23 სექტემბერი, 2021 წელი,

საქმე №ას-1190-2020 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

I კასატორი (მოსარჩელე) - მ. კ-ნი

მოწინააღმდეგე მხარე - გ. ს-ლი

II კასატორი (მოპასუხე) - გ. ს-ლი

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. კ-ნი

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება

პირველი კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

მეორე კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, 2005 წლის 24 ნოემბრიდან სამეწარმეო რეესტრში რეგისტრირებულია შპს „დ---დ“ (შემდეგში: საწარმო ან შპს), რომლის 100% დამფუძნებელი პარტნიორი და დირექტორია მ. კ-ნი (შემდეგში: მოსარჩელე, პირველი კასატორი, საწარმოს დირექტორი).

2. 2007 წლიდან, საწარმოში ბუღალტრად მუშაობდა, გ. ს-ლი (შემდეგში: მოპასუხე, მეორე კასატორი ან ბუღალტერი).

3. 2013-2014 წლებში, სხვადასხვა დროს, შპს-ს სახელით მოპასუხის ანგარიშზე გადაირიცხა 86 500 ლარი, კერძოდ, 2013 წლის 1 ივლისს - 80 000 ლარი, 2014 წლის 12 თებერვალს - 2 500 ლარი და 2014 წლის 25 აგვისტოს - 4 000 ლარი.

4. 2013 წლის 1 ივლისის გადარიცხვის (80 000 ლარი) დანიშნულებაში მითითებულია - „დ-დი კ-ის ი-ვის“, 2014 წლის 12 თებერვლის გადარიცხვის დანიშნულებაში (2500 ლარი) - „მ. კ-ის დ-დი“, 2014 წლის 25 აგვისტოს სადავო გადარიცხვის (4 000 ლარი) დანიშნულებაში - „კ-ის დ-დან“. დანიშნულების მიუხედავად, თანხა არა მოსარჩელემ, არამედ მოპასუხემ მიიღო, პირად ანგარიშზე.

5. 2013 წლის 15 თებერვლიდან 2013 წლის 21 ივნისის ჩათვლით, მოპასუხის კუთვნილი კომუნალური გადასახადების დასაფარად, საწარმოს სახელით, ჯამურად 1 597.22 ლარი გადაირიცხა.

6. მოსარჩელე, შპს-ს ერთადერთი პარტნიორი და დირექტორია.

7. საწარმოს დირექტორმა, თანხის დაკისრების მოთხოვნით, სასამართლოში სარჩელი აღძრა ბუღალტრის წინააღმდეგ.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

9. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, ამ გადაწყვეტილების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2020 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით: მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 86 500 ლარის გადახდა დაეკისრა.

10.1. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და მიიჩნია, რომ მოპასუხემ დივიდენდის სახით გაცემული მოსარჩელის თანხა არამართლზომიერად მიიღო. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, განსხვავებული ვითარება მაშინ იარსებებდა, თუკი განკარგული თანხა დირექტორის სახელზე არ იქნებოდა გაცემული. ასეთ დროს, ბუღალტრის მიერ შესრულებული ტრანზაქციის მართლზომიერებაზე დავის უფლება თავად საწარმოს ექნებოდა. ამდენად, მოსარჩელეს უფლება გააჩნდა იმ თანხის დაბრუნება მოეთხოვა, რომელიც საქმის მასალებიდან გამომდინარე, მას უნდა გადასცემოდა და არ გადასცემია.

10.2. სადავო საკითხის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ დივიდენდის გაცემის წესის დაცულობის საკითხიც შეაფასა და აღნიშნა, რომ ერთპიროვნულ საწარმოში დივიდენდის განაწილებას წერილობითი გადაწყვეტილების მიღება არ სჭირდება, რადგან „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი ერთმნიშვნელოვნად ადგენს წლიური და შუალედური მოგების დივიდენდების სახით განაწილების წესს, თუმცა ასეთი კრების გადაწყვეტილების წერილობითი/მატერიალური ფორმით შედგენის ვალდებულებას არ განსაზღვრავს.

10.3. სააპელაციო სასამართლოს განსჯით, ვინაიდან, სადავო ტრანზაქციების დანიშნულების მიხედვით, თანხა მოსარჩელეს უნდა გადასცემოდა და ამ უკანასკნელს იგი არ გადასცემია, გამოკვეთილი იყო მოსარჩელის მიერ განცდილი ზიანი. კონკრეტულ შემთხვევაში, ქმედებასა და დამდგარი ზიანს შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირიც გამოიკვეთა, რადგან სადავო თანხის საწარმოში დარჩენის პირობებში, მოსარჩელე მას თავისი შეხედულებით გამოიყენებდა, ე.ი. კუთვნილ თანხას მიიღებდა. ამდენად, 86 500 ლართან მიმართებით სახეზე იყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 992-ე მუხლის შემადგენლობა და აღნიშნულ ნაწილში სარჩელი დასაბუთებული იყო.

10.4. სააპელაციო სასამართლომ სარჩელი დაუსაბუთებლად მიიჩნია, მოპასუხისათვის მიუღებელი შემოსავლისა და კომუნალური გადასახადის დასაფარად გადარიცხული თანხის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

არასწორი იყო აპელანტის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ სადავო თანხის მიღების შემთხვევაში, იგი საანაბრე პროცენტს მიიღებდა. ფიზიკური პირების შემთხვევაში, რომელთა ბუნებრივ და ყოველდღიურ საქმიანობას თანხის გასესხებით მიღებული პროცენტის გამოყენება (ე.წ. გაპროცენტება) არ წარმოადგენს, მათ მიერ თანხის უცილობლად ანაბარზე განთავსება და მისგან სარგებლის მიღება. ნაკლებ სავარაუდო იყო. მიუღებელი შემოსავალი, მოვალისათვის არა მხოლოდ წინასწარ სავარაუდო უნდა იყოს, არამედ უნდა იყოს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგი. მოსარჩელის საქმიანობას თანხის სესხად გაცემა და მისგან მიღებული პროცენტით სარგებლობა არ წარმოადგენდა, შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ხსენებულ ნაწილში მოსარჩელემ დამაჯერებლად და სარწმუნოდ ვერ დაამტკიცა საკუთარი მოთხოვნის საფუძვლიანობა.

10.5. რაც შეეხებოდა მოპასუხის მიერ 2013 წელს მისი ოჯახის წევრების სასარგებლოდ 1 597.22 ლარის კომუნალური გადასახადების თანხების მოპასუხისათვის დაკისრებას, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ამ მიმართებითაც სარჩელი დაუსაბუთებელი იყო. სააპელაციო პალატამ ყურადღება იმ გარემოებაზე მიაპყრო, რომ საწარმოს ანგარიშიდან მოპასუხის კომუნალური გადასახადების დაფარვის მიზნით განკარგული თანხის უკან დაბრუნებაზე უფლებამოსილ სუბიექტი მ. კ-ნი არ იყო, რადგან დივიდენდის დასახელებით გაცემული და მოსარჩელეზე, როგორც ფიზიკურ პირზე განპიროვნებული თანხისგან განსხვავებით, კომუნალური გადასახადების დასაფარად განკარგული თანხა საწარმოს აქტივს, შესაბამისად, ამ უკანასკნელის მოთხოვნის უფლებას წარმოადგენდა.

10.6. სარჩელის ხანდაზმულობასთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლოს შემდეგი პოზიცია ჩამოუყალიბდა: წარმოდგენილი სარჩელი სასამართლოში იმ დროს შევიდა, როცა მოსარჩელემ არამართლზომიერი ქმედების შესახებ შეიტყო. აქედან გამომდინარე, სსკ-ის 1008-ე მუხლით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა არ დარღვეულა და მოცემული კუთხით მოპასუხის პრეტენზია დაუსაბუთებელი იყო.

11. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შემოიტანა ორივე მხარემ.

12. მოსარჩელის საკასაციო საჩივრის მოთხოვნაა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, და ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები შემდეგია:

12.1. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე დამდგარ ზიანს წინასწარ ვერ ივარაუდებდა. ამ უკანასკნელს, როგორც მოსარჩელის, კუთვნილი საწარმოს, ასევე, თავად მოსარჩელის ბუღელტერსა და მისთვის ყველაზე სანდო ადამიანს, უნდა ევარაუდა, რომ უსაფუძვლოდ მიღებული თანხების განკარგვა მოსარჩელეს ზიანს მიაყენებდა. მოპასუხე მიღებულ თანხებს აკონვერტირებდა, ვადიან ანაბრებზე დებდა და შემოსავალს იღებდა, რაც სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა.

12.2. ამავდროულად, სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ ფული გვაროვნული ნივთია, რომელსაც მისი მესაკუთრისათვის ყოველთვის შეუძლია სარგებლის მოტანა.

13. მოპასუხე მოითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებას და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, რასაც შემდეგნაირად ასაბუთებს:

13.1. გაუგებარია, სააპელაციო სასამართლოს მიერ იმ გარემოების დადგენილად მიჩნევა, რომ სადავო თანხა ნამდვილად დივიდენდია, რადგან საქმეში არ არსებობს აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე ხელშესახები მტკიცებულება.

13.2. „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-8 მუხლი იმპერატიულად ადგენს შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებასა და სააქციო საზოგადოებაში დივიდენდის გაცემის მექანიზმსა და ვადას. ამდენად, როცა მოსარჩელე აცხადებს, რომ მოპასუხის მიერ მიღებული თანხა მისი დივიდენდია, მან სასამართლოს უნდა წარმოუდგინოს შპს-ს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება წლიური ან შუალედური მოგების პარტნიორისათვის გაცემის შესახებ. ეს წესი იმ კომპანიებზეც მოქმედებს, სადაც ერთადერთი პარტნიორი 100% წილის მფლობელია. აქედან გამონაკლისს სამეწარმეო კანონმდებლობა არ ადგენს იმ საწარმოს მიმართ, რომელსაც ერთი პარტნიორი ჰყავს. „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 58-ე მუხლის შინაარსიც იმას ადასტურებს, რომ მსგავსი სახის საწარმოში, დივიდენდის განაწილების შესახებ გადაწყვეტილება წერილობით უნდა გაფორმდეს. ამდენად, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, რომ სარჩელით მოთხოვნილი 86 500 ლარი დივიდენდია, ვინაიდან მას საქმეზე არ წარმოუდგენია საამისოდ აუცილებელი წერილობითი გადაწყვეტილება.

13.3. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება სარჩელის ხანდაზმულობის ნაწილშიც. გაურკვეველია, თუ რა გარემოებაზე დაყრდნობით შეექმნა სასამართლოს იმის რწმენა, რომ მოსარჩელე მოპასუხეს ენდობოდა, მაშინ როცა იგი ამაზე მხოლოდ სიტყვიერად მიუთითებდა. პირველი კასატორი, წლების განმავლობაში საწარმოს დირექტორი იყო და შპს-ს საქმეებს ერთპიროვნულად განაგებდა. ობიექტური დაშვების პირობებში, შეუძლებელია იმ რწმენის შექმნა, რომ მოსარჩელეს საწარმოში ფულის მოძრაობა არ შეუმოწმებია, მით უმეტეს, როცა საკითხი შეეხება საწარმოში პარტნიორის დივიდენდს.

13.4. მოსარჩელის განცხადებით, მან, თითქოს, მხოლოდ 2018 წლის იანვარში გაიგო მოპასუხის მიერ თავის ანგარიშზე 80 000 ლარის ჩარიცხვის შესახებ რაც გასაზიარებელი არაა. საქმის მასალებით დგინდება, რომ შემოწმების აქტისა და დარიცხვის თაობაზე საწარმომ ჯერ კიდევ 2013 წლის 12 დეკემბერს, 2014 წლის 18 ივლისსა და 2014 წლის 27 სექტემბერს შეიტყო, რა დროსაც თანხების მიღება დაადასტურა. ამ მხრივ, საყურადღებოა აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 12 სექტემბრის ბრძანების საფუძველზე საწარმოში ჩატარებული საგადასახადო შემოწმების შედეგად შედგენილი 2013 წლის 6 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი, რომელსაც მოსარჩელე 2013 წლის 12 დეკემბერს გაეცნო. მოპასუხის ანგარიშზე კი, 80 000 ლარი 2013 წლის 1 ივლისს ჩაირიცხა. 2013 წლის 6 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების ხსენებული შუალედური აქტი უნდა შეფასდეს ობიექტურად, კერძოდ, ყველა საბანკო ტრანზაქციის კუთხით დირექტორის ინფორმირებულობის ნამდვილობის დადგენა უნდა მოხდეს სწორედ ამ მტკიცებულების გათვალისწინებით. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ სარჩელი ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადის გასვლის შემდეგ შემოიტანა.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ნოემბრისა და 27 ნოემბრის განჩინებებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ისინი დაუშვებელია:

15. სსსკ-ის 391.5 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

17. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორებს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენიათ, ამიტომ ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

18. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

19. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანია, თანხის დაკისრების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნის მართლზომიერება.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძველი შემდეგია: მოპასუხემ, როგორც შპს-ს ბუღალტერმა, წლების განმავლობაში (2013 წლიდან 2017 წლამდე) მიითვისა ამ საწარმოსა და მისი დამფუძნებლის (დირექტორის), კერძოდ, მოსარჩელის თანხები; მოსარჩელეს მოპასუხის მიმართ განსაკუთრებული ნდობა გააჩნდა და მან ამის შესახებ მხოლოდ 2018 წლის იანვარში, სათანადო შემოწმების შედეგად შეიტყო; მოსარჩელის მოსაზრებით, მოპასუხეს მისთვის უნდა აენაზღაურებინა: ა). დივიდენდის სარჩულით მითვისებული 86 500 ლარი; ბ). მიუღებელი შემოსავალი - მითითებული თანხის 9%; გ). 2013 წელს, მოპასუხის მიერ მისი და მისი ოჯახის წევრების სასარგებლოდ გადარიცხული კომუნალური გადასახადი - 1 597.22 ლარი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოსარჩელის მოთხოვნას რამდენიმე არგუმენტი დაუპირისპირა, კერძოდ, შესაგებელში მიუთითა, რომ: 1). სარჩელის ხანდაზმულია; 2). მოსარჩელის სახელზე გაცემული 86 500 ლარის დივიდენდის თანხად მიჩნევის საფუძველი არ არსებობს, რადგან არ დასტურდება, რომ ეს თანხა ამ უკანასკნელის მიერ მისაღები დივიდენდია; 3). მოპასუხის ანგარიშზე თანხების ჩარიცხვა ემსახურებოდა მოსარჩელის მხრიდან ვალდებულების შესრულებას - მოპასუხის (საწარმოს ბუღალტერი) მიერ მოსარჩელისათვის (საწარმოს დირექტორი) სესხად გადაცემული თანხის დაბრუნებას.

20. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოსეულ დასკვნას იმის თაობაზე, რომ სარჩელი წარმატებულია, მოპასუხის ანგარიშზე დივიდენდის სახით გადარიცხული 86 500 ლარის მოთხოვნის ნაწილში. სარჩელის აღნიშნული მოთხოვნის საფუძვლიანობას ასაბუთებს საქმის მასალებით დადგენილი რამდენიმე ფაქტობრივი გარემოება, კერძოდ:

1).2013 წლის 1 ივლისს, 2014 წლის 12 თებერვალს და 2014 წლის 25 აგვისტოს, საწარმოს სახელით მოპასუხეს გადაერიცხა ჯამურად 86 500 ლარი. პირველ შემთხვევაში, გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია, „დ-დი კ-ის ი-თვის“ (ტომი 1, ს.ფ. --), მეორე შემთხვევაში - „მ. კ-ის დ-დი“ (ტომი 1, ს.ფ. ..), ხოლო მესამე შემთხვევაში - „კ-ის დ-დან“ (ტომი 1, ს.ფ. ..);

2).მოსარჩელე, საწარმოს ერთადერთი პარტნიორი და დირექტორია.

მითითებული გარემოებები, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულადაა ცნობილი, რაც დასაშვები (დასაბუთებული) საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენის გზით არ გაქარწყლებულა. ეს იმას ნიშნავს, რომ საკასაციო პალატისათვის ისინი სავალდებულოა (სსსკ-ის 407.2 მუხლი).

21. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, ზემოთ მოყვანილი ფაქტობრივი მოცემულობა ადასტურებს, რომ დასახელებული ტრანზაქციების დანიშნულებაში მითითებულ თანხაზე საკუთრების უფლების მქონე პირი მოსარჩელეა. შესაბამისად, სწორედ ისაა უფლებამოსილი, აღნიშნული თანხის ანაზღაურებაზე იდავოს.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ხსენებული თანხა (როგორც დივიდენდი) კონკრეტულად მოსარჩელის (საწარმოს პარტნიორის) სახელზე გაიცა და რაკი ადრესატის მიერ მისი მიღების ფაქტი არ დადასტურებულა, ამდენად, გამოკვეთილია სსკ-ის 992-ე მუხლით (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი) გათვალისწინებული შემადგენლობა, რაც ამავე კოდექსის 408.1 მუხლთან (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) ერთობლიობაში, განაპირობებს დასახელებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებას.

22. სსკ-ის 992-ე მუხლი ითვალისწინებს დელიქტურ პასუხისმგებლობას. დელიქტური პასუხისმგებლობის არსი ისაა, რომ იგი არასახელშეკრულებო ზიანის საფუძველზე წარმოიშობა, განამტკიცებს ბრალეული პასუხისმგებლობის პრინციპს და დაზარალებულს (კრედიტორს) ვალდებული პირის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას ანიჭებს. ამ მუხლის გამოყენების წინაპირობები შემდეგია: ზიანი; ქმედების მართლწინააღმდეგობა; მიზეზობრივი კავშირი და ბრალი (ე.წ. „გენერალური დელიქტი“). პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული ოთხივე წინაპირობა (სუსგ №ას-769-737-2016; 20.06.2018წ.; სუსგ №ას-176-163-2015, 04.10.2016; სუსგ Nას-1426-2018 , 11.04.2019). როგორც ზიანის მიყენების ფაქტი, ასევე, განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი აწევს დაზარალებულ მხარეს ანუ კრედიტორს, რომელიც სასამართლო პროცესში წარმოადგენს მოსარჩელეს (სუსგ №ას-1322-2018, 4.04.2019).

23. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ მოპასუხის მიერ მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი სათანადოდ დაასაბუთა. როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქმეზე წარმოდგენილი ზემომითითებული მტკიცებულებები იმას ადასტურებს, რომ საწარმოს ანგარიშიდან მოპასუხემ თავის პირად ანგარიშზე გადარიცხა მოსარჩელის კუთვნილი დივიდენდი - 86 500 ლარი, რომლის ადრესატისათვის დაბრუნების დამადასტურებელი მტკიცებულებაც საქმეზე არაა წარმოდგენილი.

