საქმე №ას-687-2020 31 მაისი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები - ე. ღ, მ. ღ. (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ე. ც. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა

დავის საგანი - ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა, საცხოვრებელი სადგომის საკუთრებაში გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ე.ც-მა (შემდგომ – მოსარჩელე, მოსარგებლე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. ღ-ისა და მ. ღ-ის (შემდგომ – მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი) მიმართ და მოითხოვა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა და საცხოვრებელი სადგომის საკუთრებაში გადაცემა.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, მან 1980 წელს ზ. ც-გან (შემდგომ - ყოფილი მესაკუთრე) შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა ქალაქ თბილისში, … ქ. №.-ში მდებარე უძრავი ქონება. ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს შეადგენდა - 21.98 კვ.მ და 10 კვ.მ ოთახები და მათ ქვეშ მდებარე სარდაფები. მითითებულ ქონებას მოსარჩელემ საკუთარი სახსრებით მიაშენა, რის საფუძველზედაც მოსარჩელე 1980 წლიდან ფლობს და სარგებლობს სადავო მისამართზე მდებარე: ა) №…. საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული №. შენობიდან 37.86 კვ.მ ნახევარსარდაფსა და პირველ სართულზე 21.40 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომს, ასევე - ბ) №… საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან: 9,61 კვ.მ ნახევარსარდაფს, 37.28 კვ.მ მიშენებას, №.-შენობა-ნაგებობიდან 10,94 კვ.მ-სა და 44.43 კვ.მ მიშენებას, №. შენობიდან პირველ სართულზე 49.02 კვ.მ-ს და მეორე სართულზე-23.80 კვ.მ-ს. ამავე პერიოდიდან იხდის კომუნალურ გადასახადებს.

3. შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების შემდგომ ყოფილმა მესაკუთრემ დარჩენილი უძრავი ქონება მოპასუხეებს მიჰყიდა და საჯარო რეესტრშიც აღრიცხულია მათ საკუთრებად.

მოპასუხეთა შესაგებელი:

4. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ მოსარჩელემ შეიძინა მხოლოდ ორი ოთახი და მის ქვემოთ მდებარე სარდაფი, სხვა ქონება არ შეუძენია. ამავდროულად, №… და №… საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებასთან კავშირი არ აქვს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და დადებულად იქნა ცნობილი 1980 წლის 7 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულება ქალაქ თბილისში, … ქ. №.-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე და ამავე მისამართზე მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან - №. შენობიდან: 37.86 კვ.მ ნახევარსარდაფისა და პირველ სართულზე მდებარე 21.40 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის, ასევე, №.... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან: 9,61 კვ.მ ნახევარსარდაფის, 37.28 კვ.მ მიშენების, N.შენობა-ნაგებობიდან 10,94 კვ.მ-ისა და 44.43 კვ.მ მიშენების, №. შენობიდან პირველ სართულზე 49.02 კვ.მ-ის და მეორე სართულზე 23.80 კვ.მ-ის მესაკუთრედ ცნობილ იქნა მოსარჩელე.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით, მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

8. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონით (შემდგომ - სპეციალური კანონი) გათვალისწინებული, სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგებისთვის აუცილებელი ერთ-ერთი პირობა - სადავო ქონებაში რეგისტრაციის ფაქტის არსებობა ვლინდებოდა, ასევე - დადებული იყო თავად ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ნამდვილობაშიც მხარეებს ეჭვი არ შეუტანიათ. ხელშეკრულებით ცალსახად დადგენილია, რომ 1980 წლის 7 დეკემბერს მოსარჩელესა და ყოფილ მესაკუთრეს შორის დაიდო შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზედაც ამ უკანასკნელმა გაასხვისა კუთვნილი უძრავი ნივთიდან 21.92 კვ.მ და 10.08 კვ.მ ოთახები. ამასთან, ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ სახლის წინ მდებარე ეზო და ოთახების ქვეშ სარდაფები გადავიდოდა მყიდველის საკუთრებაში, ხოლო სახლის გვერდით 3.40 მეტრი გზა იქნებოდა საერთო სარგებლობის. ამდენად, ის გარემოება, უნდა იქნეს თუ არა მიჩნეული მოსარჩელის საცხოვრებელი ოთახების ქვეშ განთავსებული სარდაფების მესაკუთრედ, დგინდება თავად ხელშეკრულებიდან. შესაბამისად, საფუძველს მოკლებულია აპელანტთა შედავება, რომ, რამდენადაც დაუდგენელია ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაცემული სარდაფების საერთო ფართი და ისინი განთავსებულია არა მხოლოდ უშუალოდ მოსარჩელის კუთვნილი ოთახების, არამედ - სხვა ოთახების ქვეშაც, ეს უკანასკნელი არ უნდა იქნეს მიჩნეული სარდაფების მესაკუთრედ. პალატამ მიუთითა, რომ სარდაფების მიკუთვნების ფაქტი შინაურული ხელშეკრულებით დადასტურებულია, საწინააღმდეგო გარემოება და ის ფაქტი, რომ მოსარჩელემ გააფართოვა სარდაფები და მოიცვა აპელანტთა რეგისტრირებული ქონების ქვეშ არსებული სივრცეც, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტებმა დასახელებული გარემოების მტკიცების ტვირთი ვერ ზიდეს.

9. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტთა პრეტენზია, რომ საქმეზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებები ურთიერთგამომრიცხავი და უზუსტო იყო და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმის მასალები, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებები ერთობლივად შეაფასა. ამასთან, გადაწყვეტილების გამოტანისას პირველი ინსტანციის სასამართლო მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებს არ დაყრდნობია. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილება გამოტანილი იყო სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის დაცვით, რის გამოც, არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძვლები.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

10. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხეებმა შეიტანეს საკასაციო საჩივარი, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

11. კასატორთა მტკიცებით, შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ ოთახების ქვეშ მდებარე სარდაფები გადავიდოდა მყიდველის საკუთრებაში. სარდაფების ზომები არ იყო მითითებული, მაგრამ განისაზღვრა სარდაფების კონტური (ნაყიდი ოთახების ქვეშ არსებული სარდაფი), იგულისხმება, რომ სარდაფების ფართობი არ უნდა სცდებოდეს ნაყიდი ოთახების საზღვრებს, კერძოდ - 21.92 კვ.მ (ოთახი №..) და 10.08 კვ.მ-ს (ოთახი №..), რომელიც მიშენების შედეგად გახდა 21.00 კვ.მ. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მტკიცების საგანს წარმოადგენდა, რომ მან შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების შემდგომ მიაშენა ან დააშენა დამატებითი ფართობი, რომლებიც შეძენილი საცხოვრებელი სადგომის შემადგენელ ნაწილია. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი შპს ,,მ-ი-.’’ შენობა №../.-ის ნახევარსარდაფის აზომვითი ნახაზით კი, სარდაფის ფართი სცდება მოსარჩელის მფლობელობაში არსებულ პირველ სართულზე მდებარე ოთახის (21.40 კვ.მ) ფარგლებს და შედის ოთახის ქვეშ, რომელსაც მოპასუხეები ფლობენ. ამასთანავე, აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელეს არ აქვს წარდგენილი საკუთარი სარდაფის მოპასუხეთა ოთახის ქვეშ გაფართოების პერიოდის შესახებ არცერთი სახის მტკიცებულება, რაც მოსარჩელის მტკიცების საგანსაც წარმოადგენდა, კერძოდ, მას ევალებოდა იმის მტკიცება, რომ ეს ფართი მიაშენა სპეციალური კანონით განსაზღვრულ ვადაში (1921 წლის 25 თებერვლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე). ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე მოსარჩელეს მიაკუთვნა იმ სარდაფის ფართი, რომელზეც არ ვრცელდება სპეციალური კანონის მოქმედება და ამით შეილახა მესაკუთრეთა საკუთრების უფლება.

12. სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელეს ასევე მიაკუთვნა №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან: ნახევარსარდაფის 37.28 კვ.მ მიშენება და შენობა-ნაგებობა №..-დან 44.43 კვ.მ მიშენება. მიკუთვნებული 44,43 კვ.მ ფართი არის არა მიშენება, არამედ ყოფილი მესაკუთრის საკუთრებაში არსებულ ფართობი, ხოლო 37.28 კვ.მ ნახევარსარდაფის მიშენება ყოფილი მესაკუთრის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ოთახის ქვეშ არსებული სარდაფია, რომელიც შინაურული ნასყიდობის ხელშეკრულებით მოსარჩელისათვის არ გადაცემულა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე სადავო ფართობები მიიჩნია მიშენებად და ამის გარდა, მოსარჩელეს ისე გადასცა საკუთრებაში, რომ არ გაითვალისწინა სპეციალური კანონის პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნები, რითაც უხეშად შეილახა მოპასუხეთა საკუთრების უფლება.

