საქმე №ას-591-2022 16 სექტემბერი, 2022 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – მ. გ-ა, ლ. რ-ლი (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ვ. ც-ლი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 მარტის განჩინება და ამავე თარიღის საოქმო განჩინება შუამდგომლობაზე უარის თქმის თაობაზე

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით ვ. ც-ის (შემდეგში: თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხე) მიმართ ლ. რ-ის (შემდეგში: თავდაპირველი სარჩელის პირველი მოსარჩელე, გაერთიანებული სარჩელის პირველი მოპასუხე, პირველი აპელანტი ან პირველი კასატორი) და მ. გ-ას (შემდეგში: თავდაპირველი სარჩელის მეორე მოსარჩელე, გაერთიანებული სარჩელის მეორე მოპასუხე, მეორე აპელანტი ან მეორე კასატორი; შემდეგში: ერთობლივად თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეები, პირველი აპელანტები ან პირველი კასატორები) სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

2. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომელიც მოსარჩელეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს, უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 მარტის განჩინებით.

3. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მიუთითა მათზე:

3.1. თავდაპირველი სარჩელის პირველი მოსარჩელე (40%-იანი წილით), თავდაპირველი სარჩელის მეორე მოსარჩელე (20%-იანი წილით) და თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხე (40%-იანი წილით) შპს ,,მ-----ის’’ (შემდეგში: გაერთიანებული სარჩელის მოსარჩელე, კომპანია, მეორე აპელანტი ან მეორე კასატორი) პარტნიორები იყვნენ.

3.2. მხარეებს შორის 2015 წლის 4 მაისს წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებები გაფორმდა, რომელთა საფუძველზეც თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეებმა თავიანთი კუთვნილი წილები კომპანიაში თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხეს გადასცეს, კერძოდ, პირველი მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 20% - 170 000 ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 40% - 340 000 ლარის სანაცვლოდ.

3.3. თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეებმა 2015 წლის 1 სექტემბრიდან 2016 წლის 20 ივლისამდე კომპანიისგან 699 406 აშშ დოლარი და 122 085,72 ლარი მიიღეს.

3.4. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში 2015 წლის 18 მაისს შპს ,,ბ----ა’’ დარეგისტრირდა. 2017 წლის 27 ოქტომბრის მონაცემებით, შპს-ის 75%-იანი წილის მესაკუთრე მეორე მოსარჩელე, ხოლო 25%-იანი წილის მესაკუთრე პირველი მოსარჩელე იყო.

3.5. თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეებმა 2018 წლის 8 აგვისტოს სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხის წინააღმდეგ და მოპასუხისათვის მეორე მოსარჩელის სასარგებლოდ 888 853 ლარის, ხოლო პირველი მოსარჩელის სასარგებლოდ - 592 568 ლარის დაკისრება მოითხოვეს.

3.6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის გამო. აღნიშნული გადაწყვეტილება, სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, გადაწყვეტილების გაუქმება და, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

3.7. გაერთიანებული სარჩელის მოსარჩელემ/კომპანიამ 2019 წლის 10 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში გაერთიანებული სარჩელის მოპასუხეების წინააღმდეგ სესხის ხელშეკრულების შეწყვეტილად ცნობისა და, მოსარჩელის სასარგებლოდ, სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების - 699 406 აშშ დოლარისა და 122 085,72 ლარის სოლიდარულად დაკისრების თაობაზე სარჩელი აღძრა.

3.8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 2 ივლისის გადაწყვეტილებით კომპანიის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ხსენებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე მხარემ, გადაწყვეტილების გაუქმება და, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკამაყოფილება მოითხოვა.

3.9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 დეკემბრის საოქმო განჩინებით, სამოქალაქო საქმე №------19 და №----19 გაერთიანდა ერთ წარმოებად. გაერთიანებულ საქმეს მიენიჭა სააღრიცხვო სტატისტიკური ნომერი - №-----19.

4. თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეების მტკიცებით, თანხები მიღებულია გაერთიანებული სარჩელის მოსარჩელის/კომპანიის პარტნიორებს შორის 2015 წლის 4 მაისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე წილების ღირებულების ნაწილით; წილების რეალური ღირებულება აღემატებოდა ხელშეკრულებაში დაფიქსირებულ თანხას და გამყიდველებს უნდა მიეღოთ წილების რეალური ღირებულება. აღნიშნულის საპირისპიროდ, კომპანია დამოუკიდებლად წარდგენილი სარჩელის ფარგლებში უთითებს, რომ თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეებს ზეპირი სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცა თანხები, რის გამოც ითხოვს მათ დაბრუნებას. კომპანიის მტკიცებით, მითითებული თანხები არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ნასყიდობის საფასურის გადახდად, რადგან იგი არ ყოფილა 2015 წლის 4 მაისის წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებების მონაწილე მხარე და სადავო თანხა წილის შემძენმა თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხემ (იხ. წინამდებარე განჩინების პირველი პუნქტი) უნდა გადაიხადოს. წილების ნასყიდობის ღირებულებასთან დაკავშირებით კი განმარტა, რომ ამ ნაწილში გასულია სახელშეკრულებო მოთხოვნის სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა, რომელიც 2016 წლიდან აითვლება.

5. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გაერთიანებული დავის ფარგლებში შესაფასებელია, ერთი მხრივ, წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ნასყიდობის საფასურის სრულად ანაზღაურებასთან მიმართებით მოთხოვნა, ხოლო, მეორე მხრივ, გადაცემული თანხის უკან დაბრუნების თაობაზე კომპანიის მოთხოვნა.

6. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებებზე, რომელთა მიხედვით, მოსარჩელეებმა კუთვნილი წილები კომპანიაში გადასცეს თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხეს, კერძოდ, პირველი მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 20% - 170 000 ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 40% - 340 000 ლარის სანაცვლოდ; დადგენილია, რომ მოსარჩელეებმა 2015 წლის 1 სექტემბრიდან 2016 წლის 20 ივლისამდე კომპანიისგან 699 406 აშშ დოლარი და 122 085,72 ლარი მიიღეს.

7. მოსარჩელეების მტკიცებით, ნასყიდობის ხელშეკრულებებში დაფიქსირებული თანხები არ შეესაბამება მხარეთა ზეპირ შეთანხმებას და, რეალურად, გასაყიდი წილის ღირებულება 3 600 000 ლარს შეადგენდა [მეორე მოსარჩელეს 40%-იანი წილის სანაცვლოდ უნდა მიეღო 2 400 000 ლარი, ხოლო პირველ მოსარჩელეს 20%-იანი წილის სანაცვლოდ 1 200 000 ლარი]. 2015 წლის 1 მაისისათვის კომპანიის 100%-იანი წილის რეალური ღირებულება 6 959 700 ლარს შეადგენდა, რაც დასტურდება აუდიტორული ფირმის მიერ შედგენილი წილის შეფასების ანგარიშით. მოსარჩელეთა მტკიცებით წილის რეალურ ღირებულებას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ მოპასუხემ თავისი კუთვნილი 100%-იანი წილი 2017 წლის ნოემბერში მესამე პირზე 6 000 000 ლარად გაასხვისა. სწორედ ზეპირ შეთანხმებაზე დაყრდნობით მოითხოვეს თავდაპირველმა მოსარჩელეებმა ზემოთ დასახელებული თანხების მოპასუხისთვის დაკისრება. მოპასუხე მხარემ წარმოადგინა, როგორც მოთხოვნის გამომრიცხველი, ისე მისი განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი და უარყო რაიმე სახის ზეპირი შეთანხმება, მიუთითა 2015 წლის 4 მაისის ხელშეკრულებებზე და განმარტა, რომ მან სრულად შეასრულა ხელშეკრულებით შეთანხებული ვალდებულებები, რის გამოც გამორიცხულია სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება. მოპასუხე მხარემ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობაზეც მიუთითა და ამ საფუძვლითაც შეუძლებლად მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნების რეალიზება.

8. სააპელაციო სასამართლომ შეჯიბრებითობის პრინციპის დაცვით შეაფასა საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებები და არ გაიზიარა მოსარჩელეების მტკიცება წილის ნასყიდობის ხელშეკულებაში მითითებულისგან განსხვავებული ზეპირი შეთანხმება კომპანიის წილის რეალურ ღირებულებასთან მიმართებით. საყურადღებოა ისიც, რომ კომპანიის წილის საფასურის ანაზღაურებას მოპასუხე ვერ ადასტურებს, თუმცა გაერთიანებულ საქმეში აღნიშნულის საპირისპიროდ გაერთიანებული სარჩელის მოსარჩელემ თავდაპირველი სარჩელის მეორე მოსარჩელის აღიარება წარადგინა, რომ მოსარჩელეებმა 2015 წლის 1 სექტემბრიდან 2016 წლის 20 ივლისამდე კომპანიისგან 699 406 აშშ დოლარი და 122 085,72 ლარი მიიღეს, რაც სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, კომპანიის წილის გამსხვისებელთა მიერ ნასყიდობის საფასურის მიღებას გულისხმობს, ეს გარემოება კი, გაერთიანებულ საქმეში გადაცემული თანხების უკან დაბრუნების თაობაზე კომპანიის მოთხოვნას გამორიცხავს.

9. ხელწერილის ფარგლებში, თანხების კომპანიისგან და არა უშუალოდ თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხისგან მიღება, სასამართლოს განსჯით, არ გამორიცხავს მიღებული თანხების წილის ნასყიდობის საფასურად მიჩნევას, რამდენადაც ხელშეკრულება დადებული იყო სწორედ კომპანიის წილებთან დაკავშირებით, ამასთანავე, წილის შემძენი/ მოპასუხე კომპანიის 100% წილის მესაკუთრე იყო და, შესაბამისად, ორი ურთიერთდაკავშირებული დავის ფარგლებში თანხის გადაცემის მიზნობრიობის დამადასტურებელი სხვა მტკიცებულებების არარსებობისას, წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისა და შემდგომში კომპანიის მიერ გადახდილი თანხის ქრონოლოგია ერთობლივად, სწორედ წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე გადახდას ადასტურებს.

10. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 24-ე მუხლის პირველზე ნაწილზე (იურიდიული პირი არის განსაზღვრული მიზნის მისაღწევად შექმნილი, საკუთარი ქონების მქონე, ორგანიზებული წარმონაქმნი, რომელიც თავისი ქონებით დამოუკიდებლად აგებს პასუხს და საკუთარი სახელით იძენს უფლებებსა და მოვალეობებს, დებს გარიგებებს და შეუძლია სასამართლოში გამოვიდეს მოსარჩელედ და მოპასუხედ) აღნიშნა, რომ, მართალია, კომპანია დამოუკიდებელი სამართალსუბიექტია, თუმცა განსახილველ დავაზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლივი შეფასების საფუძველზე, კომპანიის მიერ გაცემული თანხები მიჩნეული უნდა იქნეს მისი 100% წილის მესაკუთრის/მოპასუხის მიერ მოსარჩელეებისთვის წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გადასახდელ თანხებად და უსაფუძვლოა სასესხო ვალდებულების არსებობის თაობაზე კომპანიის მტკიცება. დაუსაბუთებელია მითითებაც უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების მოხმობასთან მიმართებით, რამდენადაც თანხის გადაცემას გააჩნდა სამართლებრივი საფუძველი (2015 წლის 4 მაისის წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებები) და თანხები არ გაცემულა შემდეგში დაბრუნების პირობით, რის გამოც ვერ იქნება სესხად მიჩნეული.

11. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეების მიერ წილის საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით წარდგენილი შპს ,,ა…..ტ-კ……ს’’ მიერ 2018 წლის 12 ივლისს შედგენილი წილის შეფასების ანგარიში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მითითებული დასკვნა ვერ აკმაყოფილებს ამ სახის მტკიცებულებისათვის სამოქალაქო პროცესით დადგენილ ხარისხობრივ სტანდარტს. სასამართლოს მიერ ექსპერტიზის დასკვნის შეფასება გულისხმობს თავდაპირველად ექსპერტიზის დასკვნის შინაარსის სრულყოფილ შესწავლა-ანალიზს, ხოლო შემდეგ მისი იურიდიული ძალის (დამაჯერებლობის, სარწმუნოობის) შემოწმებას (იხ. სუსგ №ას-535-501-2017წ). ამასთან, ექსპერტიზის დასკვნის შეფასებისას (იმდენად, რამდენადაც იგი სპეციალური ცოდნით აღჭურვილი პირის კომპეტენციას ეფუძნება), ყურადღება უნდა მიექცეს რამდენიმე გარემოებას, მათ შორის: გამოსაკვლევად მიწოდებულ მასალას, მის კვლევით ნაწილს, რადგან სწორედ კვლევითი ნაწილია ასახული საბოლოო დასკვნაში (იხ. სუსგ №ას-406-383-2014). ამასთანავე, ექსპერტის დასკვნა კრიტიკულად უნდა შეფასდეს, როგორც ცალკე აღებული, ასევე - საქმეზე მოპოვებულ ყველა სხვა მტკიცებულებასთან ერთად (იხ. სუსგ №ას- 633-966-07). [პალატა მიუთითებს, რომ შეფასების აღნიშნული სტანდარტი ვრცელდება აუდიტის დასკვნის, როგორც მტკიცებულების შეფასებისასაც].

12. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარდგენილი აუდიტორული დასკვნის კვლევითი ნაწილის ნაკლოვანებაზე მიუთითა, სადაც კომპანიის 100%-იანი წილის საბაზრო ღირებულების დასადგენად სამუშაოების შესასრულებლად საჭირო ინფორმაცია მოძიებული და შეკრებილია სამუშაოს დამკვეთისგან მიღებული დოკუმენტაციიდან და ინფორმაციებიდან, მასობრივი ინფორმაციის სხვადასხვა საშუალებიდან მიღებული, ანალოგიური ქონების ბაზარზე არსებული სარწმუნო ოფიციალური და არაოფიციალური ინფორმაციებიდან. დასკვნაში ასევე მითითებულია, რომ საბუღალტრო მონაცემების მიხედვით, 2015 წლის 1 მაისს საწარმოს შემდეგი ღირებულების აქტივები და ვალდებულებები აქვს, თუმცა არ შეიცავს ინფორმაციას იმის თაობაზე, საიდან გამომდინარეობს და კონკრეტულად რა დოკუმენტებზე დაყრდნობითაა შედგენილი თუნდაც აღნიშნული გაანგარიშება. ამდენად, წარდგენილი აუდიტორული შეფასება მითითებული საკვლევი მასალის სიმწირიდან გამომდინარე, საქართველოს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის დანაწესის გათვალისწინებით, სასამართლოს მიერ მისი ერთმნიშვნელოვნად გაზიარების საფუძველს არ ქმნის. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დადგინდება, რომ ხელშეკრულების დადებისას კომპანიის წილების ღირებულება მართლაც გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე ხელშეკრულებებში მითითებული ღირებულება, აღნიშნული არ განაპირობებს მოპასუხეთათვის მოთხოვნილი ოდენობით თანხის დაკისრებას სამოქალაქო კანონმდებლობით განმტკიცებული ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპიდან გამომდინარე. ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპის საწინააღმდეგოდ, საქმის მასალებში წარმოდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება მხარეთა შორის 2015 წლის 4 მაისის ხელშეკრულებებისგან განსხვავებულ პირობებზე შეთანხმება. ამასთან, შეთანხმების ფარგლებში წილის რეალური ღირებულების განსაზღვრისათვის სათანადო მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევა 2017 წლის 10 ნოემბრის კომპანიის კრების ოქმი, რომლის საფუძველზედაც კომპანიის 100% წილი გასხვისდა 6 000 000 ლარად, რამდენადაც კონკრეტული ხელშეკრულება დადებულია დაახლოებით 2 წლის შემდეგ და წარმოადგენს სხვა პირთა შორის არსებულ შეთანხმებას.

13. სააპელაციო სასამართლომ თავდაპირველი სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევის თაობაზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა არ გაიზიარა, გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებაზე (იხ. წინამდებარე განჩინების 3.3. ქვეპუნქტი) მიუთითა და აღნიშნა, რომ თავდაპირველი სარჩელი სასამართლოში 2018 წელსაა წარდგენილი, ხოლო ბოლო შესრულება მიღებულია 2016 წელს, შესაბამისად, სარჩელი ხანდაზმულად ვერ მიიჩნევა, თუმცა აღნიშნული გარემოება საქმის შედეგზე გავლენას ვერ მოახდენს, რადგან სარჩელი უსაფუძვლოა და ამ ნაწილში დამატებითი მსჯელობა მიზანშეუწონელია.

14. სააპელაციო სასამართლომ ორი გაერთიანებული საქმის ფარგლებში დადგენილად მიიჩნია, რომ კომპანიის წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხეს დამატებით მოსარჩელეების სასარგებლოდ თანხების გადახდა არ ეკისრება, ხოლო კომპანიამ, თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეების სასარგებლოდ, თანხა მოპასუხის მიერ გადასახდელი წილის ნასყიდობის ღირებულების საფუძველზე გადაიხადა. შესაბამისად, სასამართლომ დაუსაბუთებლად და უსაფუძვლოდ მიიჩნია სესხის სახით გადაცემული თანხის დაბრუნების თაობაზე კომპანიის სარჩელი.

15. საბოლოოდ, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ წინამდებარე საქმეები მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევების გარეშე განიხილა, ამასთან, სააპელაციო საჩივრით გასაჩივრებულ ნაწილში არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივად მართებულად შეაფასა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითა მათზე.

16. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

16.1. თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მისი ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

16.2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 20 ივნისის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო (შემდეგში -სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეების საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეების საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

17. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

18. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორებს არ წარმოუდგენიათ დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საშუალებას მისცემდა სასამართლოს, არსებითად განსახილველად დაეშვა საკასაციო განაცხადი.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

20. საკასაციო პრეტენზიების მართებულობის საკითხის შემოწმებამდე საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გამოკვლეული აქვს სამართლებრივი მნიშვნელობის მქონე ყველა ფაქტობრივი გარემოება, რაც აუცილებელია საქმის სწორი იურიდიული კვალიფიკაციისათვის.

21. განსახილველ შემთხვევაში თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეების მოთხოვნას წარმოადგენს წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დარჩენილი თანხების მოპასუხისთვის დაკისრება. კასატორების განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ აპელანტებმა თითქოს ვერ დაადასტურეს რა თანხაზე შეთანხმდნენ მხარეები ზეპირად ხელშეკრულებების დადებისას არასწორია; კასატორების მტკიცებით, საქმეზე წარდგენილი 2018 წლის 12 ივლისის წილის შეფასების ანგარიში ზუსტად განსაზღვრავს 2015 წელს, კომპანიაში წილის რეალურ ღირებულებას, რომელიც სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა.

22. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა: „სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, დაადგინოს, თუ რას ითხოვს მოსარჩელე მოპასუხისაგან და რის საფუძველზე, ანუ რომელ ფაქტობრივ გარემოებებზე ამყარებს თავის მოთხოვნას. სასამართლომ მხარის მიერ მითითებული მოთხოვნის ფარგლებში უნდა მოძებნოს ის სამართლებრივი ნორმა (ნორმები), რომელიც იმ შედეგს ითვალისწინებს, რისი მიღწევაც მხარეს სურს. ამასთან, მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად განხილული ნორმა (ან ნორმები) შეიცავს იმ აღწერილობას (ფაქტობრივ შემადგენლობას), რომლის შემოწმებაც სასამართლოს პრეროგატივაა და რომელიც უნდა განხორციელდეს ლოგიკური მეთოდების გამოყენების გზით, ანუ სასამართლომ უნდა დაადგინოს, ნორმაში მოყვანილი აბსტრაქტული აღწერილობა რამდენად შეესაბამება კონკრეტულ ცხოვრებისეულ სიტუაციას და გამოიტანოს შესაბამისი დასკვნები. ის მხარე, რომელსაც აქვს მოთხოვნა მეორე მხარისადმი, სულ მცირე, უნდა უთითებდეს იმ ფაქტობრივ შემადგენლობაზე, რომელსაც სამართლის ნორმა გვთავაზობს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის რომელიმე ფაქტობრივი წანამძღვრის (სამართლებრივი წინაპირობის) არარსებობა გამორიცხავს მხარისათვის სასურველი სამართლებრივი შედეგის დადგომას’’ (იხ. სუსგ Nას-989-2021, 18.02.2022წ).

23. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით.

24. დასახელებული ნორმების თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები, წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებს მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხოლოდ მოპასუხის ზეპირი განმარტება მოსარჩელის პოზიციას ვერ გადაწონის და მხარისათვის არახელსაყრელ მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს გამოიწვევს.

25. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს, სამართლებრივ შეფასებას აღნიშნული დავის ფარგლებში (იხ. წინამდებარე განჩინების 3.1.-3.4; მე-5, მე-8-მე-15 პუნქტები) და დამატებით აღნიშნავს შემდეგს:

26. წინამდებარე დავის ფარგლებში დადგენილი და დადასტურებულია, რომ მხარეთა შორის დაიდო წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება; მოსარჩელეებმა კუთვნილი წილები კომპანიაში გადასცეს თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხეს, კერძოდ, პირველი მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 20% - 170 000 ლარის, ხოლო მეორე მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული კაპიტალის 40% - 340 000 ლარის სანაცვლოდ; დადგენილია, რომ მოსარჩელეებმა 2015 წლის 1 სექტემბრიდან 2016 წლის 20 ივლისამდე კომპანიისგან 699 406 აშშ დოლარი და 122 085,72 ლარი მიიღეს. აღნიშნულის საპირისპიროდ კასატორები ამტკიცებენ, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებებში მითითებული თანხები არ შეესაბამება მხარეთა ზეპირ შეთანხმებას და, რეალურად, გასაყიდი წილის ღირებულება ჯამში 3 600 000 ლარს შეადგენდა.

27. სსკ-ის 319.1 მუხლით განმტკიცებულია ,,ნების ავტონომიის’’ პრინციპი, რომლის თანახმად, სამოქალაქო სამართლით განმტკიცებული მხარეთა ავტონომიურობის პრინციპი ყველაზე ნათლად ხელშეკრულების თავისუფლებაში გამოიხატება. ხელშეკრულების თავისუფლება ეფუძნება მხარეთა სურვილს, დაამყარონ კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობა. ხელშეკრულების თავისუფლება ორი ნაწილისაგან შედგება: ა) ხელშეკრულების დადების თავისუფლება; ბ) ხელშეკრულების შინაარსის თავისუფლება. ხელშეკრულების შინაარსის თავისუფალი განსაზღვრა გულისხმობს იმასაც, რომ სსკ-ის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის მე-2 წინადადების მიხედვით, „კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას“. სსკ-ის 327-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებისათვის, შეთანხმება ფასზე წარმოადგენს არსებით პირობას (სსკ-ის 477-ე მუხლის შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება).

28. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოდავე მხარეები კერძო ავტონომიის პირობებში შეთანხმდნენ, რომ გამყიდველები მათ მფლობელობაში არსებულ საწესდებო კაპიტალს (პირველი მოსარჩელე 20%-ს, მეორე მოსარჩელე 40%-ს) გადასცემენ მყიდველს, ხოლო მყიდველი სანაცვლოდ წილის საფასურს იხდის.

29. საკასაციო სასამართლოს განსჯით, ხელშეკრულების ეს დათქმა მხარეთა მიერ ინდივიდუალურად შეთანხმებული პირობაა, რომელიც სახელშეკრულებო სამართალში მოქმედი მხარეთა ნების ავტონომიის, კერძოდ, ხელშეკრულების შინაარსის თავისუფლად განსაზღვრის პრიციპის გამოვლინებაა, რომლის ფარგლებშიც შესაძლებელია ხელშეკრულების იმგვარ პირობებზე შეთანხმება, რომელიც მისაღებია გარიგების ყველა მონაწილისათვის. კერძო სამართალში აღიარებული ნების ავტონომია სწორედ იმას გულისხმობს, რომ მხარეებმა საკუთარი ინტერესების ფორმირება თავისუფლად, მათსავე ნებაზე დაფუძნებულ სახელშეკრულებო პირობებში გამოხატონ.

30. საკასაციო სასამართლო საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებათა და მხარეთა მიერ მითითებულ გარემოებათა ურთიერთშეჯერების შედეგად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელეებმა ვერ დაადასტურეს წილის ნასყიდობის ხელშეკულებაში მითითებულისგან განსხვავებული ზეპირი შეთანხმება კომპანიის წილის რეალურ ღირებულებასთან დაკავშირებით. მართებულია სააპელაციო სასამართლოს ის მსჯელობაც, რომ წარდგენილი აუდიტორული შეფასების სარწმუნოდ მიჩნევის შემთხვევაშიც კი, დადგენილადაც რომ იქნეს მიჩნეული ხელშეკრულების დადებისას კომპანიის წილების ღირებულება მართლაც გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე ხელშეკრულებებში მითითებული ღირებულება, აღნიშნული არ განაპირობებს მოპასუხისთვის მოთხოვნილი ოდენობით თანხის დაკისრებას სამოქალაქო კანონმდებლობით განმტკიცებული ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპიდან გამომდინარე. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საქმის მასალებში წარმოდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება მხარეთა შორის 2015 წლის 4 მაისის ხელშეკრულებებისგან განსხვავებულ წესებზე შეთანხმება. რაც შეეხება კომპანიის წილის შემდგომში გასხვისების ფასზე მითითებას, არც ეს მტკიცებაა გასაზიარებელი, რადგან ის ვერ ასახავს მხარეთა ნების ავტონომიის ფარგლებში შეთანხმებული არსებითი პირობის საწინააღმდეგო გარემოებას, ამასთან, წილი გასხვისდა ორი წლის შემდეგ, ხოლო მისი ღირებულება შესაძლოა მეტი იყოს (როგორც ეს ამ შემთხვევაშია), ან ნაკლებიც, რადგან კომპანიაში წილის ღირებულების გაზრდა/შემცირება დაკავშირებულია საწარმოს მართვის სტრატეგიასა და პოლიტიკაზე, სამეწარმეო გადაწყვეტილებებზე, რომელთა ნაწილი საწარმოს პარტნიორთა, ნაწილი კი დირექტორის გადაწყვეტილების საფუძველზე მიიღება. შესაბამისად, კომპანიის წილის გასხვისების შედეგად მიღებული თანხის ოდენობა არ წარმოადგენს იმ არგუმენტს, რომელიც მოსარჩელეთა სასარგებლოდ სამართლებრივ შედეგს შეცვლის. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2017 წლის 2 მარტის გადაწყვეტილებაში (საქმეზე N ას-664-635-2016) განმარტებულია, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, მხოლოდ ნასყიდობის ფასის არაადეკვატურობის გამო, ეწინააღმდეგება სამოქალაქო ბრუნვის პრინციპებს.

31. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტები, ამ განჩინებაში მითითებული მსჯელობის საწინააღმდეგოს დამტკიცების შესაძლებლობას არ ქმნის, შესაბამისად, კასატორების პრეტენზია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების მიმართ არ არის გაზიარებული უსაფუძვლობის გამო.

32. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო სრულად ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახულ მსჯელობასა და დასკვნებს და აღნიშნავს, რომ სასარჩელო მოთხოვნა წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დარჩენილი თანხის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე მართებულად იქნა უარყოფილი.

33. სსსკ-ის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყოს აგრეთვე სასამართლოს ის განჩინებები, რომლებიც წინ უსწრებს სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებას, იმისგან დამოუკიდებლად, დასაშვებია თუ არა მათ მიმართ კერძო საჩივრის შეტანა.

34. სსსკ-ის 381-ე მუხლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება სააპელაციო სასამართლოში დაუშვებელია. დასახელებული ნორმის ანალიზით დასტურდება, რომ სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე სასამართლოს მსჯელობის საგანი უშუალოდ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას დადგენილი დავის ფარგლებია და კანონმდებლობა ამ ფარგლების შეცვლას იმპერატიულად კრძალავს, სასამართლო კი, მოთხოვნის მართებულობას სარჩელისა და სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ამოწმებს ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით (სსსკ-ის 377-ე მუხლი) (შდრ. სუსგ-ები: №ას-1318-1244-2012, 15.10.2012წ; საქმე №ას-462-444-2016, 07.07.2016წ).

35. მოსარჩელეები/კასატორები თბილისის საააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 16 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმებასაც მოითხოვენ შემდეგ გარემოებაზე მითითებით: სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოპასუხის წარმომადგენელმა მეორე მოსარჩელის 2016 წლის 20 ივლისის ხელწერილი წარადგინა (ხელწერილის შინაარსი იხ. განჩინების 3.3. ქვეპუნქტში). მოსარჩელე მხარე დაეთანხმა ამ დოკუმენტის მტკიცებულების სახით დართვაზე და მიუთითა, რომ სწორედ ეს ხელწერილი ადასტურებდა წილის რელურ ღირებულებაზე შეთანხმებას და ამ თანხების ფარგლებში შემცირდა მოთხოვნა. იქიდან გამომდინარე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში განემარტა მხარეს, რომ სხდომა არ გადაიდებოდა და იმავე დღეს გამოცხადდებოდა გადაწვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, თანხის დაანგარიშება (დოლარის ლარში გადაყვანა) იმ დღის კურსის შესაბამისად მოხდა, რამაც გამოიწვია უზუსტობა. სააპელაციო სასამართლოში საქართველოს ეროვნული ბანკიდან ამოღებული იქნა სტატისტიკური ინფორმაცია ხელწერილში მითითებულ თარიღზე აშშ დოლარის ლარზე გაცვლის ოფიციალური კურსის შესაბამისად ამ მონაცემებზე დაყროდნობით მოითხოვა მოთხოვნის დაზუსტება, რაც სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია მოთხოვნის გაზრდად.

36. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა აპელანტების შუმდგომლობა სააპელაციო განხილვის ეტაპზე სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების თაობაზე, რამდენადაც წარდგენილი განცხადება თავისი შინაარსით სსსკ-ის 381-ე მუხლის იმპერატიული დათქმას ეწინააღმდეგება. დადგენილია, რომ თავდაპირველი სარჩელის მოსარჩელეები მოპასუხისთვის 888.853 ლარისა და 592 568 ლარის დაკისრებას მოითხოვდნენ, ხოლო სააპელაციო ინსტანციაში (მოთხოვნების დაზუსტების მოტივი იხ. 35-ე პუნქტში) გაზრდილი მოთხოვნები (მოპასუხისთვის მოსარჩელეების სასარგებლოდ 1 234.000 ლარისა და 617 000 ლარის დაკისრება მოითხოვეს) წარადგინეს. სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში მხარეს სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდის საპროცესო უფლებამოსილება არ გააჩნია. მხარის იმგვარი პრეტენზია, რომლის შესაბამისადაც, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი სააპელაციო თუ საკასაციო საჩივრის მოთხოვნის მოცულობა თავდაპირველი სასარჩელო მოთხოვნის ოდენობაზე მეტია, დაუშვებელია და ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობის საგანი ვერ გახდება (იხ. სუსგ Nას-1246-2018, 17.01.2019წ). საკასაციო სასამართლოს განსჯით, მოცემულ შემთხვევაში აპელანტებმა სასარჩელო მოთხოვნა გაზარდეს, რაც ზემოთ მითითებული საპროცესო ნორმის შესაბამისად დაუშვებელია. ამდენად, კასატორებს დასაბუთებული შედავება არც ამ კუთხით წარმოუდგენიათ.

37. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

38. ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს. შესაბამისად, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება.

39. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ას და ლ. რ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ. გ-ას (პ/ნ -----) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ----, მიმღების ანგარიშის №----, სახაზინო კოდი ----) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის (საგადახდო დავალება N-, გადახდის თარიღი 2022 წლის 7 ივნისი), 70% – 4200 ლარი;

3. ლ. რ-ლს (პ/ნ -----) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ----, მიმღების ანგარიშის №----, სახაზინო კოდი ----) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის (საგადახდო დავალება N-, გადახდის თარიღი 2022 წლის 9 ივნისი), 70% – 4200 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური