საქმე №ას-97-2021 6 ივლისი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - მ. გ-ვა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები - ს. მ-ვა, ზ. გ-ვა (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 18 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მ. გ-ამ (შემდგომ - მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) და მ. ო. ოღლიმ (შემდგომ - მოსარჩელის მეუღლე, აწ გარდაცვლილი, მეორე მოპასუხის მამკვიდრებელი) ერთად ცხოვრების პერიოდში შეიძინეს უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. …, … ქ. №.-ში (ს/კ …) და წარმოადგენდნენ ამ უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებს.

2. მოსარჩელესა და ს. შ-ას (მ-ას) (შემდგომ - პირველი მოპასუხე, მყიდველი, პირველი მოწინააღმდეგე მხარე) შორის, 2010 წელს გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე მოსარჩელემ წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული უძრავი ქონების კუთვნილი წილი პირველ მოპასუხეს მიჰყიდა.

3. 2015 წლის 17 დეკემბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ზ. გ-ამ (შემდგომ - მეორე მოპასუხე, გამყიდველი, მეორე მოწინააღმდეგე მხარე) მემკვიდრეობით მიიღო მამის - 2006 წლის 13 თებერვალს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის სამკვიდრო ქონება, რომელშიც შედიოდა სადავო უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი.

4. მოპასუხეებს შორის, 2017 წლის 13 ივნისს დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე მეორე მოპასუხის უძრავი ქონების კუთვნილი წილის მესაკუთრე პირველი მოპასუხე გახდა.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 2 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის მიერ მეორე მოპასუხის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი თანხის დაკისრების შესახებ დაკმაყოფილდა და პირველ მოპასუხეს 4817 ლარი მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა.

სარჩელის საფუძვლები:

.

6. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხეთა მიმართ და მოითხოვა, ბათილად იქნეს ცნობილი ამ უკანასკნელთა შორის 2017 წლის 13 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება და უძრავი ქონება (1/2 ნაწილი) მეორე მოპასუხის სახელზე აღირიცხოს.

7. მოსარჩელის განმარტებით, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მეორე მოპასუხეს მის სასარგებლოდ დაკისრებული აქვს თანხის გადახდა. მოპასუხეებმა იცოდნენ, რომ მოსარჩელე თანხის გადახდას მოითხოვდა, რის გამოც, მოჩვენებითი ხელშეკრულებით, უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გააფორმეს, რათა ქონება გამყიდველის (მეორე მოპასუხის) ვალდებულების შესრულების საგანი არ ყოფილიყო.

მოპასუხის პოზიცია:

8. პირველმა მოპასუხემ წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი 2010 წელს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელისაგან შეიძინა, ხოლო დანარჩენი 1/2 - მეორე მოპასუხისგან, რომელმაც სადავო ქონება მემკვიდრეობით კანონიერად მიიღო.

9. პირველი მოპასუხის განმარტებით, გამყიდველმა (მეორე მოპასუხემ) სადავო უძრავი ქონება 2017 წლის ივნისში გაასხვისა, ხოლო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც ამ უკანასკნელს მოსარჩელის სასარგებლოდ თანხის გადახდა დაეკისრა, მიღებულია 2018 წლის 2 მაისს, შესაბამისად, მისთვის ვერ იქნებოდა ცნობილი მეორე მოპასუხის ვალდებულების თაობაზე და ეს უკანასკნელი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენია.

10. მეორე მოპასუხეს მის წინააღმდეგ აღძრულ სარჩელზე შესაგებელი არ წარუდგენია.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

11. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 3 თებერვლის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ უკანასკნელმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 18 სექტემბრის განჩინებით, აპელანტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგ გარემოებათა გამო:

13. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია 2017 წლის 13 ივნისს, ხოლო, როგორც თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 2 მაისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დგინდება, მოსარჩელემ სარჩელი სასამართლოში 2017 წლის 3 ივლისს აღძრა, შესაბამისად, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია მოსარჩელის მიერ მეორე მოპასუხის წინააღმდეგ სარჩელის აღძვრამდე, რისი გათვალისწინებითაც, ნაკლებად დამაჯერებელია აპელანტის არგუმენტი, რომ 2017 წლის 13 ივნისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მიზანი 2018 წლის 2 თებერვლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალდებულების შესრულებისგან თავის არიდება იყო.

14. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ მტკიცების ტვირთში შემავალი, სასარჩელო მოთხოვნათა დაკმაყოფილებისთვის აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოება ვერ დაადასტურა, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს, როგორც გამყიდველი, ისე მყიდველი მოქმედებდნენ შეთანხმებულად და რეალურად მათ არ სურდათ ხელშეკრულების შესაბამისი იურიდიული შედეგი, ვინაიდან საქმის მასალებიდან ცალსახად დგინდება მყიდველის ინტერესი უძრავი ქონების დარჩენილი 1/2-ის საკუთრებაში გადაცემის მიმართ, ხოლო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს ხელშეკრულების მხარეთათვის ცნობილი რომ იყო მოსარჩელისა და მეორე მოპასუხეს შორის არსებული დავის სასამართლოში საქმისწარმოებისა და შემდგომ სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დადგენილი ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის შესახებ, არ მტკიცდება.

15. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

16. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე, აპელანტმა (მოსარჩელემ) საკასაციო საჩივარი წარადგინა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

17. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მყიდველს გამყიდველისათვის ნასყიდობის თანხა არ გადაუხდია, ასევე, სანამ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდებოდა, მოსარჩელემ პირველი მოპასუხეს მას და მეორე მოპასუხეს შორის მიმდინარე დავის შესახებ ინფორმაცია მიაწოდა და გააფრთხილა, რომ უძრავი ქონება არ შეეძინა, რისი გათვალისწინებითაც, პირველი მოპასუხე უძრავი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენად ვერ ჩაითვლება.

18. კასატორის მტკიცებით, მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით მხოლოდ იმიტომ გაფორმდა, რომ მეორე მოპასუხეს სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხა არ გადაეხადა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

19. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

20. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

21. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

22. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

23. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საკასაციო პალატის შეფასების საგანს წარმოადგენს მოპასუხეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მეორე მოპასუხის სადავო უძრავ ქონებაზე მესაკუთრედ აღიარება (1/2 ნაწილში), შესაბამისად, იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, მესამე პირზე (პირველ მოპასუხეზე) გასხვისებული უძრავი ქონების თავდაპირველი მესაკუთრისათვის დაბრუნების მოთხოვნა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ - სსკ) 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 998-ე (თუ ზიანის დადგომაში მონაწილეობს რამდენიმე პირი, ისინი პასუხს აგებენ, როგორც სოლიდარული მოვალეები. ზიანისათვის პასუხს აგებს არა მარტო ის, ვინც იგი უშუალოდ მიაყენა, არამედ ისიც, ვინც ის დაიყოლია ან მისი ხელშემწყობი იყო, ასევე ისიც, ვინც შეგნებულად ისარგებლა სხვისთვის მიყენებული ზიანით) და 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლების დანაწესიდან გამომდინარეობს.

24. როგორც უკვე აღინიშნა, განსახილველი დავის ფარგლებში შეფასების საგანს განკარგვითი ხელშეკრულების ნამდვილობა წარმოადგენს, კერძოდ, მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ მოპასუხეებს შორის გარიგება დაიდო არა საკუთრების უფლების გადაცემის/მოპოვების მიზნით, არამედ ხელშეკრულების ორივე მხარე მოქმედებდა იმ განზრახვით, რომ ქონება გამყიდველის (მეორე მოპასუხის) ვალდებულების შესრულების საგანი არ ყოფილიყო, რისი გათვალისწინებითაც, საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანია, დასტურდებოდა თუ არა შესაბამისი მტკიცებულებებით ბათილობის საფუძვლად მითითებული გარემოებები.

25. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას მიაქცევს სსკ-ის, 56.1 მუხლის შინაარსზე (ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს), რომლის მიხედვითაც მოჩვენებითი გარიგების დროს კანონი ადგენს კავშირს ფიქციურ გარიგებასა და ნების მიმღები ადრესატის თანხმობას შორის. სსკ-ის 56-ე მუხლის პირველ ნაწილში ის შემთხვევა იგულისხმება, როდესაც, როგორც ნების გამომვლენი, ასევე, მისი მიმღები მოქმედებენ იმ განზრახვის გარეშე, რომ ამ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. ყოველივე აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ მოჩვენებით გარიგებას ახასიათებს მოჩვენებითი ნების გამოვლენის შესახებ მხარეთა „ურთიერთშეთანხმება“, „გარიგება“. ამ შემთხვევაში, ორივეს გაცნობიერებული აქვს, რომ მათ მიერ ასეთი ნების გამოვლენას იურიდიული შედეგი არ მოჰყვება. მყარად დადგენილი სასამართლო პრაქტიკის მიხედვით, მოჩვენებითი გარიგების დადება უკავშირდება მესამე პირებთან არსებულ ურთიერთობას (მაგალითად, მოჩვენებითი გარიგების დადების ერთ-ერთ მოტივს შეიძლება, წარმოადგენდეს მესამე პირის მოტყუება, პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდება და ა.შ). გარიგების მოჩვენებითობის შემოწმების თვალსაზრისით საინტერესოა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა, კერძოდ, ერთ-ერთ საქმეზე საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „ამ მხრივ მეტად დიდი მნიშვნელობა გააჩნია პრეზუმფციებისა და მტკიცების ტვირთის სწორად განსაზღვრას. მითითებული გარემოებების დადასტურება ეკისრება პირს, რომელიც ითხოვს ამ საფუძვლით გარიგების ბათილობას, რადგან, თუნდაც მოსარჩელე უთითებდეს გარიგების ერთი მხარის არაკეთილსინდისიერებაზე, ივარაუდება, რომ გარიგების მეორე მხარე მოქმედებდა კეთილსინდისიერად, რისი გაქარწყლება, ევალება მოსარჩელეს (შდრ. სუსგ. №ას-1029-2019, 2019 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება, №ას-3-2020, 2020 წლის 16 ივნისის განჩინება).

26. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობასთან მიმართებით და მიუთითებს, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 105-ე მუხლის დაცვით გამოიკვლიეს საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომელთა ერთობლივი ანალიზი არ იძლევა დასკვნის საფუძველს, რომ საკუთრების განკარგვისას მხარეთა ნება არ იყო მიმართული სანივთო უფლების რეალური გადაცემისკენ. ამ თვალსაზრისით, საქმის მასალების შესწავლით დგინდება, რომ მოსარჩელემ ქ. …, … ქ. №.-ში (ს/კ …) მდებარე მისი წილი უძრავი ქონება (1/2 ნაწილი) 2010 წელს პირველ მოპასუხეს მიჰყიდა და ეს უკანასკნელი უძრავი ქონების მესაკუთრედ აღირიცხა. დარჩენილი 1/2 ნაწილის მესაკუთრე კი გახდა მეორე მოპასუხესთან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, კერძოდ, გამყიდველმა (მეორე მოპასუხემ), 2015 წლის 17 დეკემბერს აღებული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, მამკვიდრებლის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო და დარჩენილი უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი პირველ მოპასუხეს 2017 წლის 13 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულებით მიჰყიდა.

27. საკასაციო პალატა ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით განმარტავს, რომ ვინაიდან, პირველი მოწინააღმდეგე მხარე ჯერ კიდევ 2010 წლიდან, კასატორთან (მოსარჩელესთან) დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების 1/2-ის მესაკუთრეს, გამოკვეთილია ამ უკანასკნელის ინტერესი სადავო ქონების დარჩენილი 1/2 ნაწილის შეძენის მიმართაც.

28. ნიშანდობლივია, რომ მოსარჩელემ თანხის დაკისრების თაობაზე მეორე მოპასუხის მიმართ სარჩელი 2017 წლის 3 ივლისს აღძრა, რომელზეც პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება 2018 წლის 2 მაისს მიიღო. დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დგინდება, რომ მოპასუხეს (ამ დავის მეორე მოპასუხეს) თანხის დაკისრების თაობაზე სარჩელი ვერ ჩაჰბარდა, რაც ვერ მოახერხა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომაც, რის გამოც, სასამართლოს 2018 წლის 3 აპრილის განჩინებით, მოპასუხეს სარჩელისა და თანდართული მასალების შესახებ საჯარო შეტყობინებით ეცნობა, ადრესატისათვის გზავნილი ჩაბარებულად 2018 წლის 11 აპრილს ჩაითვალა და, ვინაიდან, მოპასუხეს წერილობითი პასუხის წარსადგენად განსაზღვრულ ვადაში შესაგებელი არ წარუდგენია, სასამართლომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება მიიღო.

29. საკასაციო პალატა, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მიუთითებს, რომ მეორე მოპასუხისათვის მინიმუმ 2018 წლის 11 აპრილამდე უცნობი იყო თანხის დაკისრების შესახებ მოსარჩელის მიერ აღძრული სარჩელის თაობაზე, რისი გათვალისწინებითაც, ამ უკანასკნელმა ვერ დაადასტურა, რომ მოპასუხეთა შორის 2017 წლის 13 ივნისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების მიზანი 2017 წლის 3 ივლისს აღძრული სარჩელის საფუძველზე 2018 წლის 2 თებერვლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკისრებული ვალდებულების შესრულებისგან თავის არიდებაა.

30. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოპასუხეთა მიერ გამოვლენილი ნება მიმართულია სწორედ იმ სამართლებრივი შედეგისაკენ, რასაც შესაბამისი გარიგება ითვალისწინებს, მოსარჩელემ სარწმუნოდ ვერ დაადასტურა მოპასუხეთა მიერ გარიგების ბათილობის შესაბამისი საფუძვლების არსებობა და ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს ხელშეკრულების მხარეთათვის ცნობილი იყო მოსარჩელისა და მეორე მოპასუხეს შორის არსებული დავის სასამართლოში საქმისწარმოებისა და შემდგომ სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დადგენილი ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის შესახებ, რის გამოც კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა.

31. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის წინამდებარე განჩინების მე-17 პუნქტში მითითებულ პრეტენზიას, რომლის თანახმად, კასატორი მეორე მოპასუხესთან არსებული დავის შესახებ მყიდველს აფრთხილებდა და განმარტავს, რომ აღნიშნული ვერ გახდება გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, ვინაიდან ეს უკანასკნელი ამ ფაქტს უარყოფს და მხოლოდ კასატორის ახსნა-განმარტება, როდესაც არ დასტურდება საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთად შეფასების შედეგად, არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს სადავო გარემოების დასადგენად.

32. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

33. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

35. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №ას-1192-2020, 2021 წლის 22 მარტის განჩინება; №ას-453-2020, 2021 წლის 17 მარტის განჩინება; №ას-3-2020, 2020 წლის 16 ივნისის განჩინება; №ას-1348-2019, 2020 წლის 22 იანვრის განჩინება).

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

37. კასატორი, სსსკ-ის 46-ე მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. გ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე