საქმე №ას-688-2019 1 აპრილი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ს. მ-ნი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – ლ. ჭ-ძე, ს. დ-ვი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მინდობილობის ბათილად ცნობა, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ს. მ-მა (შემდგომში - „მოსარჩელე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ს. დ-ისა (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“) და ლ. ჭ-ის (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“) მიმართ და მოითხოვა მის მიერ პირველი მოპასუხის სახელზე 04.03.2015წ. გაცემული მინდობილობის ბათილად ცნობა; პირველ მოპასუხეს, როგორც მოსარჩელის წარმომადგენელსა და მეორე მოპასუხეს შორის უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ. თბილისი, --- ქუჩა N…, ბინა .., ს.კ. ---- (შემდგომში - „სადავო უძრავი ქონება“ ან „სადავო ბინა“), 05.03.2015წ. დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მოსარჩელის აღნიშნული ქონების მესაკუთრედ ცნობა.

2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

2.1. 2015 წლის 23 იანვარს პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელეს ზ. ხ-თან გააფორმებინა მისი კუთვნილი უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით. თუმცა, იგი ფიქრობდა, რომ აფორმებდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებას. ვინაიდან, მოსარჩელეს ქართულად გამართულად კითხვა არ შეუძლია, დაუჯერა პირველ მოპასუხეს;

2.2. პირველმა მოპასუხემ 2015 წლის 04 მარტს მოსარჩელე კვლავ წაიყვანა ნოტარიუსთან და უთხრა, რომ უნდა გაეფორმებინა 23.01.2015წ. სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დოკუმენტი. თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელეს ხელი მოაწერინა მინდობილობაზე, რომლითაც მან შეიძინა მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების გამოსყიდვის, ხოლო შემდეგ გაყიდვის უფლება. ვინაიდან ძალიან გვიან მივიდნენ ნოტარიუსთან, ჩქარობდა და ისე მოაწერა მინდობილობას ხელი, რომ არ გასცნობია მის შინაარსს;

2.3. აღნიშნული მინდობილობის საფუძველზე, 2015 წლის 05 მარტს პირველმა მოპასუხემ მეორე მოპასუხესთან სადავო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გააფორმა;

2.4. პირველმა მოპასუხემ ბოროტად გამოიყენა მოსარჩელის ნდობა, ხელი მოაწერინა მინდობილობაზე და ისე მიიღო მისი კუთვნილი ბინის გასხვისების უფლება, რომ მოსარჩელისათვის ამის თაობაზე ცნობილი არ ყოფილა. მინდობილობა მოსარჩელის ნამდვილ ნებას არ გამოხატავს;

2.5. მეორე მოპასუხემ იცოდა, რომ მოსარჩელეს სადავო ქონების გაყიდვის ინტერესი არ ჰქონდა. შესაბამისად, იგი კეთილსინდისიერ შემძენს არ წარმოადგენს.

3. პირველ მოპასუხეს შესაგებელი არ წარუდგენია, ხოლო მეორე მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 21 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5. მოსარჩელემ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი. მან მოითხოვა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 12 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

7. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 81-ე, 84-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში საკითხი იმის მიხედვით უნდა გადაწყდეს, თუ როდის გახდა ცნობილი მოსარჩელისათვის პირველი მოპასუხის მიერ მისი მოტყუების შესახებ. ამ მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელის ახსნა-განმარტებაზე, რომლის თანახმად მოსარჩელე უკვე ოთხი წელია სადავო სახლში აღარ ცხოვრობს; პოლიციამ ოთხი წლის წინ გამოასახლა; ოთხი წელი გავიდა აპრილში (იხ. 12:43:02-12:43:15სთ; 12:42:43სთ). მოსარჩელის აღნიშნული განმარტების შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელისათვის შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ ცნობილი გახდა 2015 წლის აპრილში, როდესაც იგი პოლიციის მეშვეობით, როგორც უკანონო მფლობელი, სადავო ბინიდან გამოასახლეს. შესაბამისად, შეცილების ერთწლიანი ვადის ათვლის მომენტს სადავო საცხოვრებელი ბინიდან მოსარჩელის გამოსახლების დრო - 2015 წლის აპრილი წარმოადგენს. სასამართლოს განმარტებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ მოსარჩელემ პირველი მოპასუხის მიმართ გაცემული მინდობილობის, როგორც საცილო გარიგების შედავება სასამართლოში სარჩელის აღძვრამდე განახორციელა.

8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ, ასევე, დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს კანონით განსაზღვრულ ერთწლიან ვადაში სადავო მინდობილობის შეცილება არ განუხორციელებია.

9. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლით დადგენილი შეცილების ვადის ამოწურვა მოთხოვნას არა მხოლოდ განუხორცილებელს ხდის, არამედ სრულებით აქარწყლებს მას. შესაბამისად, კანონით დადგენილ ერთწლიან ვადაში შეცილების უფლების გამოუყენებლობამ სამართლებრივი ნამდვილობის ძალა მიანიჭა 04.03.2015წ. საცილო გარიგებას, რაც მის ბათილობას გამორიცხავს. აქედან გამომდინარე, ამ მინდობილობის საფუძველზე, 05.03.2015წ. დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის სადავო ხელშეკრულებაც კანონიერია.

10. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი. მან მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

11. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

11.1. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლი, რომელსაც აპელანტი სააპელაციო საჩივარში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად მიუთითებდა. აქედან გამომდინარე, მას არ უნდა გამოეყენებინა იმავე კოდექსის 84-ე მუხლი. სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლით შეცილების ვადა არ არის დადგენილი, შესაბამისად, ამ პირობებში სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, თავისი ინიციატივით დაუწესოს მხარეს უფლების განხორციელების ვადა;

11.2. მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს ჰყავთ საერთო შვილი, ისინი გარკვეული პერიოდი არარეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ და ფაქტობრივ თანაცხოვრებას ეწეოდნენ. აღნიშნულის საფუძველზე, აპელანტს პირველი მოპასუხისადმი განსაკუთრებული ნდობა გააჩნდა. განსაკუთრებული ნდობის არსებობის ფაქტი მოპასუხეთა მხრიდან შედავებული არ ყოფილა, რის გამოც მას უდავო ფაქტობრივი გარემოების ხასიათი აქვს;

11.3. არ დასტურდება, რომ მოსარჩელემ გამოხატა სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების სურვილი, ასევე, ის გარემოება, რომ მას მიღებული აქვს ნასყიდობის საფასური. მოსარჩელეს ნასყიდობის ხელშეკრულება პირადად არ დაუდია. ამასთან, არ დასტურდება რაიმე ეკონომიკური ან სხვა ინტერესი, რომლითაც მოტივირებული იქნებოდა ერთადერთი საცხოვრებელი ბინის გასხვისება;

11.4. მეორე სასარჩელო მოთხოვნასთან მიმართებით სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 მაისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

13. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

14. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

16. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

17. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

18. კასატორის ძირითადი პრეტენზია კანონის არასწორ გამოყენებას ემყარება. მისი განმარტებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. კერძოდ, მოსარჩელემ თავისი მოთხოვნა დააფუძნა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლს, თუმცა სასამართლომ თავისი ინიციატივით იხელმძღვანელა იმავე კოდექსის 84-ე მუხლით.

19. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიას და განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს მხარეთა თანასწორობისა (სსსკ-ის მე-5 მუხლი) და შეჯიბრებითობის (სსსკ-ის მე-4 მუხლი) ფუნდამენტურ პრინციპებზე დაყრდნობით. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (შეჯიბრებითობის პრინციპი).

20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმის განმხილველი სასამართლოსათვის სავალდებულოა სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები, ანუ იმ ფაქტების ერთობლიობა, რომლებიც ასაბუთებენ, ამართლებენ ფაქტობრივად მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნას. შესაბამისად, სასამართლო შეზღუდულია მხოლოდ მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით. რაც შეეხება სამართლის ნორმების გამოყენებას, აღნიშნული სასამართლოს კომპეტენციაა. სასამართლო, მიუხედავად იმისა, რა შეფასებას აძლევს მხარე სადავო ურთიერთობას, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით ადგენს თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს მხარეთა შორის და ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე აკმაყოფილებს ან არ აკმაყოფილებს სარჩელს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1350-1275-2012, 25 მარტი, 2013 წელი).

21. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე სადავო მინდობილობის ბათილად ცნობის ფაქტობრივ საფუძვლად მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ პირველმა მოპასუხემ დაუმალა გარიგების ნამდვილი შინაარსი, ხოლო იგი ქართული ენის სათანადოდ არცოდნისა და დროის სიმცირის გამო ვერ გაეცნო მინდობილობის შინაარსს. ამდენად, მოსარჩელე სწორედ მოტყუების ფაქტზე მიუთითებდა.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასაკაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლით, რომლითაც რეგლამენტირებულია მოტყუებით დადებული გარიგების შეცილების ვადა.

23. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საცილო გარიგებების ნამდვილობის სადავოობის შემთხვევაში სასამართლოს მიერ, უპირველეს ყოვლისა, უნდა შემოწმდეს კანონით დადგენილ ვადაში შეცილების განხორციელების საკითხი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 84-ე მუხლის თანახმად, მოტყუებით დადებული გარიგება შეიძლება სადავო გახდეს ერთი წლის განმავლობაში. აღნიშნული ვადა აითვლება იმ მომენტიდან, როცა შეცილების უფლების მქონემ შეიტყო შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ. ამ ვადის დინება იწყება მოტყუებულის მიერ შეცდომისა და იმ გარემოების აღმოჩენის შემდეგ, რომ ეს შეცდომა მეორე მხარის ტყუილით იყო განპირობებული. დანაწესი მოითხოვს პოზიტიურ ცოდნას, რასაც გაუფრთხილებლობით არცოდნას ვერ გავუთანაბრებთ (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, მუხლი 84, ს.ფ. 487).

24. ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმით გათვალისწინებული ვადა წარმოადგენს უფლების გამომრიცხველ ვადას. განსხვავებით ხანდაზმულობის ვადის გასვლისაგან, გამომრიცხველი ვადის ამოწურვა მოთხოვნას არა მხოლოდ განუხორციელებელს ხდის, არამედ მას სრულებით აქარწყლებს, რის გამოც სასამართლო ამ ვადას ამოწმებს არა მხოლოდ მეორე მხარის შესაგებლის საფუძველზე, არამედ საკუთარი ინიციატივით. ვადის გასვლის შემდგომ შეცილების უფლება ქარწყლდება და შეცილების განცხადება სამართლებრივი შედეგის არმქონეა (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, მუხლი 84, ს.ფ. 487-488).

25. იურიდიულ დოქტრინაში გამოთქმული მოსაზრებების თანახმად: „შეცილების უფლება არა მხოლოდ გარიგების გაუქმების უფლებაა, არამედ მისთვის ნამდვილობის მინიჭების უფლებაც. ამდენად, შეცილების უფლება მეტად ძლიერი საშუალებაა სამართლებრივ ურთიერთობაზე ზემოქმედებისათვის. ამიტომ ის არ შეიძლება იყოს შეუზღუდავი. წინააღმდეგ შემთხვევაში სამართლებრივი ურთიერთობების არასტაბილურობის საფრთხე ძალიან დიდი იქნებოდა. ამ საფრთხეს ითვალისწინებს კანონი და შეცილების უფლებას განსაზღვრულ ჩარჩოებში აქცევს [იხ. ლ.ჭანტურია, „სამოქალაქო სამართლის ზოგადი ნაწილი“, თბილისი, 2011 წ., გვ. 397]. უცილო (არარა) გარიგებების „ბათილობისაგან განსხვავებით, რაც კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში ავტომატურად დგება და არ საჭიროებს შესაბამის შედეგზე მიმართულ არანაირ დამატებით მოქმედებას (მაგალითად, რაიმე ფორმით ბათილად გამოცხადებას), საცილო გარიგება „დადების მომენტიდან“ ბათილი იქნება მხოლოდ ნამდვილი შეცილების შემთხვევაში. შესაბამისად, დადების მომენტში საცილო გარიგება ნამდვილია, თუმცა არსებობს გარემოებანი, რომელთა გამოც ის შეიძლება შემდგომში გახდეს ბათილი. შეცილება ცვლის არსებულ სამართლებრივ მდგომარეობას, ვინაიდან იგი მიმართულია არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის გაქარწყლებაზე. ამდენად, შეცილება სამართლებრივი ურთიერთობის ცალმხრივად „განმსაზღვრელი“ ნების გამოვლენა თუ გარიგებაა“ [იხ. დ. კერესელიძე, „კერძო სამართლის უზოგადესი სისტემები“, თბილისი, 2009 წ., გვ. 269-270] (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გადაწყვეტილება საქმე №ას-664-635-2016, 02 მარტი, 2017 წელი, §212).

26. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ იქნა, რომ მოსარჩელისათვის სადავო მინდობილობის შეცილების საფუძვლის არსებობის შესახებ ცნობილი გახდა 2015 წლის აპრილში, როდესაც იგი პოლიციის მეშვეობით, როგორც უკანონო მფლობელი, სადავო ბინიდან გამოასახლეს. კასატორს ეს ფაქტობრივი გარემოება სადავოდ არ გაუხდია. ამასთან, საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა მოსარჩელის მიერ სარჩელის აღძვრამდე, კანონით დადგენილ ვადაში შეცილების უფლების გამოყენების ფაქტი. შესაბამისად, ვინაიდან მოსარჩელემ სადავო მინდობილობის ბათილად ცნობის მოთხოვნით მოპასუხის მიმართ სარჩელი აღძრა 2017 წლის 20 ოქტომბერს, კანონით განსაზღვრული ერთწლიანი ვადის გასვლის შემდეგ, მან დაკარგა შეცილების უფლება, რაც გამორიცხავს მოტყუების საფუძვლით სადავო მინდობილობის ბათილობას.

27. ვინაიდან, არ დადგინდა სადავო მინდობილობის კანონშეუსაბამობა, საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად აღარ მიიჩნევს აღნიშნული მინდობილობის საფუძველზე პირველ მოპასუხეს, როგორც მოსარჩელის წარმომადგენელსა და მეორე მოპასუხეს შორის 05.03.2015წ. დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების მართლზომიერებაზე მსჯელობას.

28. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

29. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით; ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

30. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. მაგ., სუსგ საქმე №ას-845-811-2016, 15 სექტემბერი, 2017 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ს. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. ს. მ-ნი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე