საქმე №ას-328-2021 21 ივლისი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

თამარ ზამბახიძე (მომხსენებელი),

რევაზ ნადარაია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ.ს–ვა (რ.თ–ის უფლებამონაცვლე) (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ.მ–ვი, ნოტარიუსი ნ.თ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 18.11.2020 წლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სანოტარო აქტების ბათილად ცნობა, სამკვიდროს განაწილება

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძვლები:

1. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.11.2011 წლის გადაწყვეტილებით რ.თ–ის ((ბოლო უფლებამონაცვლე მ.ს–ვა) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“)) სარჩელი გ.მ–ვისა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „პირველი მოპასუხე“) და ნოტარიუს ნ.თ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მეორე მოპასუხე“) მიმართ სამკვიდრო მოწმობისა და სანოტარო აქტის ბათილად ცნობის და თ.მ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მამკვიდრებელი“) დანაშთი ქონების მემკვიდრეებს შორის განაწილების შესახებ არ დაკმაყოფილდა (ტ.2, ს.ფ.259-276).

2. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

3. სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში შესაგებლის არასაპატიო მიზეზით წარმოუდგენლობის საფუძვლით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 05.09.2012 წლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ (ტ.3, ს.ფ.150-166). პირველმა მოპასუხემ მოითხოვა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება.

4. 28.01.2015 წლის საოქმო განჩინებით რ.თ–ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა მისი მეორე რიგის მემკვიდრე ნ.თ–ი (ტ.4, ს.ფ.82-83). 30.05.2018 წლის საოქმო განჩინებით ნ.თ–ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა მისი პირველი რიგის მემკვიდრე (შვილი) მ.ს–ვა (ტ.4, ს.ფ.217-219).

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 18.07.2018 წლის განჩინებით პირველი მოპასუხის განცხადება დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 05.09.2012 წლის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე (ტ.4, ს.ფ.260-263). აღნიშნული განჩინება უცვლელად იქნა დატოვებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 31.01.2019 წლის განჩინებით (ტ.4, ს.ფ.305-309).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი:

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 18.11.2020 წლის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.11.2011 წლის გადაწყვეტილება. განჩინება ეფუძნება შემდეგს:

6.1. მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 01.02.2005 წელს. მას დარჩა ორი პირველი რიგის მემკვიდრე: მეუღლე - მოსარჩელე და შვილი - პირველი მოპასუხე. მამკვიდრებელი ქორწინების რეგისტრაციაში იყო მოსარჩელესთან 23.04.1990 წლიდან (ქორწინება რეგისტრირებულია ....... სადაბო საბჭოში).

6.2. მამკვიდრებელს საკუთრებაში ერიცხებოდა ბორჯომის რაიონში, ...... (განაცხადის რეგისტრაციის №2176/2005, 21.11.2005წ. სარეგისტრაციო ზონა - ბორჯომი, კოდი - .., სექტორი - .., კვარტალი - .., ნაკვეთი - ..; ფართობი - 1700 კვ.მ.) მდებარე უძრავი ნივთის 2/3 ნაწილი. აღნიშნული უძრავი ნივთის 1/6 ნაწილი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო ა.ბ–ძის სახელზე (რეგისტრაციის საფუძველი: დაბა ....... საკრებულოს 2001 წლის საგადასახადო სია, სარეგისტრაციო მოწმობა №908); ხოლო 1/6 ნაწილი ირიცხებოდა პირველი მოპასუხის სახელზე 10.03.1989 წლის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე.

6.3. პირველი მოპასუხე არის უკრაინის მოქალაქე. მამის გარდაცვალების დროს, 01.02.2005 წელს, ის საქართველოში არ იმყოფებოდა. პირველი მოპასუხე საქართველოში ჩამოვიდა 2005 წლის ოქტომბერში.

6.4. 19.12.2005 წელს ნოტარიუსმა, მეორე მოპასუხემ გასცა სამკვიდრო მოწმობა (რეესტრში რეგისტრაციის №2-43), რომლის შესაბამისად, პირველმა მოპასუხემ მიიღო 01.02.2005 წელს გარდაცვლილი მამის (მამკვიდრებლის) სამკვიდრო ქონება სრულად (ბორჯომის რაიონში, ..... მდებარე უძრავი ნივთის 2/3 ნაწილი); მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი ნოტარიუსმა დაადასტურა დაბა ....... საკრებულოს 16.12.2005 წელს გაცემული №1517 ცნობით, რომლის თანახმად, პირველი მოპასუხე ფაქტობრივად ფლობს და იხდის ყოველგვარ გადასახადს მამის - მამკვიდრებლის სახლზე და მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მდებარეობს ბორჯომის რაიონის ....., მამის გარდაცვალებიდან, 01.02.2005 წლიდან დღემდე. 19.03.2006 წელს ნოტარიუსმა, მეორე მოპასუხემ დაამოწმა თანხმობა (რეესტრში რეგისტრაციის №1-462), რომლის შესაბამისად, მოსარჩელე და ა.ბ–ძე თანხმობას აცხადებენ, რომ მამკვიდრებლის სამკვიდრო ქონება მიიღოს მისმა შვილმა - პირველმა მოპასუხემ, რაზედაც მას არ ედავებიან და არც მომავალში არ აღძრავენ საქმეს სასამართლოში.

