საქმე №ას-532-2019 31 მაისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. მ-ვა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ხ-ლი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 6 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უსაფუძვლო გამდიდრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. მ. ხ-მა (შემდგომში – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. მ-ას (შემდგომში – მოპასუხე) მიმართ მოსარჩელის მიერ სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯის - 9112 აშშ დოლარის ანაზღაურების შესახებ.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, მის ბებიას - ა. კ-ძეს ჰყავდა და - ნ. კ-ძე, რომელიც პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენდა უძრავი ქონების მესაკუთრეს. განსაკუთრებული დედმამიშვილური დამოკიდებულების გამოსახატად, მან მოსარჩელის ბებიას ხსენებული ბინა გადასცა საჩუქრად, თავად კი საცხოვრებლად წავიდა ქ.მოსკოვში. წასვლამდე მოსარჩელის ბებიას დაუტოვა ბინის ორდერი, პრივატიზაციის ხელშეკრულება და დაჰპირდა, რომ ჩამოვიდოდა თავის შვილთან - გ. მ-თან ერთად და გადაუფორმებდა ბინას.

3. მოსარჩელის მითითებით, 2002 წლის 27 აპრილს მოსარჩელის ბებიის და გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მისი შვილი გ. მ-ვი დაუკავშირდა მოსარჩელის მამას, მ. ხ-ლს და განუცხადა, რომ მის ქალიშვილს, მ. ხ-ლს საქორწილო საჩუქრის სახით გადასცემდა დედის საკუთრებაში არსებულ ბინას და ჩამოვიდოდა საქართველოში, რათა აღნიშნული იურიდიულად გაეფორმებინათ. ვინაიდან ბინის მესაკუთრის მემკვიდრის სურვილიც იყო ბინა გადასცემოდა მოსარჩელეს, მან უძრავი ქონება თავის საკუთრებად ჩათვალა, ცხოვრობდა ზემოაღნიშნულ ბინაში და ჩაუტარა 9112 აშშ დოლარის ღირებულების სარემონტო სამუშაოები. მოგვიანებით, 2013 წლის 22 თებერვალს გარდაიცვალა გ. მ-იც, რის გამოც ვერ მოხერხდა ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმება, ხოლო გარდაცვლილის მეუღლემ - მოპასუხემ მოსარჩელისათვის სამკვიდრო ქონების ჩუქება არ მოინდომა და მოსთხოვა მოსარჩელეს ბინის გამოთავისუფლება. მანვე უარი განაცხადა მოსარჩელისათვის სარემონტო სამუშაოების ხარჯების ანაზღაურებაზე.

მოპასუხის პოზიცია:

4. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მან უარყო მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება უძრავი ქონების ჩუქებასთან დაკავშირებით და განმარტა, რომ ჩუქება ხორციელდება შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმებითა და უძრავი ნივთის საჯარო რეესტრში აღრიცხვით. საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით, სადავო უძრავი ქონება მიიღო მემკვიდრეობით და აღირიცხა მოპასუხის სახელზე. მოსარჩელისათვის მისი ბებიის აწ გარდაცვლილ დას ჩუქების დაპირება კანონით დადგენილი წესით (საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით) არ გაუფორმებია, ხოლო მოსარჩელე ვერ ადასტურებს ჩატარებული რემონტით ბინის ღირებულების გაზრდის ფაქტს და უსაფუძვლოდ ითხოვს გაწეული ხარჯების ანაზღაურებას.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9112 აშშ დოლარის გადახდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 6 თებერვლის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

7. სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ 2003 წლიდან 2018 წლამდე მოსარჩელე ფლობდა ქ.თბილისში, .... გზატკეცილზე №.. ./., №..-ში მდებარე ბინას უძრავი ქონების წინა მესაკუთრეების - ნ. კ-ის და მისი შვილის - გ. მ-ის თანხმობით, იმ პირობით, რომ სამომავლოდ უძრავი ნივთი მის საკუთრებად აღირიცხებოდა.

8. მოპასუხე, როგორც აწ გარდაცვლილი გ. მ-ის მეუღლე და მემკვიდრე, 2015 წლის 8 ივლისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე გახდა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე და 2015 წლის 3 აგვისტოს ასეთად აღირიცხა საჯარო რეესტრში.

9. სარემონტო სამუშაოების შეფასების შესახებ 2015 წლის 4 აგვისტოს აუდიტორული დასკვნის თანახმად, 2012 წლის 30 ნოემბრის მდგომარეობით სადავო უძრავ ქონებაზე ჩატარებული სარემონტო სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა 9112 აშშ დოლარი.

10. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა რომ, მოცემულ დავაზე დასტურდება აპელანტის გამდიდრების ფაქტი, რაც მოსარჩელის მოთხოვნის წარმოშობის საფუძვლად და წინაპირობად მიიჩნია.

11. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი 2015 წლის 4 აგვისტოს აუდიტორული დასკვნით დასტურდება მის მიერ ნაწარმოები სამუშაოების ღირებულება.

12. სააპელაციო პალატის მითითებით აპელანტმა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე სადავოდ გახადა უძრავი ქონებით სარგებლობიდან გამომდინარე ბინის ქირის ანაზღაურების საკითხი, თუმცა, როგორც საქმეზე წარდგენილი შესაგებლით დასტურდება, მოპასუხეს უძრავი ქონებით სარგებლობიდან გამომდინარე ქირის დაკისრება შესაგებლით არ უთხოვია, მეტიც, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 23 მაისის სასამართლო სხდომაზე მოპასუხის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ ბინის ქირის დაკისრებას (გაქვითვას) არ მოითხოვს და მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტი - 2017 წლის 19 მაისის შეფასების ანგარიში საიჯარო ქირის განსაზღვრის შესახებ გათვალისწინებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ კუთხით, რომ მათ ბინის ქირა არ მიუღიათ.

13. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მოიხმო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთ-ერთი გადაწყვეტილება, სადაც განმარტებულია, რომ გაქვითვა წარმოადგენს პირის მატერიალურ-სამართლებრივ აღმჭურველ უფლებას და ამ უფლების რეალიზაციას ერთ-ერთი მხარე მეორე მხარისათვის შეტყობინებით ახდენს. შესაბამისად, მხარეს ამ უფლების განსახორციელებლად არ სჭირდება სასამართლოსათვის დამოუკიდებელი სარჩელით მიმართვა ან დაწყებულ პროცესში შეგებებული სარჩელის აღძვრა და ზედმეტი სასამართლო ხარჯების გაწევა. პროცესუალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით მას შეუძლია წარადგინოს მოთხოვნის მომსპობი შესაგებელი (იხ. სუსგ ას-708-678-2016).

14. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხე მხარეს წარმოდგენილ სარჩელთან მიმართებით მოთხოვნის მომსპობი შესაგებელი, ე.ი ბინის ქირის დაკისრების მოთხოვნით შესაგებელი, არ წარუდგენია. ამდენად, სააპელაციო პალატის განმარტებით, იგი მოკლებული იყო შესაძლებლობას, ემსჯელა ბინის ქირის მოთხოვნაზე, მით უფრო როცა აღნიშნული არც სააპელაციო საჩივრით იქნა გასაჩივრებული.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

15. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

16. კასატორს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინება არასაკმარისად არის დასაბუთებული. იგი მიუთითებს, რომ 2003-2017 წლებში მოსარჩელე ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ცხოვრობდა სადავო ბინაში. აუდიტის დასკვნით დადგენილია, რომ ამ პერიოდისათვის მან მიიღო 38 700 ლარის სარგებელი (ქირის გადაუხდელობით). აღნიშნული დოკუმენტი მტკიცებულებად დართულია საქმეზე, ხოლო მოპასუხის წარმომადგენელმა მიუღებელი ქირა სადავოდ გახადა სასამართლო სხდომაზე (იხ. სხდომის ოქმები 23.05.2017 და 19.09.2017წ.). პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას მოსარჩელეს აღნიშნული აუდიტის დასკვნა სადავოდ არ გაუხდია და მხოლოდ პაექრობის ეტაპზე განაცხადა, რომ „მ. მ-ას არ ჰქონდა 2003 წლიდან ქირის მოთხოვნის უფლება, რადგან ქონება მის სახელზე გადაფორმდა 2015 წელს“. გაურკვეველია, თუ მოპასუხეს არ აქვს უფლება, მოითხოვოს მისი მამკვიდრებლის მიერ მიუღებელი შემოსავალი, მაშინ მოპასუხემ რატომ უნდა აგოს პასუხი მამკვიდრებლის ვალდებულების გამო (უსაფუძვლო გამდიდრებით თანხა მოსარჩელემ მოითხოვა 2015 წლამდე ჩატარებული რემონტის გამო). სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სსსკ-ის 380-ე მუხლი.

17. კასატორმა მიუთითა, რომ მოპასუხის მიერ სასამართლო პროცესზე სადავოდ გახდა მიუღებელი ქირის ოდენობა. სსსკ-ის 102-ე მუხლის თანახმად, მტკიცებულების ერთ-ერთ სახედ ითვლება მხარის ახსნა-განმარტება. შესაბამისად, მოპასუხე მხარემ წარადგინა მოთხოვნის მომსპობი შესაგებელი ახსნა-განმარტების ეტაპზე.

18. კასატორის მითითებით სააპელაციო პალატა წინააღმდეგობაში მოდის პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან, კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოკვლეული მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე მამასთან ერთად სადავო ბინაში ცხოვრობდა 2003 წლიდან 2017 წლამდე, სააპელაციო პალატამ კი განჩინებაში მიუთითა, რომ მოსარჩელეს ფართი 2008 წლიდან 2018 წლამდე ჰქონდა დაკავებული.

19. კასატორის შეფასებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სსკ-ის 987-ე მუხლი და არ გამოიყენა ამავე კოდექსის 979-ე მუხლის მესამე ნაწილი. რეალურად მოპასუხე მოსარჩელის ხარჯზე არ გამდიდრებულა, პირიქით მოსარჩელე გამდიდრდა 38 700 ლარით, რადგან სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ცხოვრობდა სადავო ბინაში.

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

21. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

22. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

23. საკასაციო პალატამ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტა, რომ სასამართლოს უპირველესი ამოცანა მდგომარეობს სასარჩელო მოთხოვნის იდენტიფიცირებასა და იმის დადგენაში, თუ რა საფუძველზე, რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზეა დამყარებული მოთხოვნა. მოსარჩელის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში კი სასამართლომ უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები), რომელიც იმ იურიდიულ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად მოძიებული ნორმა (ან ნორმები) უნდა შეიცავდეს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც დავის განმხილველი სასამართლოს ვალდებულებაა და იმგვარად უნდა განხორციელდეს, რომ დადგინდეს ნორმის წინაპირობები (მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა), რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას. საბოლოოდ, სასამართლომ უნდა გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. პროცესის მონაწილე მხარე კი რომელსაც გააჩნია მოთხოვნა მეორე მხარის მიმართ, ვალდებულია, სულ მცირე, მიუთითოს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა ადგენს (შეიცავს). აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ასკვნის, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას (შდრ., სუსგ №ას-1338-2018,25 იანვარი, 2019 წელი, პ-17; №ას-1470-2018, 15 თებერვალი, 2019 წელი, პ-41).

24. თავის მხრივ, მოთხოვნის საფუძვლის (საფუძვლების) ძიებისას, სასამართლოსათვის ამოსავალია ის კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სწორედ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გარემოებები განსაზღვრავს სარჩელის მოთხოვნის შინაარსს. სასამართლომ, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით უნდა გაარკვიოს, თუ საიდან გამომდინარეობს მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შეთანხმებებიდან, ზიანის მიყენებიდან (დელიქტი), უსაფუძვლო გამდიდრებიდან თუ კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლიდან.

25. სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები სწორედ დანახარჯების კონდიქციის შემადგენლობას ქმნის, რის საფუძველზეც ნორმაში ასახული დანახარჯების ანაზღაურების უფლება პირს მხოლოდ გარკვეული გარემოებების არსებობის შემთხვევაში წარმოეშობა, კერძოდ, უნდა დასტურდებოდეს: მოსარჩელის მიერ ადგილი ჰქონდა თუ არა სხვის ქონებაზე დანახარჯების გაწევას; დანახარჯების შედეგად ნივთის ღირებულება გაიზარდა თუ არა და ნივთის გაზრდილი ღირებულება რამდენად არსებობდა ნივთის დაბრუნების მომენტისათვის. გამდიდრების ფაქტის დადგენისას გამდიდრების ოდენობა უნდა განისაზღვროს იმ მომენტისათვის, როცა უფლებამოსილ პირს უბრუნდება თავისი ნივთი ანუ, განსახილველ შემთხვევაში, გადამწყვეტია იმის დადგენა, გაზრდილი ღირებულება არსებობს თუ არა ნივთის დაბრუნების მომენტისათვის და რას შეადგენდა იგი.

26. გაწეული ხარჯების კონდიქციის შემთხვევაში, საქმე უკავშირდება ხარჯების გამწევს, რომელიც თავად წევს ხარჯებს უცხო ქონების გასაუჯობესებლად და ამგვარად ხელს უწყობს ამ ქონების ღირებულების მატებას, თუმცა ამ გაწეული ხარჯებით მას არ სურს ვალდებულებით-სამართლებრივი ვალდებულების შესრულება (აქედან გამომდინარე, საქმე არ უკავშირდება შესრულების კოდიქციას). ის უფრო სხვა საფუძვლების გამო მოქმედებს იმ სამართლებრივ წრეში, რომელიც ობიექტურად იმ პირს მიეწერება, რომელიც გამდიდრდა, თუმცა მოთხოვნის უფლება, რომელიც გამომდინარეობს დავალების გარეშე სხვისი საქმეების წარმოებიდან, შეიძლება მაინც არ არსებობდეს იმიტომ, რომ პირმა არ იცოდა, რომ სხვისი ქონება იყო (იხ. ახალაძე მ., უსაფუძვლო გამდიდრება (2015-2018 წლის 1 ნახევარი), 2018 წელი, გვ: 136).

27. საკასაციო პალატის განმარტებით, სსკ-ის 987-ე მუხლის პირველი ნაწილის ანალიზი ცხადყოფს, რომ ასეთი ხარჯის ანაზღაურების განსაზღვრისას უტყუარად უნდა დგინდებოდეს მიმღების გამდიდრების ფაქტი. ამავდროულად, გამდიდრების ოდენობა უნდა განისაზღვროს იმ მომენტისათვის, როცა უფლებამოსილ პირს უბრუნდება ნივთი (შდრ: სუსგ Nას1245-1265-2011, 31.01.2012წ.; Nას-1084-1015-2012, 07.02.2013წ.)

28. მოცემული დავის საგანი შეეხება უსაფუძვლო გამდიდრების შედეგად მიღებული თანხის ანაზღაურებას, კერძოდ, 2003 წლიდან 2018 წლამდე მოსარჩელე ფლობდა ქ.თბილისში, .... გზატკეცილ №..-/-, №..-ში მდებარე ბინას აღნიშნული უძრავი ქონების წინა მესაკუთრეების - ნ. კ-ის და მისი შვილის გ. მ-ს თანხმობით, იმ პირობით, რომ სამომავლოდ უძრავი ნივთი მის საკუთრებად აღირიცხებოდა.

29. მოპასუხე, როგორც აწ გარდაცვლილი გ. მ-ის მეუღლე და მემკვიდრე, 2015 წლის 8 ივლისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე გახდა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე და 2015 წლის 3 აგვისტოს ასეთად აღირიცხა საჯარო რეესტრში.

30. მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ სწორად განკარგა თავისი საპროცესო საშუალებები და გაწეული ხარჯის ოდენობის დასადასტურებლად სასამართლოს წარუდგინა 2015 წლის 4 აგვისტოს სარემონტო სამუშაოების შეფასების შესახებ აუდიტის დასკვნა, როგორც სპეციალური ცოდნით აღჭურვილი პირის კვლევის წერილობითი შედეგი, რომელიც პასუხს სცემს კითხვას ნივთზე გაწული ხარჯის ოდენობის შესახებ. აღნიშნული დოკუმენტის თანახმად, სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, ხოლო კასატორს დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით სადავოდ არ გაუხდია ის გარემოება, რომ მოპასუხემ სადავო ფართს ჩაუტარა 9112 აშშ დოლარის ღირებულების სარემონტო სამუშაოები.

31. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ წინამდებარე დავის ფარგლებში იხილება მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის, როგორც სადავო გაუმჯობესებული უძრავი ნივთის მესაკუთრისათვის, უსაფუძვლო გამდიდრების გზით მიღებული სარგებლის ანაზღაურების დაკისრების საკითხი. რაც შეეხება მესაკუთრის ნებართვის გარეშე სადავო ფართის ფლობის შედეგად, მოსარჩელისათვის ქირის ოდენობის დაკისრებას, მოპასუხეს აღნიშნული მოთხოვნით სასამართლოსთვის კანონით დადგენილი წესით არ მიუმართავს, შესაბამისად, ეს მოთხოვნა საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი ვერ გახდება და წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობას ვერ გამოიწვევს.

32. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

33. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

34. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

35. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

37. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს გ. ჩ-ის (პ/ნ: ---) მიერ 2019 წლის 5 ივლისს №-საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1278,60 ლარის 70% – 895,02 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. მ. მ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. მ. მ-ას (რ/ფ პასპორტი: .....) დაუბრუნდეს გ. ჩ-ის (პ/ნ: ---) მიერ 2019 წლის 5 ივლისს №- საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1278,60 ლარის 70% – 895,02 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი ---, მიმღების ანგარიშის №----, სახაზინო კოდი ----;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი