თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მიქაბერიძე, გიორგი მიქაუტაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი (მოსარჩელე) - მ. კ–ძე
მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - დ. კ–ძე, ე. კ–ძე
დავის საგანი - ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, უძრავ ნივთებზე მესაკუთრედ ცნობა, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, თანხის დაკისრება
გასაჩივრებული განჩინებები - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 მაისის განჩინება, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინება
კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
აღწერილობითი ნაწილი:მ. კ–ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ხ.დ–ის, დ. კ–ძისა და ე. კ–ძის მიმართ და მოითხოვა ხ.დ–ისათვის 25000 აშშ დოლარის დაკისრება; ხ.დ–ის სახელზე რიცხული, № ..... და № ...... საკადასტრო კოდების მქონე უძრავი ნივთების ½ წილის მესაკუთრედ ცნობა; ხ.დ–სა და დ. კ–ძეს შორის 2019 წლის 14 იანვარს დადებული, № ..... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების ½ ნაწილში ბათილად ცნობა და მოსარჩელის ამავე ქონების ½ წილის მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობა; მ. კ–ძეს, დ. კ–ძესა და ე. კ–ძეს შორის 2012 წლის 26 დეკემბერს დადებული, № ..... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობა; № ..... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის დ. კ–ძისა და ე. კ–ძის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.
მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1997 წლის 28 ივნისიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა ხ.დ–თან, რა დროსაც მათ შეეძინათ ორი შვილი: დ. კ–ძე და ე. კ–ძე. ქორწინების განმავლობაში, 2008 წლის 11 მარტს, ხ.დ–მა მოსარჩელის ფულადი სახსრებით შეიძინა თბილისში, ....... ქუჩაზე მდებარე მიწის ნაკვეთი, ხოლო უძრავი ნივთის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა ხ.დ–ი. 2015 წლის 23 ოქტომბრის ხელშეკრულებით მიწის ნაკვეთი ხ.დ–მა, განსაზღვრული ვალდებულებებით, საკუთრებაში გადასცა შპს „ე–ს“, ხოლო ამავე ხელშეკრულებაში 2018 წლის 1 ოქტომბერს შეტანილი ცვლილების საფუძველზე - შპს „ა–ამ“ აიღო ხ.დ–ის მიმართ კომპენსაციის - 50000 აშშ დოლარის გადახდის, 60 მ2 ფართის მქონე ბინის და ავტოსადგომის გადაცემის ვალდებულება. შედეგად, ხ.დ–მა მართლაც მიიღო კომპენსაცია და უძრავი ქონება. გარდა ამისა, ხ.დ–მა მოსარჩელის სახსრებით 2004 წლის 29 აპრილს შეიძინა № ...... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთი, რომელიც 2019 წლის 14 იანვარს შვილს აჩუქა. მოსარჩელის განმარტებით, ვინაიდან ჩამოთვლილი ქონება შეძენილი იყო ქორწინების განმავლობაში, ნივთების ½ წილის მესაკუთრედ სწორედ მოსარჩელე უნდა იქნეს ცნობილი. ამასთან, მოსარჩელემ დამატებით აღნიშნა, რომ ის აქტიურად იყო ჩართული თბილისში, ..... ქუჩაზე მდებარე მიწის ნაკვეთის ყიდვასთან და მშენებარე ბინასთან დაკავშირებულ მოლაპარაკებებში და მასა და ხ.დ–ს შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება, რომ ინვესტორის მიერ მშენებლობის დასრულებისა და ფართების საკუთრებაში გადაცემის შემდეგ 60 მ2 ბინას და ავტოსადგომს მოპასუხე მოსარჩელეს ოფიციალურად გადაუფორმებდა.
რაც შეეხება მ. კ–ძეს, დ. კ–ძესა და ე. კ–ძეს შორის 2012 წლის 26 დეკემბერს დადებულ ჩუქების ხელშეკრულებას, მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მან ნივთი შვილებს ფორმალურად აჩუქა. გარდა ამისა, ჩუქების ხელშეკრულების დადების შემდეგ მოსარჩელე მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ მითითებული ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და უძრავი ნივთის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა მოითხოვა.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და აღნიშნეს, რომ სასარჩელო მოთხოვნები უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია. გარდა ამისა, მოპასუხეებმა სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობაზეც მიუთითეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. კ–ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლომ მეუღლეთა თანასაკუთრებასთან დაკავშირებით წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნები ხანდაზმულად მიიჩნია, რადგან მხარეთა განქორწინებიდან სარჩელის წარდგენამდე გასული იყო სამწლიანი ვადა. ამასთან, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა თბილისში, ....... ქუჩაზე მდებარე უძრავი ნივთის განაწილებასთან დაკავშირებით ზეპირი შეთანხმება. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხეებმა ეს გარემოება სადავოდ გახადეს, ხოლო მხოლოდ მოწმის ჩვენებით მსგავსი შეთანხმების არსებობა დადასტურებულად ვერ იქნებოდა მიჩნეული.
მ. კ–ძეს, დ. კ–ძესა და ე. კ–ძეს შორის 2012 წლის 26 დეკემბერს დადებულ ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ნების თავისუფალი გამოვლენის საფუძველზე გადასცა უძრავი ქონება შვილებს, რის გამოც აღნიშნული ჩუქების ხელშეკრულება წარმოადგენდა ნამდვილ გარიგებას. ჩუქების ხელშეკრულების დადების შემდეგ მოსარჩელის მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში აღმოჩენა კი სასამართლომ დადასტურებულად არ მიიჩნია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება მ. კ–ძემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.
2021 წლის 8 თებერვალს გარდაიცვალა მოპასუხე ხ.დ–ი, რომლის უფლებამონაცვლეებად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით, ცნობილ იქნენ დ. კ–ძე და ე. კ–ძე.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 მაისის განჩინებით მ. კ–ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ–ძემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლოს უნდა დაედგინა მ. კ–ძესა და ხ.დ–ს შორის თანასაკუთრების გაყოფასთან დაკავშირებით შეთანხმების არსებობა, რამდენადაც ხსენებული გარემოებები დადასტურებულია საქმეზე დაკითხული მოწმეთა ჩვენებებით. ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად დაუკავშირა ყოფილი მეუღლის მიმართ წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადის ათვლა განქორწინების მომენტს, რადგან მხარეებმა განქორწინების შემდეგაც განაგრძეს თანაცხოვრება. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 ივლისის №ას-903-865-2014 განჩინებას.
კასატორი, შვილებისთვის უძრავი ნივთის ჩუქებასთან დაკავშირებით, აღნიშნავს, რომ ჩუქების ხელშეკრულება მოჩვენებითი იყო, ამდენად, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი. გარდა ამისა, კასატორი ჩუქების ხელშეკრულების დადების შემდეგ მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში აღმოჩენაზე მიუთითებს.
კასატორი, ასევე, სადავოდ ხდის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინებას, რომლითაც უარი ეთქვა მოწმეთა დაკითხვისა და საქმეზე ახალი მტკიცებულებების დართვის თაობაზე შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 28 ივლისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
სამოტივაციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლო, საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ მ. კ–ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხებს წარმოადგენს განქორწინებულ მეუღლეთა საკუთრების გაყოფა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის წინაპირობების არსებობა.
საკასაციო პალატა თავდაპირველად შეაფასებს განქორწინებულ მეუღლეთა ქონების გაყოფასთან დაკავშირებით წარმოდგენილი სასარჩელო მოთხოვნების საფუძვლიანობას, რასთან დაკავშირებითაც მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვითაც, მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. იმავე კოდექსის 1164-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეთა საერთო ქონება თითოეული მეუღლის მოთხოვნით შეიძლება გაიყოს როგორც ქორწინების განმავლობაში, ისე მისი შეწყვეტის შემდეგ. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 1171-ე მუხლის შესაბამისად, განქორწინებულ მეუღლეთა თანასაკუთრების ქონების გაყოფის თაობაზე მოთხოვნებისათვის დადგენილია ხანდაზმულობის სამწლიანი ვადა. სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კი, ხანდაზმულობის ვადა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. ამრიგად, „სამოქალაქო კოდექსის 1171-ე მუხლის საფუძველზე, ხანდაზმულობის ვადის დენის დაწყების ობიექტური მომენტი განქორწინების რეგისტრაციაა, ვინაიდან, განქორწინებული მეუღლეებისათვის იმთავითვე ცნობილი უნდა იყოს მოთხოვნის უფლების არსებობის თაობაზე, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც მხარეებს შორის ქონებრივი დავის არსებობა-არარსებობა ერთ-ერთი კრიტერიუმია, რაც განსაზღვრავს განქორწინების საკითხის გადაწყვეტის წესს“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 დეკემბრის №ას-531-505-2013 გადაწყვეტილება). საგულისხმოა, რომ ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ სარჩელის წარმოდგენა, მოპასუხის მიერ მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე მითითების შემთხვევაში, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საკმარის საფუძველს წარმოადგენს.
განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მ. კ–ძე და ხ.დ–ი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1997 წლის 28 ივნისიდან 2016 წლის 16 მაისამდე. ამასთან, განქორწინების შემდეგ მხარეებს ჰქონდათ კონფლიქტური ურთიერთობა, რასაც ადასტურებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებაც შემაკავებელი ორდერის დამტკიცების შესახებ (მოძალადე - მ. კ–ძე, მსხვერპლი - ხ.დ–ი). სარჩელი კი სასამართლოში, ხ.დ–ის წინააღმდეგ, ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონების გაყოფის მოთხოვნით, წარმოდგენილია 2019 წლის 29 აგვისტოს. ამდენად, სარჩელის წარმოდგენის მომენტისთვის გასული იყო განქორწინებული მეუღლეების ქონების გაყოფის შესახებ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის სპეციალური, სამწლიანი ვადა.
რაც შეეხება კასატორის მიერ მითითებულ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 22 ივლისის №ას-903-865-2014 განჩინებას, დასახელებული და წინამდებარე საქმეების ფაქტობრივი გარემოებები არსებითად განსხვავდება ერთმანეთისგან, ვინაიდან №ას-903-865-2014 საქმეში, განქორწინების მიუხედავად, ყოფილი მეუღლეები სადავო ბინაში წლების განმავლობაში, ერთ-ერთი მათგანის გარდაცვალებამდე, ერთად ცხოვრობდნენ; სასამართლოში დავა კი გარდაცვლილი მეუღლის მემკვიდრეებმა დაიწყეს. ამრიგად, უსაფუძვლოა კასატორის არგუმენტი, რომ სააპელაციო პალატის განჩინება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.
საკასაციო პალატა, ასევე, ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას მოსარჩელესა და ხ.დ–ს შორის თბილისში, ....... ქუჩაზე მდებარე უძრავი ნივთის განკარგვასთან დაკავშირებით ზეპირი შეთანხმების არსებობის თაობაზე, რადგან მსგავსი შეთანხმების არსებობის მტკიცების ტვირთი კასატორმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ დაძლია.
რაც შეეხება მ. კ–ძეს, დ. კ–ძესა და ე. კ–ძეს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობას, მოსარჩელე ხელშეკრულებას ორი განსხვავებული სამართლებრივი საფუძვლით ხდის სადავოდ: 1. ის მიუთითებს, რომ ჩუქების ხელშეკრულება მოჩვენებითი იყო; 2. მოსარჩელის განმარტებით, ჩუქების ხელშეკრულების დადების შემდეგ მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა.
საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება). დასახელებული ნორმა ეხება შემთხვევებს, როდესაც „როგორც ნების გამომვლენი, ასევე, მისი მიმღები მოქმედებენ იმ განზრახვის გარეშე, რომ ამ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს. ყოველივე აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ მოჩვენებით გარიგებას ახასიათებს მოჩვენებითი ნების გამოვლენის შესახებ მხარეთა „ურთიერთშეთანხმება“, „გარიგება“. ამ შემთხვევაში, ორივეს გაცნობიერებული აქვს, რომ მათ მიერ ასეთი ნების გამოვლენას იურიდიული შედეგი არ მოჰყვება. მყარად დადგენილი სასამართლო პრაქტიკის მიხედვით, მოჩვენებითი გარიგების დადება უკავშირდება მესამე პირებთან არსებულ ურთიერთობას (მაგალითად, მოჩვენებითი გარიგების დადების ერთ-ერთ მოტივს შეიძლება, წარმოადგენდეს მესამე პირის მოტყუება, პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდება და ა.შ). მითითებული გარემოებების დადასტურება ეკისრება პირს, რომელიც ითხოვს ამ საფუძვლით გარიგების ბათილობას, რადგან, თუნდაც მოსარჩელე უთითებდეს გარიგების ერთი მხარის არაკეთილსინდისიერებაზე, ივარაუდება, რომ გარიგების მეორე მხარე მოქმედებდა კეთილსინდისიერად, რისი გაქარწყლება, ევალება მოსარჩელეს“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 6 ივლისის №ას-97-2021 განჩინება).
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, მართალია, კასატორის განმარტებით, მან ჩუქების ხელშეკრულება დადო ფორმალურად, მოჩვენებითად, მაგრამ მან ვერ დაადასტურა გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევის აუცილებელი წინაპირობა - მეორე მხარის არაკეთილსინდისიერება, რომ მეორე მხარესაც გაცნობიერებული ჰქონდა გარიგების მხოლოდ ფორმალური ხასიათი და არ მოქმედებდა გარიგებით იურიდიული შედეგის მიღწევის - ქონებაზე საკუთრების წარმოშობის მიზნით.
რაც შეეხება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 530-ე მუხლის გამოყენებას, დასახელებული მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ჩუქების შემდეგ მჩუქებელი მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდა და არ შეუძლია საკუთარი თავის ან მის კმაყოფაზე მყოფი პირების რჩენა, მას უფლება აქვს დასაჩუქრებულს მოსთხოვოს გაჩუქებული ნივთი, თუ ეს უკანასკნელი რეალურად არსებობს და დაბრუნება დასაჩუქრებულს არ ჩააყენებს მძიმე მდგომარეობაში. იმავე ნორმის მეორე ნაწილის თანახმად კი, გაჩუქებული ნივთის გამოთხოვა არ შეიძლება, თუ გამჩუქებელმა განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით ჩაიგდო თავი მძიმე მდგომარეობაში. ამდენად, მჩუქებელმა უნდა დაადასტუროს, რომ ჩუქების ხელშეკრულების დადების შემდეგ აღმოჩნდა ისეთ მძიმე ფინანსურ მდგომარეობაში, როდესაც არ შეუძლია თავის ან მის კმაყოფაზე არსებული პირების რჩენა და ასეთი მდგომარეობა მისი ბრალით არ არის გამოწვეული. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებებს, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მითითებული მუხლის გამოყენებისთვის აუცილებელი წინაპირობების არსებობა; მოსარჩელის საკუთრებაში უძრავი ნივთების არარსებობა ხსენებული ნორმის გამოყენებისთვის საკმარის საფუძველს არ ქმნის.
კასატორის მიერ სადავოდ ქცეულ, 2022 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინებებთან დაკავშირებით კი, რომლითაც აპელანტს უარი ეთქვა დამატებითი მტკიცებულებების საქმეზე დართვასა და მოწმეთა დაკითხვაზე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ახალ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე მითითება დაუშვებელია, როდესაც მხარეს შეეძლო მათი წარდგენა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას, მაგრამ არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა. ამრიგად, მხოლოდ ობიექტურად გამართლებულ შემთხვევებში შეიძლება, მხარემ წარადგინოს სააპელაციო სასამართლოში ახალი მტკიცებულებები, როდესაც დაადასტურებს მათი პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენის, მხარისგან დამოუკიდებელი მიზეზებით, შეუძლებლობას. ამდენად, მ. კ–ძეს მართებულად ეთქვა უარი ახალი მტკიცებულებების სააპელაციო სასამართლოში წარდგენაზე.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი და წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრულ, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, ვინაიდან: საქმე არ მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ასევე, არ ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი; სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული, საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა.
სარეზოლუციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. კ–ძის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 მაისის განჩინება;
3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინება;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ა. წულაძე
მოსამართლეები: ლ. მიქაბერიძე
გ. მიქაუტაძე