6.5. პირველი მოპასუხის სახელზე საკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა სადავო უძრავი ნივთის 5/6 ნაწილი (აქედან 2/3 სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ხოლო 1/6 ნაწილი ჩუქების ხელშეკრულებით რეგისტრირებული). შესაბამისად, ბორჯომის რაიონში, ....... მდებარე უძრავი ნივთის 5/6 ნაწილი საკუთრებით აღირიცხა პირველი მოპასუხის სახელზე, ხოლო 1/6 - ა.ბ–ძის სახელზე. ამის შემდგომ: საერთო საკუთრების მიწის ფართი 1700 კვ.მ., პირველი მოპასუხისა და ა.ბ–ძის შეთანხმებით, გაიყო ორ ნაწილად: I – 800 კვ.მ., რომელიც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა კონსტანტინე უბერმა; ხოლო II – 900 კვ.მ. უძრავ ნივთი (მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობებით) აღირიცხა პირველი მოპასუხის სახელზე - 5/6 და ა.ბ–ძის სახელზე - 1/6 ნაწილი. აღნიშნული 900 კვ.მ., უძრავი ნივთი გაიყო ორ ნაწილად: 228 კვ.მ. და 672 კვ.მ.. 228 კვ.მ უძრავი ნივთი აღირიცხა პირველი მოპასუხისა და ა.ბ–ძის საკუთრებად, შესაბამისად, წილები - 5/6 და 1/6. ა.ბ–ძემ მისი კუთვნილი წილი მიჰყიდა პირველ მოპასუხეს. ამდენად, სადავო უძრავი ნივთის 228 კვ.მ. მესაკუთრედ აღირიცხა პირველი მოპასუხე; ხოლო 672 კვ.მ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, 26.01.2006 წელს აღირიცხა მოსარჩელის სახელზე. მოსარჩელემ მისი კუთვნილი უძრავი ნივთი 28.07.2006 წელს მიჰყიდა მ.ს–ვას.

6.6. მოსარჩელემ სადავო გახადა ნოტარიუსის (მეორე მოპასუხის) მიერ დამოწმებული სანოტარო აქტები: 19.12.2005 წლის სამკვიდრო მოწმობა და თანხმობა. მოთხოვნა მოსარჩელემ დაამყარა შემდეგ გარემოებებზე: სანოტარო აქტზე (თანხმობაზე) მას ხელი მოაწერინეს მოტყუებით. სანოტარო მოქმედება შესრულდა მის საცხოვრებელ ადგილზე და არა სანოტარო ბიუროში. ის იყო ავად და ისე მოაწერა ხელი დოკუმენტებს, რომ მას არ გაცნობია. ასევე სამკვიდრო მოწმობა, რომელიც გაცემულია პირველი მოპასუხის სახელზე, ბათილია, ვინაიდან პირველ მოპასუხეს სამკვიდროს მიღების 6-თვიან ვადაში არ მიუმართავს ნოტარიუსისათვის და არც ფაქტობრივი ფლობით დაუფლებია ქონებას. გარდა ამისა, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ სადავო ქონება წარმოადგენდა მეუღლეთა თანასაკუთრებას.

6.7. პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის პრეტენზია სადავო თანხმობის ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 81-82-ე მუხლებზე მითითებით განმარტა, რომ მოტყუება გულისხმობს ცდომილებაში განზრახ შეყვანას. ამდენად, მოტყუებით დადებულ გარიგებას იმ შემთხვევაში აქვს ადგილი, თუ მხარის მიერ არასწორად მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე დებს მეორე მხარე გარიგებას. შესაბამისად, აღნიშნული საფუძვლით დადებული გარიგების ბათილობისთვის მხარემ უნდა დაამტკიცოს არასწორი ცნობების მიწოდების ფაქტი. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერ შეძლო მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის რეალიზება და იმ გარემოების დადასტურება, რომ მოპასუხეთა ქმედების შედეგად იგი მოტყუვდა. პალატის მოსაზრებით, სადავო საკითხის გადაწყვეტისა და შესაბამისად, ზემოთ მითითებული გარიგების დადებისას მოსარჩელეთა მიერ გამოვლენილი ნების ნამდვილობისთვის მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ ეს გარიგება დამოწმებულია ნოტარიუსის მიერ, რომელთანაც მოხდა ნების გამოვლენა. ნოტარიუსმა შეამოწმა პირის ქმედუნარიანობა და დაადასტურა, რომ მის ქმედუნარიანობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობდა. ნოტარიუსმა წაიკითხა და განმარტა თანხმობის ტექსტი, მოსარჩელემაც წაიკითხა და განაცხადა, რომ თანხმობა გამოხატავდა მის ნებას და ნოტარიუსის თანდასწრებით მოაწერა მასზე ხელი. მოსარჩელემ ვერ მიუთითა, თუ რაში გამოიხატა მოპასუხეთა მხრიდან მისი მოტყუების ფაქტი, ვერ წარმოადგინა ისეთი მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა ნების გამოვლენის ნაკლის არსებობას.

6.8. პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება არც სანოტარო მოქმედების შესრულების ადგილთან მიმართებით. სადავო სანოტარო აქტებში (თანხმობა, სამკვიდრო მოწმობა) მითითებულია, რომ სანოტარო მოქმედება შესრულდა სანოტარო ბიუროში, რომელიც მდებარეობს ქ. ბორჯომში, ......... სანოტარო მოქმედების შესრულების დროს მოქმედი სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 29.08.2009 წლის №321 ბრძანების მე-11 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების შესაბამისად, ნოტარიუსი სანოტარო მოქმედებას ასრულებს თავის სანოტარო ბიუროში. ამასთანავე, ნოტარიუსი უფლებამოსილია კლიენტის მოთხოვნით, კლიენტის ინტერესებიდან გამომდინარე, სანოტარო მოქმედება შეასრულოს სანოტარო ბიუროს ფარგლებს გარეთ. იმ შემთხვევაში, თუ სანოტარო მოქმედება სრულდება სანოტარო ბიუროს გარეთ, აქტში უნდა მიეთითოს სანოტარო მოქმედების შესრულების ადგილი. კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო სანოტარო აქტების მიხედვით, სანოტარო მოქმედება შესრულდა სანოტარო ბიუროში, საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი კი ეკისრება მხარეს, რომელმაც სათანადო და სარწმუნო მტკიცებულებებით ვერ უზრუნველყო მითითებული ფაქტის გაქარწყლება. გარდა აღნიშნულისა, პალატამ ყურადღება გაამახვილა მოწმეთა ჩვენებებზეც, კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სტატუსით გამოიკითხა ზ.გ–ძე (სანოტარო ბიუროს სპეციალისტი) და ა.ბ–ძე, რომლებმაც დაადასტურეს სადავოდ გამხდარი აქტების სანოტარო ბიუროში შესრულების ფაქტი. აღსანიშნავია, რომ ა.ბ–ძე მოსარჩელესთან ერთად ხელს აწერს იმ აქტს, რომელიც სარჩელით სადავოდ არის გამხდარი, კერძოდ, თანხმობას სამკვიდრო ქონებაზე უარის თქმის შესახებ. მოწმეთა ჩვენებები თანხვედრაშია, რაც იძლევა მათი გაზიარების შესაძლებლობას.

6.9. პალატამ მიიჩნია, რომ ასევე არ უნდა დაკმაყოფილდეს მოთხოვნა სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ. პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 1336-ე, 1421-ე, 1424-ე მუხლებით და მიუთითა, რომ 19.12.2005 წელს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ნოტარიუსმა სამკვიდრო ქონების დაუფლების ფაქტი დაადგინა დაბა ... საკრებულოს 16.12.2005 წელს გაცემული ცნობით, რომლის შესაბამისად, პირველი მოპასუხე ფაქტობრივად ფლობს და იხდის ყოველგვარ გადასახადს თავისი მამის, მამკვიდრებლის სახლზე და მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მდებარეობს ბორჯომის რაიონის ....ში, მამის გარდაცვალებიდან 01.02.2005 წლიდან დღემდე. სანოტარო მოქმედების შესრულების დროს მოქმედი სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 29.08.2009 წლის №321 ბრძანების მე-7 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, სანოტარო მოქმედება სრულდება მხოლოდ შესაბამისი მოქმედების შესრულებისათვის ყველა საჭირო დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ. ნოტარიუსი ვალდებულია უარი თქვას სანოტარო მოქმედების შესრულებაზე, თუ მას ეჭვი ეპარება წარდგენილი დოკუმენტების ნამდვილობაში, ან კანონმდებლობასთან შესაბამისობაში, ან წარმოდგენილი დოკუმენტები არასრულია. პალატამ მიიჩნია, რომ სამკვიდრო მოწმობის გაცემის მართლზომიერებაში ეჭვის შეტანის საფუძველი ნოტარიუსს ვერ ექნებოდა. მოსარჩელე სადავოდ ხდის პირველი მოპასუხის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტს, რაც დასტურდება დაბა ....... საკრებულოს 16.12.2005 წელს გაცემული ცნობით. პრეზუმირებული ფაქტის გასაქარწყლებლად მოსარჩელეს რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია. გარდა აღნიშნულისა, სადავო სანოტარო აქტის თანახმად (19.12.2006 წლის აქტი „თანხმობა“), მოსარჩელე თავად ადასტურებს, რომ მემკვიდრეობა მიიღოს პირველმა მოპასუხემ, რაზედაც პრეტენზიას არ აცხადებს და არც მომავალში განაცხადებს. დადგენილია, რომ მოსარჩელემ სამკვიდრო მიიღო ფაქტობრივი დაუფლების გზით, ხოლო სადავო სანოტარო აქტი - თანხმობა - შედგენილია სამკვიდროს გახსნიდან 6 თვის შემდეგ. პალატამ მიუთითა, რომ სსკ-ის 1434-ე და 1447-ე მუხლების საფუძველზე, სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმის მაქსიმალური ვადაა 6 თვე სამკვიდროს გახსნის დღიდან. მითითებული ნორმების საფუძველზე, მოსარჩელეს უფლება არ ჰქონდა გაეცა ზემოაღნიშნული თანხმობა, მაგრამ რადგან სსკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვა-სიტყვითი აზრიდან და სახეზეა ამ უკანასკნელის მიერ სანოტარო წესით გამოვლენილი ნება, აღნიშნული უნდა განიმარტოს არა სამკვიდროს მიღებაზე უარად, არამედ მის მიერ უკვე მიღებული და საკუთრებაში გადასული ქონების განკარგვად - უნაცვალგებოდ, უსასყიდლოდ გადაცემად პირველი მოპასუხისადმი. მოსარჩელის მიერ გამოვლენილი ნება დანაშთი ქონებიდან მის მიერ მიღებული წილის განკარგვის შესახებ ნამდვილია და მასში ეჭვის შეტანა შეუძლებელია, რადგან განსახილველი სანოტარო აქტით დგინდება, რომ ნოტარიუსის მიერ განცხადების შედგენისას შემოწმდა მისი ქმედუნარიანობა და მიჩნეული იქნა, რომ არ იყო აღნიშნულში ეჭვის შეტანის საფუძველი. სსკ-ის 53-ე მუხლის თანახმად, გარიგება მხოლოდ იმ შემთხვევაში არ არსებობს, თუ არც გარეგნული გამოხატვიდან და არც სხვა გარემოებებიდან არ შეიძლება ზუსტად დადგინდეს გარიგების შინაარსი. მოცემულ შემთხვევაში, შინაარსობრივი თვალსაზრისით, სადავო სანოტარო აქტი შეიძლება განიმარტოს, როგორც ჩუქების ხელშეკრულება, რადგან ნების გამოვლენის სუბიექტს სურს, უნაცვალგებოდ გადასცეს თავისი კუთვნილი ქონების ნაწილი მის გერს - პირველ მოპასუხეს, ამასთან, სახეზეა სანოტარო წესის დაცვა, ქონების უსასყიდლოდ გადაცემა, ორივე მხარის თანხმობა (იგი თანხვედრილი იქნა პირველი მოპასუხის ნებასთან და რეალიზდა ამ უკანასკნელის მიერ ქონების მიღებით).

6.10. პალატამ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა სანოტარო აქტის თანხმობის - ბათილად ცნობის შესახებ ხანდაზმულია. სსკ-ის 1450-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდროს მიღება ან მიღებაზე უარის თქმა შეიძლება სადავო გახდეს ორი თვის განმავლობაში იმ დღიდან, როცა დაინტერესებულმა პირმა შეიტყო, რომ ამისათვის არსებობს სათანადო საფუძველი. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სადავო სანოტარო აქტზე - თანხმობაზე, სანოტარო მოქმედების შესრულების დროდ მითითებულია 19.12.2006 წელი, რაც შეიძლება ითქვას, რომ ტექნიკური შეცდომაა და რეალურად სანოტარო აქტი შესრულდა იმავე დღეს - 19.12.2005 წელს, რა დღესაც გაიცა სამკვიდრო მოწმობა. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს საქმეში წარმოდგენილი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 01.09.2007 წლის განჩინებით, რომელშიც მითითებულია, რომ ბორჯომის რაიონული სასამართლოს 01.12.2006 წლის განჩინებით მოსარჩელის სარჩელი არ იქნა მიღებული წარმოებაში. განჩინებით დგინდება, რომ მითითებული სარჩელი, რომელიც წარდგენილი იქნა 2006 წლის ნოემბერში, აღძრული იყო მამკვიდრებლის დანაშთ ქონებაზე მისი შვილის პირველი მოპასუხის მემკვიდრეობის მიღების შესახებ თანხმობის სანოტარო აქტისა და სამკვიდრო მოწმობის აქტის კანონიერების შესახებ. პალატამ მიუთითა, რომ მოსარჩელისათვის სულ მცირე 2006 წლის იანვარში მაინც უნდა ყოფილიყო ცნობილი სადავო სანოტარო აქტის შესახებ, ვინაიდან ამ დროს პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელეს სადავო უძრავი ქონებიდან გადასცა 672 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში. შესაბამისად, სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმის შესახებ მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს სწორედ ამ მომენტიდან. საქმის მასალებით კი დადასტურებულია, რომ სარჩელი მოსარჩელემ სასამართლოში წარადგინა 2006 წლის ნოემბერში.

