ას-978-2021

8 თებერვალი, 2022 წელი თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

რევაზ ნადარაია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლაშა ქოჩიაშვილი, ამირან ძაბუნიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ვ.ვ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – გ.ა–ი, გ.ბ–ძე, ლ.რ–ძე, ფონდი „ც–ი“, ბ.ჭ–ძე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება ან საქმის დაბრუნება ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ს.მ–მა (შემდგომში - მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში გ.ა–ის, გ.ბ–ძის, ლ.რ–ძის, ფონდი „ც–ისა“ და ბ.ჭ–ძის (შემდეგში - მოპასუხეები) მიმართ შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნებით:

1.1.ბათილად იქნას ცნობილი:

1.1.1. 27.03.2012 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის;

1.1.2. 03.06.2016 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული ლ.რ–ძესა და ფონდი „ც–ს“ შორის;

1.1.3. 17.03.2017 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული ფონდი „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს შორის;

1.1.4. 29.03.2017 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებული ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს შორის;

1.1.5. 10.10.2017 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებული გ.ბ–ძესა და გ.ა–ს შორის;

1.2. აღდგეს ს.მ–ის საკუთრების უფლება N ...... უძრავ ქონებაზე;

2. მოპასუხეებმა - გ.ა–მა, გ.ბ–ძემ, ფონდმა „ც–მა“ და ბ.ჭ–ძემ წარმოდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს, ხოლო, მოპასუხე - ლ.რ–ძეს სარჩელზე შესაგებელი არ წარმოუდგენია. მის მიერ წარმოდგენილი წერილობითი განცხადებით, ის ადასტურებს სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებას ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითად გაფორმებასთან დაკავშირებით.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, ს.მ–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 09 იანვრის განჩინებით, სამოქალაქო საქმეზე №2ბ/9152-19, მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების საფუძველზე, აპელანტ ს.მ–ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ვ.ვ–ძე.

6. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

- თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივნისის განჩინებით, ს.მ–ის უფლებამონაცვლე ვ.ვ–ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

6.1.სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი იურიდიული ფაქტები:

6.1.1. ს.მ–ი ოჯახთან ერთად ცხოვრობს ქ. თბილისში, ......, კორპუსი 36, ბინა N11-ში. (უძრავი ქონების ს/კ N ......).

6.1.2. 2012 წლის 27 მარტს, ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის ზემოაღნიშნულ უძრავ ქონებაზე, დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება.

6.1.3. 2016 წლის 03 ივნისს, ლ.რ–ძესა და ფონდი „ც–ს“ შორის დაიდო უძრავი ქონების (N ......) ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 54 000 აშშ დოლარით. ხელშეკრულების თანახმად, უძრავი ქონება დატვირთულია იპოთეკით სს „ვ.ბ.ჯ–ას“ სასარგებლოდ.

6.1.4. 2017 წლის 17 მარტს, ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს შორის დაიდო უძრავი ქონების (N ......) ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 80 000 ლარით.

6.1.5. 2017 წლის 29 მარტს, ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს შორის დაიდო უძრავი ქონების (N.....) ნასყიდობის ხელშეკრულება გამოსყიდვის უფლებით, ხელშეკრულების საგანი დატვირთულია იპოთეკით შპს მისო „ნ.კ–ის“ სასარგებლოდ.

- ხელშეკრულების თანახმად, ხელშეკრულების საგნის თავდაპირველი ფასი იყო 31 200 აშშ დოლარი, საიდანაც ხელშეკრულების სანოტარო წესით დადასტურებამდე მყიდველმა გადაუხადა გამყიდველს 10 900 აშშ დოლარი, ხოლო დარჩენილი 20 300 აშშ დოლარით მყიდველს უნდა შეესრულებინა ვალდებულება შპს მისო „ნ.კ–ის“ წინაშე. გამოსყიდვის ვადა განისაზღვრა 2017 წლის 29 მაისამდე.

6.1.6. 2017 წლის 10 ოქტომბერს, გ.ბ–ძესა და გ.ა–ს შორის დაიდო უძრავი ქონების (N.......) ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 75 000 ლარით.

6.2.სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სამართლებრივი დასაბუთება:

6.2.1. სააპელაციო პალატის მითითებით, აპელანტი, მასსა და ლ.რ–ძეს შორის 27.03.2012 წელს დადებული გარიგების მოჩვენებითობას ასაბუთებს იმ ფაქტობრივი გარემოებით, რომ ლ.რ–ძეს კრედიტის ასაღებად დასჭირდა უძრავი ქონების იპოთეკით დატვირთვა, ხოლო ბანკის რეგულაციების თანახმად, იპოთეკის საგანი მსესხებლის საკუთრება უნდა ყოფილიყო. ლ.რ–ძის მიერ კრედიტის გასტუმრების შემდეგ, ქონების მოსარჩელეზე დაბრუნებას ხელი შეუშალა იმ ფაქტმა, რომ მას საგადასახადო ვალდებულებები დაუფიქსირდა, თუმცა, პალატის განმარტებით, საქმეში არ იყო წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ლ.რ–ძისა და ს.მ–ის მიერ, ამ გარიგების დადების დროს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევის ნებას. პალატის მოსაზრებით, სადავო გარიგების დადებით, მხარეებს ერთი მხრივ, ქონების საკუთრებაში გადაცემა, ხოლო, მეორე მხრივ, მყიდველს - ქონების მიღება სურდა. შესაბამისად, სახეზე იყო ნასყიდობის ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელი ელემენტები: ლ.რ–ძე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ, ანუ, მან მიიღო ნასყიდობის საგანი, რის გამოც, არ იკვეთებოდა ს.მ–თან სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებით, ლ.რ–ძის მიერ მასზე დაკისრებული რაიმე პასუხისმგებლობის თავიდან აცილების მცდელობა, მით უფრო მაშინ, როცა თავად აპელანტი განმარტავდა, რომ ლ.რ–ძის მიერ კრედიტი გასტუმრებულ იქნა, თუმცა ქონება არ დაიბრუნა, რადგან საგადასახადო ვალდებულებები დაუფიქსირდა. ამდენად, პალატის მოსაზრებით, მხარეთა შორის არ დგინდებოდა ისეთი აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებდნენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, მხარეთა საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამებოდა მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას და შესაბამისად, მხარეთა შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებად ვერ მიიჩნეოდა. პალატის განმარტებით, 2012 წლის 27 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითობა ვერ დადასტურდებოდა მხოლოდ იმ ფაქტზე აპელირებით, რომ ხელშეკრულების დადების შემდეგ სადავო უძრავი ქონების პირდაპირ მფლობელად კვლავ ს.მ–ი რჩებოდა და რომ მესაკუთრისგან მინიჭებული გენერალური მინდობილობის საფუძველზე იგივე უფლებამოსილებით სარგებლობდა, რაც მესაკუთრეს გააჩნდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე პალატამ მიიჩნია, რომ ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის დადებული გარიგების მიზანს ნასყიდობის ხელშეკრულების შედგენა წარმოადგენდა და 2012 წლის 27 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებას არ წარმოადგენდა.

6.2.2. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტი სადავოდ ხდიდა ლ.რ–ძესა და ფონდი „ც–ს“ შორის დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებას, რასთან დაკავშირებითაც მიუთითებდა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება თავისი შინაარსით წარმოადგენდა ნასყიდობას გამოსყიდვის უფლებით, ამასთან გ.ა–ის მიერ მიწერილი წერილები ს.მ–ის მეუღლესთან - პ.ქ–თან ადასტურებდა, რომ 29.03.2017 წლის ხელშეკრულება, დადებული ბ.ჭ–ძესა და გ.ა–ს შორის, გ.ა–ის მიერ ს.მ–ზე და მის მეუღლეზე გაცემული სესხის უზრუნველსაყოფად გაფორმდა.

6.2.3. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის ზემოაღნიშნული განმარტება იმ მოტივით, რომ მხარეთა ახსნა-განმარტებებით და საქმეში წარმოდგენილი სალაროს გასავლის ორდერით ცალსახად დგინდებოდა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული გამყიდველის - ლ.რ–ძისა და მყიდველის - ფონდი „ც–ის“ მიზანს სწორედ ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებითი ურთიერთობის წარმოშობა წარმოადგენდა, რაც დასტურდებოდა ს.მ–ზე ნასყიდობის საფასურის გაცემით, ხოლო, მხარეთა შორის სხვა გარიგების არსებობა არ დგინდებოდა.

6.2.4. სააპელაციო პალატამ ასევე, არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება მასზედ, რომ სასამართლოს არ უმსჯელია მხარეთა კეთილსინდისიერებაზე, რადგან საქმეში არსებული მტკიცებულებები უტყუარად ადასტურებდნენ, რომ ნასყიდობების ყოველმა მომდევნო მყიდველმა იცოდა იმ ფაქტის შესახებ, რომ უძრავი ქონების რეალურ მესაკუთრეს - ს.მ–ი წარმოადგენდა და აღნიშნულთან დაკავშირებით განმარტა, რომ მოცემულ დავაზე, მოსარჩელის/აპელანტის მიერ მითითებული არარელევანტური მტკიცებულება - საკუთარი ახსნა-განმარტება, ვერ დაადასტურებდა მოპასუხეთა არაკეთილსინდისიერებას, რადგან არ დგინდებოდა ის ფაქტი, რომ რეესტრის ჩანაწერის წინააღმდეგ შეტანილი იყო საჩივარი და აღნიშნულის შესახებ შემძენისათვის ცნობილი იყო ქონების შეძენამდე.

6.2.5. სააპელაციო პალატის განმარტებით, აპელანტის მოსაზრება მასზედ, რომ მოპასუხე ფონდი „ც–ი“-ის წარმომადგენელი თავის განცხადებაში ნათლად ადასტურებდა იმ გარმეოებას, რომ 2016 წლის 03 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების რეალურ მიზანს სესხის უზრუნველყოფა წარმოადგენდა, რომელიც ბ.ჭ–ძემ ს.მ–ს და მის მეუღლეს ასესხა და 17.03.2017 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება ფონდი „ც–ი“-ს და ბ.ჭ–ძეს შორის არ წარმოადგენდა რეალურ ნასყიდობას, ახალ ფაქტობრივ გარემოებაზე მითითებას წარმოადგენდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება დასაშვები იყო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარე დაადასტურებდა საპატიო მიზეზს პირველი ინსტანციის სასამართლოში მათი წარუდგენლობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოში აღნიშნული დასაშვები იყო მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, კანონით დადგენილი წინაპირობების არსებობისას (სსკ-ის 380-ე მუხლი). ასეთ გარემოებაზე კი, აპელანტი საერთოდ არ უთითებდა.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე ვ.ვ–ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება ან საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

7.1. კასატორის მოთხოვნის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

7.1.1. კასატორის მოსაზრებით, არასწორია სასამართლოს მსჯელობა ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის დადებული გარიგების ნამდვილობის თაობაზე, რადგან ორივე მხარე ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ მათ შორის რეალურად ნასყიდობის ხელშეკრულება არ დადებულა და გაფორმებული ხელშეკრულება მხოლოდ ფორმალობას წარმოადგენდა, რეალური იურიდიული შედეგების წარმოშობის გარეშე. ლ.რ–ძეს, როგორც გადაწყვეტილებაშია მითითებული, შესაგებელიც არ წარმოუდგენია, თუმცა სასამართლომ თვითნებურად, მაინც საპირისპირო პოზიცია გაიზიარა.

7.1.2. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი, 115-ე მუხლი და გვერდი აუარა კეთილსინდისიერების პრინციპის მოქმედებას სამოქალაქო ურთიერთობებში. პალატამ მართალია მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, მაგრამ არასწორად განმარტა მისი ნორმატიული შინაარსი. ამასთან, პალატამ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის მიხედვით, კეთილსინდისიერად არ ჩაითვლება შემძენი, თუ მან იცოდა ან უნდა სცოდნოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო ქონების მესაკუთრე. კეთილსინდისიერების ფაქტი უნდა არსებობდეს ნივთის გადაცემამდე.

7.1.3. კასატორის მითითებით, ლ.რ–ძის შემდეგ ყველა შემძენმა დაზუსტებით იცოდა, რომ ბინა ს.მ–ის საკუთრებას წარმოადგენდა. ამ ფაქტს ადასტურებდა ყველა მოპასუხე, გარდა გ.ა–ისა, რომლის არაკეთილსინდისიერების ფაქტი ისედაც სახეზე იყო. რეალურად გ.ა–მა გაცემული სესხის საგარანტიოდ გადაიფორმა ბინა, თუმცა, შემდეგ ბოროტად ისარგებლა არსებული მოცემულობით. სესხის არსებობის ფაქტი დასტურდებოდა ს.მ–ის მეუღლეს - პ.ქ–სა და გ.ა–ს შორის განხორციელებულ წერილობით მიმოწერაშიც, რაზედაც სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა.

7.1.4. კასატორის განმარტებით, სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია იმ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომელიც წინ უძღოდა ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს შორის გარიგების გაფორმებას და რომ ემსჯელა, აუცილებლად უნდა მიეთითებინა სამოქალქო საპროცესო კოდექსის 81-ე, 82-ე, 83-ე მუხლებზე, რადგან გ.ბ–ძე გ.ა–თან დაკავშირებულ პირს წარმოადგენდა. გ.ბ–ძე გ.ა–მა მოიყვანა, რომლის ჩართულობით გაფორმდა ნასყიდობა გამოსყიდვის უფლებით ხელშეკრულება მასსა და ბ.ჭ–ძეს შორის, რაც რეალურად სესხის ხელშეკრულებას იყო და გამსესხებელს ამ შემთხვევაშიც, გ.ა–ი წარმოადგენდა, რომელმაც შემდეგ უკვე გ.ბ–ძისაგან გადაიფორმა სადავო უძრავი ქონება მოჩვენებითი ნასყიდობის ხელშეკრულებით.

7.1.5. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი. მოპასუხე გ.ა–ს საერთოდ არ განუმარტია თუ რა მიმოწერას აწარმოებდა პ.ქ–თან და თუ ეს სესხის ხელშეკრულება არ იყო, მაშინ რატომ შედგა მათ შორის საუბარი გადახდილ პროცენტებზე.

7.1.6. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნები და მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება მაშინ, როცა გადაწყვეტილების მე-12 პუნქტში მიუთითა ფონდ „ც–ის“ წარმომადგენლის ბ.ჭ–ძის პოზიციაზე, რომ რეალურად 2016 წლის 03 ივნისის ხელშეკრულების მთავარ მიზანს სესხის უზრუნველყოფა წარმოდგენდა, რომელიც ფონდმა „ც–მა“ ს.მ–ს ასესხა.

7.1.7. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ დაარღვია გულმოდგინებისა და გულისხმიერების პრინციპები მაშინ, როდესაც არ გაიზიარა აპელანტის მიერ წარმოდგენილი ახალი ფაქტობრივი გარემოება მასზედ, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის გაფორმებული ხელშეკრულება არ იყო რეალური, ისევე როგორც ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს (ბ.ჭ–ძის ძმა) შორის გაფორმებული გარიგება.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 05 ოქტომბრის განჩინებით, ვ.ვ–ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

9. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

12. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორებს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მხარეთა შორის დავის განხილვისას სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რა ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს მოსარჩელე თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს სამართლებრივი ნორმა, რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რომლის მიღწევაც მხარეს სურს. მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს ვალდებულებაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენებით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს ამა თუ იმ ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს (სუსგ N ას-251-2018, 08.02.2022 წ.).

14. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქმის განმხილველი სასამართლო შეზღუდულია მხოლოდ მხარის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებით, რაც შეეხება სამართლის ნორმების გამოყენებას, სასამართლო, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, ადგენს თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს მხარეთა შორის და ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე აკმაყოფილებს ან არ აკმაყოფილებს სარჩელს. მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის შეფასება შედის სასამართლოს კომპეტენციაში, თუმცა, საქმეზე გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნეს შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულად რეალიზაციის პირობებში. სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა აგებულია რა დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპებზე, პირის დარღვეული ან სადავოდ ქცეული უფლების დაცვა ამავე პირის ნებაზეა დამოკიდებული. მხარეები სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თვითონვე განსაზღვრავენ დავის საგანს და თვითონვე იღებენ გადაწყვეტილებას სარჩელის შეტანის შესახებ (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3-4-ე მუხლები), რაც კანონის მოთხოვნათა დაცვით (ამავე კოდექსის 178-ე მუხლი) უნდა აისახოს მხარეთა მიერ სასამართლოში წარდგენილ სარჩელში (იხ.: სუსგ საქმეებზე: Nას-1163-2018, 08.02.2019 წ.; Nას-495-2020, 23.10.2020 წ).

15. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატის შეფასების საგანს სადავო ხელშეკრულებების, როგორც მოჩვენებითი და თვალთმაქცური გარიგებების ბათილად ცნობის სამართლებრივი წინაპირობების არსებობის შემოწმება წარმოადგენს. კერძოდ, სადავოა მოსარჩელე - ს.მ–სა და მოპასუხე - ლ.რ–ძეს შორის, ასევე, მოპასუხეებს: ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“, ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს, ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს, გ.ბ–ძესა და გ.ა–ს შორის დადებული გარიგებებისას, მხარეთა ნების გამოვლენის ნამდვილობა, რადგან მოსარჩელე სწორედ დასახელებული გარიგებების ბათილად ცნობასა და სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღდგენას ითხოვს.

16. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული გარიგებების ბათილად ცნობის ნაწილში აღიარებითი ხასიათისაა და საკითხის გადაწყვეტისას, ბათილობის საფუძვლის არსებობასთან ერთად, უნდა არსებობდეს სსსკ-ის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული მოსარჩელის მოთხოვნის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი.

17. „დავის მიმართ იურიდიული ინტერესის არსებობის შემოწმება განეკუთვნება სამართლის საკითხს, შესაბამისად, ვიდრე საქმის განმხილველი სასამართლო შეამოწმებდეს სარჩელის საფუძვლიანობას, მნიშვნელოვანია პასუხი გაეცეს მთავარ კითხვებს: აქვს მოსარჩელეს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი დავის მიმართ? უზრუნველყოფს მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ინტერესის დაკმაყოფილებას?...სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი ადგენს აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის განმსაზღვრელ კრიტერიუმებს რომელთაც განეკუთვნება შემდეგი: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა“ (იხ. სუსგ №ას-838-802-2014, 19/03/2015 წ.).

18. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიზანია სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღდგენა (მიკუთვნებითი მოთხოვნა), შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში, შესამოწმებელია უძრავ ნივთზე დადებული თითოეული გარიგების ბათილად ცნობის მიმართ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი.

19. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ კასატორმა (მოსარჩელემ) მასსა და ლ.რ–ძეს შორის გაფორმებული გარიგების მოჩვენებითად კვალიფიკაციის მიზნებისათვის, ძირითად არგუმენტად მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ ლ.რ–ძის განცხადებაზე, რომლითაც იგი ადასტურებს, რომ ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ სადავო უძრავი ქონება არ წარმოადგენდა მის საკუთრებას და რეალური მფლობელი კვლავ ს.მ–ი იყო; ამასთან, კასატორმა ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ლ.რ–ძეს, არც შესაგებელი წარმოუდგენია ს.მ–ის მიერ წამოყენებული მოთხოვნის წინააღმდეგ, რაც მისი აზრით, მასსა და ლ.რ–ძეს შორის გაფორმებული გარიგების ბათილად ცნობის ნაწილში, მოპასუხის მხრიდან სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლის აღიარებას წარმოადგენდა. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, ლ.რ–ძის შემდეგ ყველა შემძენმა დაზუსტებით იცოდა, რომ ბინა რეალურად ს.მ–ის საკუთრება იყო. შესაბამისად, მოპასუხეთა შორის გაფორმებული გარიგებები მოსარჩელის მიერ იმ საფუძლითაც შედავებულია, რომ მოპასუხეები არაკეთისინდისიერ შემძენებს წარმოადგენენ.

20. კასატორის (მოსარჩელის) მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების ფარგლებში, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს, რომ პირველ რიგში, სამართლებრივი შეფასება მიეცეს მოსარჩელის მოთხოვნას ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის გაფორმებული გარიგების ბათილად ცნობის ნაწილში, რადგან მათ შორის დადებული გარიგების თვალთმაქცური ხასიათის ვერ დადასტურება და ფონდი „ც–ის“ კეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევა, მესაკუთრის მიერ ქონების თავისუფლად განკარგვის პრინციპიდან გამომდინარე, არარელევანტურს ხდის ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს, ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს, გ.ბ–ძესა და გ.ა–ს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების ნამდვილობაზე მსჯელობას და გამორიცხავს მოსარჩელისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის მიღწევას (სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღდგენას). ასეთ შემთხვევაში კი, ლ.რ–ძის მიერ სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლის თუნდაც აღიარება, მათ შორის გაფორმებული გარიგების მოჩვენებითი ხასიათის დადასტურება და გარიგების ბათილად ცნობა, ვეღარ გახდება მოსარჩელის ძირითადი მიზნის – უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვების გარანტი და მოსარჩელისათვის სასურველი შედეგის მომტანი.

21. დადგენილია, რომ 2016 წლის 03 ივნისს, ლ.რ–ძესა და ფონდი „ც–ს“ შორის უძრავი ქონების (N .....) ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა, რომლის თანახმად, ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 54 000 აშშ დოლარით. ხელშეკრულების თანახმად, უძრავი ქონება დატვირთულია იპოთეკით სს „ვ.ბ.ჯ–ას“ სასარგებლოდ. დასახელებულ ხელშეკრულებას მოსარჩელე სადავოდ ხდის იმ მოტივით, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაიფარა იპოთეკის ხელშეკრულება, რომელიც უზრუნველყოფდა მისი და მისი მეუღლის პ.ქ–ის ფულადი ვალდებულების შესრულებას გამსესხებლის - ბ.ჭ–ძის წინაშე, რაც მათ შორის სასესხო ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობდა. მითითებული გარემოებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის გაფორმებული გარიგების ბათილად ცნობის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მეორე ნაწილი წარმოადგენს, რომლის მიხედვითაც, თუ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით მხარეებს სურთ სხვა გარიგების დაფარვა, მაშინ გამოიყენება დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები (თვალთმაქცური გარიგება).

22. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისათვის ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია სახელმწიფოს ნებართვაზე, მაშინ ეს უნდა მოწესრიგდეს ცალკე კანონით. დასახელებული ნორმის ნორმატიული შინაარსის მიხედვით, მხარეები სარგებლობენ ხელშეკრულების დადების თავისუფლების პრინციპით. ხელშეკრულების პირობა წინასწარ შემუშავებულ ხასიათს არ ატარებს, მხარეებს შეუძლიათ ნებისმიერ საკითხზე შეთანხმდნენ. ამისათვის მათ არ სჭირდებათ რაიმე ნებართვა ან შინაარსის დაცვა. მთავარია, მათი შეთანხმება არ ეწინააღმდეგებოდეს კანონს, აკმაყოფილებდეს მორალის ფარგლებს და საჯარო წესრიგს არ არღვევდეს. მაგალითად, სამოქალაქო კოდექსის ზოგად დებულებებში განმტკიცებული ნორმების თანახმად (54-56-ე, 81-83-ე მუხლები) ნებისმიერი გარიგება, რომელიც დადებულია დადგენილი წესისა და აკრძალვების, საჯარო წესრიგის ან ზნეობის ნორმების წინააღმდეგ, ასევე მოტყუებით, თვალთმაქცობით ან მოჩვენებით, ბათილია.

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლო თავის არაერთ გადაწყვეტილებაში უთითებს, რომ თვალთმაქცური გარიგების დროს, მართალია, ნების გამოვლენა მიმართულია სამართლებრივი შედეგების დადგომისაკენ, თუმცა, არა იმ ხელშეკრულების შესაბამისად, რომელზეც მხარეები თანხმდებიან. ამგვარი გარიგების მიზანს წარმოადგენს იმ გარიგების დაფარვა, რომლის მიღწევის სურვილი მხარეებს რეალურად გააჩნიათ. ამ შემთხვევაში არსებობს ორი გარიგება, ერთი თვალთმაქცური და მეორე – რომელიც მხარეებმა უშუალოდ გაითვალისწინეს. ამდენად, თვალთმაქცური გარიგება ერთგვარად ფარავს ნამდვილ გარიგებას, შესაბამისად, მას არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი და იგი ბათილია. თუმცა, ამ საფუძვლით გარიგების ბათილობას გარკვეული სპეციფიკურობა ახასიათებს. კანონმდებლის ასეთი დამოკიდებულება განპირობებულია მხარეთა რეალური ნების გათვალისწინებით. ხშირ შემთხვევაში, მხარეები ვერ ერკვევიან, რა შინაარსის ხელშეკრულების გაფორმება სურთ ან კიდევ ვერ ასხვავებენ ერთმანეთისაგან გარიგების სხვადასხვა ტიპებს. სამოქალაქო კოდექსი შესაძლებლობას ანიჭებს ხელშეკრულების სუბიექტებს, გამოასწორონ დაშვებული შეცდომები თვალთმაქცური გარიგების ბათილად ცნობით და მხარეთა შეთანხმების მიმართ გამოიყენონ ის მოთხოვნები, რაც დამახასიათებელია იმ გარიგებისათვის, რომლის მიღწევაც მხარეებს სურდათ (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა 2015 წლის 17 ივნისის, საქმე Nას # 487-461-2015, 2016 წლის 06 ივნისი, საქმე Nას # 743-704-2015, 28.09.2015წ.; ას# 1212-1138-2015)

24. თვალთმაქცური გარიგების დროს ნების გამოვლენის სუბიექტების ნება შეთანხმებულია და მათ განზრახული აქვთ განსაზღვრული სამართლებრივი შედეგის დადგომა, თუმცა, მათი შინაგანი ნება და გამოვლენილი ნება არ ემთხვევა ერთმანეთს. დადებული გარიგებით ისინი ფარავენ სხვა გარიგებას, რომლის დადების ნებაც რეალურად გააჩნიათ. ამ შემთხვევაში, დგება ამ ნორმის საფუძველზე ნების გამოვლენის ბათილობის საკითხი. თვალთმაქცური გარიგების დროს განხილვის საგანია გარიგების მხარეთა მიერ შინაგანი და გარეთ გამოვლენილი ნების ურთიერთმიმართება, ვინაიდან მათ შორის არსებობს შეუსაბამობა (იხ. სუსგ საქმეზე №ას-1142-1088-2014, 23.01.2015 წ.).

25. ამდენად, თვალთმაქცური გარიგების დროს უნდა დადასტურდეს გარემოებები, რომლებიც მიუთითებენ სხვა გარიგების დადების სურვილზე და ამ დაფარული გარიგებისათვის აუცილებელ ყველა წინაპირობის არსებობაზე. ასეთ შემთხვევაში, მოსარჩელის მტკიცების საგანს შეადგენს იმ ფაქტობრივი შემადგენლობის დადასტურება, რაც თვალთმაქცური გარიგების ყველა წინაპირობას მოიცავს. ამგვარ ვითარებაში, მტკიცებითი ფორმა, როგორც წესი, ორიენტირებულია მოწმეთა ჩვენებებზე და წერილობით მტკიცებულებებზე, რაც პირდაპირ ან ირიბად დაადასტურებდა მხარეთა შორის სასესხო ურთიერთობის არსებობას.

26. განსახილველ შემთხვევაში, ზემოაღნიშნული გარიგების თვალთმაქცური ხასიათის სამტკიცებლად, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია მარტოოდენ ზეპირსიტყვიერი ახსნა-განმარტება მასზედ, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის გაფორმებული სადავო გარიგება უზრუნველყოფდა მისი და მისი მეუღლის - პ.ქ–ის ფულადი ვალდებულების შესრულებას გამსესხებლის - ბ.ჭ–ძის წინაშე, რაც საკასაციო პალატის მოსაზრებით სასამართლო გადაწყვეტილებას საფუძვლად ვერ დაედება, რადგან მოსარჩელე პროცესის შედეგით დაინტერესებული მხარეა და შესაბამისად, მისი ახსნა-განმარტება, თუ გამყარებული არაა სხვა რელევანტური მტკიცებულებებით, სანდოობისა და ობიექტურობის ტესტს ვერ ლახავს, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც საქმის მასალებში წარმოდგენილია ს.მ–ისა და ფონდ „ც–ის“ წარმომადგენლის - ბ.ჭ–ძის ხელმოწერით დადასტურებული სალაროს გასავლის ორდერი, რომლითაც ცალსახად დასტურდება, რომ 2016 წლის 03 ივნისს, სწორედ იმავე დღეს, როდესაც ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა და სარეგისტრაციოდ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს წარედგინა, ს.მ–მა ნასყიდობის საფასური - 115 560 ლარი მიიღო (ტ.1, ს.ფ. 156), რაც აშშ დოლართან მიმართებით ლარის ოფიციალური გაცვლითი იმდროინდელი კურსის შესაბამისად, სრულად შეესაბამებოდა ხელშეკრულებაში მითითებულ ნასყიდობის საგნის ღირებულებას - 54000 აშშ დოლარს (1 აშშ დოლარი = 2.1417 ლარს, 03/06/2016 წ.; იხ. https://nbg.gov.ge/monetary-policy/currency). აღნიშნული კი, საფუძველს აცლის კასატორის მოსაზრებას მასზედ, სადავო ხელშეკრულება რეალურად სესხის უზრუნველყოფას წარმოადგენდა.

27. ის გარემოება, რომ ნასყიდობის საფასური 115 560 ლარი სალაროს გასავლის ორდერის თანახმად ს.მ–მა მიიღო და არა ლ.რ–ძემ, ვერ შეცვლის ზემო აბზაცებში განვითარებულ მსჯელობას, რადგანაც დადგენილია, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის ხელშეკრულების გაფორმებისას, ს.მ–ი მოქმედებდა როგორც გამყიდველის - ლ.რ–ძის მინდობილი პირი (ტ.1, ს.ფ. 154-155), რომელსაც 2016 წლის 20 მაისს გაცემული მინდობლობის თანახმად, სრული უფლებამოსილება ჰქონდა გაეფორმებინა მსგავსი ტიპის ხელშეკრულება და ასევე, მიეღო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხაც (ტ.1, ს.ფ. 26-28). რაც შეეხება ბ.ჭ–ძეს, იგი 2013 წლის 10 ივნისს გაცემული მინდობილობის საფუძველზე მოქმედებდა, როგორც ფონდ „ც–ი“-ის ხელმძღვანელის - ჟ.ჯ–ის მინდობილი პირი (ტ.1, ს.ფ. 153), რაც საფუძველს აცლის მოსარჩელის მოსაზრებას მასზედ, რომ ფონდი „ც–ი“ გამსესხებლის - ბ.ჭ–ძის არაპირდაპირ საკუთრებაში არსებული კომპანიაა და სადავო გარიგება ფონდ „ც–თან“ სწორედ ბ.ჭ–ძის წინაშე ნაკისრი ფულადი ვალდებულების შესრულებას უზრუნველყოფდა.

28. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს, რომ სამოქალაქო სამართალში, სახელშეკრულებო პირობების თავისუფლად განსაზღვრის პრინციპიდან გამომდინარე, კონტრაჰენტი პირები შებოჭილი არ არიან ნასყიდობის ფასის განსაზღვის საკითხში, რაც შესაძლოა აღემატებოდეს საბაზრო ღირებულებას, ან პირიქით, მასზე მცირეც იყოს, თუმცა, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, გარიგების თვალთმაქცური ხასიათის სამტკიცებლად, დასადგენ გარემოებათა წრეს შესაძლოა განეკუთვნებოდეს ქონების რეალურ საბაზრო ღირებულებასთან ნასყიდობის ფასის გონივრული შესაბამისობის საკითხიც. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არათუ არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება (ექსპერტის, სპეციალისტის, აუდიტის დასკვნა) იმისა, რომ მყიდველმა სადავო ქონება საბაზრო ღირებულებაზე დაბალ ფასად შეიძინა, არამედ, რეალურ საბაზრო ღირებულებასა და ნასყიდობის ფასს შორის რაიმე შეუსაბამობაზე, არც კი მიუთითებია.

29. ზემოაღნიშნულ გარემოებასთან ერთად, უმნიშვნელოვანესია ყურადღება მიექცეს მოსარჩელის აპელირებას მასზედ, რომ იგი დღემდე ფლობს სადავო უძრავ ქონებას. ამ მიმართებით, პალატა განმარტავს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობას ეჭვქვეშ ვერ დააყენებს ის ფაქტი, რომ ნასყიდობის საგანს მყიდველები არ დაუფლებიან, რადგან ნასყიდობა კონსენსუალური ხელშეკრულებაა, რომლის ნამდვილობა დაკავშირებულია ხელშეკრულების არსებით პირობებზე მხარეთა შეთანხმებასთან და არა ნივთის გადაცემასთან. ამ ტიპის ხელშეკრულების ნამდვილობისთვის საკმარისია მხოლოდ ორი ურთიერთშემხვედრი ნების გამოვლენა. გარდა ამისა, განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ გ.ა–მა სასამართლოს სარჩელით მიმართა და მოითხოვა ს.მ–ის უკანონო მფლობელობიდან სადავო უძრავი ქონების გამოთხოვა იმ მოტივით, რომ იგი სადავო უძრავ ქონებაში შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ცხოვრობს, რაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით, დაკმაყოფილდა კიდეც. შესაბამისად, დასახელებული გადაწყვეტილება ცხადყოფს, რომ შემძენმა სწორედ მოსარჩელის კანონსაწინაღმდეგო ქმედების - ხელშეშლის გამო ვერ ისარგებლა საკუთარი უძრავი ქონებით.

30. ამდენად, მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის თანაბრად გადანაწილების საფუძველზე, სესხის ხელშეკრულების არსებობის მტკიცება მოსარჩელეს, ხოლო მოპასუხეს - ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებობის დადასტურების ვალდებულება ეკისრებოდა. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ მხარემ მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი ვერ დასძლია, კერძოდ ვერ წარმოადგინა რელევანტური წერილობითი მტკიცებულებები და ვერ შეძლო სხდომაზე მოწმეთა გამოცხადების უზრუნველყოფა, შესაბამისად, ვერ შეძლო დაედასტურებინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის გაფორმებული სადავო ხელშეკრულება თვალთმაქცურ ხასიათს ატარებდა და რომ იგი მხოლოდ სესხის უზრუნველყოფისთვის უკეთესი სამართლებრივი გარანტიების შექმნას ემსახურებოდა.

31. გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს ფონდი „ც–ის“ არაკეთილსინდისიერ შემძენად მიჩნევის თაობაზე და აღნიშნულთან დაკავშირებით განმარტავს, რომ კეთილსინდისიერი შემძენის უფლებების დაცვის საკითხს, სამოქალაქო კოდექსი სამოქალაქო ბრუნვის სიმყარისა და სტაბილურობის ინტერესების გათვალისწინებით წყვეტს; კერძოდ, 185-ე მუხლი ქცევის შემდეგ წესს ადგენს: შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე (არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის ის ნორმატიული შინაარსი, რომლის თანახმადაც, „გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში“, იმ შემთხვევაში, როდესაც რეესტრის ჩანაწერის წინააღმდეგ შეტანილია საჩივარი და ეს ფაქტი შემძენისათვის ცნობილია - საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის გადაწყვეტილება 17.10.2017. №3/4/550).

31.1. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კეთილსინდისიერი შემძენის უფლებრივი მდგომარეობა სამოქალაქო ბრუნვის მექანიზმში საჯარო რეესტრის სპეციფიკური დანიშნულებით არის გამოწვეული. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. სამოქალაქო ბრუნვის კეთილსინდისიერება მის მონაწილეთა კეთილსინდისიერებაა, ეს კი, ბრუნვის მონაწილეებისადმი სანდოობას გულისხმობს. აღნიშნული, ურთიერთობის მონაწილეთა მხრიდან ერთმანეთის მიმართ თვალდახუჭულ ნდობას არ ნიშნავს. იგი აუცილებლად გულისხმობს წინდახედულების გონივრულ მასშტაბს, რისი გარანტიც საჯარო რეესტრი და მისი ჩანაწერებია. შესაბამისად, ამგვარი კატეგორიის დავების განხილვისას, შემძენის კეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენის მიზნებისთვის სასამართლომ უნდა დაადგინოს, იცოდა, თუ არა მან ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ და გაითვალისწინოს შემძენის შესაძლებლობანი რეესტრის არასწორი ჩანაწერის ცოდნასთან მიმართებით. სწორედ ამ გარემოებათა გამოკვლევას უნდა ეფუძნებოდეს დასკვნა შენაძენის ნამდვილობისა და მისი დაცვის მიზანშეწონილობის თაობაზე. ამდენად, საჯარო რეესტრი, ერთი მხრივ, სამოქალაქო ბრუნვის გარანტის ფუნქციას ასრულებს, ხოლო, მეორე მხრივ, იგი სრულ კონსენსუსშია სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებულ ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპთან. კონფლიქტი წარმოიშობა მაშინ, როდესაც რეესტრში რეგისტრირებული უფლება ამ უფლების ნამდვილ შინაარსს არ შეესაბამება, ხოლო მესამე პირისათვის ეს ფაქტი უცნობია. რა თქმა უნდა, საჯარო რეესტრის სამსახურს, როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოს, ევალება დაარეგისტრიროს ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე ნამდვილი, კანონიერ საფუძველზე წარმოშობილი უფლებები, თუმცა, რეესტრის სამსახურის მიერ განხორციელებული ადმინისტრაციული წარმოება სხვაგვარი დაშვების ალბათობას არ გამორიცხავს (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკა საქმეებზე Nას-189-182-2013 და №ას-1089-1009-2017).

32. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით ფონდი „ც–ის“ არაკეთილსინდისიერება დადასტურებული არ არის. კერძოდ, დადგენილია, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის სადავო გარიგების გაფორმებისას, სადავო უძრავი ქონება ლ.რ–ძის სახელზე იყო რეგისტრირებული. აპელანტი ვერ უთითებს ვერცერთ რელევანტურ მტკიცებულებაზე, რომელიც დაადასტურებდა, რომ ფონდმა „ც–მა“ სადავო ხელშეკრულების გაფორმების დროს, რეესტრის ჩანაწერის სადავოობის ან/და უსწორობის თაობაზე იცოდა ანდა გონივრული წინდახედულების ფარგლებში მას შეეძლო სცოდნოდა აღნიშნული.

33. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან არ დასტურდება ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის 2016 წლის 03 ივნისს გაფორმებული გარიგების თვალთმაქცური ხასიათი და ამავდროულად, მოპასუხე - ფონდი „ც–ის“ ინტერესები დაცულია სსკ-ის 185-ე და 312-ე მუხლებით დადგენილი კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტით, მათ შორის გაფორმებული სადავო გარიგება მიიჩნევა ნამდვილ გარიგებად და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

34. ზემოაღნიშნულ აბზაცში განვითარებული მსჯელობის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არარელევანტურია ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს, ბ.ჭ–ძესა და გ.ბ–ძეს, გ.ბ–ძესა და გ.ა–ს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების ნამდვილობის შეფასება იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია, რომ ფონდმა „ც–მა“ სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრება ნამდვილი უფლების საფუძველზე მოიპოვა. ამ თვალსაზრისით, მნიშვნელოვანია, რომ საკუთრების უფლება დაცულია საქართველოს კონსტიტუციის 19.1 მუხლით და ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველის დამატებითი ოქმის 1-ლი მუხლით, რომლის თანახმად, ყოველ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს აქვს თავისი საკუთრების შეუფერხებელი სარგებლობის უფლება. მხოლოდ საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის შეიძლება ჩამოერთვას ვინმეს თავისი საკუთრება კანონითა და საერთაშორისო სამართლის ზოგადი პრინციპებით გათვალისწინებულ პირობებში. ამასთან, წინარე დებულებები არანაირად არ აკნინებს სახელმწიფოს უფლებას, გამოიყენოს ისეთი კანონები, რომელთაც ის აუცილებლად მიიჩნევს საერთო ინტერესების შესაბამისად საკუთრებით სარგებლობის კონტროლისათვის, ან გადასახდებისა თუ მოსაკრებლების ან ჯარიმების გადახდის უზრუნველსაყოფად. ამასთან, სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს მესაკუთრის მიერ ქონების თავისუფლად განკარგვის პრინციპს.

35. რაც შეეხება ს.მ–სა და მოპასუხე - ლ.რ–ძეს შორის, 2012 წლის 27 მარტს გაფორმებული გარიგების ბათილობის საკითხს, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების შედეგად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სამართლებრივად მოსარჩელე გარიგების მოჩვენებით ხასიათზე აპელირებს. მოჩვენებით დადებული გარიგების ბათილად ცნობის საკითხს კი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილი არეგულირებს, რომლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს.

36. იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება, მიიჩნიოს მოჩვენებით გარიგებად, აუცილებელია ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას. ამ მხრივ, მეტად დიდი მნიშვნელობა გააჩნია პრეზუმფციებისა და მტკიცების ტვირთის სწორად განსაზღვრას, თუმცა, განსახილველ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების გარეშე, მოსარჩელეს უარი უნდა ეთქვას ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე იურიდიული ინტერესის არარსებობის საფუძვლით, კერძოდ:

36.1. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი აღიარებითი სარჩელის ლეგალურ დეფინიციას შეიცავს, რომლის თანახმადაც, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს. აღიარებითი სარჩელი, სრულად უნდა შეესაბამებოდეს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლით განსაზღვრულ ფორმალურ და შინაარსობრივ მოთხოვნებს, თუმცა ამავე მუხლის პირველი ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტით დაწესებულია დამატებითი მოთხოვნა ამ ტიპის სარჩელებისათვის - იურიდიული ინტერესი, რომელსაც სასამართლო სარჩელის დასაშვებობისას ფორმალურსამართლებრივი თვალსაზრისით ამოწმებს, ხოლო, დაშვების შემთხვევაში, სწორედ ამ ინტერესის ნამდვილობაზეა დამოკიდებული სარჩელის წარმატებულობა.

36.2. გასათვალისწინებელია, რომ იურიდიული ინტერესი არ განისაზღვრება მხოლოდ პირის სუბიექტური დამოკიდებულებით, ანუ მხოლოდ მისი სურვილით, არამედ აუცილებელია მისი ობიექტური მხარეც. ობიექტური თვალსაზრისით, ინტერესი მოიცავს შედეგებს, რომელიც კონკრეტული მოთხოვნის დაკმაყოფილების შედეგად ობიექტურად მიღწევადი უნდა იყოს.

36.3. საკასაციო პალატა, საკითხის სრულყოფის მიზნით მოიშველიებს „ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის“ ევროპულ კონვენციას, რომლის მე-6 მუხლით რეგულირებულია სამართლიანი სასამართლოს კონცეფცია. კონვენციის აღნიშნული დათქმა, ევროსასამართლოს პრეცედენტული პრაქტიკის თანახმად, ექვემდებარება ფართო განმარტებას და არა მხოლოდ საქმის მიუკერძოებელ განხილვას, არამედ სამართლიან გადაწყვეტასაც მოიცავს, რაც თავისთავად მიანიშნებს იმაზე, რომ მართლმსაჯულების განხორციელებას არ უნდა ჰქონდეს ფორმალური ხასიათი, არამედ, სამართალწარმოების მიზანი დარღვეული უფლების ეფექტურ და რეალურ დაცვაზეა ორიენტირებული, რაც ეროვნული სასამართლოს მიერ საკითხის ამომწურავ გადაწყვეტაზე მიანიშნებს და არა ფორმალური ხასიათის სამართალწარმოებაზე, რომელსაც დავის აღმოფხვრა შედეგად არ მოჰყვება (Apostol v. Georgia; §37).

36.4. განსახილველ შემთხვევაში, წინამდებარე განჩინების 33-ე აბზაცით დადგენილია, რომ ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის, 2016 წლის 03 ივნისს გაფორმებული გარიგება არ წარმოადგენს ბათილ გარიგებას და იგი ნამდვილია. შესაბამისად, ს.მ–სა და ლ.რ–ძეს შორის 2012 წლის 27 მარტს გაფორმებული გარიგების მოჩვენებითი ხასიათის დადასტურებისა და გარიგების ბათილად ცნობის პირობებშიც კი, ვერ მიიღწევა მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი - უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების აღდგენა. ამდენად, რომც დავუშვათ ვარაუდი ამ ნაწილში სარჩელის წარმატების თაობაზე, იგი მატერიალური სარგებლის მომტანი მოსარჩელეთათვის მაინც ვერ იქნება.

37. გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს ყურადღება გაამახვილოს კასატორის იმ მოსაზრებაზე, რომ სააპელაციო პალატამ დაარღვია გულმოდგინებისა და გულისხმიერების პრინციპები მაშინ, როცა არ გაიზიარა აპელანტის მიერ წარმოდგენილი ახალი ფაქტობრივი გარემოება - ბ.ჭ–ძის განცხადებაში მოყვანილი ფაქტები, რითაც დასტურდებოდა, რომ 2016 წლის 03 ივნისის ხელშეკრულება, გაფორმებული ლ.რ–ძესა და ფონდ „ც–ს“ შორის, არ იყო რეალური, ისევე როგორც ფონდ „ც–სა“ და ბ.ჭ–ძეს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა პირველ რიგში აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად მიუთითა საპროცესო კოდექსის იმ დანაწესზე, რომლის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარე დაადასტურებს საპატიო მიზეზს პირველი ინსტანციის სასამართლოში მათი წარუდგენლობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოში აღნიშნული დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, კანონით დადგენილი წინაპირობების არსებობისას (სსკ-ის 380-ე მუხლი). ასეთ გარემოებაზე კი, აპელანტი საერთოდ არ უთითებდა.

37.1. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო საქართველოში სასამართლო სისტემის მნიშვნელოვანი რგოლია, რომელიც განიხილავს მხარეთა მიერ სადავოდ მიჩნეული პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერებასა და დასაბუთებულობას. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს სააპელაციო წარმოების წესსა და ფარგლებს, ამავე დროს, იმპერატიულად ადგენს, რომ სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილია, სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება შეამოწმოს მხოლოდ იმ ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით და იმ მტკიცებულებებით, რომლებიც წარდგენილი იყო და შემოწმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში. ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების წარდგენა სააპელაციო სასამართლოში მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ გამონაკლის შემთხვევებშია დასაშვები (არასრული (შეზღუდული) აპელაცია) (იხ.: სუს-ს დიდი პალატის 2016 წლის 17 მარტის განჩინება საქმეზე №ას-121-117-2016).

37.2. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ არ ხდის სააპელაციო პალატის განმარტებას მასზედ, რომ ბ.ჭ–ძის განცხადებასა და მასში მითითებულ ფაქტებზე აპელირება, ახალ ფაქტობრივ გარემოებაზე მითითებას წარმოადგენდა, რომელიც დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარე დაადასტურებს საპატიო მიზეზს პირველი ინსტანციის სასამართლოში მათი წარუდგენლობის თაობაზე, რაც აპელანტს არ განუხორციელებია თუმცა, მიიჩნევს, რომ პალატის მხრიდან დასახელებული გარემოების გაზიარებაზე უარის თქმა, გულმოდგინებისა და გულისხმიერების პრინციპების დარღვევას წარმოადგენდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ გულმოდგინებისა და გულისხმიერების პრინციპით მოქმედება არ გულისხმობს სასამართლოს მხრიდან საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევას და რომელიმე მხარისათვის უპირატესობის მინიჭებით შეჯიბრებითობის პრინციპის უგულვებელყოფას.

37.3. საპროცესო კოდექსით დადგენილი მოწესრიგება, რომელიც იმპერატიულად ადგენს ფორმალურ წესებს, სავალდებულოა არა მხოლოდ მხარეებისათვის, არამედ სასამართლოსათვისაც და ამ რეგულაციების შეცვლა ან განსხვავებული ინტერპრეტაცია მხარეთა ნებაზე ან სასამართლოს მიხედულებაზე ვერ იქნება დამოკიდებული. შესაბამისად, არარელევანტურია კასატორის მითითება სააპელაციო პალატის მხრიდან გულმოდგინებისა და გულისხმიერების პრინციპების დარღვევის თაობაზე იმ პირობებში, როდესაც თავადაც არ ხდის სადავოდ ახალი ფაქტობრივი გარემოებისა და ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულების საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით წარმოუდგენლობის თაობაზე. ამასთან, აპელანტს არც საპატიო მიზეზებზე მიუთითებია, თუ რის გამო არ წარადგინა ახალი ფაქტები და მტკიცებულებები პირველი ინსტანციის სასამართლოში, რაც იმას მოწმობს, რომ თავად არ გამოუჩენია მოსარჩელეს გულმოდგინება და გულისხმიერება მის მიერ აღძრულ სარჩელთან დაკავშირებით.

38. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03).

39. ყოველივე ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს საქმეში არსებული სადავო საკითხი; ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

40. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

41. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

42. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

43. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

44. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ.ვ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე რევაზ ნადარაია

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე