მოსარჩელის/აპელანტის/კასატორის მოსაზრება არ განიხილება, რადგან იგი პროცესის შედეგით დაინტერესებული მხარეა და შესაბამისად, მისი ახსნა-განმარტება, თუ გამყარებული არ არის სხვა რელევანტური მტკიცებულებებით, სანდოობისა და ობიექტურობის ტესტს ვერ ლახავს.

22. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელე, საქმეში წარდგენილი ვერცერთი მტკიცებულებით ვერ ადასტურებს, თუ რაში გამოიხატება კონკრეტულად მოპასუხის მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენება, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია, რომ მოპასუხემ უძრავი ქონება მოსარჩელეზე ადრე ზუსტად იმ სახით შეიძინა, რა სახითაც დღესაა წარმოდგენილი და მოსარჩელის მიერ უძრავი ქონების შეძენის მომენტისათვის, მოპასუხე სწორედ ისეთი სახით იყენებდა მას, როგორც ამჟამად იყენებს.

23. საკასაციო პალატა კასატორის ვერც იმ არგუმენტს გაიზიარებს, რომ სააპელაციო პალატამ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის დანაწესი, რომელიც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების ვალდებულებას ადგენს, არასწორად გამოიყენა მოსარჩელის კონტექსტში. აღნიშნულთან მიმართებით საკასაციო პალატა მიუთითებს საკუთრების უფლების განმამტკიცებელ ნორმებზე, კერძოდ: სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, „მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას“. ამავე კოდექსის 115-ე მუხლით განსაზღვრულია, რომ სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას.

24. უფლების ბოროტად გამოყენების 115-ე მუხლით მოწესრიგებული შემადგენლობა კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეებს ავალდებულებს, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. უფლების გაუმართლებელ განხორციელებად ჩაითვლება ცალკეული შემთხვევა, როდესაც ობიექტური დამკვირვებლის თვალსაწიერიდან არ დგინდება პირის მიერ უფლების განხორციელების არანაირი მიზანი, გარდა სხვა პირისათვის ზიანის მიყენებისა. უფლების განხორციელება გამართლებულია, თუ არსებობს ობიექტურად შეცნობადი დასაბუთებული ინტერესი, რომელიც მის განხორციელებას გაამართლებს (იხ. სუსგ №ას-942-2020; 28/04/2021 წ.).

25. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, იქმნება ისეთი ვითარება, როდესაც ერთ მხარეს დგას მოსარჩელის ინტერესი - შეუზღუდავად ისარგებლობს იმ ფართით, რაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის საფუძველზე მიიჩნევა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებად, ხოლო, მეორე მხარეს - მოპასუხისა და მომიჯნავე მეზობელთა ქონების დაზიანებისაგან დაცვის ინტერესი, რომლის შესრულებაც გამორიცხულია მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, რადგან საქმეში წარმოდგენილი დასკვნები პირდაპირ მიუთითებენ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შეუძლებლობაზე, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ყველა მეზობელი ერთობლივად განახორციელებს აღნიშნულს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ამ ნაწილშიც იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ მოსარჩელემ ვერ წარმოაჩინა თანასაკუთრებით სარგებლობის უფლების უპირატესი ინტერესი და მისი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებამ, შესაძლოა მოსარჩელის დაცულ სიკეთეზე იმდენად მეტი ზიანი გამოიწვიოს როგორც მოპასუხის, ასევე მომიჯნავე მეზობელთა ინტერესებისადმი, რომ მოსარჩელის მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენებადაც კი შეიძლება შეფასდეს.

26. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

27. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა სწორად დაადგინეს მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები, სამართლებრივად მართებულად გადაწყვიტეს საქმეში არსებული ყველა სადავო საკითხი, ისევე როგორც, დავის გადაწყვეტისას მართებულად განმარტეს სამართლის ნორმები. ამდენად, სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება დასაბუთებულია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

28. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

29. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

31. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო;

2. გ. ხ-ს (....) დაუბრუნდეს ი. ც-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის (საგადახდო დავალება N., გადახდის თარიღი - 30.07.2021) 70% – 105 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე რევაზ ნადარაია

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე

ლაშა ქოჩიაშვილი