6.11. სააპელაციო პალატამ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის პრეტენზია მეუღლეთა თანასაკუთრების შესახებ. მოსარჩელე განმარტავს, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა მეუღლესთან ერთად დაიწყო 1983 წელს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მამკვიდრებელი ქორწინების რეგისტრაციაში იყო მოსარჩელესთან 23.04.1990 წლიდან (ქორწინება რეგისტრირებულია ....... სადაბო საბჭოში). დადგენილია, რომ უძრავი ნივთის 1/6 ნაწილი პირველი მოპასუხის სახელზე 10.03.1989 წლის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა, რა დროსაც მამამ - მამკვიდრებელმა შვილს - პირველ მოპასუხეს აჩუქა უძრავი ნივთი. ამდენად, საქმეში არსებული მტკიცებულებები მოწმობს, რომ 1990 წლამდე, ანუ ქორწინების რეგისტრაციამდე, საცხოვრებელი სახლი იყო აშენებული. საწინააღმდეგო დასკვნის გაკეთება, არსებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, შეუძლებელია. პალატამ განმარტა, რომ სსკ-ის 1151-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეთა უფლება-მოვალეობებს წარმოშობს მხოლოდ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით რეგისტრირებული ქორწინება, შესაბამისად, სსკ-ის 1158-ე მუხლის საფუძველზე, სადავო ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებად მიჩნევის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა:

7. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

10. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

11. წინამდებარე საკასაციო საჩივრის ფარგლებში სასამართლოს მსჯელობის საგანია სამკვიდრო მოწმობისა (ტ.1, ს.ფ.19-22) და სანოტარო წესით დამოწმებული ე.წ. „თანხმობის“ (ტ.1, ს.ფ.30 (შემდგომში - „თანხმობა“)) ბათილად ცნობის მოთხოვნაზე სასამართლოს მიერ უარის თქმის კანონიერება.

12. მამკვიდრებელი გარდაიცვალა 01.02.2005 წელს. მას დარჩა ორი პირველი რიგის მემკვიდრე: მეუღლე - მოსარჩელე (რომლის უფლებამონაცვლედ ჯერ ცნობილი იქნა მისი და, შემდეგ კი - დისშვილი) და შვილი - პირველი მოპასუხე (მოსარჩელის გერი). მოსარჩელე 19.12.2005 წლის სამკვიდრო მოწმობას სადავოდ ხდის იმ საფუძვლით, რომ პირველმა მოპასუხემ ნოტარიუსს მისი გაცემის მოთხოვნით მიმართა სამკვიდროს გახსნიდან ექვსი თვის შემდეგ, სამკვიდრო კი ფაქტობრივი ფლობით მიღებული არ ჰქონია.

13. სსკ-ის 1306-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გარდაცვლილი პირის (მამკვიდრებლის) ქონების გადასვლა სხვა პირებზე (მემკვიდრეებზე) ხორციელდება კანონით ან ანდერძით, ანდა ორივე საფუძვლით. სსკ-ის 1421-ე და 1424-ე მუხლების თანახმად, გარდაცვლილი პირის დანაშთ ქონებაზე საკუთრების წარმოშობისათვის სავალდებულოა, მემკვიდრემ სამკვიდროს გახსნიდან (სსკ-ის 1319-ე მუხლი) 6-თვიან ვადაში განახორციელოს ერთ-ერთი იურიდიული მნიშვნელობის მქონე მოქმედება: დაეუფლოს სამკვიდროს ან მიმართოს ნოტარიუსს სამკვიდრო მოწმობის გაცემის თხოვნით. სამკვიდროს მიღება მემკვიდრის ცალმხრივი ნების გამოვლენის საფუძველზე ხდება. იგი მიმართულია მემკვიდრეობის მისაღებად, რაც იმას ნიშნავს, რომ მემკვიდრის მოქმედებები უნდა მიუთითებდეს მის ნებაზე სამკვიდროს მიღების შესახებ (შდრ. სუსგ №ას-1092-2020, 22.01.2021წ.). ამასთან, თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ნაწილის ფლობას, ითვლება, რომ მან მთლიანად მიიღო სამკვიდრო, რაშიც უნდა გამოიხატებოდეს და სადაც უნდა იყოს იგი (სსკ-ის 1421 (3) მუხლი). სსკ-ის 1433-ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან.

14. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამკვიდროს მიღება ფაქტობრივი ფლობით, რომელიც ამტკიცებს სამკვიდროს მიღების ფაქტს, გულისხმობს მემკვიდრის მიერ ნებისმიერ მოქმედებებს ამ ქონების მართვის, განკარგვისა და სარგებლობის შესახებ, მის სათანადო მდგომარეობაში შენარჩუნებას ან გადასახადების გადახდას, ბინის ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე სამემკვიდრეო სახლში მცხოვრები დამქირავებლისაგან ქირის ამოღებას, სამემკვიდრეო ქონების ხარჯზე სამკვიდრო ქონების დაცვისა და მართვისათვის საჭირო ხარჯების გადახდას ან მამკვიდრებლის ვალების დაფარვას და ა.შ. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ მითითებული მოქმედებები შეიძლება შეასრულს როგორც მემკვიდრემ, ასევე, მისი დავალებით, სხვა პირმა, სამკვიდროს მიღების კანონით განსაზღვრულ ვადაში. სამკვიდრო ქონების მართვა შეიძლება ასევე გამოიხატოს ამ ქონებასთან დაკავშირებით მემკვიდრის მიერ ფაქტობრივი და იურიდიული ხასიათის მოქმედებების განხორციელებაში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ცალკეული ობიექტების (სახლის, აგარაკის თუ საბაღე ნაკვეთის, სამშენებლო ობიექტების და სხვა) ნორმალურ ფუნქციონირებას და ეკონომიკურ მდგომარეობას, ასევე მოქმედებებში, რომლებიც მიმართულია მთლიანი სამკვიდროს მდგომარეობის მოწესრიგებისთვის (მამკვიდრებლის კუთვნილი ქონებრივი ფასეულობების გამოკვლევა, მოვალეების დადგენა და მათ მიერ ვალების დაფარვის პირობები და ა.შ.). სამკვიდრო ქონების მართვა თავისი შინაარსით, საკუთრების უფლების განხორციელების მოქმედებების ანალოგიურად განიხილება (სუსგ №ას-1493-2020, 15.04.2021წ., პ.58; №ას-186-2019, 24.02.2021წ., პ.20).

15. შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტი მასზე, რომ პირველი მოპასუხე სამკვიდროს გახსნიდან ექვსი თვის ვადაში არ იმყოფებოდა საქართველოში, არ გამორიცხავს სამკვიდროზე უფლების მოპოვების ნების სხვაგვარად გამოვლენის შესაძლებლობას და არ ეწინააღმდეგება ამავე სასამართლოს დასკვნას სამკვიდრო მოწმობის ნამდვილობასთან დაკავშირებით.

16. სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ნოტარიუსმა სამკვიდრო ქონების დაუფლების ფაქტი დაადგინა დაბა ....... საკრებულოს 16.12.2005 წელს გაცემული ცნობით (იხ. ტ.1. ს.ფ. 21, 28). როგორც ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.11.2011 წლის გადაწყვეტილებაშიც არის აღნიშნული, სასამართლომ მოწმედ დაკითხა ....... საკრებულოს ყოფილი თავმჯდომარე, საიდანაც ირკვევა, რომ ცნობის მისაღებად ერთად იყვნენ მისული თავად მოსარჩელე და პირველი მოპასუხე (იხ. 28.11.2011 წლის სხდომაზე მიცემული მოწმის ჩვენება). მოწმის განმარტებით, შემოწმებულ იქნა საგადასახადო სიები, საიდანაც ირკვეოდა, რომ ყოველგვარ გადასახადს იხდიდა გ.მ–ვი 2005 წლის თებერვლიდან, რაც მიჩნეულ იქნა ცნობის გაცემის საფუძვლად (იხ. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 30.11.2011 წლის გადაწყვეტილება, ტ.2, ს.ფ.269). როგორც გასაჩივრებულ განჩინებაშიც არის აღნიშნული, პრეზუმირებული ფაქტის გასაქარწყლებლად მოსარჩელეს მტკიცებულება არ წარმოუდგენია (იხ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 18.11.2020 წლის განჩინება, ს.ფ.409).

17. საკასაციო პალატა, სანოტარო წესით დამოწმებული განცხადების, „თანხმობის“ ბათილად ცნობის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნის განხორციელებადობის შემოწმებამდე, იმსჯელებს ამ დოკუმენტის შინაარსზე (რომლის შესაბამისად, მოსარჩელე და ა.ბ–ძე თანხმობას აცხადებენ, რომ მამკვიდრებლის სამკვიდრო ქონება მიიღოს მისმა შვილმა - პირველმა მოპასუხემ, რაზედაც მას არ ედავებიან და არც მომავალში არ აღძრავენ საქმეს სასამართლოში), კერძოდ, მოსარჩელის მიერ გამოვლენილი ნება წარმოადგენდა მეუღლის სამკვიდროს მიღებაზე უარის გაცხადებას თუ უკვე მიღებული და საკუთრებაში გადასული ქონების განკარგვას.

18. სსკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან. აღნიშნული ნორმის მიზანია, დავის შემთხვევაში გაირკვეს, თუ რას ფიქრობდა ნების გამომვლენი ან ნების მიმღები. სწორედ ამიტომაც, კანონით გადამწყვეტია „ნების გონივრული განსჯა“, რაც ნიშნავს სადავო გამონათქვამის იმ მნიშვნელობის დადგენას, რომელსაც გონიერი ადამიანი ანალოგიურ პირობებში მიანიჭებდა. გონივრულობა მოცემული ურთიერთობის სრულად აღქმა და განსჯაა და არა გამოყენებული გამონათქვამის ვიწრო გაგება (სუსგ №ას-1220-1480-09, 25.05.2010წ.). ნების გამოვლენის განმარტება ემსგავსება კანონის განმარტებას: ორივე შემთხვევაში ხდება ბუნდოვანი, საეჭვო აზრის დაზუსტება. მაგრამ თუ კანონის განმარტებას ზოგადი ხასიათი აქვს, ე.ი. სავალდებულოა და გამოიყენება ყველას მიმართ და მიზნად ისახავს კანონის ბუნდოვანი ადგილების ერთიანი გაგების უზრუნველყოფას, გარიგების (ხელშეკრულების) განმარტების მიზანი უფრო ვიწროა – გარიგების (ხელშეკრულების) მონაწილე მხარეებს შორის ურთიერთობის გარკვევა. ამიტომ ასეთ განმარტებას ძალა აქვს მხოლოდ გარიგების მონაწილეებისათვის. სსკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად, „გონივრული განსჯა“ უნდა ემყარებოდეს გარკვეულ კრიტერიუმებს, კერძოდ, ნების გამოვლენის განმარტება უნდა განხორციელდეს ნების მიმღების შემეცნების (გაგების) შესაძლებლობათა გათვალისწინებით. ამგვარი განმარტების დროს გათვალისწინებული უნდა იქნეს ყველა ხელშესახები გარემოება, რომელიც ამ შემთხვევას ახასიათებს (სუსგ №ას-27-2019, 15.11.2019წ.).

19. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ სადავო „თანხმობა“ გაცემულია სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმისთვის სსკ-ის 1434-ე და 1447-ე მუხლებით დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ მოსარჩელის მიერ „თანხმობით“ გამოვლენილი ნება უნდა განიმარტოს არა სამკვიდროს მიღებაზე უარად, არამედ მის მიერ უკვე მიღებული და საკუთრებაში გადასული ქონების განკარგვად - უნაცვალგებოდ, უსასყიდლოდ გადაცემად პირველი მოპასუხისადმი, რაც აკმაყოფილებს, სსკ-ის 524-ე მუხლით (ჩუქების ხელშეკრულებით მჩუქებელი უსასყიდლოდ გადასცემს დასაჩუქრებულს ქონებას საკუთრებად მისი თანხმობით) განსაზღვრულ, ჩუქების ხელშეკრულების შემადგენლობას (შდრ. სუსგ №ას-555-526-2014, 10.10.2014წ; №ას-319-300-2010, 24.05.2010წ.).

20. კასატორი ზემოაღნიშნული დოკუმენტის/სანოტარო აქტის ბათილად ცნობას ითხოვს მისი მოტყუებით დადების საფუძვლით. სსკ-ის 81-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ პირი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს, იგი უფლებამოსილია მოითხოვოს ამ გარიგების ბათილობა. ეს ხდება მაშინ, როცა აშკარაა, რომ მოტყუების გარეშე გარიგება არ დაიდებოდა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოტყუება გარიგებაში ხელყოფს ერთი მხარის ნდობას მეორე მხარის კეთილსინდისიერ ქცევასთან მიმართებით. მოტყუებისას ნების ნაკლი განპირობებულია გარიგების მეორე მხარის განზრახი სამართლებრივად გასაკიცხი მოქმედებით, რომლის მიზანიც ნების გამომვლენისათვის არასწორი წარმოდგენის შექმნაა. განსხვავებით თვალთმაქცური გარიგებისაგან, რომელიც დადებულია ისე რომ მხარეებს ამ გარიგებიდან გამომდინარე შედეგის დადგომა არ სურთ, მოტყუებით დადებული გარიგების შემთხვევაში, ორივე მხარეს სურს ხელშეკრულებით დასახული მიზნის მიღწევა, თუმცა აღნიშნული მოტყუებულის თავისუფალი გადაწყვეტილებით არ არის განპირობებული, არამედ მოტყუების შედეგია. მოტყუებასა და გარიგების დადებას შორის მიზეზობრივი კავშირის, განზრახვის, ისევე როგორც მართლწინააღმდეგობის ცალკეული წინაპირობების მტკიცების ტვირთი მოტყუებულს, ამ შემთხვევაში, მოსარჩელეს აწევს, რომელმაც დამაჯერებელი და დასაშვები მტკიცებულებებით აღნიშნულის დამტკიცება ვერ შეძლო (შდრ. სუსგ №ას-1382-2018, 25.01.2019წ., პ.16). მოსარჩელემ, სსსკ-ის 102-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, სარწმუნო მტკიცებულებების წარდგენის გზით, ვერ დაადასტურა თუ რატომ არ შეეძლო გამოევლინა ნამდვილი ნება. ერთ-ერთ საქმეში საკასაციო სასამართლოს განმარტების თანახმად: „ყოველგვარ დასაბუთებასაა მოკლებული, რომ მხარემ არ იცოდა, თუ რა ხელშეკრულებას აწერდა ხელს. ლ.პ-ი ვერ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მას ხელშეკრულება არ წაუკითხავს, თუმცა ასეთ შემთხვევაშიც ხელშეკრულება ვერ იქნება ბათილად ცნობილი, ვინაიდან ხელშეკრულებაზე ნებაყოფლობით ხელის მოწერით მხარე გამოთქვამს რა თანხმობას სახელშეკრულებო პირობებზე, ივარაუდება, რომ ხელშეკრულების პირობები მისთვის ცნობილია. კანონი არ ითვალისწინებს ხელშეკრულების ბათილობას მხარის დაუდევრობის - ხელშეკრულების გაცნობის გარეშე ხელმოწერის გამო“ (სუსგ №ას-193-180-2015, 30.04.2015წ.). ამრიგად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ არ არსებობს აღნიშნული საფუძვლით მოსარჩელის მიერ გამოვლენილი ნების ბათილად ცნობის საფუძველი, მით უფრო იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო განცხადება წაეკითხათ და განემარტათ მხარეებს ნოტარიუსის მიერ (იხ. ტ.1. ს.ფ. 30).

21. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის ვერც იმ პრეტენზიას, რომ მას სადავო ქონებაზე უფლება წარმოეშვა სსკ-ის 1158-ე მუხლის (მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი) შესაბამისად. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო პალატის მსჯელობას - იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია, რომ სადავო უძრავი ქონება აშენებული იყო მამკვიდრებლისა და მოსარჩელის ქორწინების რეგისტრაციამდე (23.04.1990 წლამდე), სსკ-ის 1151-ე მუხლის (მეუღლეთა უფლება-მოვალეობებს წარმოშობს მხოლოდ საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით რეგისტრირებული ქორწინება) საფუძველზე, იგი მეუღლეთა თანაზიარ ქონებად (მეუღლეთა საერთო ქონებად) ვერ მიიჩნევა.

22. რაც შეეხება საკასაციო საჩივრის ავტორის მითითებას 23.04.1990 წლიდან ამ ქონების ღირებულების გაზრდასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ, სსკ-ის 1163-ე მუხლის თანახმად, ქონების მხოლოდ მიმდინარე რემონტი არ შეიძლება ქონების საერთო საკუთრებად აღიარების საფუძველი გახდეს. ქონების რემონტი ან თანხის დაბანდება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია ქონების თანასაკუთრებად აღიარების საფუძველი, როცა ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გაიზრდება (შდრ. სუსგ №ას-392-2021, 29.09.2021წ.). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ მიუთითებია ისეთ გარემოებებზე, რომლებიც სადავო ქონების მდგომარეობის ქორწინების განმავლობაში მნიშვნელოვნად გაუმჯობესებას დაადასტურებდა.

23. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

24. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

25. კასატორი სსსკ-ის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.ს–ვას (რ.თ–ის უფლებამონაცვლე) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე

რევაზ ნადარაია