13. აგრეთვე, სააპელაციო სასამართლომ მოსარჩელეს მიაკუთვნა შენობა №..-დან პირველ სართულზე 49.02 კვ.მ და მეორე სართულზე არსებული 23.80 კვ.მ. პალატამ საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების საწინააღმდეგოდ №.. შენობა მიშენებად მიიჩნია. მიშენებას და ახალ, ცალკე მდგომ შენობას შორის არა მხოლოდ დიდი ტერმინოლოგიური სხვაობაა, არამედ არსებითი სამართლებრივი სხვაობაც. გარდა ამისა, მოსარჩელის მიერ მოყვანილი მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდება, რომ №. შენობა აშენდა 1997 წლის 25 ნოემბრის შემდეგ, დაახლოებით 2007 - 2009 წლებში, რის გამოც შენობა ვერ მოექცევა სპეციალური კანონის მოწესრიგების ფარგლებში.

14. კასატორებმა 2020 წლის 11 დეკემბრის განცხადებით, ხარვეზის შევსების ეტაპზე დააზუსტეს საკასაციო მოთხოვნა, კერძოდ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 დეკემბრის განჩინება გაასაჩივრეს ნაწილობრივ - პირველ სართულზე მდებარე 14.77 კვ.მ და 7.19 კვ.მ ფართის (ს/კ №....) მოსარჩელისათვის მიკუთვნების ნაწილში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

15. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

16. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

17. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციიდან გამომდინარე (საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა), საკასაციო პალატის შეფასების საგანი იქნება კასატორების შედავებების საფუძვლიანობა, კერძოდ, კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ემყარება კანონდარღვევას, რადგან სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი მატერიალური და პროცესუალური ნორმების დარღვევით.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

19. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

19. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

20. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტი (მოსარგებლე, რომელმაც მესაკუთრესთან სანოტარო წესის დაუცველად დადო წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება და რომელიც არანაკლებ 30 წლის განმავლობაში უწყვეტად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს, უფლებამოსილია, სასამართლოს მეშვეობით მოითხოვოს ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა (ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის შესახებ სარჩელი). აღნიშნული მოთხოვნა განხორციელებადია შემდეგი წინაპირობების არსებობისას: მოსარჩელის მიერ სადგომის ფლობა მას და მესაკუთრეს შორის სანოტარო წესის დაუცველად დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე; არანაკლებ 30 წელი საცხოვრებელი სადგომის ფლობა.

21. ნივთის ფლობის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულებების საფუძველზე, პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა მოსარჩელის მიერ სადავო უძრავი ნივთის 1980 წლიდან ფლობის ფაქტი. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე 24.10.1980 წლიდან რეგისტრირებულია სადავო საცხოვრებელ სადგომში. 7.12.1980 წლის წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მყიდველის საკუთრებაში გადავიდა 21.92 კვ.მ და 10.08 კვ.მ ოთახები, სახლის წინ მდებარე ეზო და ოთახების ქვეშ სარდაფები, ხოლო სახლის გვერდით 3.40 მეტრი გზა საერთო სარგებლობად განისაზღვრა.

22. კასატორების ძირითადი პრეტენზია ისაა, რომ ფართის ნაწილს, რომელიც მოსარჩელეს სასამართლოს გადაწყვეტილებით მიეკუთვნა, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება არ მოიცავდა.

23. სპეციალური კანონის 2.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის მიზნებისათვის საცხოვრებელ სადგომად განიხილება საცხოვრებელი სახლი ან მისი ნაწილი, მოსარგებლის მიერ მიშენება-დაშენების ჩათვლით, იმ მიწის ნაკვეთთან ერთად, რომლის არსებითი შემადგენელი ნაწილიც ის არის. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ განსხვავებით ადრე მოქმედი რედაქციის სპეციალური კანონისა, ახალი კანონის ფარგლებში უფლების ობიექტად მოიაზრება არა მხოლოდ საცხოვრებელი სადგომი, არამედ მთავარი ნივთი - მიწის ნაკვეთი, რომელთანაც მყარადაა დაკავშირებული, როგორც დათმობის დროს არსებული საცხოვრებელი ფართი, ისე - მოსარგებლის მიერ შესაძლო მიშენება-დაშენება (ნივთის გაუმჯობესებანი) და სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის მიზნებისათვის გაუმჯობესებები, რომლებიც მთავარი ნივთით სარგებლობის დანიშნულებას ატარებენ და მათი გამოცალკევება ფუნქციური დანიშნულების შეუცვლელად შეუძლებელია (სუსგ №ას-222-2019, 5 ნოემბერი, 2019 წელი).

24. განსახილველ შემთხვებაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქონების შეძენის შემდგომ მოსარჩელემ 1980-1982 წლებში საცხოვრებელ სადგომს სადავო ფართი მიაშენა, რამაც განაპირობა საცხოვრებელი სადგომის გაზრდა. კასატორებს ამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების მიმართ დასაბუთებული პრეტენზია არ წამოუდგენიათ. მათი მოსაზრებით, მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა, რომ სადავო ფართი მან მიაშენა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების გაფორმებისას არ არსებობდა. პალატა არ იზიარებს კასატორთა ამ პრეტენზიას და მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტებითა და მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურდა, რომ სადავო ფართი მოსარჩელემ ააშენა და მას შემდეგ თავად ფლობს. საკასაციო პალატის განსჯით, ვინაიდან მოსარჩელემ წარმატებით უზრუნველყო თავისი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოების დადასტურება, სწორედ მოპასუხეს ევალებოდა იმგვარი მტკიცებულების წარმოდგენა, რომელიც უარყოფდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს და მოპასუხის არსებითი შედავების ფარგლებში სადავო ფართების ხელშეკრულების დადებიდანვე არსებობის ფაქტებს დაადასტურებდა. მოპასუხეებმა ამგვარი მტკიცებულება ვერ წარმოადგინეს. მხოლოდ მათივე ახსნა-განმარტება, რომ სადავო ფართი არ არის აშენებული მოსარჩელის მიერ და მათ ყოფილი მესაკუთრე ფლობდა, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების გასაბათილებლად არასაკმარისი მტკიცებულებაა და ვერ არწმუნებს სასამართლოს მოსარჩელის მოთხოვნის არამართებულობაში.

25. წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში კასატორები სადავოდ ხდიან სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოწმეთა მიერ მიცემული ჩვენების შეფასებასაც (სსსკ-ის 105-ე მუხლი), თუმცა, არც ამ მიმართებით არ აქვთ წარმოდგენილი დასაბუთებული საკასაციო პრტენზია. საკასაციო პალატა შედავების ფარგლებში გაეცნო ამ ჩვენებებს და არ ჩამოუყალიბდა გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი გარემოების საწინააღმდეგო შინაგანი რწმენა. ამასთან, მოპასუხეებს თავადაც არ წარმოუდგენია საპირისპირო მტკიცებულება, თუნდაც მოწმეთა სახით, რომელიც უარყოფდა მოსარჩელის მიერ მოწვეულ მოწმეთა ჩვენებებს და საპირისპირო ფაქტებზე მიუთითებდა.

26. ამდენად, მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტის შინაარსის, საცხოვრებელ სადგომზე ფაქტობრივი ბატონობისა და მოსარჩელის მიერ მიშენების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ სწორად განსაზღვრა საცხოვრებელი სადგომის ფარგლები.

27. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო კანონიერი და უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

28. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

29. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

30. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: №ას-222-2019, 5 ნოემბერი 2019 წელი; №ას-1155-2020, 26 თებერვალი, 2021 წელი).

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორებს დაუბრუნდებათ 890 ლარის 70% - 623 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე. ღ-სა და მ. ღ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. ე. ღ-სა (პ/ნ ...) და მ. ღ-ს (პ/ნ ...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი ..., მიმღების ანგარიშის №..., სახაზინო კოდი...) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ე. ღ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 890 ლარის (150 ლარი - საგადასახადო დავალება №., გადახდის თარიღი 11.08.2020 და 740 ლარი - საგადასახადო დავალება №., გადახდის თარიღი 02.10.2020), 70% - 623 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე