საქმე №ას-725-2022 16 სექტემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი, მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. გ-ლი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ქ----ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. გ. გ-მა (შემდგომში – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ქ-----ის“ (შემდგომში – მოპასუხე) მიმართ და მოითხოვა, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო გეგმიდან მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სახლის - შენობა N…..-ის იმ ნაწილის ამორიცხვა, რომელიც მოქცეულია ამ საკადასტრო ერთეულის ფარგლებში.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, 1953 წლიდან მისი ოჯახი ცხოვრობს თბილისში, ------, ------ ქ. N…-ში (ყოფილი ---- N-), სადაც აშენებულია ერთსართულიანი აგურის საცხოვრებელი სახლი და დამხმარე ნაგებობები. მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართი შეადგენს 314 კვ.მ-ს. „ფიზკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის მიღების შემდეგ მოსარჩელის მიერ უნებართვოდ დაკავებული მიწა და საცხოვრებელი სახლი დაექვემდებარა აღნიშნული კანონის მოთხოვნებს და შესაძლებელი გახდა მისი სამართლებრივ რეჟიმში მოქცევა და დაკანონება. შესაბამისად, მიმართეს ქ. თბილისის მერიასთან არსებულ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას შესაბამისი განცხადებით.

3. 2009 წლის ივნისში მათ უარი ეთქვათ საკუთრების უფლების აღიარებაზე, რადგან მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული ტერიტორია (საცხოვრებელი სახლის ნახევარი) მოქცეულია საკადასტრო ერთეულის ფარგლებში. აღმოჩნდა, რომ მეზობლად, ------ ქ. N….-ში მდებარე 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც ეკუთვნოდა გ. ვ-ეს, კვეთს მოსარჩელის სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთს და შუაში კვეთს მათ საცხოვრებელ ფართსაც. 90-იანი წლებიდან აღნიშნული მიწის ნაკვეთიდან 2029 კვ.მ ეკუთვნოდა შპს „მ-----ას“. 2003 წლის 25 ნოემბერს მასზე გაიცა საკადასტრო რუკა, სადაც მიწის ნაკვეთი 2029 კვ.მ-დან გაიზარდა 3922 კვ.მ-მდე, რა დროსაც მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული ფართის ნაწილი მოექცა ამ საკადასტრო რუკის შემადგენლობაში. ასევე რუკაში მიეთითა, რომ N-,-,-,- შენობები ექვემდებარება დანგრევას. ადმინისტრაციული წესით აღიძრა სარჩელები გ. ვ--ის და შპს „მ----ას“ წინააღმდეგ.

4. 2010 წლის 18 თებერვლის გადაწვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. 2009 წელს გ. ვ-ემ შეადგინა საკადასტრო გეგმა, რა დროსაც მან არ გაითვალისწინა არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობა, არ დაამთხვია საზღვრები მის მიერ შემოსაზღვრულ მიწის ნაკვეთს. მას რომ არსებული ფაქტობრივი მდგომარებით შეედგინა საკადასტრო გეგმა, მაშინ მის საკუთრებაში იქნებოდა 3922 კვ.მ ის მიწის ნაკვეთი, რომლითაც ფაქტობრივად სარგებლობს და მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის ნაწილი მის ნახაზში არ მოექცეოდა, შესაბამისად, მოსარჩელეს ხელი არ შეეშლებოდა თავისი ქონებით სარგებლობაში, არსებული მიწის და სახლის ფართის დაკანონებაში.

5. ამდენად, მოსარჩელემ მოითხოვა „ჯპს“ ხელსაწყოების გამოყენებით საკადასტრო ნახაზის შედგენა და მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის ნახაზს გარეთ მოქცევა. საცხოვრებელი სახლის ნაწილი ამ მეზობლის საკადასტრო ნახაზში არ მოექცეს, მოსარჩელე შეძლებდა მის დაკანონებას.

მოპასუხის პოზიცია:

6. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ 2009 წელს შედგენილი საკადასტრო გეგმა ზუსტად ემთხვევა 2003 წელს შედგენილ გეგმას, რომელიც თვით მოსარჩელეს აქვს წარდგენილი. შპს „მ-----ან“ ქონების შეძენა მოხდა ზუსტად იმ ფორმით, რა ფორმითაც დღეს არსებობს. გ. ვ-ემ შეიძინა 3922 კვ.მ, რაც დღეს ირიცხება მოპასუხის სახელზე. მოსარჩელემ თავად განმარტა, რომ ჯერ კიდევ 2003 წლის 25 ნოემბერს, როცა შპს „მ-----ზე“ გაიცა საკადასტრო რუკა, მის საკუთრებაში ირიცხებოდა 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები. იქვე მიეთითა, რომ N-,-,-,- შენობები ექვემდებარება დანგრევას. აქვე აღსანიშნავია, რომ სასამართლოში მიმდინარეობს დავა დ. გ-ის წინააღმდეგ უკანონო მფლბელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. მოპასუხეს საკუთრებაში ერიცხება 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და ახალი საკადასტრო ნახაზის შედგენა არაფრის მომცემია სასარჩელო მოთხოვნასთან მიმართებაში, რადგან მოპასუხე ვერ გასცდება იმ საზღვრებს, რაც დადგენილი აქვს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 მარტის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

9. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მიერ 2009 წლის 10 ივლისს გაცემული ცნობა დახასიათების თანახმად, ქ. თბილისში, ----- ქ. N----ში მდებარე 2029 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობები (874.85 კვ.მ და 199 კვ.მ) 1995 წლიდან, N---- სააღრიცხვო ბარათით უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე, აღრიცხული იყო წარმოება „მ-----ას“, როგორც მოსარგებლის სახელზე. თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს 1995 წლის 12 ოქტომბერს გაცემული მიწის ტექნიკური პასპორტის თანახმად, საწარმო „მ----ას“ საკუთრებად იყო აღრიცხული ქ. თბილისში, ---- ქუჩა N---ში მდებარე 2300 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული 697 კვ.მ შენობა-ნაგებობა.

10. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს და საწარმო „მ----ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობას შორის 1999 წლის 8 დეკემბერს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც „მ----ას“ ქონება საკუთრებაში გადაეცა აღნიშნულ ამხანაგობას, ამ ხელშეკრულების საფუძველზე 1999 წლის პირველ დეკემბერს მხარეებს შორის შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლითაც სხვა ქონებასთან ერთად ამხანაგობას გადაეცა ერთსართულიანი შენობა ----- ქ. N---ში. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000 წლის 18 იანვრის ბრძანების საფუძველზე 2000 წლის 28 იანვარს გაიცა N--- საკუთრების მოწმობა, რომლითაც რსსგ ს-----ას წარმოება „მ----ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობას გადაეცა საკუთრებაში ამ ორგანიზაციის ბალანსზე არსებული ქონება.

11. წარმოება „მ----ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრებმა მათ მიერ პრივატიზებული ქონებით დააფუძნეს შპს „მ----კა“, რომლის რეგისტრაცია მოახდინა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ 2000 წლის პირველი ნოემბრის დადგენილებით. 2003 წლის 08 დეკემბერს ქ. თბილისის ----- ქ. N---ში არსებული 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა შპს „მ-----ას“ სახელზე საკუთრების უფლებით.

12. 2003 წლის 9 დეკემბერს შპს „მ------სა“ და გ. ვ-ეს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ქ. თბილისის ---- ქ. N----ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში გადაეცა გ. ვ-ეს. 2004 წლის 29 იანვარს ქ. თბილისის ---- ქუჩა N----ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა გ. ვ--ის სახელზე საკუთრების უფლებით.

13. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილების მიხედვით, 2003 წლის 8 დეკემბერს, როდესაც განხორციელდა შპს „მ----ას“ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მოქმედებდა საქართველოს კანონი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“, რომლის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, მიწის მიმართ უფლებათა სახელმწიფო რეგისტრაცია იყო საქართველოს მიწის კადასტრის შემადგენელი ნაწილი და შეიცავდა აუცილებელ მონაცემებს მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებულ ქონების ობიექტების საზღვრების, რაოდენობრივ-თვისობრივი და სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ. ამავე კანონის მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენის საფუძველზე რეგისტრაცია გულისხმობდა გარკვეული ტერიტორიის ფარგლებში მიწის კადასტრის სამუშაოების ჩატარებას, რათა რეგისტრირებული და დოკუმენტურებული ყოფილიყო საკუთრება, უძრავი ქონების საზღვრები და მასზე უფლებები. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, ამ მუხლის თანახმად, განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ მიწა და ყველა სხვა სახის უძრავი ქონება, რომელზეც არ იყო პრეტენზიები, რეგისტრირებული იქნებოდა სააღრიცხვო ბარათებიდან. რეგისტრატორს შეეძლო, გაეცა სარეგისტრაციო მოწმობები და ცნობები სააღრიცხვო ბარათებსა და კადასტრულ რუკებზე არსებულ მონაცემებზე დაყრდნობით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2003 წლის 08 დეკემბერს ქ. თბილისში, ----- ქ. N----ში არსებული 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით დარეგისტრირდა შპს „მ----ას“ სახელზე საკუთრების უფლებით. ასევე, აღნიშნული გადაწყვეტილებით არც გ. ვ---ის უფლების რეგისტრაციის ნაწილში მიიჩნია სასამართლომ სარჩელი საფუძვლიანად, რადგან 2003 წელის 9 დეკემბერს შპს „მ---ას“ და გ. ვ--ეს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება თბილისში, --- ქ. N---ში მდებარე 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გ. ვ-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, აღნიშნული ხელშეკრულება კი ქმნიდა გ. ვ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით მითითებული უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძველს.

14. 2019 წლის პირველი აპრილს მოპასუხესა და გ. ვ-ეს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ქ. თბილისში, ---- ქ. N---ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი ს/კ ------ საკუთრებაში გადაეცა მოპასუხეს 141 469 ლარად (დღგ-ს ჩათვლით). 2019 წლის 17 ივნისს ქ. თბილისის ---- ქუჩა N----ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მოპასუხე საზოგადოება (დირექტორი კ. ვ-ძე) სახელზე საკუთრების უფლებით.

15. საქმეში წარმოდგენილია 2003 წლის 25 ნოემბრის საკადასტრო რუკა, რომლის თანახმად ქ. თბილისში, ----ქ. N----ში არსებული უძრავი ქონების აზომვითი ნახაზით სადავო შენობა N----ის ნაწილი მოქცეულია შპს „მ----ას“ საკუთრებაში არსებულ 922 კვ.მ-ს საზღვრებში. აქვე მითითებულია, რომ N-,-,-,- შენობები ექვემდებარება დანგრევას. საქმეში წარმოდგენილი 2009 წლის 4 აგვისტოს საკადასტრო გეგმის თანახმად, სადავო N- შენობის ნაწილი ასევე მოქცეულია N------საკადასტრო კოდის ქვეშ არსებულ მოპასუხის კუთვნილ 3922 კვ.მ-ში.

16. საქმეში წარმოდგენილი თბილისის მერიის 2009 წლის 8 ივნისის N----- წერილიდან ირკვევა, რომ მოსარჩელემ 2008 წლის 16 მაისს N----- განცხადებით მიმართა თბილისის მერიას მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით. 2009 წლის 20 მარტს კომისიამ განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება - ოქმი N---, საკუთრების უფლების აღიარების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, ვინაიდან მითითებული ტერიტორია მოქცეულია საკადასტრო ერთეულის საზღვრებში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, უკან დაუბრუნა მოსარჩელეს წარდგენილი დაკუმენტაცია.

17. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და არ იმსჯელა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ განხორციელებული ქმედების არამართლზომიერებაზე, რის შედეგადაც აზომვით ნახაზში აპელანტის მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონება აღმოჩნდა.

18. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტი სადავოდ არ ხდის მიწის ნაკვეთის მოპასუხის საკუთრებაში არსებობის ფაქტობრივ გარემოებას და იმავდროულად განმარტა, რომ სადავო ქონების ნაწილის მოპასუხის საკუთრებიოდან ამორიცხვით მოპასუხის საკუთრების უფლების ობიექტი არ შეიცვლება/შემცირდება, რაც ურთიერთსაწინააღმდეგო განმარტებებია, რამდენადაც დადგენილია, რომ საკადასტრო რუკაზე საკადასტრო ხაზი გადის იქ, სადაც 2003 წელს გადიოდა და მასში ცვლილება არ განხორციელებულა. ეს საკადასტრო რუკა საფუძვლად დაედო საჯარო რეესტრის ჩანაწერს და საქმეში წარმოდგენილ ყველა საკადასტრო რუკაზე სადავო ფართი - შენობა N--- მოპასუხის საზღვრებში არის მოქცეული, რაც ჩანს როგორც 2003 წლის აზომვით ნახაზზე, ისე 2009 წლის და 2013 წლის საკადასტრო რუკებზე. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც მოპასუხის საკუთრებაში სადავო ქონების აღრიცხვის საფუძველი თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით კანონსშესაბამისად არის მიჩნეული, რის გამოც სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელემ ამ მიმართულებით ვერ დასძლია მასზე არსებული მტკიცების ტვირთი.

19. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტი მოითხოვს მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო გეგმიდან მის მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სახლის - N--- შენობის იმ ნაწილის ამორიცხვას, რომელიც მოქცეულია ამ საკადასტრო ერთეულის ფარგლებში. ამასთან, დადგენილია, რომ მიწის ნაკვეთი მოპასუხის საკუთრებაა, ხოლო მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა ამ მიმართულებით და განმარტა, რომ პირს უფლება აქვს, დაირეგისტრიროს ფართი, რომელიც მის სარგებლობაშია და არ არის მოქცეული სხვისი საკუთრების უფლების ქვეშ, მოსარჩელის ინტერესს სასარჩელო მოთხოვნის მიმართ კი წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში აღრიცხვა, მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით „მიწის ნაკვეთის დაკანონების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის N--- ბრძანებულების „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ და „საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, თუმცა აქაც საგულისხმოა ის ფაქტი, რომ მას აქვს უფლება, დაირეგისტრიროს მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთი, მაგრამ სათანადო წინაპირობების არსებობის შემთხვევაში და არა შენობის ნახაზიდან ამორიცხვის ხარჯზე.

20. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ - სსკ) 150-ე, 170-ე, 172-ე მუხლების დანაწესის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული, მოსარჩელის ფაქტობრივ ფლობაში არსებული უძრავი ქონების ნაწილი წარმოადგენს მოპასუხის საკუთრებას, ამასთან, დადგენილია ისიც, რომ მოწინააღმდეგე მხარის საკუთრებად სადავო ქონების აღრიცხვის საფუძვლიანობა შემოწმებული და დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ხოლო აპელანტი ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ სადავო შენობის ნაწილის საკადასტრო ნახაზიდან ამორიცხვით მოპასუხის საკუთრების უფლება არ შეილახება და არ შემცირდება მისი საკუთრების ობიექტი.

21. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ არ არის წარმოდგენილი იმ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ სადავო ქონების მოწინააღმდეგე მხარის საკუთრებაში (საკადასტრო ერთეულში) მოქცევის გამო, ხელი ეშლება ფართის დაკანონებაში, მეტიც, აპელანტი ვერ ადასტურებს ზოგადად უკანონო ხელშეშლის ფაქტობრივი შემადგენლობის არსებობასაც. ყოველივე ხსენებულის გათვალისწინებით, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელემ მისი წილი მტკიცების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება ვერ უზრუნველყო, რაც მისი მოთხოვნების საფუძვლიანობას გამორიცხავს.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

22. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

23. კასატორმა არ გაიზიარა სააპელაციო პალატის მოსაზრება, რომ აპელანტმა ვერ დაადასტურა მის მიმართ უკანონო ხელშეშლის არსებობის ფაქტი, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება დგინდება საქმეში წარდგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზით, სადაც ჩანს, რომ მოპასუხემ მოსარჩელის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის ნაწილი და ეზო თავის საკუთრებაში მოაქცია.

24. მხარის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინა მოპასუხის მიერ სადავო ფართის ფლობის ფაქტი, რაც დასტურდება საქმეში არსებული მტკიცებულებებით - მოწმეთა ჩვენებებითა და მოპასუხის მითითებით, რომ მან სარჩელი აღძრა მოსარჩელის წინააღმდეგ სადავო ფართის ამ უკანასკნელის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ.

25. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 20 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

26. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

27. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორს მოცემულ საკასაციო საჩივარში დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენის გზით სადავოდ არ გაუხდია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტები, ამდენად, სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე დადგენილად უნდა ჩაითვალოს შემდეგი გარემოებანი:

28. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მიერ 2009 წლის 10 ივლისს გაცემული ცნობა დახასიათების თანახმად, ქ. თბილისში,----- ქ. N----ში მდებარე 2029 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობები (874.85 კვ.მ და 199 კვ.მ) 1995 წლიდან, N----- სააღრიცხვო ბარათით უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე, აღრიცხული იყო წარმოება „მ----ას“, როგორც მოსარგებლის სახელზე. თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს 1995 წლის 12 ოქტომბერს გაცემული მიწის ტექნიკური პასპორტის თანახმად, საწარმო „მ-----ას“ საკუთრებად იყო აღრიცხული ქ. თბილისში, ---- ქუჩა N----ში მდებარე 2300 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული 697 კვ.მ შენობა-ნაგებობა.

29. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს და საწარმო „მ---ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობას შორის 1999 წლის 8 დეკემბერს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც „მ-----ას“ ქონება საკუთრებაში გადაეცა აღნიშნულ ამხანაგობას, ამ ხელშეკრულების საფუძველზე 1999 წლის პირველ დეკემბერს მხარეებს შორის შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლითაც სხვა ქონებასთან ერთად ამხანაგობას გადაეცა ერთსართულიანი შენობა ---- ქ. N----ში. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2000 წლის 18 იანვრის ბრძანების საფუძველზე 2000 წლის 28 იანვარს გაიცა N---- საკუთრების მოწმობა, რომლითაც რსსგ ს----ას წარმოება „მ-----ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობას გადაეცა საკუთრებაში ამ ორგანიზაციის ბალანსზე არსებული ქონება.

30. წარმოება „მ----ას“ შრომითი კოლექტივის ამხანაგობის წევრებმა მათ მიერ პრივატიზებული ქონებით დააფუძნეს შპს „მ----კა“, რომლის რეგისტრაცია მოახდინა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულმა სასამართლომ 2000 წლის პირველი ნოემბრის დადგენილებით. 2003 წლის 08 დეკემბერს ქ. თბილისის ---- ქ. N----ში არსებული 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა შპს „მ----ას“ სახელზე საკუთრების უფლებით.

31. 2003 წლის 9 დეკემბერს შპს „მ----სა“ და გ. ვ-ეს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ქ. თბილისის ---- ქ. N----ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში გადაეცა გ. ვ-ეს. 2004 წლის 29 იანვარს ქ. თბილისის ---- ქუჩა N----ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა გ. ვ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით.

32. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილების მიხედვით, 2003 წლის 8 დეკემბერს, როდესაც განხორციელდა შპს „მ----ას“ საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მოქმედებდა საქართველოს კანონი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“, რომლის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, მიწის მიმართ უფლებათა სახელმწიფო რეგისტრაცია იყო საქართველოს მიწის კადასტრის შემადგენელი ნაწილი და შეიცავდა აუცილებელ მონაცემებს მიწის ნაკვეთის და მასთან უძრავად დაკავშირებულ ქონების ობიექტების საზღვრების, რაოდენობრივ-თვისობრივი და სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ. ამავე კანონის მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად, უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენის საფუძველზე რეგისტრაცია გულისხმობდა გარკვეული ტერიტორიის ფარგლებში მიწის კადასტრის სამუშაოების ჩატარებას, რათა რეგისტრირებული და დოკუმენტურებული ყოფილიყო საკუთრება, უძრავი ქონების საზღვრები და მასზე უფლებები. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, ამ მუხლის თანახმად, განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ მიწა და ყველა სხვა სახის უძრავი ქონება, რომელზეც არ იყო პრეტენზიები, რეგისტრირებული იქნებოდა სააღრიცხვო ბარათებიდან. რეგისტრატორს შეეძლო, გაეცა სარეგისტრაციო მოწმობები და ცნობები სააღრიცხვო ბარათებსა და კადასტრულ რუკებზე არსებულ მონაცემებზე დაყრდნობით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2003 წლის 08 დეკემბერს ქ. თბილისში, ---- ქ. N---ში არსებული 3922 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით დარეგისტრირდა შპს „მ---ას“ სახელზე საკუთრების უფლებით. ასევე, აღნიშნული გადაწყვეტილებით არც გ. ვ-ის უფლების რეგისტრაციის ნაწილში მიიჩნია სასამართლომ სარჩელი საფუძვლიანად, რადგან 2003 წელის 9 დეკემბერს შპს „მ---ას“ და გ. ვ-ეს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება თბილისში, --- ქ. N---ში მდებარე 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გ. ვ-ის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, აღნიშნული ხელშეკრულება კი ქმნიდა გ. ვ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით მითითებული უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძველს.

33. 2019 წლის პირველი აპრილს მოპასუხესა და გ. ვ-ს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ქ. თბილისში, ---- ქ. N---ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი ს/კ ----- საკუთრებაში გადაეცა მოპასუხეს 141 469 ლარად (დღგ-ს ჩათვლით). 2019 წლის 17 ივნისს ქ. თბილისის --- ქუჩა N--ში არსებული 3922 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მოპასუხე საზოგადოება (დირექტორი კ. ვ-ძე) სახელზე საკუთრების უფლებით.

34. საქმეში წარმოდგენილია 2003 წლის 25 ნოემბრის საკადასტრო რუკა, რომლის თანახმად ქ. თბილისში, ---- ქ. N--ში არსებული უძრავი ქონების აზომვითი ნახაზით სადავო შენობა N---ის ნაწილი მოქცეულია შპს „მ---ას“ საკუთრებაში არსებულ 922 კვ.მ-ს საზღვრებში. აქვე მითითებულია, რომ N-,-,-,- შენობები ექვემდებარება დანგრევას. საქმეში წარმოდგენილი 2009 წლის 4 აგვისტოს საკადასტრო გეგმის თანახმად, სადავო N--- შენობის ნაწილი ასევე მოქცეულია N-------საკადასტრო კოდის ქვეშ არსებულ მოპასუხის კუთვნილ 3922 კვ.მ-ში.

35. საქმეში წარმოდგენილი თბილისის მერიის 2009 წლის 8 ივნისის N---- წერილიდან ირკვევა, რომ მოსარჩელემ 2008 წლის 16 მაისს N--- განცხადებით მიმართა თბილისის მერიას მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით. 2009 წლის 20 მარტს კომისიამ განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება - ოქმი N---, საკუთრების უფლების აღიარების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ, ვინაიდან მითითებული ტერიტორია მოქცეულია საკადასტრო ერთეულის საზღვრებში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, უკან დაუბრუნა მოსარჩელეს წარდგენილი დაკუმენტაცია.

36. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

37. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საკუთრების უფლების დაცვის საშუალებას წარმოადგენს ვინდიკაციური სარჩელი და ნეგატორული სარჩელი. ნეგატორულ სარჩელს მხარე აღძრავს მაშინ, როცა სხვისი უკანონო მოქმედების გამო, ხელი ეშლება საკუთრების გამოყენებაში. ამ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსი მესაკუთრეს უფლებას აძლევს, მოსთხოვოს დამრღვევს ხელშეშლის აღკვეთა. თუ მის მოთხოვნას ეს უკანასკნელი არ დაეთანხმება და ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მიმართოს სასამართლოს. ზემოაღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ხელშეშლა გულისხმობს მესაკუთრისათვის ისეთი მდგომარეობის შექმნას, რომლის გათვალისწინებითაც მესაკუთრეს ეზღუდება თავისი უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელების შესაძლებლობა და ამის რაიმე საფუძველი ხელშემშლელს არ გააჩნია. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ნეგატორული სარჩელი მიმართულია უფლების ისეთი დარღვევის წინააღმდეგ, რაც არ არის დაკავშირებული ნივთის მფლობელობის დაკარგვასთან, მაგრამ ხელშემშლელია ნივთის სარგებლობისა და განკარგვისათვის, ე.ი. პირი მოკლებულია ამ უფლებამოსილებათა განხორციელების შესაძლებლობას, რადგან სხვა პირი თავისი მოქმედებით ხელს უშლის მათ რეალიზებას. ამ სარჩელის საფუძველია გარემოებები, რომლებიც აფუძნებენ მოსარჩელის მიერ ნივთის სარგებლობისა და განკარგვის უფლებამოსილებას, ასევე ამტკიცებენ, რომ მესამე პირთა მოქმედება აბრკოლებს მათ განხორციელებას. მოსარჩელეს არ ევალება, ამტკიცოს მოპასუხის მოქმედების ან უმოქმედობის არამართლზომიერება, ის ივარაუდება, სანამ მოპასუხე არ დაამტკიცებს მის მართლზომიერებას. ნეგატორული სარჩელი მიზნად ისახავს მესაკუთრის თავისუფლების აღიარებას ხელმყოფისაგან, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას, ზიანის ანაზღაურებასა და დაცვის გარანტიების შექმნას შემდგომში შესაძლო ხელყოფისაგან (იხ. სუსგ 27.04.2021წ, საქმე Nას-25-2021).

38. სსკ-ის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს, რომელიც, მესაკუთრის დაცვის მიზნით, მიმართულია უფლების დამრღვევი პირის წინააღმდეგ. სასამართლო ამ ტიპის სარჩელის განხილვისას ადგენს არა რაიმე ახალ უფლებას (აწესებს, ცვლის, წყვეტს და სხვა), არამედ მოდავე სუბიექტთა უფლებრივი მდგომარეობის შეუცვლელად ახდენს სამოქალაქო უფლების სწორი რეალიზაციის წესის განსაზღვრას. აღნიშნული ტიპის სარჩელი დაკმაყოფილდება ისეთ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ნივთის მესაკუთრე, რომლის საკუთრების ხელყოფა ან საკუთრების გამოყენებაში სხვაგვარი ხელშეშლა ხორციელდება სხვა პირის უკანონო მოქმედებით (სუსგ-ები: 12.02.2016წ. საქმე №ას-1041-998-2016, 26.10.2016წ. №ას-843-809-2016, 5.07.2019წ. საქმე №ას-778-2019).

39. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი სარჩელი, თავისი შინაარსით, არ შეესაბამება მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით განსაზღვრული ნეგატორული სარჩელის სამართლებრივ ბუნებას.

40. მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო გეგმიდან მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული საცხოვრებელი სახლის ნაწილის ამორიცხვას, რომელიც მოქცეულია ამ საკადასტრო ერთეულის ფარგლებში. სარჩელის დაკმაყოფილების მოსარჩელისეული ინტერესი დასაბუთებულია იმით, რომ იგი ვერ ახერხებს მის მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონების დაკანონებას. ამდენად, განსახილველ საქმეზე სადავოა უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება, რაც შეეხება მოსარჩელის უფლებას, მოითხოვოს მოპასუხისაგან ამ უკანასკნელის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების ნაწილის მიმართ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, ასეთის საფუძვლიანობა მოპასუხემ ვერ დაადასტურა.

41. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს სამოქალაქო სამართალწარმოებაში მოქმედ მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპზე. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით.

42. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები, წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებს მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხოლოდ მოპასუხის ზეპირი განმარტება მოსარჩელის პოზიციას ვერ გადაწონის და მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს.

43. მოცემულ შემთხვევაში კასატორს დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია სააპელაციო პალატის იმ მსჯელობის საწინააღმდეგოდ, რომ მოსარჩელემ ვერ წარადგინა ნეგატორული სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის აუცილებელი მტკიცებულებები, კერძოდ, რომ მან ვერ დაიკანონა უძრავი ნივთი მოპასუხის ქმედების - ქონების არასწორად აზომვის გამო, რაც დაფიქსირდა საკადასტრო მონაცემებში. მოცემულ საქმეზე დგინდება, რომ მოპასუხის მიერ სადავო უძრავი ნივთის საკუთრებაში დარეგისტრირების კანონიერება დადასტურებულია სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით.

44. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მეჯლობას, რომ ფართის აღრიცხვა დასაშვებია, თუ იგი ფიზიკური პირის სარგებლობაშია და სხვისი საკუთრების უფლება მასზე არ ვრცელდება. მოსარჩელე კი სარჩელით ითხოვდა სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში აღრიცხვას, მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების გზით „მიწის ნაკვეთის დაკანონების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის N525 ბრძანებულების, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ და „საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე, თუმცა აქაც საგულისხმოა ის ფაქტი, რომ მას აქვს უფლება, დაირეგისტრიროს მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთი, მაგრამ სათანადო წინაპირობების არსებობის შემთხვევაში და არა შენობის ნახაზიდან ამორიცხვის ხარჯზე.

45. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

46. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

47. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

48. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

49. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

50. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2022 წლის 17 ივნისს №- საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ. გ-ლს (პირადი №-------) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ----, მიმღების ანგარიშის №----, სახაზინო კოდი ----) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2022 წლის 17 ივნისს №- საგადახდო დავალებით გადახდილი 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზურაბ ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ეკატერინე გასიტაშვილი

მირანდა ერემაძე