მითითებული გარემოება თავისთავად ასაბუთებს, მოპასუხის ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობას, რადგან ცალსახაა, რომ ასეთი ქმედების არარსებობის პირობებში, მოსარჩელე (როგორც საწარმოს ერთპიროვნული დამფუძნებელი, დირექტორი და 100%-იანი წილის მფლობელი) თავის კუთვნილ თანხას სრულად მიიღებდა.

ამავდროულად, ცალსახაა მოპასუხის ბრალეული ქმედების არსებობა. სრულიად ნათელია, რომ მოპასუხეს, როგორც საწარმოს ბუღალტერს, გაცნობიერებული უნდა ჰქონოდა თავისი ქმედების მართლწინააღმდეგობა, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც შესაბამის საგადახდო დავალებები მისი მიმღები პირის (მოსარჩელე) ვინაობაზე კონკრეტულ მითითებას შეიცავდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 86 500 ლარის გადახდა.

24. ზემოაღნიშნული მსჯელობის გასაქარწყლებლად ვერ გამოდგება მეორე კასატორის (მოპასუხე) მიერ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ სადავო თანხის (86 500 ლარი) თავის ანგარიშზე ჩარიცხვა ემსახურებოდა მოსარჩელის მხრიდან ვალდებულების შესრულებას, კერძოდ, მის მიერ მოსარჩელისათვის სესხად გადაცემული თანხის დაბრუნებას.

მოცემული არგუმენტის საპირწონედ პალატა განმარტავს შემდეგს:

სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპს ემყარება და მხარის პოზიციის წარმატება დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად უტყუარად შეძლებს იგი მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებების დადასტურებას (სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლები). შესაბამისად, სასამართლოში წარმატების მომტანია არა მხოლოდ მოთხოვნის დამასაბუთებელ არგუმენტზე (არგუმენტებზე) მითითება, არამედ მისი ნამდვილობის სათანადო მტკიცებულებით (მტკიცებულებებით) დადასტურება. სხვაგვარად შეუძლებელიცაა, რადგან საქმის გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ სწორი დასკვნა სასამართლოს მიერ სწორედ მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას შეიძლება დაეფუძნოს. ბუნებრივია, ერთი მხარე ყოველთვის შეეცდება, სასამართლოს სიტყვიერად თავის სასარგებლო პოზიციაზე მიუთითოს, ხოლო მეორემ - ეს პოზიცია უარყოს. მათი პოზიციების განხილვით ჭეშმარიტების დადგენა, რათქმაუნდა გამორიცხულია (იხ. სუსგ: №ას-1423-2019, 28.02.2020). მხოლოდ სიტყვიერი განმარტება საამისოდ ვერ გამოდგება. შეუძლებელია, რომ სასამართლო ამა თუ იმ საკითხის დადგენისას რომელიმე მხარის მხოლოდ სიტყვიერ განმარტებას დაეყრდნოს, კანონი სასამართლოს ავალდებულებს, მტკიცებულებები შეაფასოს თავისი შინაგანი რწმენით და ეს რწმენა უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას (სსსკ-ის 105.2 მუხლი).

მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეს სარწმუნო და უტყუარი მტკიცებულებების სასამართლოსთვის წარდგენით არ დაუსაბუთებია, რომ მოსარჩელესთან სასესხო სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებოდა. ამდენად, სასამართლო მოპასუხის მხოლოდ სიტყვიერ განმარტებაზე დაყრდნობით ვერ დაადგენდა, რომ მხარეთა შორის ასეთი ურთიერთობა არსებობდა და მოსარჩელეს მოპასუხის მიმართ სესხის გადახდის ვალდებულება გააჩნდა.

25. მცდარია მეორე კასატორის (მოპასუხე) მხრიდან იმაზე მითითება, რომ მოსარჩელის სახელზე გაცემული 86 500 ლარის დივიდენდად მიჩნევის საფუძველი არ არსებობს. მოცემული საკითხის შეფასებისას, საგულისხმოა შემდეგი მოსაზრებები:

„მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 31.1 მუხლი ადგენს სათანადო წესს: ამ კანონით დადგენილი წესების გათვალისწინებით, სამეწარმეო საზოგადოების მოგების/ქონების განაწილების შესახებ გადაწყვეტილების საფუძველზე პარტნიორს უფლება აქვს, მიიღოს წლიური ან შუალედური დივიდენდი. ამავე კანონის 145.2 მუხლის მიხედვით, პარტნიორები იღებენ ხელმძღვანელი ორგანოს წინადადების შესაბამის ან მისგან განსხვავებულ გადაწყვეტილებას დივიდენდის პარტნიორებზე განაწილების შესახებ. დივიდენდის პარტნიორებზე განაწილების შესახებ პარტნიორთა გადაწყვეტილებაში უნდა მიეთითოს დივიდენდის განაწილების თარიღი.

ზემომითითებული ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, დივიდენდის განაწილების მიზნებისათვის, პირველ რიგში უმთავრესია, რომ არსებობდეს პარტნიორთა ნება - მოგების პარტნიორებს შორის გაყოფის თაობაზე, საზოგადოების მოგების დივიდენდად განაწილება საზოგადოების პარტნიორთა დისკრეციული უფლებამოსილებაა. ამდენად, რაკი საზოგადოების მოგების დივიდენდად განაწილების მიზნებისათვის ამოსავალი პარტნიორთა ნების არსებობაა, საწარმოში, რომელსაც ერთი პარტნიორი ჰყავს, დივიდენდის განაწილების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების სავალდებულო წინაპირობად არ უნდა განვიხილოთ, რაიმე ფორმალური წერილობითი ფორმის დაცვა ან/და კრების ჩატარება, მით უფრო იმ პირობებში, როცა საქმეზე წარმოდგენილ საგადახდო დავალებებში პირდაპირაა აღნიშნული, რომ ხსენებული თანხა მოსარჩელის მიერ მისაღებ დივიდენდს წარმოადგენს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის ანალიზიც ცხადყოფს, რომ დივიდენდის განაწილების მიზნებისათვის, პირველ რიგში, უნდა არსებობდეს პარტნიორთა ნება მოგების პარტნიორებს შორის გაყოფის თაობაზე. ამასთან, საზოგადოების მოგების დივიდენდად განაწილება რჩება საზოგადოების პარტნიორთა კრების დისკრეციულ უფლებამოსილებად (იხ. სუსგ: №ას-1646-2018, 22.03.2019; №ას-771-732-2013, 31.01.2014; №ას-378-359-2015, 21.12.2015; №ას-822-780-2013, 3.02.2014; №ას-863-813-2015, 17.12.2015).

26. რაც შეეხება სარჩელის ხანდაზმულობას, რომელიც მოპასუხის ერთ-ერთი უმთავრესი საკასაციო პრეტენზიაა, აღნიშნულს საკასაციო პალატა არ იზიარებს და განმარტავს შემდეგს:

26.1. სასარჩელო ხანდაზმულობა კანონით დადგენილი ის დროა, რომლის განმავლობაშიც პირს, რომლის უფლებაც შელახულია, შეუძლია მოითხოვოს იძულებითი აღსრულება ან უფლების დაცვა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. თუკი დარღვეული უფლების იძულებით დაცვის შესაძლებლობა კანონით განსაზღვრული ვადით არ იქნებოდა შეზღუდული, ეს გამოიწვევდა სამოქალაქო საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანის გაძნელებას, ვინაიდან დიდია ალბათობა საქმესთან დაკავშირებული უტყუარი მტკიცებულებების დაკარგვისა, საქმეში მონაწილე პირების მიერ საქმის გარემოებების არაადეკვატურად აღქმისა და სხვა. ამრიგად, სასარჩელო ხანდაზმულობა ხელს უწყობს სამოქალაქო ურთიერთობათა სტაბილიზაციას, იმავდროულად ემსახურება სახელშეკრულებო დისციპლინის სიმყარეს და ეხმარება სამოქალაქო ურთიერთობის მონაწილეებს თავიანთი უფლებებისა და ვალდებულებების აქტიურად და დროულად განხორციელებაში (იხ. სუსგ №ას-266-254-2013, 25 დეკემბერი, 2013 წელი).

26.2. დელიქტური სამართლის ნორმების გამოყენებისას, მოთხოვნის განხორციელების დამაბრკოლებელი გარემოება სსკ-ის 1008-ე მუხლით დადგენილი წესით უნდა შემოწმდეს. ამ მუხლის შინაარსი შემდეგია: დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ვადა არის სამი წელი იმ მომენტიდან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ზიანის ან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირის შესახებ.

სსკ-ის 1008-ე მუხლი მოთხოვნის წარმოშობის მომენტის განსაზღვრის ზოგადი წესისაგან განსხვავებულ წინაპირობას განამტკიცებს. სსკ-ის 130-ე მუხლი (ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ) ხანდაზმულობის ვადის ათვლის დასაწყისის სუბიექტური ფაქტორის განსაზღვრისას პოზიტიურ ცოდნასთან ერთად ბრალეულ არცოდნასაც ითვალისწინებს - დრო, როდესაც უფლებამოსილი პირისათვის უფლების დარღვევის შესახებ ცნობილი გახდა ან გარემოებათა გათვალისწინებით უფლების დარღვევის ფაქტი უნდა შეეტყო. სსკ-ის 1008-ე მუხლი კი, მხოლოდ პოზიტიურ ცოდნაზე უთითებს. უფლების დარღვევის დაგვიანებით შეტყობის შესახებ მტკიცების ტვირთი უფლებადარღვეულ პირს ეკისრება (იხ. სუსგ №ას-201-201-2018, 8.10.2018).

26.3. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მტკიცებით, მან სადავო ტრანზაქციების შესახებ 2018 წელს შეიტყო, რასაც, მისი მოსაზრებით, ადასტურებს ის გარემოება, რომ მითითებულ დროს მოპასუხე მოსარჩელის მიერ დაარსებულ მეორე საწარმოში, იმავე საქმიანობის განსახორციელებლად გადავიდა და მრავალი წელი მუშაობდა. 2017-2018 წლებში, ხსენებული საწარმოს შემოსავლებმა მნიშვნელოვნად იკლო და შიდა ფინანსური გამოკვლევის შედეგად ბუღალტრის არამართლზომიერი ქმედებები გამოიკვეთა. სწორედ ამ დროს, მოსარჩელეს გაუჩნდა ეჭვი, რომ შესაძლებელია მოპასუხე წინა სამსახურშიც (სარჩელში მითითებულ საწარმოში) ბოროტად სარგებლობდა მისდამი გაცხადებული ნდობით და ფინანსებს არამართლზომიერად განკარგავდა. ამის შემდეგ მოხდა შპს-ს ფინანსურ დოკუმენტაციაში ჩახედვა, საბანკო დაწესებულებებთან კონსულტაციის გავლა და სადავო ტრანზაქციების შესახებ მოსარჩლისთვისაც ცნობილი გახდა.

26.4. იმ გარემოების დამტკიცების ტვირთი, რომ მოსარჩელემ უფლების დარღვევის შესახებ 2018 წლამდე შეიტყო და სასარჩელო მოთხოვნები ხანდაზმულია, მოპასუხეს ეკისრებოდა. აღნიშნული კუთხით, მოპასუხის მიერ გაჟღერებული პოზიციის ძირითადი არსი ისაა, რომ მოსარჩელეს სადავო ტრანზაქციების თაობაზე უნდა გაეგო 2013-2014 წლებში - შემოსავლების სამსახურის მიერ შპს-ში შესრულებული საგადასახადო შემოწმებისას.

26.5. პალატის განსჯით, ხანდაზმულობის საკითხზე სააპელაციო სასამართლომ სწორი მსჯელობა განავითარა და, შესაბამისად, სწორი დასკვნები ჩამოაყალიბა. საქმეზე დადგენილია და არც მოპასუხე არ უარყოფს იმ გარემოებას, რომ საწარმოს ბუღალტერი (მოპასუხე) დირექტორის (მოსარჩელის) მხრიდან ნდობით სარგებლობდა, მას საბუღალტრო საკითხები არ ესმოდა და არც მოეთხოვებოდა. ამიტომაც იყო, რომ მოსარჩელე შესაბამისი განათლებისა და კვალიფიკაციის კადრს ქირაობდა და შესაბამის გასამრჯელოს უხდიდა.

მითითებული გარემოება იმის მაუწყებელია, რომ, მოსარჩელე სადავო ტრანზაქციების შესახებ მანამ ვერ შეიტყობდა, სანამ საწარმოს შემოსავლებმა თვალსაჩინოდ არ დაიკლეს და შიდა ფინანსური გამოკვლევის შედეგად კომპეტენტური პირისგან (პირებისგან) არ შეიტყო, ბუღალტრის არამართლზომიერი ქმედებების შესახებ.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება იმაზეც სწორად გაამახვილა, რომ მოსარჩელის მიერ საგადასახადო შემოწმების აქტების გაცნობის პირობებშიც კი, 2014 წელი ვერ მიიჩნეოდა, ხანდაზმულობის ვადის ათვლის ობიექტურ თარიღად, ვინაიდან შემოწმების აქტში სადავო ტრანზაქციები იმ ლეგალურ ტრანზაქციებში იყო გაერთიანებული, რომლებიც მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია, კერძოდ, გაცემული დივიდენდები საგადასახადო ორგანოს არ ჰქონდა დანაწევრებული, წლებისა და თვეების მიხედვით და შემოწმების აქტიდან მისი ჯამური ოდენობა დგინდებოდა.

სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის კუთხით კიდევ ერთი საგულისხმო გარემოებაა, რომ ბუღალტერი (მოპასუხე) საწარმოდან 2018 წელს, ე.ი. სწორედ იმ დროიდან გათავისუფლდა, რა დროიდანაც მოსარჩელემ მის მიერ სადავო უფლების დარღვევის შეტყობაზე მიუთითა. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატას მიაჩნია, რომ სარჩელი სწორად არ ჩაითვალა ხანდაზმულად.

27. საკასაციო სასამართლო ვერც პირველი კასატორის (მოსარჩელე) პრეტენზიას ვერ გაიზიარებს, რომლის არსიც ისაა, რომ სასამართლომ სარჩელი არასწორად არ დააკმაყოფილა მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში. მოცემულ საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ მყარად დადგენილი პრაქტიკა, კერძოდ, უზენაესმა სასამართლომ თავის არაერთ განჩინებასა თუ გადაწყვეტილებაში განმარტა, რომ:

27.1. სსსკ-ის 408.1, 411-ე და 412-ე მუხლების ამოსავალი დებულება იმაში მდგომარეობს, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარება მიუღებელი შემოსავალი, ანუ ანაცდური მოგება (lucrum cessans). სსკ-ის 411-ე მუხლის მიხედვით, მიუღებლად მიიჩნევა შემოსავალი, რომელიც კრედიტორს არ მიუღია და რომელსაც იგი მიიღებდა, მოვალეს რომ ვალდებულება ჯეროვნად შეესრულებინა. მიუღებელი შემოსავალი სავარაუდო შემოსავალია. ყურადღება უნდა მიექცეს იმას, რამდენად მოსალოდნელი იყო მისი მიღება. მიუღებელი შემოსავალი თავისი ბუნებით გულისხმობს „წმინდა ეკონომიკურ დანაკარგს“ (pure economic loss), რომელიც ხელშეკრულების მხარემ განიცადა და რომელსაც ადგილი არ ექნებოდა, ხელშეკრულება რომ ჯეროვნად შესრულებულიყო. იმისათვის, რომ შემოსავალი მიუღებლად ჩაითვალოს, მას პირდაპირი და უშუალო კავშირი უნდა ჰქონდეს მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევასთან. პირდაპირ კავშირში იგულისხმება მოვლენების, მოქმედებისა და დამდგარი შედეგის ის ლოგიკური ბმა, რომელიც არ ტოვებს შემოსავლის მიღების რეალურ შესაძლებლობასთან დაკავშირებული ეჭვის საფუძველს (შდრ. იხ. სუსგ №ას-459-438-2015, 7.10.15წ.; №ას-54-54-2018, 13.02.2018წ.). მიუღებელი შემოსავალი ექვემდებარება ანაზღაურებას, თუკი კრედიტორი დაასაბუთებს, რომ იგი ამ ოდენობით ანაზღაურებას მიიღებდა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულების პირობებში და ეს მოვალისათვის სავარაუდო უნდა ყოფილიყო (შდრ. იხ. სუსგ №ას-107-2019, 13.03.2020წ.).

27.2. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მასალები არ ქმნის საფუძველს დასკვნისათვის, რომ მოპასუხის ქმედების შედეგად მოსარჩელის მიერ შემოსავლის მიღება რეალურად შეუძლებელი გახდა. ასეთ დასკვნამდე სასამართლო ვერც იმ მიზეზით ვერ მივა, რომ ფული გვაროვნული ნივთია და მას მესაკუთრისათვის ყოველთვის შეუძლია სარგებლის მოტანა. ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად აღნიშნა, რომ ფიზიკური პირებისათვის, რომელთა ყოველდღიურ საქმიანობაც არაა, თანხის გასესხება და ანაბარზე განთავსება, მისგან სარგებლის მიღება ნაკლებად სავარაუდოა. საწინააღმდეგო შემთხვევა მაშინ იარსებებდა, თუკი მოსარჩელე სამეწარმეო საქმიანობის ფარგლებში სასყიდლიანი კრედიტის გაცემით იქნებოდა დაკავებული (შდრ. იხ. სუსგ №ას-107-2019, 13.03.2020წ.). ამდენად, მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელს კანონიერად ეთქვა უარი დაკმაყოფილებაზე.

28. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

29. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391.5 მუხლის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორებმა ვერ გააქარწყლეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, რის გამოც არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

31. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. შესაბამისად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. მ. კ-ს (პ/ნ ---) დაუბრუნდეს შ. ი-ის (პ/ნ ---) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 3 008.60 ლარის (საგადასახადო დავალება # -, გადახდის თარიღი - 18.11.2020), 70% - 2 106.02 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ---, მიმღების ანგარიშის №---, სახაზინო კოდი ---;

4. გ. ს-ლს (პ/ნ ---) დაუბრუნდეს ი. ა-ის (პ/ნ ---) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 4 325 ლარის (საგადასახადო დავალება # -, გადახდის თარიღი - 13.11.2020), 70% - 3 027.5 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ---, მიმღების ანგარიშის №---, სახაზინო კოდი ---;

5. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე