გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 3გ-ად-3-გ-03 14 მარტი, 2003 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციული და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით: ბ. კობერიძე (თავმჯდომარე),

გ. ქაჯაია,

ნ. ქადაგიძე

სსკ-ს 408-ე მუხლის მესამე ნაწილის, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 26-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა სასამართლოთა შორის განსჯადობის თაობაზე დავა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 14 მარტს კ. ჯ-ემ და ვ. ღ-მა სარჩელით მიმართეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლის საგადასახადო კოლეგიას და მოითხოვეს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის 2002წ. 28/I ¹1-3/58 ბრძანების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი არ პასუხობს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 52-53 მუხლების მოთხოვნებს, კერძოდ, არ არის მითითებული უფლებამოსილი თანამდებობის პირის სახელი, გამოცემის ადგილი, ის ორგანო, რომელშიც შეიძლება გასაჩივრდეს, მისი მისამართი და საჩივრის წარდგენის ვადა, არ ახლავს დასაბუთება, არ არის მითითებული საკანონმდებლო ან კანონქვემდებარე ნორმატული აქტი, ან მისი შესაბამისი ნორმა, რომლის საფუძველზეც გამოიცა ეს ადმინისტრაციული აქტი და არც ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდათ ადმინისტრაციული აქტის გამოცემისას. ბრძანება გამოცემულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოუკვლეველ და შეუსწავლებელ ფაქტებზე დაყრდნობით.

საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრს არ ჰქონდა უფლება, მიეღო გადაწყვეტილება კერძო სამართლის სუბიექტის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის თანამდებობიდან განთავისუფლების შესახებ. უფრო მეტიც, მოპასუხეს, როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოს, საერთოდ არა აქვს უფლება, მიიღოს რაიმე გადაწყვეტილება კერძო სამართლის რომელიმე სუბიექტთან დაკავშირებით, მის საქმიანობასთან და მართვასთან, ან მართვის ამ ორგანოს დაკომპლექტებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან კერძო სამართლის სუბიექტთა, კერძოდ, კი სამეწარმეო სუბიექტის საქმიანობა წესრიგდება სპეციალური კანონით _ საქართველოს კანონით «მეწარმეთა შესახებ» და რომლის თანახმადაც საწარმოს, კერძოდ კი შპს-ის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის არჩევის ან გადარჩევის უფლებამოსილება გააჩნია მხოლოდ თვით სამეთვალყურეო საბჭოს და არა საზოგადოების რომელიმე სხვა ორგანოს ან რომელიმე ადმინისტრაციულ ორგანოს, თუნდაც უმაღლესს. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო წარმოადგენს შპს «ს-ის» პარტნიორს _ 100 პროცენტიანი წილით წარმომადგენელს და მისი, როგორც პარტნიორის უფლება _ მოვალეობანი ამომწურავადაა განსაზღვრული «მეწარმეთა შესახებ” კანონის 46-ე მუხლით, რომელშიც სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის არჩევა და მითუმეტეს «განთავისუფლება” არ არის გათვალისწინებული, ასეთი რამ არ არის გათვალისწინებული ამავე კანონის არც 54.6-ე მუხლში. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამონისტრომ, როგორც პარტნიორმა, ანუ სახელმწიფოს წარმომადგენელმა, პარტნიორის უფლებამოსილება უნდა განახორციელოს პარტნიორის სახელით და არა სამინისტროს ან მინისტრის ადმინისტრაციული აქტებით, როგორიცაა გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მითითებული აქტის ბათილად ცნობა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიამ 2002წ. 19 მარტის განჩინებით მიიჩნია, რომ სარჩელი მათი განსჯადი არ იყო და ვინაიდან დავა წარმოშობილია შრომითი ურთიერთობებიდან და ასევე სარჩელის ფასი არ აღემატება 500000 ლარს, საქმე განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს.

მოსარჩელეების მიერ დაზუსტებული და დაკონკრეტებულ იქნა სასარჩელო განცხადება და მოითხოვეს მათი განთავისუფლების ბრძანების, საბჭოს სხდომის ოქმის, სამეწარმეო რეესტრში შპს «ს-ის» მონაცემთა ბოლო ცვლილებების რეგისტრაციის (კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000წ. 28 თებერვლის დადგენილების) ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს მიერ კ. ჯ-ისა და ვ. ღ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

1. ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის 2002წ. 28 იანვრის ¹1/58 ბრძანების მე-4 პუნქტი, შპს «ს-ის» სამეთვალყურეო საბჭოს 2002წ. 5 თებერვლის გადაწყვეტილება, შპს «ს-ის» დირექტორ ვ. ღ-ის დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლების ნაწილში.

2. კ. ჯ-ე აღდგენილ იქნა შპს «ს-ის» სამეთვალყურეო საბჭოს ...ის თანამდებობაზე.

ვ. ღ-ი აღდგენილ იქნა შპს «ს-ის» ...ის თანამდებობაზე.

3. ს/ს «ს-ს» დაეკისროს კ. ჯ-ისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

4. შპს «ს-ს» დაეკისროს ვ. ღ-ისათვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

5. შპს «ს-ის» მიმართ სამეწარმეო რეესტრში შეტანილ იქნეს შესაბამისი ცვლილებები.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება აპელაციის წესით გაასაჩივრა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ შემდეგი მოტივებით:

სასამართლომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის 2002წ. 28 იანვრის ¹1/3.58 ბრძანების მე-4 პუნქტის გაუქმებით უხეშად დაარღვია მოქმედი კანონმდებლობა. «მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 55.1 მუხლის თანახმად სამეთვალყურეო საბჭო უნდა შედგებოდეს სულ მცირე სამი და არაუმეტეს 21 წევრისაგან. ამასთან, წევრთა რაოდენობა სამზე უნდა იყოფოდეს. 55.4 მუხლის თანახმად სამეთვალყურეო საბჭო თავისი შემადგენლობიდან ირჩევს თავმჯდომარეს და მის მოადგილეს, სასამართლოს გადაწყვეტილებით კი შპს «ს-ის» სამეთვალყურეო საბჭოს წევრთა რაოდენობა განისაზღვრა 4 კაცით, რომელთგან ორი სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარეა, ვინაიდან არ არის გაუქმებული შპს «ს-ის» 2002წ. 5 თებერვლის კრების ოქმის პირველი ნაწილი, რომელიც შეეხებოდა სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის არჩევას. არ არის გაუქმებული ოქმის ის ნაწილიც, რომელიც ახალი დირექტორის დანიშვნას ეხება.

სასამართლომ არ განსაზღვრა იძულებითი განაცდურის რაოდენობა, რომელიც უნდა აუნაზღაურდეს მოსარჩელეებს და აღნიშნულის ანაზღაურება დაავალა ქონების მართვის სამინისტროს და არა საზოგადოებას, რაც კანონსაწინააღმდეგოა. სასამართლოს ასევე არ ჰქონდა უფლება თავისი ინიციატივით შეეტანა ცვლილებები შპს «ს-ის» სამეწარმეო რეესტრში.

სასამართლომ ასევე არასწორად მიაქცია გადაწყვეტილება დაუყონებლივ აღსასრულებლად, რადგან სსკ-ს 268-ე მუხლის თანახმად აღსრულება არ დაიშვება, თუ შეუძლებელია იმ ზარალის ზუსტად გამოთვლა, რომელიც შეიძლება მიადგეს მოწინააღმდეგე მხარეს. სასამართლომ მოცემულ შემთხვევაში არ გაითვალისწინა ის გარემოებანი, რომ მოსარჩელეების გადარჩევა გამოწვეული იყო მას მხრიდან საზოგადოების პარტნიორის (სახელმწიფოს) ინტერესების დაუცველობაში, სამეურნეო საქმიანობის არასწორ წარმართვაში, რითაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა საზოგადოებას და მის ერთ-ერთ პარტნიორს. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით აპელანტმა მოითხოვა ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს 2002წ. 30 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და სსკ-ს 375-ე მუხლის საფუძველზე აღსრულების შეჩერება.

ამავე დროს მხარეების განცხადებების საფუძველზე რაიონული სასამართლოს მიერ 2002წ. 15 მაისის განჩინებით განმარტებულ იქნა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, რომელიც კერძო საჩივრის შეტანით გასაჩივრდა შპს «ს-ის» აღმსრულებელი დირექტორ ე. გ-ას და სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიერ. კერძო საჩივარი არ იქნა დაკმაყოფილებული და იგი გადაეგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას.

სააპელაციო საჩივარი და კერძო საჩივარი წარმოებაში მიიღო თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატამ, რომელმაც მოსარჩელეთა: კ. ჯ-ისა და ვ. ღ-ის წარმომადგენლის, დ. დ-ის, განცხადება საქმის განსჯადი სასამართლოსთვის, კერძოდ, სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატისთვის გადაცემის შესახებ არ დააკმაყოფილა 2002წ. 2 აგვისტოს სასამართლო სხდომის საოქმო განჩინებით.

სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ და შპს «ს-ს» ყოფილმა დირექტორმა განცხადებით მიმართეს სააპელაციო სასამართლოს და უარი განაცხადეს მათ მიერ 2002წ. 16 მაისს შეტანილი კერძო საჩივრის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ გადაწყვეტილება ნაწილობრივ უკვე აღსრულებული იყო და კერძო საჩივრებმა დაკარგეს აქტუალობა. სააპელაციო სასამართლომ 2002წ. 31 ოქტომბრის განჩინებით სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს განცხადება დააკმაყოფილა და მის კერძო საჩივარზე შეწყვიტა საქმის წარმოება.

სააპელაციო პალატის მიერ 2002წ. 4 დეკემბრის განჩინებით საქმეზე მონაწილეობის მისაღებად მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ შემდეგი ფიზიკური პირები: ვ. პ-ე, ვ. ქ-ი, შ. ზ-ა, ე. გ-ა.

მოსარჩელე ვ. ღ-ის მიერ სააპელაციო სასამართლოს 2002წ. 31 ოქტომბრის განჩინება ქონების მართვის სამინისტროს კერძო საჩივარზე საქმის წარმოებით შეწყვეტის შესახებ გასაჩივრებულ იქნა საჩივრის შეტანის გზით. სააპელაციო სასამართლომ 2002წ. 16 დეკემბრის განჩინებით არ დააკმაყოფილა კერძო საჩივრის მოთხოვნა და მიუთითა, რომ გასაჩივრებული განჩინება მიღებულ იქნა ზეპირი განხილვის გარეშე და იგი მხარეებს გადაეგზავნათ 2002წ. 13 ნოემბერს. ვ.ღ-ისათვის გადაგზავნილი განჩინების ასლი მიმართვითურთ დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს წარწერით: «მიუთითეთ ადრესატის ბინის ნომერი. სააპელაციო სასამართლომ ვ.ღ-ს განჩინების ასლი გადაუგზავნა მის მიერვე სარჩელში მითითებულ მისამართზე. სსს კოდექსის 76-ე მუხლის მიხედვით მხარეები და მათი წარმომადგენლები მოვალენი არიან აცნობონ სასამართლოს საქმის წარმოების განმავლობაში თავიანთი მისამართის შეცვლის შესახებ. ასეთი ცნობის უქონლობისას უწყებები გაიგზავნება სასამართლოსათვის ცნობილ უკანასკნელ მისამართზე და ჩაბარებულად ითვლება, თუნდაც ადრესატი ამ მისამართზე აღარ ცხოვრობდეს. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვ.ღ-ს გაშვებული აქვს კერძო საჩივრის შეტანის კანონით დადგენილი ვადა და საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

სააპელაციო სასამართლომ კერძო საჩივარი მიიჩნია დაუსაბუთებლადაც, რადგან საჩივარში არ არის მითითებული, თუ რაში გამოიხატება გასაჩივრებული განჩინების უკანონობა, ისევე როგორც მითითებული არ არის, თუ რაში მდგომარეობს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს «კერძო საჩივარზე უარის თქმის თაობაზე» განცხადების კანონსაწინააღმდეგობა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საპროცესო უფლების ამ ფორმით გამოყენება არ არის კანონსაწინააღმდეგო, ვინაიდან რაიონული სასამართლოს 2001წ. 30 აპრილის გადაწყვეტილება ნაწილობრივ აღსრულებულია, კერძო საჩივარმა დაკარგა აქტუალობა, რაც კერძო საჩივრის განხილვას მიზანს უკარგავს.

სააპელაციო სასამართლომ 2002წ. 17 დეკემბრის განჩინებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი, გააუქმა ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2002წ. 30 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე განსჯადობის შესახებ დავის გადასაწყვეტად გადაგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოში. განჩინება დაფუძნებულია შემდეგ გარემოებებზე:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2002წ. 19 მარტის განჩინება განსჯადობის შესაბამისად საქმის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოსათვის გადაცემის თაობაზე და ჩათვალა, რომ იგი განიხილოს უნდა თბილისის საოლქო სასამართლომ პირველი ინსტანციის წესით. სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა სასამართლო კოლეგიას, რომ მოცემული დავა სამოქალაქო დავას წარმოადგენს და იგი არ უნდა იქნეს განხილული ადმინისტრაციულ სამართალწარმოების წესით, ვინაიდან სარჩელის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის ბრძანების ბათილად ცნობა. «აღმასრულებელ ხელისუფლების სტრუქტურისა და საქმიანობის წესის შესახებ” საქართველოს კანონის 16.1 «გ” მუხლის თანახმად მინისტრი, როგორც სამთავრობო დაწესებულების ხელმძღვანელი, იღებს გადაწყვეტილებებს სამინისტროს გამგებლობის სფეროსთვის მიკუთვნებულ საკითხებზე. მითითებული კანონის მე-17 მუხლის შესაბამისად მინისტრის ბრძანება წარმოადგენს სამართლებრივ აქტს და მისი შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან უნდა შემოწმდეს სწორედ ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისათვის დადგენილი პროცედურით, რომელიც დადგენილია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსით. მითითებული საპროცესო კოდექსის 1.1 მუხლის თანახმად ეს კოდექსი განსაზღვრავს საქართველოს საერთო სასამართლოების მიერ ადმინისტრაციული საქმეების განხილვისა და გადაწყვეტის საპროცესო წესებს, ამავე კოდექსის 2.1. მუხლის მიხედვით საერთო სასამართლოებში განიხილება ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან გამომდინარე სამართლებრივ ურთიერთობებთან დაკავშირებული დავა, ხოლო 2.2 მუხლის «ა” ქვეპუნქტის მიხედვით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან წარმოადგენს სასამართლოში დავის საგანს. ამავე კოდექსის მე-5, მე-6 მუხლებით დადგენილია ადმინისტრაციული საქმეების ინსტანციური განსჯადობის საკითხი. 6.1 მუხლის «ბ” ქვეპუნქტის თანახმად საოლქო სასამართლო განიხილავს სარჩელს საქართველოს სამთავრობო დაწესებულების ხელმძღვანელის ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტის კანონიერების თაობაზე. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემული დავა წარმოადგენს ადმინისტრაციულ და არა _ სამოქალაქო დავას, განსჯადობის წესების შესაბამისად მინისტრის ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების შემოწმება არ წარმოადგენს რაიონული სასამართლოს კომპეტენციას და იგი უნდა განიხილოს თბილისის საოლქო სასამართლომ პირველი ინსტანციით. ამავე დროს, სააპელაციო სასამართლო არ იზიარებს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2002წ. 21 ოქტომბრის განჩინებაში ჩამოყალიბებულ მოსაზრებას, რომ შრომით ურთიერთობებთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული აქტი არ არის ადმინისტრაციული აქტი, იგი წარმოადგენს ადმინისტრაციულ გარიგებას და ამგვარი ბრძანების კანონიერების განხილვისას არ უნდა იყოს გამოყენებული არც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის IV თავის და არც ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის შესაბამისი ნორმები. სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული გარიგების დადება-შეწყვეტასთან დაკავშირებული დავების სახით აღნიშნული დავების განხილვა არ არის მიზანშეწონილი, რადგან მოქმედი კანონმდებლობა ცალმხრივი გარიგების ბრძანების სახით გამოხატვას არ ითვალისწინებს. ცალმხრივი გარიგების აღიარება ადმინისტრაციულ სამართალში ეწინააღმდეგება ადმინისტრაციული სამართლის პრინციპებს და ამოცანებს. ადმინისტრაციულ სამართალში ცალმხრივი ნების გამოვლენის ფორმაა ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა და შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო თვლის, რომ პირის სამსახურში მიღება ან გათავისუფლება არის არა ცალმხრივი გარიგება, არამედ _ ადმინისტრაციული აქტი, რომელსაც (მიღების შემთხვევაში) სჭირდება ადრესატის თანხმობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ანალოგიურ საქმეებში დავის საგანი მიეკუთვნება იმ შემთხვევებს, როდესაც ადმინისტრაციული ორგანო საჯარო სამართლებრივ უფლებამოსილებას ახორციელებს და ამ უფლებამოსილების განსახორციელებლად ებმება კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში. ამ დროს განმსაზღვრელი მნიშვნელობა უნდა მიენიჭოს სამართლის იმ ნორმას, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს ქმედების უფლებამოსილებით აღჭურავს და არა იმას, სამართლის რომელ სფეროში იჩენს თავს სამართლებრივი შედეგი. კონკრეტულ საქმეში, როდესაც საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის მინისტრის მიერ გამოცემულ იქნა ადმინისტრაციული აქტი ბრძანების სახით, მისი კანონიერების შემოწმება სასამართლოების მიერ უნდა განხორციელდეს საპროცესო კანონმდებლობის შესაბამისი ფორმით. შესაბამისად, დავა წარმოადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივს, და თანახმად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 6.1. მუხლის «ბ” ქვეპუნქტისა, იგი განხილულ უნდა იქნეს თბილისის საოლქო სასამართლოს მიერ პირველ ინსტანციის წესით.

სამოტივაციო ნაწილი:

სააპელაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 17 დეკემბრის განჩინებით გაცნობის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის განსჯადია, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო მინისტრის სახით გამოდის როგორც შპს «ს»-ის დამფუძნებელი პარტნიორი 100%-იანი წილით. ვინაიდან კანონის «მეწარმეთა შესახებ» 48-ე მუხლის შესაბამისად შპს «ს»-ში შექმნილია სამეთვალყურეო საბჭო, მის წევრთა რაოდენობრივი ცვლილება და თავმჯდომარის გამოწვევა საჭიროებს წესდებაში ცვლილებების შეტანას, რის თაობაზე იქნა გამოცემული გასაჩივრებული ბრძანება.

2002წ. 28 იანვრის ¹1-3/58 ბრძანება, რომლითაც მოსარჩელე კ. ჯ-ე განთავისუფლდა შპს «ს»-ის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარეობიდან, არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ აქტს და ვერ ჩაითვლება ადმინისტრაციულ ორგანოსა და ფიზიკურ პირს შორის ადმინისტრაციული გარიგების შეწყვეტად, რადგანაც ამ ბრძანების გამოცემისას სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მხრიდან ადგილი არ ჰქონია სახელმწიფო ადმინისტრაციული ფუნქციების განხორციელებას და არ მომხდარა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ თავისი საჯარო ფუნქციების ადმინისტრირება. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ბრძანება კონკრეტულ შემთხვევაში მიჩნეულ უნდა იქნეს შპს-ს პარტნიორის ნების გამოვლენად საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის გამოწვევის შესახებ. კ.ჯ-ე სწორედ მითითებული კანონის 55-ე მუხლის საფუძველზე იქნა განთავისუფლებული სამეთვალყურეო საბჭოს ...ის თანამდებობიდან, ე.ი. საკითხი გადაწყვეტილ იქნა კანონის «მეწარმეთა შესახებ» საფუძველზე და მისი კანონიერების საკითხი ამ კანონის რეგულირების სფეროში უნდა მოექცეს. ამავე კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, სახელმწიფო (მისი სახით სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრო) როგორც საჯარო სამართლის უპირველეს იურიდიული პირი, სამეწარმეო საზოგადოებაში პარტნიორად მონაწილეობს როგორც კერძო სამართლის იურიდიული პირი და ასეთ შემთხვევებში მისი მხრიდან საჯარო ფუნქციების განხორციელება არ ხდება.

აღნიშნული მოსაზრება სრულად ვრცელდება შპს «ს»-ის სამეთვალყურეო საბჭოს 2002წ. 5 თებერვლის სხდომის ოქმთან მიმართებაშიც, რომლითაც მოსარჩელე ვ.ღ-ი განთავისუფლდა ...ის თანამდებობიდან.

სსკ-ს მე-11 მუხლის თანახმად, კერძო სამართლის სფეროში წარმოშობილ დავებს სასამართლოები განიხილავენ სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის მოსაზრებას, რომ მოცემული საქმე არ წარმოადგენს ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის მეორე მუხლით რეგლამენტირებულ სასამართლოს განსჯად ადმინისტრაციულ დავას და შესაბამისად საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად უნდა დაექვემდებაროს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს იმ გარემოებას, რომ საქმის მასალებიდან არ ჩანს, თუ რის საფუძველზე იქნა საქმე გადაცემული თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატაში, როდესაც თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ სააპელაციო და კერძო საჩივარი საქმესთან ერთად გადაუგზავნა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს რა, რომ კონკრეტული საქმე არ წარმოადგეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ დავას, შესაბამისად მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს სააპელაციო სასამართლოს მიერ განჩინებაში წამოჭრილ საკითხზე, კერძოდ, საჯარო შრომით ურთიერთობებთან დაკავშირებით ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული ბრძანებების ადმინისტრაციულ აქტად თუ ადმინისტრაციულ გარიგებად მიჩნევის თაობაზე.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციულ საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 26-ე მუხლის მესამე ნაწილით, სსკ-ს მე-11 და 408-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახალდო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002წ. 17 დეკემბრის განჩინება.

2. საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი განსჯადობით განსახილველად დაექვემდებაროს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატას.

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.