საქმე №ას-1499-2020 29 აპრილი, 2022 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს "ნ---ი" (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს "თ---ის ჯ---ი" (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია გადაწყვეტილება - საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „თ---ის ჯ---ის“ (შემდეგში: მოსარჩელე, შემსყიდველი ან აპელანტი) სარჩელი შპს „ნ---ის“ (შემდეგში: მოპასუხე, კასატორი ან მიმწოდებელი) წინააღმდეგ, ზიანის - 994 022 ლარის ანაზღაურების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა.

2. საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. შემსყიდველმა კომპანიამ 2013 წელს გამარტივებული ელექტრონული ტენდერი გამოაცხადა, ქ. თბილისში საყოფაცხოვრებო ნარჩენების მართვის პროცესზე კონტროლის განხორციელების მიზნით, ავტომანქანების ---- მონიტორინგის სისტემის სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ. შესყიდვის ობიექტის ტექნიკური დავალების მიხედვით, პროგრამულ-აპარატურული კომპლექსი მოიცავდა ავტომანქანებში ჩასაყენებელ, არაუმეტეს 265 ცალ GPS/GPRS მოწყობილობას; ავტომანქანებში ჩასაყენებელ RFID TAG-ების წამკითხველ მოწყობილობას, რომელიც შეერთებულია GPS/GPRS მოწყობილობაზე - არა უმეტეს 195 ცალი; ავტომანქანებში ჩასაყენებელ ძრავის მიერ საწვავის (დიზელის) მოხმარების მზომ მოწყობილობას, რომელიც შეერთებულია GPS/GPRS მოწყობილობაზე - არა უმეტეს 180 ცალი; ნაგვის (რკინის) კონტეინერებზე დასამაგრებელ RFID TAG-ებს, არა უმეტეს 20 000 ცალი; ვებ-ინტერფეისის მქონე პროგრამული უზრუნველყოფა - ერთი ცალი; სერვერი, რომელზედაც განთავსდება პროგრამული უზრუნველყოფა შესაბამის აქსესუარებთან (GPRS მიმღები, უწყვეტი კვების წყარო და ა.შ.) - ერთი კომპლექტი. RFID TAG-ების წამკითხავი და საწვავის (დიზელის) მოხმარების მოწყობილობები შეერთებული უნდა იყოს GPS/GPRS მოწყობილობაზე, რომელიც სერვერს გადასცემს შესაბამის ინფორმაციას. RFID TAG-ების წამკითხველი უნდა იყოს დაყენებული 195 ავტომობილზე, აქედან 180 ავტომობილზე უნდა ეყენოს აგრეთვე საწვავის (დიზელის) მოხმარების მზომი მოწყობილობა, დანარჩენ 70 ავტომობილზე (მსუბუქი) გადაადგილების კონტროლისათვის ყენდებოდა მხოლოდ GPS/GPRS მოწყობილობა. ნაგვის კონტეინერზე დასამაგრებელი RFID TAG-ების ტექნიკური მახასიათებლები, მათ შორის მოიცავდა ნაგვის კონტეინერზე ჭანჭიკისა და ქანჩის მეშვეობით მისი დამაგრების შესაძლებლობას, ხოლო მუშაობის ტემპერატურას -40+80 გრადუსამდე. საწვავის (დიზელის) ხარჯვის მზომის ტექნიკური მახასიათებლები, მათ შორის მოიცავდა, მინიმალურ წვას თითო კამერაში არანაკლებ 10 ლიტრი, მაქსიმალური წვა თითო კამერაში - არა უმეტეს 250 ლიტრი. საწვავის მზომი უნდა ყოფილიყო ორკამერიანი და გაეკონტროლებინა ძრავში შემავალი და გამავალი დიზელის საწვავი. სერვერის ტექნიკური მახასიათებლები მოიცავდა მინიმუმ 2 პროცესორს, ერთ პროცესორში სულ მცირე 8 ბირთვით, 20 მბ კეშით, 2.3. გჰ სიხშირით, 4 გბ ოპერატიული მეხსიერებით, მყარი დისკი SAS, სულ მცირე 300 გბ, მყარი დისკების რაოდენობა მინიმუმ 5, კვების ბლოკის რაოდენობა მინიმუმ 2, რეიდ კონტროლიორი 0,1,5,10,50. პრეტენდენტს უნდა უზრუნველეყო სერვერის გამართვა, ყველა მოწყობილობის მონტაჟი ავტო მანქანებზე და კონტეინერებზე და ამ მოწყობილობების დაკავშირება სერვერზე დაყენებულ GPS/GPRS მონიტორინგის პროგრამულ უზრუნველყოფასთან. მოწყობილობებზე და სერვერზე გარანტიის ვადა უნდა ყოფილიყო არანაკლებ ერთი წელი, რომლის განმავლობაშიც დაზიანების შემთხვევაში, მიმწოდებელს ადგილზე მისვლით უნდა უზრუნველეყო მისი შეკეთება ან გამოცვლა;

2.2. მოპასუხის, როგორც სახელმწიფო შესყიდვის ელექტრონულ ტენდერში მონაწილე პრეტენდენტის, მიერ სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში ატვირთული შესყიდვების განაცხადსა და შეთავაზებული საქონლისა და გასაწევი მონტაჟის თანმდევი მომსახურების ტექნიკურ აღწერილობაში მითითებული პირობები, მათ შორის RFID TAG-ის შესაძლებლობა, რომ მისი დამაგრება კონტეინერის ზედაპირზე მომხდარიყო, როგორც ჭანჭიკისა და ქანჩის, ისე მოქლონის მეშვეობით, ასევე, საწვავის (დიზელის) ხარჯვის მზომის ტექნიკური მახასიათებლები, მათ შორის ის, რომ ეს მოწყობილობა გათვლილი იყო 25 ლიტრ საწვავის მინიმალურ და 250 ლიტრ მაქსიმალურ წვაზე თითო კამერაში, ასევე პროგრამული უზრუნველყოფის ტექნიკურ-ფუნქციური შესაძლებლობები, მისაღებად იქნა ცნობილი შემსყიდველის მიერ და მხარეთა შორის, 2013 წლის 19 ნოემბერს, დაიდო ხელშეკრულება N----- სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ, რომლითაც მოპასუხემ აიღო ვალდებულება, მოსარჩელის ავტომანქანებზე დაემონტაჟებინა შეთავაზებული მახასიათებლების GPS/GPRS მონიტორინგის სისტემის მოწყობილობა, ნაგავ შემკრებ კონტეინერებზე RFID TAG წამკითხველი მოწყობილობა, საწვავის დიზელის მოხმარების მზომი მოწყობილობა, რომელიც შეერთებულია GPS/GPRS მოწყობილობაზე. მასვე უნდა შეესრულებინა მონტაჟის თანამდევი მომსახურება და ვებ ინტერფეისის მქონე პროგრამული უზრუნველყოფა. აღნიშნული სისტემით კომპლექსურად უნდა მომხდარიყო მონიტორინგი მანქანების მოძრაობის, საწვავის მოხმარებისა და მათ მიერ აღებული კონტეინერების რაოდენობისა და დროის მონაკვეთების მითითებით. შესასყიდი ობიექტისა და თანმდევი მონტაჟის მომსახურების ღირებულება განისაზღვრა 1 084 000 ლარით. შესასყიდი ობიექტის მიწოდება უნდა განხორციელებულიყო 2014 წლის 17 თებერვლის ჩათვლით. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა საგარანტიო მომსახურებას ერთი წლის ვადით, მიმწოდებლის მიერ სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში ატვირთულ საგარანტიო მომსახურების ვადების, ტექნიკური მომსახურების შესაძლებლობისა და პირობების შესახებ ინფორმაციის შესაბამისად, რომლის მიხედვითაც გარანტიის მოქმედების ვადა იწყებოდა საქონლის მიღება-ჩაბარების აქტზე მხარეთა ხელმოწერის დღიდან და მოპასუხეს ეკისრებოდა ვალდებულება, საგარანტიო ვადის განმავლობაში, შემსყიდველის მხრიდან წერილობითი შეტყობინების მიღებიდან 3 სამუშაო დღის ვადაში უზრუნველეყო გაუმართავი მუშაობის გამომწვევი მიზეზის აღმოფხვრა (დაზიანებული საქონლის შეკეთება ან ანალოგიური ტექნიკური მახასიათებლების მქონე ახალი საქონლით შეცვლა) მოსარჩელის მხრიდან რაიმე დამატებითი დანახარჯის გარეშე. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 2014 წლის 19 მარტის ჩათვლით განისაზღვრა. მოპასუხის მიერ წარდგენილი იქნა ხელშეკრულების შესრულების საბანკო გარანტია 55 000 ლარზე, საბოლოო მოქმედების ვადით 25/03/2014 წ. ხელშეკრულებაში 17/02/2014წ. და 12/03/2014 წ. შეტანილი ცვლილებებით, მიწოდების ვადა განისაზღვრა 2014 წლის 23 თებერვლის, ხოლო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა - 2014 წლის 25 მარტის ჩათვლით. შესასყიდი საქონლისა და მომსახურების ღირებულება განისაზღვრა 994 022 ლარით;

2.3. მხარეთა შორის 22/02/2014 წ., შედგა ხუთი მიღება-ჩაბარების აქტი RFID TAG-ისა და ნაგვის რკინის ურნებზე მათი დამონტაჟების, იდენტიფიცირებისა და ლოკალიზაციის ადგილის განსაზღვრის მომსახურების მიღების შესახებ;

2.4. მხარეთა შორის, 22/02/2014 წ. შედგა ორი მიღება-ჩაბარების აქტი ავტომანქანებში ჩასაყენებელი GPS/GPRS მოწყობილობის, RFID TAG-ის წამკითხველი მოწყობილობის, საწვავის მზომი მოწყობილობის, ვებ-ინტერფეისის მქონე პროგრამული უზრუნველყოფის, სერვერისა (შესაბამისი აქსესუარებთან ერთად) და ავტომანქანებზე GPS/GPRS მოწყობილობის, საწვავის მზომი და RFID TAG-ის წამკითხველი მოწყობილობების, მონტაჟის მიწოდების შესახებ;

2.5. მოსარჩელემ მოპასუხეს, ხელშეკრულების ფარგლებში, 994 022 ლარი გადაუხადა;

2.6. მიწოდებულ საქონელზე საგარანტიო მომსახურების ვადა მოქმედებდა მიღება-ჩაბარების აქტების შედგენიდან (2014 წლის 22 თებერვლიდან) ერთი წლის განმავლობაში - 2015 წლის 22 თებერვლამდე;

2.7. მოპასუხე კომპანიის ქვეკონტრაქტორი, ხელშეკრულების ფარგლებში, იყო შპს ,,კ--ი“, რომელიც სამონტაჟო სამუშაოებს ასრულებდა;

2.8. ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ საგარანტიო ვადაში მოსარჩელეს მოპასუხისათვის ნაკლის გამოსწორების თაობაზე არ მიუმართავს;

2.9. მოპასუხეს 2013 წლის 19 ნოემბრის ხელშეკრულება არ დაურღვევია და სახეზე არ არის მისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ყველა სუბიექტური და ობიექტური შემადგენლობის ელემენტი, რაც გულისხმობს: 1. მოვალის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას; 2. ზიანს; 3. მიზეზობრივ კავშირს მოვალის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის; 4. მოვალის ბრალის არსებობას;

2.10. მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში ატვირთულ ინფორმაციაში საგარანტიო მომსახურების ვადების, ტექნიკური მომსახურების შესაძლებლობისა და პირობების შესახებ, აღნიშნულია, რომ საგარანტიო მომსახურება ვრცელდება მიწოდებულ ყველა საქონელზე ერთი წლის ვადით. გარანტიის მოქმედების ვადის ათვლა იწყება საქონლის მიღება-ჩაბარების აქტზე მხარეთა ხელმოწერის დღიდან. მიმწოდებელი იღებდა ვალდებულებას, თითოეულ საქონელზე საგარანტიო ვადის განმავლობაში, შემსყიდველის წერილობითი შეტყობინების მიღებიდან 3 სამუშაო დღის ვადაში მოეხდინა ამ საქონელზე გაუმართავი მუშაობის მიზეზების აღმოფხვრა (დაზიანებული საქონლის შეკეთება ან ანალოგიური ტექნიკური მახასიათებლების მქონე ახალი საქონლით შეცვლა) შემსყიდველის მხრიდან რაიმე დამატებითი დანახარჯის გაწევის გარეშე. გარანტიის მოქმედების პერიოდში მითითებული ვალდებულების გამყიდველის მიერ შეუსრულებლობის შემთხვევაში, შემსყიდველს უფლება ჰქონდა, თვითონ მიეღო ზომები წარმოქმნილი დეფექტების გამოსწორებისათვის და შემსრულებლისათვის შესაბამისი ხარჯების ანაზღაურება მოეთხოვა, ან ეს თანხა ხელშეკრულების მიხედვით მიმწოდებლისათვის გადასახდელი თანხებიდან გამოექვითა;

2.11. მოსარჩელეს საგარანტიო ვადის განმავლობაში, შემსყიდველისათვის წერილობითი შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები სასამართლოში არ წარმოუდგენია. რაც შეეხება ელექტრონულ ფოსტაზე განხორციელებულ მიმოწერას მოსარჩელის თანამშრომელს, ზ. რ-სა და მოპასუხის ქვეკონტრაქტორის, შპს ,,კ---ის“ წარმომადგენელს, ვლ. ა-ს შორის, საგარანტიო ვადაში მოსარჩელის მიერ პრეტენზიის წარდგენის დამადასტურებელ დასაშვებ და განკუთვნად მტკიცებულებებად არ იქნა მიჩნეული;

2.12. მოსარჩელეს მოპასუხისათვის არც დამატებითი ვადა დაუწესებია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხოლო საქმეში მოთავსებული მხოლოდ ორი ოფიციალური წერილი მოპასუხის მიმართ, წარმოადგენს მოთხოვნას ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გადახდილი თანხის უკან დაბრუნების და არა საგარანტიო პირობების შესრულების შესახებ;

2.13. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის ცენტრ შპს ,,ვ---ის“ ექსპერტის, აუდიტორ-შემფასებლის, ბ. დ-ის დასკვნით, ,,1. შემსყიდველის კუთვნილ ავტომანქანებზე, სახელმწიფო შესყიდვების ხელშეკრულება N----ფარგლებში, მიმწოდებლის მიერ დამონტაჟებული საწვავის ხარჯვის მზომი მოწყობილობა --- არ შეესაბამება ავტოპარკში არსებული მანქანების ძრავის სტანდარტებს. საწვავის ხარჯვის მზომი მოწყობილობა არ მუშაობს გამართულად; 2. ავტომანქანის საწვავის სისტემის გაუმართაობა ზეგავლენას ვერ ახდენს საწვავის ხარჯვის მზომი მოწყობილობის გამართულ მუშაობაზე, მოწოდებული ინფორმაცია საწვავის ხარჯვის შესახებ კი უნდა შეესაბამებოდეს ლოგიკას (საწვავის სისტემის გაუმართაობის დროსაც კი); 3. კონტეინერების RFIDTAG-ის მიერ მოწოდებული ინფორმაცია არ შეესაბამება რეალობას და შეიცავს აბსურდულ მონაცემებს“;

2.14. მოპასუხის მიერ წარდგენილი სსიპ ,,ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ N----დასკვნით, ,,1. მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში საწვავის მზომი ხელსაწყო …….-ის შერჩევა ნაწარმოებია ოპტიმალური ვარიანტით, სატენდერო დოკუმენტაციის სრული დაცვით. ექსპერიმენტულმა გამოცდებმა ცხადყო, რომ საწვავის მზომი ხელსაწყო სრულ შესაბამისობაშია მიმწოდებლის ავტოპარკში არსებულ ავტომანქანებთან (დამოუკიდებლად ძრავების სიმძლავრისა და მოცულობებისა); 2. ავტომობილების, კერძოდ, საწვავის ტუმბოს გაუმართავი მუშაობა გავლენას ახდენს საწვავის მზომი ხელსაწყოს ნორმალურ მუშაობაზე, რაც აშკარად გამოჩნდა საწვავის მზომი ხელსაწყოს ექსპერიმენტალურად გამოცდის დროს; 3. შემსყიდველის ავტოპარკში დანერგილი პროგრამულ აპარატურული კომპლექსის გამოყენებით ინფორმაციის მიღება, რომელიც წარმოადგენს რთულ სისტემას, რა დროსაც ნორმალურ პირობებშიც არ არის გამორიცხული უწესივრობის წარმოშობა, რომელიც მხარეებს შორის დროული კომუნიკაციით უნდა იქნეს აღმოფხვრილი. კერძოდ, მხარეებს შორის არსებული ხელშეკრულების მე-9 მუხლის 9.2.4 პუნქტის შესაბამისად, შემსყიდველი უნდა აწოდებდეს ინფორმაციას კონკრეტულ უწესივრობაზე, ხოლო მიმწოდებელი ხელშეკრულების მე-9 მუხლის 9.3.5 პუნქტის მოთხოვნათა შესაბამისად, დროულად უნდა ასწორებდეს და აღმოფხვრავდეს ამ უწესივრობას. მოსარჩელე კომპანიიდან ინფორმაციის მიღების გარეშე, მოპასუხე კომპანიას დამოუკიდებლად კონკრეტული უწესივრობის აღმოჩენა, ტექნიკური თვალსაზრისით არ შეუძლია შესაბამის ინფორმაციაზე წვდომის უქონლობის და ობიექტის სიმრავლის გამო, ხოლო შემსყიდველის მიერ მიმწოდებლისათვის მიწოდებული ინფორმაცია სისტემის ხარვეზზე, საქმის მასალებში არ მოიპოვება. ამდენად, ცხადია, რომ მხარეებს შორის კომუნიკაციის უქონლობა ვერ უზრუნველყოფდა მოცემული პროგრამული აპარატურული კომპლექსის ჯეროვან მუშაობას. მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, თუ მხარეები მოცემული ხელშეკრულების პირობების მოთხოვნათა, კერძოდ, მე-9 მუხლის 9.2.4 და 9.3.5 პუნქტის მოთხოვნათა დაცვით იმოქმედებდნენ, ხელშერულებით გათვალისწინებული პროგრამულ აპარატურული კომპლექსი ტექნიკურად გამართულად იმუშავებდა. ნორმალური ექსპლუატაციისა და მხარეებს შორის გამართული კომუნიკაციის პირობებში საწვავის მზომი ხელსაწყო DFM250D და მთლიანი სისტემა იმუშავებს ნორმალურად, შეუფერხებლად".

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შემსყიდველის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 994 022 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

4. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედ მტკიცების სტანდარტზე მიუთითა, სსკ-ის 316-ე, 317-ე, 477-ე, 487-ე, 488-ე, 629-ე, 641-ე, 653-ე მუხლები მოიხმო და განმარტა, რომ სახელმწიფო შესყიდვის ხელშეკრულებით არა მხოლოდ სისტემის მოწყობილობის, არამედ მისი დამონტაჟებისა და პროგრამაში ინტეგრირების უზრუნველყოფის შესყიდვა მოხდა. მოპასუხის განმარტებით, ხელშეკრულების შესაბამისად, საგარანტიო პირობები ვრცელდებოდა მხოლოდ საქონელზე, საგარანტიო პირობები არ ვრცელდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ საქონლის დაზიანების მიზეზი გამომდინარეობდა საქონლის ექსპლუატაციის წესების დარღვევიდან, მაღალი ძაბვიდან ან მექანიკური დაზიანებიდან; საგარანტიო ვალდებულების დაწყების საფუძველს კი წარმოადგენს შემსყიდველის წერილობითი შეტყობინება.

4.1. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით საქმეში არსებული 2014 წლის 11 თებერვლის N----წერილით დგინდება, რომ მიმწოდებელმა წერილობით მიმართა დამკვეთს და მიაწოდა ინფორმაცია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების თაობაზე, ასევე აცნობა, რომ ა/მანქანაზე შესაბამისი მოწყობილობების დარჩენილი რაოდენობის დაყენებას ვერ ასწრებდნენ 2014 წლის 17 თებერვლამდე, რის გამოც მოითხოვა ხელშეკრულების 1 მარტამდე გაგრძელება;

4.2. ამდენად, მითითებული წერილით დასტურდება, რომ 2014 წლის 11 თებერვლის მდგომარეობით, ანუ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ვადამდე 6 დღით ადრე, მიმწოდებელი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებას სრულად ვერ ასრულებდა. 2014 წლის 12 მარტის შეთანხმებით კი, 2013 წლის 19 ნოემბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ხელშეკრულების ღირებულება 1 084 000 ლარი 994 022 ლარამდე შემცირდა. სასამართლო სხდომაზე მხარეებმა დააზუსტეს, რომ სწორედ ამ ღირებულების მომსახურება ჰქონდა გაწეული მხარეს, რის გამოც შემცირდა კიდეც თავდაპირველი ღირებულება;

4.3. 2014 წლის 22 თებერვლის მიღება-ჩაბარების აქტებით დგინდება, რომ მიმწოდებელმა შემსყიდველს ჯამურად სულ 994 022 ლარის ღირებულების საქონელი მიაწოდა და თანმდევი მომსახურება გაუწია;

4.4. ამდენად, დასტურდება, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული დროისთვის მოპასუხე კომპანიამ შეთანხმებული მომსახურების მხოლოდ ნაწილი განახორციელა, თუმცა ვინაიდან მხარეთა შორის 2014 წლის 12 მარტს განხორციელდა შეთანხმება ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის თაობაზე და ცვლილებები სწორედ ხელშეკრულების ღირებულებას შეეხო, ეს უკანასკნელი შემცირდა მიღება-ჩაბარების აქტებში ჯამურად არსებულ თანხამდე ანუ 994 022 ლარამდე;

4.5. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ორივე მხარემ თანხმობა განაცხადა, რომ ხელშეკრულება სწორედ 994 022 ლარის ნაწილში შესრულდა, რის საფუძველზეც თავდაპირველი ხელშეკრულება დაკორექტირდა და საბოლოოდ აწ უკვე დაკორექტირებული ხელშეკრულება სრულად იქნა შესრულებული მიმწოდებლის მიერ;

4.6. განსახილველ შემთხვევაში სადავო გარემოებას წარმოადგენს წერილობითი შეტყობინების არსებობა-არ არსებობა, რასაც მოპასუხე მხარე უთითებს და იქვე განმარტავს, რომ საქმეში არ იყო წარდგენილი მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ შემსყიდველმა მიმწოდებელს წერილობით შეატყობინა ხარვეზის თაობაზე. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა 2014 წლის 15 ოქტომბრისა და 27 ოქტომბრის წერილებზე, რომლებითაც დგინდება, რომ მიმწოდებლის ქვეკონტრაქტორი შემსყიდველს ატყობინებს ხარვეზების თაობაზე, ასევე საქმის კურსში აყენებს დეტალურად, თუ როგორ არის შესაძლებელი ხარვეზების აღმოფხვრა, ხოლო ბოლო წერილში კი ხარვეზების მიზეზებს უთითებს;

4.7. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული წინასწარი წერილობითი შეტყობინება ემსახურებოდა მხოლოდ ერთადერთ მიზანს, რომ მიმწოდებელს შეეტყო ხარვეზის თაობაზე და სწორედ ამ ვადიდან მომხდარიყო არსებული ხარვეზის აღმოფხვრა. მითითებული წერილებით დგინდება, რომ ქვეკონტრაქტორისთვის დეტალურად იყო ცნობილი როგორც ხელშეკრულების პირობები, ასევე, თუ როგორ და რა რაოდენობის ა/მანქანაზე განხორციელდა სისტემის დამონტაჟება. ქვეკონტრაქტორმა იმდენად დეტალურად იცოდა არსებული პრობლემების თაობაზე, რომ თვითონვე სთავაზობდა რამდენიმე ვარიანტს, რაც შეიძლებოდა ხარვეზის გამომწვევი მიზეზი ყოფილიყო. კერძოდ:

4.7.1. პირველი წერილის შინაარსიდან დგინდება, რომ მოსარჩელეს უკვე ჰქონდა პრეტენზია გაცხადებული ხარვეზთან დაკავშირებით, რასაც წერილის შინაარსი ადასტურებდა, უფრო კონკრეტულად კი წერილი იწყებოდა შემდეგი სიტყვებით „მოგახსენებ არსებულ შედეგებს იმ 3 მანქანაზე, რომელსაც ჩვენ საკონტროლო არწყვებს ვუკეთებდით“, ამავე წერილის ბოლოს კი მითითებულია „პარასკევს 17-ში ჩვენ მოვაწყოთ ერთი შეხვედრა, რომ დავგეგმოთ ჩვენი გეგმები მწარმოებლის ჩამოსვლისთვის რომ ვიყოთ მზად“;

4.7.2. ამავე წერილით დგინდება, რომ ხარვეზზე მუშაობა არ იყო არც ერთჯერადი და არც ერთდღიანი მუშაობა, რასაც ადასტურებს წერილის შემდეგი წინადადება: „ალბათ თქვენთვისაც ცნობილია, რომ იყო დღეები, როცა ყველაფერი ემთხვეოდა, და იყო დღეები, როცა 5 და 10 ლიტრიანი სხვაობები იყო რეალური ხარჯვის და ჩვენი მოწყობილობის დათვლის შორის“;

4.7.3. რაც შეეხება 2014 წლის 27 ოქტომბრის წერილს, იგი იწყება შემდეგი სიტყვებით: „მინდა მოგახსენო ტ----ის წარმომადგენლის ჩამოსვლის შემდეგ რა რეზულტატი მივიღეთ.“ 2014 წლის 15 ოქტომბრის წერილი იწყება სიტყვებით „მოგახსენებთ არსებულ შედეგებს“, რაც შინაარსობრივად იგივეა, რაც 27 ოქტომბრის წერილის დასაწყისი, აღნიშნულით კი დგინდება, რომ მხარეთა შორის, წერილების გარდა, ზეპირი კომუნიკაციაც არსებობდა. წერილების შინაარსითაც კი დასტურდება, რომ მიმოწერის ორივე მხარე სრულად იყო გაცნობილი მიმდინარე პრობლემებს და სახავდა გზებს მის აღმოსაფხვრელად. წერილი მთავრდებასიტყვებით „ისევ და ისევ მინდა მოგიხადოთ დიდი მადლობა მოთმინებისთვის“, რაც ადასტურებს, რომ მხარეთა შორის გარკვეული დროის მანძილზე მიმდინარეობდა ურთიერთობა და იგი არ იყო ერთჯერადი ხასიათის;

4.7.4. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ შეტყობინების მიზანი იყო მხარის ინფორმირებულობა ხარვეზის თაობაზე, მითითებული წერილებით კი დგინდებოდა, რომ მხარისთვის უკვე ცნობილი იყო ეს ყველაფერი. მართალია, მიმწოდებელსა და მის ქვეკონტრაქტორ შპს „კ------დს“ შორის ცალკე შეთანხმება არსებობდა, მაგრამ ეს უკანასკნელი არათუ უფლებამოსილი, არამედ ვალდებულიც კი იყო მისი დამკვეთისათვის არსებული პრობლემების თაობაზე შეეტყობინებინა. ასევე ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ქვეკონტრაქტორი ძირითად დამკვეთს უშუალოდ თავისი დამკვეთის გარეშე უთანხმდებოდეს და არსებულ ხარვეზებს აღმოფხვრიდეს, მით უმეტეს იმ დროს, როდესაც საგარანტიო ვადა მოქმედებს და ყოველ ასეთი ხარვეზის აღმოფხვრის ფინანსურ თუ სხვა ნაწილს სწორედ მიმწოდებელი უზრუნველყოფდა;

4.8. იმ შემთხვევაში კი, თუ შპს „კ-----მა“ მიმწოდებლის ზურგს უკან აწარმოა მოლაპარაკებები შემსყიდველთან, მიმწოდებელს უნდა წარედგინა მტკიცებულებები მიყენებული ზიანის თაობაზე ან იმის თაობაზე, რომ მიმართა სასამართლოს ასეთი ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით, რაც საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა;

4.9. ამდენად, მოპასუხემ თავისი მოქმედებით დაადასტურა შპს „კ---სა“ და მოსარჩელეს შორის არსებული მიმოწერის ნამდვილობა, რადგან 2014 წლიდან იგი კანონით დადგენილი წესით სადავო არ გაუხდია;

4.10. მითითება იმ გარემოებაზე, რომ უშუალოდ მიმწოდებელი არ ყოფილა წერილობით გაფრთხილებული ან/და მისთვის უცნობი იყო ხარვეზებისა თუ მიმოწერის თაობაზე, საფუძველს მოკლებულია, მით უმეტეს იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე კომპანიის დირექტორის 2015 წლის 27 იანვრის N----წერილში (ტ.1, ს.ფ. 150-151) მითითებულია შემდეგი: „რაც შეეხება საწვავის მოხმარების მზომი მოწყობილობებს, სისტემა თავიდანვე სწორად იყო დამონტაჟებული და გამართული, რაც დაადასტურა მწარმოებელი კომპანიიდან ჩამოსულმა ინჟინერმა“. ამ სიტყვებით დგინდება, რომ ხარვეზის თაობაზე მიმწოდებელმა ჯერ კიდევ 2014 წლის ოქტომბერში იცოდა ანუ იმ დროს, როდესაც შპს „კ---ის“ მიერ ელექტრონული წერილები იგზავნებოდა და ასევე ცნობილია იმავე პერიოდში მწარმოებელი კომპანიის წარმომადგენლების როგორც ვიზიტის, ასევე შედეგის თობაზე. ეს თარიღი კი სწორედ საგარანტიო ვადას მიეკუთვნება. არსებული პრობლემის თაობაზე, რომ დაწვრილებით არის ცნობილი მოპასუხე კომპანიის დირექტორისთვის, ეს წერილიც საკმარისია, სადაც თვითონვე უთითებს შემდეგს: „პრობლემა გამოვლინდა იმაში, რომ თქვენს ავტოპარკში შემავალ რამდენიმე ათეულ ავტომანქანაზე (ძირითადად ახალი ---- და -----ს მარკის ა/მანქანები) უნდა დაყენებული უფრო დაბალი გამტარობის მართვის ე.წ. „პლატის“ შეცვლა, რადგან არსებული მოწყობილობა ზუსტად აჩვენებს ამ მანქანების ხარჯს მოძრაობაში, მაგრამ დაქოქილ მდგომარეობაში დგომის ან/და კონტეინერის აწევ-დაწევის რეჟიმში ამ მარკის ა/მანქანების საწვავის ხარჯი გაცილებით დაბალია, ვიდრე მასზე დაყენებული საწვავის მზომი მოწყობილობის მინიმალური გამტარუნარიანობის ნორმატიული მაჩვენებელი, რაც საბოლოო ჯამში იძლევა ცდომილებას“;

4.11. ის გარემოება, რომ 2014 წლის განმავლობაში ანუ საგარანტიო ვადის პერიოდში, მათ შორის ოქტომბერ-ნოემბერში, მიმწოდებლისათვის უკვე ცნობილი იყო არსებული ხარვეზების თაობაზე, დასტურდება 2015 წლის 15 იანვრის მოხსენებითი ბარათით, ასევე თანდართული დანართებით. მითითებულ მტკიცებულებებში შემსყიდველის ერთ-ერთი სამსახურის უფროსი ადასტურებდა, რომ „აღნიშნული ტექნიკის გაუმართავი მუშაობის გამო რამდენჯერმე შევხვდი მიმწოდებლის წარმომადგენლებს“, ასევე ადასტურებდა 2014 წლის 15 ოქტომბრისა და 27 ოქტომბრის მიმოწერას. ამავე ბარათით ასევე დგინდებოდა, რომ ჩატარებული იქნა ინსპექტირება, რა დროსაც გამოვლინდა ნაკლოვანებები;

4.12. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ მიმწოდებლის მიერ შემსყიდველისათვის მიწოდებული მოდელები არ შეესაბამებოდა ამ უკანასკნელის ავტოპარკში არსებული ყველა მანქანის მონაცემებს. ამავე წერილით დგინდება, რომ მათ მიერ 5 სხვადასხვა მარკის ავტომანქანა იქნა შემოწმებული, ეს კი ადასტურებდა, რომ მინიმუმ 5 სხვადასხვა მარკის მანქანა იყო მოსარჩელე კომპანიის სარგებლობაში. შესაბამისად, მოპასუხისათვის წინასწარ განჭვრეტადი უნდა ყოფილიყო, რომ შესაძლებელი იყო მათ სხვადასხვა მოცულობის ძრავი ჰქონოდა, რაც გავლენას ახდენდა საწვავის წვაზე და შესაბამისად, იმ მოდელებზე, რომელთა სწორი ფუნქციონირება დამოკიდებული იყო წვაზე;

4.13. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, იმის გათვალისწინებით, რომ ხელშეკრულებით აკრძალული არ იყო ელექტრონული მიმოწერა, ამასთან, თანამედროვეობის ნაწილია ელექტრონული მიმოწერა, რაც სახელშეკრულებო ურთიერთობებში ხშირი შემთხვევაა, ამ ფორმით გაგზავნილი წერილი ისეთივე ძალის მქონეა, როგორც ჩვეულებრივი წესით გაგზავნილი წერილი;

4.14. მართალია, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ აპელანტი კომპანიის (შემსყიდველის) მიერ მხოლოდ 2 ოფიციალური წერილი იქნა გაგზავნილი მიმწოდებლისათვის – 2015 წლის 8 იანვარსა და 16 იანვარს, თუმცა აღნიშნული არ ნიშნავს, რომ მანამდე ამ უკანასკნელისთვის უცნობი იყო არსებული ხარვეზების თაობაზე, რადგან საქმეში არსებული მტკიცებულებები საპირისპიროს ადასტურებენ;

4.15. მოპასუხე უთითებდა, რომ კონკრეტული მოწყობილობა, რომელიც დამაგრდებოდა კონტეინერზე, დაცული უნდა ყოფილიყო დარტყმისგან და დამაგრებული უნდა ყოფილიყო ჭანჭიკისა და ქანჩით. როგორც თავად მიმწოდებლის წარმომადგენელმაც დაადასტურა, ჭანჭიკისა და ქანჩის ნაცვლად მოქლონით მოხდა ხელსაწყოს დაყენება;

4.16. იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მოქლონით და არა ჭანჭიკითა და ქანჩით დამაგრებული ხელსაწყო დაცული იყო დარტყმისგან და შეასრულებდა თავის ფუნქციას, რითაც შესრულდებოდა ხელშეკრულების პირობები, გადატანილი იყო მიმწოდებელზე, ვინაიდან ამ უკანასკნელმა ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობებისგან განსხვავებული პირობებით მოახდინა ხელსაწყოს დამაგრება, შესაბამისად, მასვე უნდა ედასტურებინა, რომ იგი გამართულად მუშაობდა. აღნიშნული მტკიცების ტვირთი ვერ გადავა შემსყიდველზე, რადგან მისი მოთხოვნა, ჯერ კიდევ საჯარო წესით ტენდერის გამოცხადების დროს, სხვა პირობებთან ერთად, ის იყო, რომ დასამონტაჟებელი ხელსაწყო სწორედ ჭანჭიკისა და ქანჩის საშუალებით უნდა მიმაგრებოდა კონტეინერს. ამ უკანასკნელმა თავის მტკიცების ტვირთის შესაბამისად მიუთითა, რომ მიმწოდებელმა არ შეასრულა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები და ხელსაწყო მოქლონით მიამაგრა კონტეინერს. ის გარემოება, რომ ხელსაწყო სწორედ მოქლონით არის მიმაგრებული მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა;

4.17. მოპასუხემ მიუთითა, რომ მოქლონით მიმაგრება მან შემსყიდველის სატენდერო დოკუმენტაციაში მიუთითა, რის შემდეგაც სწორედ იგი გახდა გამარჯვებული. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თუკი მხარეთა შორის არსებობს რაიმე სახის დავა ჩატარებულ ტენდერთან დაკავშირებით, აღნიშნული ცალკე დავის საგანია, ხოლო განსახილველ შემთხვევაში კი საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, მათ შორის ფართო წრისადმი განხორციელებულ შეთავაზებაში, ცალსახად ჩანს, რომ ხელსაწყოს დამაგრება დამკვეთს სწორედ ჭანჭიკისა და ქანჩის მეშვეობით სურდა და მოგვიანებით უკვე გამარჯვებულ კომპანიასთან ხელშეკრულებასთან ერთად გაფორმდა შესყიდვის ობიექტის ტექნიკური დავალება (ტ.1, ს.ფ. 45-49), სადაც პირდაპირ არის მითითებული ჭანჭიკი და ქანჩი (ტ.1, ს.ფ.48) და ნახსენები არ არის მოქლონი, რაც ხელშეკრულებისა და ფასების ცხრილის შემადგენელი ნაწილია და რომელზეც მხარეებს ხელი აქვთ მოწერილი. მართალია, შესყიდვების ობიექტის ტექნიკური დავალება უშუალოდ ხელმოწერილი არ არის მხარეთა მიერ, თუმცა ხელმოწერილია ფასების ცხრილი, სადაც ცალსახად დაფიქსირებულია, რომ კონტეინერზე დამაგრება უნდა მომხდარიყო ჭანჭიკისა და ქანჩის საშუალებით (ტ.1, ს.ფ. 42) ყოველგვარი ალტერნატივის გარეშე;

4.18. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თუკი მნიშვნელობა არ ჰქონდა თუ რითი იქნებოდა მიმაგრებული ხელსაწყო კონტეინერზე და ასეთ მიმაგრებას გავლენა არ ექნებოდა ა/მანქანების შეუფერხებელ მუშაობასა და მონაცემების სწორ გადაცემაზე, აღნიშნული გარემოება შესაბამისი მტკიცებულებებით უნდა დადასტურებულიყო, რაც ამ შემთხვევაში არ დასტურდება;

4.19. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მხარეთა შორის კონკრეტული პირობებით დაიდო ხელშეკრულება და მიუხედავად იმისა, რომ სატენდერო დოკუმენტაციაში შესაძლებელია სხვა პირობებიც კი ყოფილიყო ატვირთული, ანუ მეორე მხარის მიერ შეთავაზებული, საბოლოოდ მხარეთა შორის 2013 წლის 19 ნოემბრის ხელშეკრულებაში სწორედ ის პირობები გაიწერა, რაზეც მხარეები საბოლოოდ შეთანხმდნენ;

4.20. შესაბამისად, მიმწოდებლის მიერ არ ყოფილა წარდგენილი მტკიცებულება, რაც გაამართლებდა მის მიერ ხელსაწყოს მოქლონით დამონტაჟებას, ასევე წარდგენილი არ ყოფილა მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების პირობების თვითნებურად შეცვლას არ გამოუწვევია ის ხარვეზები, რასაც მოსარჩელე სარჩელში უთითებდა;

4.21. კიდევ ერთი გარემოება, რაზეც სააპელაციო სასამართლომ გაამახვილა ყურადღება, არის კონტეინერზე დამაგრებული ხელსაწყო და წამკითხველი საშუალება, რითაც უნდა დადგენილიყო შემსყიდველის ა/მანქანების კონტეინერის დაცლის ფაქტი, კერძოდ, კონკრეტული დრო და ადგილმდებარეობა. როგორც მოპასუხე მხარე უთითებდა, დიდი ინფორმაციის გადმოცემის დროს, შესაძლებელი იყო რაიმე ტექნოლოგიური ან სუბიექტური ხარვეზი გამოვლენილიყო. მოსარჩელის მიერ მხოლოდ ერთი კონკრეტული ფაქტის მითითება, რომ 2015 წლის 6 იანვარს …… ქუჩაზე სისტემამ აჩვენა არასწორი მონაცემები, არ ადასტურებს, რომ სისტემა არ მუშაობს ან სახეზეა გლობალური პრობლემა;

4.22. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეები არ დავობენ იმ გარემოებაზე, რომ ზემოაღნიშნულ კონკრეტულ დროს …… ქუჩაზე არსებული ა/მანქანების თაობაზე არასწორი ინფორმაციის მიღება მოხდა. შესაბამისად, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ სისტემა და ხელსაწყოები გამართულად მუშაობდა და მხოლოდ ამ ერთ ხარვეზს ჰქონდა ადგილი, წარმოდგენილ მტკიცებულებებით არ დასტურდება. აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი კი გადატანილი იყო მიმწოდებელზე, რომელმაც მისი დადასტურება ვერ უზრუნველყო;

4.23. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა 1-წლიან საგარანტიო ვადაზე, ვინაიდან ორივე მხარისთვის წინასწარ იყო ცნობილი, რომ ხარვეზის შემთხვევაში მისი აღმოფხვრა მიმწოდებელს უნდა განეხორციელებინა, შესაბამისად, მათთვის ფაქტობრივად არ იყო ამოწურული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულება, შესაბამისად, მიმწოდებელს, როგორც იურიდიულ პირს და კონკრეტული საქმიანობით დაკავებულ სუბიექტს, რომელიც საჯარო ტენდერებში იღებს მონაწილეობას, უნდა უზრუნველეყო შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენა. ის გარემოება, რომ მოპასუხისთვის ხელმისაწვდომი იყო მონაცემები, ანუ შესაბამისი მტკიცებულებები, დასტურება ამ უკანასკნელის მიერ შესაგებელში მითითებული შემდეგი სიტყვებით: „ჩვენს მიერ პროექტის ფარგლებში დაყენებული დაახლოებით 13,0ათ RFID Tag”-დან დღეს სისტემაში ფიქსირდება დაახლოებით 5000-მდე RFID Tag”, რაც ნათლად მიუთითებს ამ კუთხით მოსარჩელის კონტროლის მექანიზმების არ ქონაზე“ (ტ.1, ს.ფ. 85). თუმცა ფაქტია, რომ თუნდაც ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება წარდგენილი არ ყოფილა;

4.24. კიდევ ერთი საკითხი, რაზედაც სასამართლომ გაამახვილა ყურადღება, არის „RFID TAG”-თან დაკავშირებით არსებული მოსაზრება, კერძოდ, მოპასუხე მხარე უთითებდა, რომ სწორედ ადამიანური ძალის გამოყენებით ხდებოდა მათ მიერ ჭანჭიკისა და ქანჩის მეშვეობით დამონტაჟებული მოწყობილობის მოხსნა, თუმცა უთითებდნენ, რომ იგი თავისით ჩამოვარდა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იმ შემთხვევაში, თუკი მესამე პირების მიერ ფიზიკური ძალის გამოყენებით ხდებოდა უკვე დამონტაჟებული მოწყობილობის სპეციალურად მოხსნა, სასამართლოსთვის გაუგებარია, თუ რატომ ამაგრებდა განმეორებით მას მიმწოდებელი ყოველგვარი პრეტეზიის გარეშე, რაც დამატებით ხარჯებს წარმოშობდა ამ უკანასკნელისთვის. აღნიშნულს მოწმობს შესაგებელში მითითებული სიტყვები, კერძოდ: „ამ პროექტის ფარგლებში ჩვენ ქ. თბილისში არსებული 11 652 ნაგვის კონტეინერზე დავამაგრეთ RFID Tag-ები (მოგვიანებით დავამატეთ დაახლოებით 2 000 ცალი, მაგრამ აქედან დიდი ნაწილი მოდიოდა „აგლეჯილი“ RFID Tag”-ების ჩანაცვლებაზე)“;

4.25. ამდენად, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მესამე პირები აზიანებდნენ უკვე დამონტაჟებულ მოწყობილობას და ეს დაზიანება არ იყო გამოწვეული მხარის მიერ უხარისხოდ შესრულებული სამუშაოთი, გადატანილი იყო მიმწოდებელზე, რომელმაც მითითებული გარემოება წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურა;

4.26. სახელმწიფო შესყიდვის ელექტრონულ ტენდერში მონაწილე პრეტენდენტის მიერ, სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში ატვირთული შესყიდვების განაცხადსა და შეთავაზებული საქონლისა და გასაწევი მონტაჟის თანმდევი მომსახურების ტექნიკურ აღწერილობაში ჩამოყალიბებული იქნა შესაბამისი პირობები, მათ შორის მიეთითა საწვავის (დიზელის) ხარჯვის მზომის ტექნიკური მახასიათებლები, კერძოდ, რომ ეს მოწყობილობა გათვლილი იყო 10 ლიტრ საწვავის მინიმალურ და 250 ლიტრ მაქსიმალურ წვაზე თითო კამერაში, ასევე პროგრამული უზრუნველყოფის ტექნიკურ-ფუნქციური შესაძლებლობები;

4.27. შესყიდვის ობიექტის ტექნიკური დავალების თანახმად, საწვავის (კონკრეტულად კი - დიზელის) ხარჯვის მზომის ტექნიკური მახასიათებლები სრულად იქნა წარმოდგენილი და მათ შორის მიეთითა მინიმალურ და მაქსიმალურ წვაზე თითო კამერაში, კერძოდ, მინიმალური წვა თითო კამერაში - არანაკლებ 10 ლ/ს და მაქსიმალური წვა თითო კამერაში - არა უმეტეს 250 ლ/ს;

4.28. ამდენად, შემსყიდველის მიერ, მის საკუთრებასა და სარგებლობაში არსებული ა/მანქანების მრავალფეროვნებისა და ძრავის მოცულობების გათვალისწინებით, არა კონკრეტული მაჩვენებელი მიეთითა, არამედ- ის მინიმალური და მაქსიმალური წვა, რაც დამახასიათებელი იყო მისი ა/მანქანებისთვის, კერძოდ, არანაკლებ 10ლ/ს და არა უმეტეს 250ლ/ს;

4.29. ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ 10 ლ/ს-დან 250 ლ/ს-მდე ნებისმიერი სიმძლავრის ხელსაწყოს დამონტაჟება არ იქნებოდა ხელშეკრულების პირობების დარღვევა, თუმცა გასათვალისწინებელია მისი მუშაობა რამდენად იქნებოდა შესაბამისი კონკრეტული ა/მანქანების მარკის, ძრავის მუცულობისა და შესასრულებელი სამუშაოს გათვალისწინებით, რაც წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი კი გადატანილი იყო მოპასუხე მხარეზე;

4.30. აღსანიშნავია, რომ 2014 წლის 27 ოქტომბრის ელექტრონულ წერილში (ტ. 1, ს.ფ. 32) მითითებულია, რომ ერთ-ერთი ნაკლოვანება სწორედ მინიმალურ წვასთან მიმართებით იყო, რადგან მოდელები არასწორად იყო შერჩეული და ხელსაწყო, ნაცვლად მინიმუმ 10 ლ/ს-ზე ყოფილიყო გათვლილი, მინიმუმ 25 ლ/ს-ზე იყო გათვლილი. შესაბამისად, 25 ლ/ს-ზე ნაკლებ მაჩვენებელს ხელსაწყო ვერ აღრიცხავდა. ამასვე ადასტურებდა მწარმოებელი ფირმის „ტ----ის“ წერილი (ტ. 2, ს.ფ. 8-17). აღნიშნული გარემოების საწინააღმდეგო მტკიცებულება საქმეში არ ყოფილა წარმოდგენილი;

4.31. რაც შეეხება საბანკო გარანტიას, მისი გამოყენება - არ გამოყენების უფლებამოსილება, მოცემულ შემთხვევაში შემსყიდველს ჰქონდა, შესაბამისად, აღნიშნული უფლების გამოუყენებლობა არ ადასტურებს მიმწოდებლის მიერ ვალდებულების ჯეროვნად შესრულებას;

4.32. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, ხოლო მოპასუხის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის გაუზიარებლობასთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ ექსპერტიზის დასკვნა პირველ კითხვაზე, ფაქტობრივად, პირდაპირ პასუხს არ შეიცავდა, ხოლო საკითხი იმის შესახებ, თუ როგორ იქნა შესრულებული მიმწოდებლის მიერ ხელშეკრულების პირობები, სცდებოდა ექსპერტიზის კომპეტენციას; იგივე უნდა ითქვას მე-3 კითხვასთან დაკავშირებით, რამდენადაც კითხა ეხებოდა ხარვეზების აღმოფხვრის ტექნიკურ ნაწილს და არა მხარეთა მიერ სახელშეკრულებო პირობების შესრულებას; რაც შეეხება საკითხს იმის შესახებ, თუ რა გავლენას ახდენდა ავტომობილის საწვავის სისტემის გაუმართაობა საწვავის ხარჯვის მზომი მოწყობილობის DFM250D-ის ტექნიკურად გამართულ მუშაობაზე და რამდენად შეესაბამებოდა იგი შემსყიდველის ავტოპარკში მყოფი ავტომანქანების სიმძლავრეებს, ამ ნაწილში ექსპერტების მიერ მოწყობილ სტენდზე განხორციელებული ექსპერიმენტული კვლევის შედეგები ვერ იქნება დამაჯერებელი, ვინაიდან საწვავის ხარჯვის მზომი მოწყობილობის DFM250D-ის მწარმოებელი ----- კომპანია „ტ-----ის“ მიერ ერთმნიშვნელოვნადაა განმარტებული, - რაც არც ერთ მხარეს სადავოდ არ გაუხდია, - რომ ამ მოწყობილობის გაუმართავად მუშაობის ფაქტის დადგენა შესაძლებელია მხოლოდ მწარმოებლის (კომპანია „ტ-----ნი“) სერვის-ცენტრის მეშვეობით და რომ საზომი სისტემის შემადგენლობაში: ავტომობილი- ხარჯსაზომი-ტერმინალი-სერვერი, დასკვნა ხარჯსაზომის გამართულობის შესახებ, შეიძლება გაკეთდეს საკონტროლო შესრუტვით, რომელიც ტარდება კომპანია „ტ----ის“ საკონტროლო შესრუტვის მეთოდით (ტ.2, ს.ფ. 8-17);

4.33. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შემსყიდველის მხრიდან საგარანტიო პერიოდში ადგილი ჰქონდა შესაბამისი პრეტენზიების წარდგენას, შესაბამისად, მოპასუხე ცდილობდა აღმოეფხვრა არსებული ხარვეზები, რისთვისაც ასევე თავად უზრუნველყო მოწყობილობის მწარმოებელი კომპანიის ინჟინრების ჩამოყვანა. თუმცა, საბოლოოდ, ხარვეზები ვერ იქნა გამოსწორებული და სადავო ხელშეკრულების ფარგლებში მიწოდებული მოწყობილობებითა თუ მომსახურებით მოსარჩელე კომპანია დღეისათვის არ სარგებლობს (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 17.09.2020წ. სხდომის ოქმი). რაც შეეხება, სისტემის გაუმართაობის საკითხს, ზემოთ დასახელებული წერილების შინაარსიდანაც ირკვევა, რომ არსებობდა მნიშვნელოვანი ხარვეზები და, რიგ შემთხვევებში, საჭირო იყო მოწყობილობების შეცვლა. 2015 წლის 27 იანვრის წერილში, თავად მოპასუხეც მიუთითებს, რომ „რამდენიმე ათეულ მანქანაზე უნდა დაყენებულიყო უფრო დაბალი გამტარობის მოხმარების მზომი მოწყობილობების მოდელები“. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ამავე წერილში მოყვანილი და შესაგებელში მითითებული არგუმენტები ა/მანქანების გაუმართაობასთან დაკავშირებით, ასევე მითითება „RFID Tag“-ის წამკითხველის მექანიკურად დაზიანების თაობაზე, აღნიშნულის შესახებ მოპასუხეს რაიმე მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარუდგენია;

4.34. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საქონლის მიწოდება თუ მომსახურების გაწევა მიმწოდებლის მიერ ჯეროვნად არ განხორციელებულა ფაქტიურად არცერთ ნაწილში, რადგან საქონელი თუ მომსახურება არ იყო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ხარისხის, რის გამოც აპელანტმა რეალურად მომავალში იგივე საქონლის შეძენასა თუ მომსახურებაზე კვლავ უნდა გასწიოს ხარჯი. საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დგინდება ის გარემოება, რომ თუნდაც ნაწილობრივ იყო ხელშეკრულებით განხორცილებული მომსახურება შესრულებული;

4.35. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხა 994 022 ლარი, როგორც ხარვეზით გამოწვეული ზიანი, მოპასუხეს სრულად უნდა დაეკისროს.

5. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

5.1. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოპასუხემ და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, შემსყიდველის სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

5.2. კასატორის განმარტებით, ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ საგარანტიო ვადაში შემსყიდველს მიმწოდებლისათვის, ნაკლის გამოსწორების მოთხოვნით, არ მიუმართავს, რაც მართებულად იქნა დადგენილი საქალაქო სასამართლოში, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ საწინააღმდეგო გარემოება ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე დაადგინა. კასატორი ასევე უთითებს, რომ , ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება არ დაურღვევია და შესაბამისად არც ზიანის ანაზღაურების დაკისრების რომელიმე წინაპირობაა გამოვლენილი;

5.3. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი დადასტურების გარეშე მიიჩნია, რომ აპელანტის 2014 წლის 15 ოქტომბრისა და 27 ოქტომბრის წერილები გაგზავნილი შპს „კ-----მი“ და ამ უკანასკნელის პასუხები მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის კომუნიკაციას ადასტურებდა, რაც ფაქტობრივი უზუსტობაა. საქმეში არ მოიპოვება და შესაბამისად არც სააპელაციო სასამართლოს გამოუკვლევია, თუ რა ურთიერთობა იყო მიმწოდებელსა და შპს „კ-----ს“ შორის; მოსარჩელე მოპასუხეს 2015 წლის 8 და 15 იანვრის წერილებით დაუკავშირდა, რომლებითაც ხელშეკრულების შეწყვეტა და თანხის მთლიანად დაბრუნება მოითხოვა. შემსყიდველს ნაკლის გამოსწორება არ მოუთხოვია;

5.4. კასატორის მითითებით, შემსყიდველ კომპანიას სისტემის ხარვეზით მუშაობის ან უმოქმედობის შესახებ არც ერთი წერილი არ გაუგზავნია მიმწოდებლისათვის, რაც საგარანტიო პირობების სამართლებრივი ამოქმედებისათვის საჭირო წინაპირობა იყო, შესაბამისად, გაურკვეველია, რის საფუძველზე ითხოვს მოსარჩელე ამ პირობების შეუსრულებლობის გამო ზიანის ანაზღაურებას;

5.5. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ყველა საქონელი და თანმდევი მომსახურება შემსყიდველმა შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტებით 2014 წლის 22 თებერვალს ჩაიბარა. ხელშეკრულების მე-12 მუხლით განსაზღვრული იყო ინსპექტირების პირობები, რომლითაც მოსარჩელეს შეეძლო, განეხორციელებინა ტექნიკური კონტროლი და/ან საქონლის გამოცდა, ხოლო მიმწოდებელი ვალდებული იყო, კონტროლის (ინსპექტირების) შედეგად გამოვლენილი დეფექტი და ნაკლი საკუთარი ხარჯით აღმოეფხვრა. მოსარჩელეს, მიღება-ჩაბარების აქტზე ხელმოწერის შემდეგ, ასეთი კონტროლი არ განუხორციელებია;

5.6. მოსარჩელის პრეტენზიასთან დაკავშირებით ნაგავშემკრები კონტეინერების მოქლონით და არა ჭანჭიკითა და ქანჩით დამაგრების თაობაზე, მოპასუხემ განმარტა, რომ როგორც სახელმწიფო შესყიდვის ელექტრონულ ტენდერში მონაწილე პრეტენდენტის მიერ, სახელმწიფო შესყიდვების ერთიან ელექტრონულ სისტემაში ატვირთული შესყიდვების განაცხადსა და შეთავაზებული საქონლისა და გასაწევი მონტაჟის თანმდევი მომსახურების ტექნიკურ აღწერილობაში მითითებული იყო, რომ RFID TAG იძლეოდა შესაძლებლობას იგი კონტეინერის ზედაპირზე დამაგრებულიყო როგორც ჭანჭიკითა და ქანჩით, ისე მოქლონის მეშვეობით.

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მიმწოდებლის საკასაციო საჩივარი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად დასაშვებად სცნო და არსებითად განსახილველად მიიღო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების, მოპასუხის საკასაციო საჩივრის სამართლებრივი დასაბუთებულობის არსებითად განხილვის გზით შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო განაცხადი დასაბუთებულია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს.

7. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოპასუხეს დასაბუთებული საკასაციო შედავება აქვს წარმოდგენილი, ამასთან, საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სავსებით საკმარისია სადავო სამართალურთიერთობის შეფასებისათვის, არ ქმნის საქმის ხელახლა განსახილველად (ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად ან სხვა მტკიცებულებების ხელახლა გამოსაკვლევად) ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნების სსსკ-ის 412-ე მუხლით გათვალისწინებულ პროცეუალურ საფუძველს და, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებათა სამართლებრივი შეფასების გზით, შესაძლებელია ახალი გადაწყვეტილების მიღება საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე.

8. სასამართლოსათვის ამოსავალია ის კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სწორედ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები და გარემოებები განსაზღვრავენ მისი მოთხოვნის შინაარსს. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის შინაარსის განმსაზღვრელია სარჩელში მითითებული ფაქტები და გარემოებები. სარჩელის ინდივიდუალიზაცია სარჩელის ელემენტების მეშვეობითაა შესაძლებელი. სსსკ-ის მე-3, მე-4, 83-ე და 178-ე მუხლების ანალიზით შესაძლებელია, დავასკვნათ, რომ სარჩელი შედგება ორი ელემენტისგან: სარჩელის საგნისა და სარჩელის საფუძვლისგან. სარჩელის საგანია მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხისადმი (სსსკ-ის 178.1 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტი), ხოლო სარჩელის საფუძველი – კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც მოსარჩელე ამყარებს თავის მოთხოვნას (სსსკ-ის 178.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი). მოსარჩელის სტადიის შემდეგ, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს მოპასუხის სტადია, რაც მოსაჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების პასუხად შესაგებელში შედავებული გარემოებების კვალიფიციურობაზეა დამოკიდებული. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 2 მარტის დიდი პალატის გადაწყვეტილებაში (საქმეზე N ას-664-635-2016; პუნქტი 201) მითითებულია: „2007 წლის 28 დეკემბერს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებების მიხედვითთ, მოპასუხის მიერ პასუხის (შესაგებლის) წარდგენა სავალდებულო ხასიათს ატარებს (საქართველოს 28.12.2007წ.-ის კანონი N5669-სსმ), რაც იმაში გამოიხატება, რომ აღნიშნული საპროცესო ვალდებულების შეუსრულებლობა მხარისათვის უარყოფით საპროცესოსამართლებრივ შედეგებს იწვევს. კერძოდ, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები ითვლება შეუდავებლად და, შესაბამისად, დამტკიცებულად. სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შესაგებლის წარუდგენლობის ფაქტი თავისთავად განსაზღვრავს მტკიცების საგანს, რადგანაც მოსარჩელე თავისუფლდება სარჩელში მითითებული ფაქტების მტკიცებისაგან. აღნიშნული გარემოება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობაცაა. საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილია მოპასუხის მიერ კონკრეტული შესაგებლის წარდგენის ვალდებულება, კერძოდ, სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, დგინდება, რომ მოპასუხე უნდა შეედავოს მოსარჩელის გამართულ, დასაბუთებულ მოთხოვნას ანუ დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები (და არა მისი სამართლებრივი შეხედულებები) დამტკიცებულად ითვლება“.

9. საკასაციო სასამართლო არაერთ გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში უთითებს, რომ ყოველი კონკრეტული სამოქალაქო საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში, დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოშობილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, როგორც ეს ცნობილია, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. სწორედ მტკიცების ტვირთსა და მის სწორ განაწილებაზეა დამოკიდებული დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღება.

10. სსსკ-ის მე-3 მუხლის მიხედვით, მხარეები იწყებენ საქმის წარმოებას სასამართლოში, ამ კოდექსში ჩამოყალიბებული წესების შესაბამისად, სარჩელის ან განცხადების შეტანის გზით. ისინი განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ. მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მოსარჩელეს შეუძლია უარი თქვას სარჩელზე, ხოლო მოპასუხეს – ცნოს სარჩელი. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის მიხედვით სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული შესაგებლები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები.

11. მტკიცების ტვირთს აწესრიგებს სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვითაც თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. მტკიცების ტვირთი არის სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორედ გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა სათანადოდ არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი – ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს. მტკიცების ტვირთი დამოკიდებულია არა მხარის როლზე პროცესში, არამედ მოთხოვნის საფუძველზე. ის ვინც ითხოვს ვალდებულების შესრულებას, უნდა დაამტკიცოს მოთხოვნის საფუძვლის არსებობა არა მხოლოდ მაშინ, როდესაც იგი ითხოვს თავისი მოთხოვნის შესრულებას, ან აღიარებას, არამედ მაშინაც, როდესაც იგი თავს იცავს მოწინააღმდეგე მხარის ნეგატიური აღიარებითი სარჩელისაგან (მოთხოვნისაგან). მტკიცების ტვირთისაგან უნდა გაიმიჯნოს ფაქტების მითითების ტვირთი, როგორც მხარის ფაკულტატური მოვალეობა. მხარეები სსსკ-ის მე-4 მუხლის თანახმად სრულიად თავისუფალი არიან მიუთითონ ნებისმიერ ფაქტზე. ეს მათი უფლებაა, მაგრამ მათ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება, ე.ი. იმის დადგენა და გარკვევა, თუ რამდენად ასაბუთებენ ეს ფაქტები იურიდიულად მხარეთა მოთხოვნებს და შესაგებელს – ეს უკვე სასამართლოს პრეროგატივაა. ამასთან, საკმარისი არ არის, რომ მხარემ ზოგადად გამოთქვას მოსაზრება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებაზე, მაგალითად, განაცხადოს, რომ იგი მთლიანად უარყოფს მეორე მხარის მიერ მოხსენებულ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. მხარის მიერ წარმოდგენილი მოსაზრებები კონკრეტულად და დეტალურად უნდა ჩამოყალიბდეს და ეხებოდეს საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებას. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებები უნდა იყოს დასაბუთებული და ეხებოდეს იმ გარემოებებს, რომლებსაც უშუალო კავშირი აქვს დავასთან. მოსარჩელემ, როგორც წესი, უნდა დაამტკიცოს ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის წარმოშობის საფუძველს, ხოლო მოპასუხემ კი – ყველა გარემოება, რომელიც წარმოადგენს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს (იხ. ჰაინ ბიოლინგი, ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო საქმეებზე გადაწყვეტილებათა მიღების მეთოდიკა, თბ., 2003, გვ.64) - შეად. სუსგ-ებს N ას-1298-2018; 22.03.2019წ; N ას-1329-2018, 22.02.2019წ; N ას-1610-2019, 07.02.2020წ; N ას-804-2019, 19.03.2021წ; N ას-1133-2019, 30.07.2021წ; N ას-754-2021, 02.12.2021წ.).

12. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა მოიცავს როგორც ნასყიდობის, ასევე ნარდობის ელემენტებსაც. საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 477-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე, 490-ე, 492-ე მუხლებზე მითითებით განმარტავს, რომ შემსყიდველი და მიმწოდებელი 1-წლიან საგარანტიო მომსახურებაზე შეთანხმდნენ, რომლის თანახმადაც ამ ვადაში მიმწოდებელი კისრულობდა ვალდებულებას, უფასოდ შეეკეთებინა საქონელი, საჭიროების შემთხვევაში შეეცვალა და პროგრამულად უზრუნველეყო.

13. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს მიმწოდებლის საკასაციო პრეტენზიების (იხ. წინამდებარე გადაწყვეტილების 5.1-5.6 ქვეპუნქტები) და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არასწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა საქმეზე დადგენილ გარემოებებს. სსკ-ის 495-ე მუხლის თანახმად, თუ მყიდველი მეწარმეა, ის ვალდებულია დაუყოვნებლივ შეამოწმოს ნივთი; თუკი იგი ნაკლის აღმოჩენიდან შესაბამის ვადაში ან იმ ვადაში, რომლის განმავლობაშიც ცნობილი უნდა ყოფილიყო მისთვის ნაკლის არსებობა, არ წარუდგენს გამყიდველს პრეტენზიას, მას ერთმევა ნივთის ნაკლის გამო მოთხოვნის უფლება. ამავე კოდექსის 496-ე მუხლის თანახმად, თუ გამყიდველი ნივთის ვარგისიანობის ვადას განსაზღვრავს, მაშინ ივარაუდება, რომ ამ ვადის განმავლობაში გამოვლენილი ნაკლი მყიდველს აძლევს მოთხოვნის უფლებას.

14. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თუ გამყიდველი ნივთის ვარგისიანობის ვადას განსაზღვრავს, მაშინ ივარაუდება, რომ ამ ვადის განმავლობაში გამოვლენილი ნაკლი მყიდველს აძლევს მოთხოვნის უფლებას. თუ გაყიდულ ნივთს გამყიდველის მიერ განსაზღვრულ ვარგისიანობის (საგარანტიო) ვადაში აღმოაჩნდება ნაკლი, ავტომატურად მყიდველს წარმოეშობა მოთხოვნის უფლება, ხოლო გამყიდველმა უნდა ამტკიცოს საწინააღმდეგო. იმ შემთხვევაში, როდესაც გამყიდველი ნივთის გადაცემისას ასევე განსაზღვრავს ნივთის ვარგისიანობის ვადას (საგარანტიო ვადა), მისი ვალდებულება უნაკლო ნივთის გადაცემის შესახებ განსაზღვრული დროით ხდება შემოფარგლული და ეს აისახება მისი პასუხისმგებლობის თავისებურებაზეც. სსკ-ის 496-ე მუხლის თანახმად, თუ გამყიდველი ნივთის ვარგისიანობის ვადას განსაზღვრავს, მაშინ ივარაუდება, რომ ამ ვადის განმავლობაში გამოვლენილი ნაკლი მყიდველს აძლევს მოთხოვნის უფლებას. სსკ-ის 653-ე მუხლით დადგენილია მსგავსი სამართლებრივი მოწესრიგება.

15. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, უდავოა, რომ მიწოდებულ საქონელზე საგარანტიო მომსახურების ვადა მოქმედებდა მიღება-ჩაბარების აქტების შედგენიდან (2014 წლის 22 თებერვლიდან) ერთი წლის განმავლობაში - 2015 წლის 22 თებერვლამდე (იხ. წინამდებარე გადაწყვეტილების 2.6 ქვეპუნქტი).

16. მოსარჩელემ სასამართლოს ვერ წარმოუდგინა საგარანტიო ვადის განმავლობაში, მოპასუხისათვის წერილობითი შეტყობინების გაგზავნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები (იხ. ამ გადაწყვეტილების 2.8 ქვეპუნქტი). მოსარჩელეს მოპასუხისათვის არც დამატებითი ვადა დაუწესებია სსკ-ის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხოლო საქმეზე წარმოდგენილი მხოლოდ ორი ოფიციალური წერილი მოპასუხის მიმართ, წარმოადგენს მოთხოვნას ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გადახდილი თანხის უკან დაბრუნების და არა საგარანტიო პირობების შესრულების შესახებ.

17. საკასაციო სასამართლო ზემოთ მოხმობილი ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობების საფუძველზე განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არამართებულად იქნა შეფასებული მხარეთა შორის ურთიერთობები და შესაბამისად საქმეზე არასწორად იქნა დადგენილი, რომ მიმწოდებელმა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება დაარღვია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლო დადასტურებულად მიიჩნია, რომ „ორივე მხარემ თანხმობა განაცხადა, რომ ხელშეკრულება სწორედ 994 022 ლარის ნაწილში შესრულდა, რის საფუძველზეც თავდაპირველი ხელშეკრულება დაკორექტირდა და საბოლოოდ დადასტურებულად უნდა მივიჩნიოთ, რომ აწ უკვე დაკორექტირებული ხელშეკრულება სრულად იქნა შესრულებული შპს „ნ----ის“ მიერ“. (იხ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება- ტ. 3. ს.ფ.202).

18. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს კასატორის პრეტენზიებს, რომ მიმწოდებლის ქვეკონტრაქტორ კომპანიასა და შემსყიდველს შორის კომუნიკაცია არ უნდა გაიგივდეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ურთიერთობის იმ ფორმასთან, რაც მოსარჩელეს ავალდებულებდა, პრეტენზია წერილობით მოპასუხე კომპანიისათვის წარედგინა (იხ. წინამდებარე გადაწყვეტილების 2.11 ქვეპუნქტი). საკასაციო სასამართლო იმ გარემოებასაც მიაქცევს ყურადღებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით ნაკლებ სავარაუდოა ქვეკონტრაქტორ კომპანიას მიმწოდებლის გარეშე რაიმე შეეთანხმებინა შემსყიდველისათვის (იხ. ამ გადაწყვეტილების 4.7.4. ქვეპუნქტი), და განმარტავს, რომ სახელმწიფო შესყიდვის ხელშეკრულებით ნათლად იყო განსაზღვრული პრეტენზიის გამოთქმის ვადა, ფორმა და ადრესატი, შესაბამისად, მოსარჩელე ვალდებული იყო, სასამართლოსათვის დაედასტურებინა, რომ მან ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში, წერილობით მიმართა მიმწოდებელს ნაკლის გამოსწორების მოთხოვნით. საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ ამგვარი მტკიცებულება საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა, რამაც იმთავითვე გამორიცხა შემსყიდველის მოთხოვნის საფუძვლიანობა.

19. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მსჯელობა და დასკვნები ძირითადად იმას ეფუძნება, რომ მიმწოდებელმა ჯეროვნად ვერ შეასრულა ვალდებულება და გამოვლინდა რიგი ნაკლოვანებები, დადგენილია ხარვეზების გამოვლენა და არა ხელშეკრულების შეუსრულებლობა. საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ „ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საქონლის მიწოდება თუ მომსახურების გაწევა შპს „ნ----ის“ მიერ ჯეროვნად არ განხორციელებულა ფაქტიურად არც ერთ ნაწილში, რადგან საქონელი თუ მომსახურება არ იყო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ხარისხის, რის გამოც აპელანტმა რეალურად მომავალში იგივე საქონლის შეძენასა თუ მომსახურებაზე კვლავ უნდა გასწიოს ხარჯი“ (იხ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება- ტ.3, ს.ფ.211). მოცემულ შემთხვევაში, უპირველეს ყოვლისა, ის უნდა აღინიშნოს, რომ ნაკლიანი (არაჯეროვანი) შესრულება არ წარმოშობს ხელშეკრულების სრული თანხის დაბრუნების მოთხოვნის უფლებას, ასევე, თავის მხრივ, ნივთობრივი ნაკლის არსებობა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფასურის გადახდისაგან გათავისუფლების წინაპირობას არ წარმოშობს, რამდენადაც სსკ-ის 490-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თუ გაყიდული ნივთი ნაკლის მქონეა, გამყიდველმა ან უნდა გამოასწოროს ეს ნაკლი, ან, თუ საქმე ეხება გვაროვნულ ნივთს, შეცვალოს ნივთი საამისოდ აუცილებელ ვადაში. ამავე კოდექსის 491-ე მუხლის მიხედვით, მყიდველს შეუძლია ნივთის ნაკლის გამო მოითხოვოს ხელშეკრულების მოშლა. ასეთ შემთხვევაში, გამყიდველმა უნდა აუნაზღაუროს მყიდველს გაწეული დანახარჯები. სსკ-ის კოდექსის 492-ე მუხლის თანახმად, თუ მყიდველი არ ითხოვს ნივთის ნაკლის გამოსწორებას ან ახლით მის შეცვლას გამყიდველისათვის საამისოდ მიცემული ვადის გასვლის შემდეგ და არც ხელშეკრულების მოშლას, მას შეუძლია მოითხოვოს ფასის შემცირება იმ ოდენობით, რაც საჭიროა ნაკლის გამოსასწორებლად. მხედველობაში მიიღება ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის არსებული ფასი (იხ. სუსგ -ები: Nას-596-2020, 29.10.2020 წ; N ას-1371-2021. 18.02.2022წ.). რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მომავალში შემსყიდველს რეალურად მოუწევს იგივე საქონლის შეძენასა თუ მომსახურებაზე ხარჯის გაწევა, რაც როგორც ხარვეზით გამოწვეული ზიანი, მოსარჩელის მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებას უკავშირდება სახელშეკრულებო თანხის სრული ოდენობით (იხ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება- ტ.3, ს.ფ.211), სამართლებრივად დაუსაბუთებელია, რადგან მოსარჩელის მოთხოვნიდან გამომდინარე (იხ. წინამდებარე გადაწყვეტილების პირველი პუნქტი), რასაც ვერ გასცდება საკასაციო სასამართლო (სსსკ-ის 248-ე მუხლი), ზიანი უნდა იყოს არა აბსტრაქტული და მომავალში გასაწევ ხარჯებთან დაკავშირებული, არამედ სსკ-ის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ეს წესი არ მოქმედებს მაშინ, როცა მოვალეს არ ეკისრება პასუხისმგებლობა. მოცემულ შემთხვევაში, დავის საგანია სახელშეკრულებო ზიანის ანაზღაურება, რომელიც რეგულირებულია სსკ-ის 408-ე მუხლით, რომლის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება (იხ. სუსგ N ას-52-47-2015, 27.03.2015 წ.). ,,ქონებრივი პასუხისმგებლობის ერთ-ერთი აუცილებელი ელემენტია ზიანის არსებობა. სამოქალაქო სამართალში ზიანში მოიაზრება ქონებაზე ან სამართლებრივად დაცულ სხვა სიკეთეზე გარკვეული ზემოქმედებით გამოწვეული უარყოფითი შედეგი. ზიანი წარმოადგენს სამართალდარღვევის შემადგენლობის აუცილებელ ელემენტს. თუ არაა ზიანი, არც ქონებრივი პასუხისმგებლობის საკითხი შეიძლება დადგეს. ზიანი სწორედ რომ მართლსაწინააღმდეგო მოქმედების შედეგია. იგი წარმოადგენს სამართლებრივი სიკეთის ხელყოფის შედეგს. ...ზიანი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით უნდა იყოს მიყენებული. წინააღმდეგ შემთხვევაში, როგორც წესი, ზიანის ანაზღაურების საკითხი არ დადგება. მართლსაწინააღმდეგოდ მოქმედებს ის, ვინც არღვევს სამართლებრივ დანაწესებს, სამართლის ნორმათა მოთხოვნებს. მართლწინააღმდეგობა ობიექტური ნიშანია სამართალდარღვევისა და მისი არსებობა არაა დამოკიდებული მოვალის ცნობიერების ხასიათზე ანუ აცნობიერებდა თუ არა მოვალე თავისი ქმედების სამართლებრივ ხასიათს. მთავარია, რომ მოვალის ქმედება არ შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს. სამოქალაქო სამართალში მართლსაწინააღმდეგოდ მიიჩნევა სხვა პირთა დაცული ინტერესის ხელყოფა. მართლწინააღმდეგობა მოიცავს როგორც კანონით დადგენილი წესების, ისე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების დარღვევას. მიზეზობრივი კავშირი სამართალდარღვევის ერთ-ერთი აუცილებელი ელემენტია. ანაზღაურდება მხოლოდ ისეთი ზიანი, რომელიც მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით იყო გამოწვეული. იმისათვის, რომ მოვალეს დაეკისროს პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისათვის, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა გაირკვეს, წარმოადგენს თუ არა ზიანი მოვალის მოქმედების უშუალო შედეგს. თუ მიზეზობრივი კავშირი სახეზეა, არსებული ზიანი ანაზღაურდება სრულად, მიუხედავად იმისა, თუ რა ოდენობისაა ეს ზიანი ან რამდენად მაღალია მოვალის ბრალეულობა დამდგარ შედეგში. პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება მხოლოდ მაშინაა ზიანის მიზეზი, როცა ის უშუალოდაა დაკავშირებული დამდგარ ზიანთან. ამგვარად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მისი გამომწვევი ქმედების უშუალო, აუცილებელი, პირდაპირი შედეგია“ (შდრ.სუსგ # ას-155-145-2017, 26.10.2018წ.).

20. საკასაციო სასამართლო ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე არაერთ საქმეზე განმარტავს, რომ იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, კერძოდ, სახელშეკრულებო ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა სსკ-ის 629.1 (ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური), 629.2 (თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, მაშინ იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე), 394.1 (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 409-ე (თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება) მუხლებიდან გამომდინარეობს (სხვა მრავალთა შორის იხ. სუსგ N ას-1962-2018, 26.03.2019წ.). აღსანიშნავია, რომ საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკის მიხედვით, ნარდობის ხელშეკრულებიდან გასვლის შედეგად ვალდებულებითი ურთიერთობის უკუქცევის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნა შეიძლება დაეფუძნოს სსკ-ის 644-ე (ნაკეთობის ნაკლის გამო შემკვეთს შეუძლია 405-ე მუხლის მიხედვით უარი თქვას ხელშეკრულებაზე. ამ შემთხვევაში მენარდე ვალდებულია აუნაზღაუროს შემკვეთს ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული ხარჯები), სსკ-ის 405.1 (თუ ხელშეკრულების ერთი მხარე არღვევს ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებას, მაშინ ხელშეკრულების მეორე მხარეს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე ვალდებულების შესრულებისათვის მის მიერ დამატებით განსაზღვრული ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ. თუ ვალდებულების დარღვევის ხასიათიდან გამომდინარე, არ გამოიყენება დამატებითი ვადა, მაშინ დამატებითი ვადის განსაზღვრას უთანაბრდება გაფრთხილება. თუკი ვალდებულება მხოლოდ ნაწილობრივ დაირღვა, მაშინ კრედიტორს შეუძლია უარი თქვას ხელშეკრულებაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ვალდებულების დარჩენილი ნაწილის შესრულებამ მისთვის დაკარგა ინტერესი) და სსკ-ის 352.1 (თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება) მუხლების წინაპირობებს. ეს უკანასკნელი ნორმა განსაზღვრავს ხელშეკრულებიდან გასვლის (ხელშეკრულებაზე უარის თქმის) სამართლებრივ შედეგს. იგი გამოიხატება მხარეებისათვის მიღებული შესრულებისა და სარგებლის დაბრუნებაში. სსკ-ის 644-ე მუხლის შესაბამისად, ხელშეკრულებაზე უარის თქმის წინაპირობებია: მხარეთა შორის ნარდობის ხელშეკრულების არსებობა; მენარდის მიერ შეთანხმებული სამუშაოს ნაკლიანი შესრულება; ვალდებულების დარღვევისათვის მენარდე მთლიანად ან უმთავრესად არ არის პასუხისმგებელი (შეად. სუსგ-ებს N ას-1003-924-2017; 1.12.2017წ; N ას-601-2020, 13.04.2022წ.).

21. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს არ დაუდასტურებია შერეული ხელშეკრულების -ნასყიდობისა და ნარდობის - არც ერთი წინაპირობის არსებობა, რაც მოპასუხისათვის სარჩელით მოთხოვნილი ხელშეკრულების სრული ღირებულების, როგორც ხელშეკრულების არაჯეროვნად შესრულების გამო, დაკისრებას გამოიწვევდა (იხ. წინამდებარე გადაწყვეტილების 2.9 ქვეპუნქტი).

22. საკასაციო სასამართლომ მოპასუხის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების გზით, გააუქმა სააპელაციო სასამართლოს გაგადაწყვეტილება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, არ დააკმაყოფილა შემსყიდველი კომპანიის სარჩელი მიმწოდებელი კომპანიის წინააღმდეგ.

23. სსსკ-ის 199¹-ე მუხლის თანახმად სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის გამო საკასაციო სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით აუქმებს ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებულ უზრუნველყოფის ღონისძიებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. შპს "ნ----ი"-ს საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს "თ----ის ჯ----ი"-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 21 ივლისის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც მოპასუხე, შპს ,,ნ----ს“ (ს.ნ.-----) აეკრძალა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებების, მდებარე გარდაბანი, სოფელი ---- -----, ს.კ. ---- და ქ. თბილისი, --- ---- ქ. №---, ----, სართული -, ს.კ. ---------, გასხვისება და იპოთეკით დატვირთვა.

5. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური