№ას-125-2022

13 ოქტომბერი, 2022 წელი თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

რევაზ ნადარაია (მომხსენებელი), თამარ ზამბახიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ც.გ–ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.გ–ია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 01 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება აუქციონზე რეალიზაციის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ც.გ–ამ (შემდგომში - მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ლ.გ–იას (შემდეგში - მოპასუხე) მიმართ შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნით:

1.1.გაუქმდეს საზიარო უფლება უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ.თბილისი, ......, ს/კ N .... საზიარო საგნის რეალიზაციითა და ამონაგები თანხის მხარეთა საკუთრებაში არსებული წილის პროპორციულად განაწილების გზით.

2. მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით, ც.გ–ას სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ც.გ–ასა და ლ.გ–იას შორის საზიარო უფლება ნივთზე - მდებარე: ქ.თბილისში, ......, ს/კ N ....... საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით; დადგინდა, რომ საზიარო საგნის გაყიდვით ამონაგები თანხა ც.გ–ასა და ლ.გ–იას შორის განაწილდეს მათი წილების მიხედვით და ამონაგები თანხიდან თითოეულს მათი წილების პროპორციული თანხა მიეკუთვნოს.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

5.1.თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 01 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, ლ.გ–იას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილება და ც.გ–ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1.სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1.1. უძრავ ნივთზე - მდებარე: ქ.თბილისი, ........., ს/კ N ..... რეგისტრირებულია მოსარჩელე ც.გ–ასა და მოპასუხე ლ.გ–იას თანასაკუთრების უფლება. მითითებულ უძრავ ქონებაში, წილები გადანაწილებულია შემდეგნაირად: ც.გ–ა 1/3 წილი, ლ.გ–ია 2/3 წილი.

6.1.2. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 08 ივლისის N7338/03/1 დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ...... N3-ის საერთო ფართი შეადგენს 69.81 კვ.მ.-ს, მათ შორის N1 და N2 საცხოვრებელი ფართი 41,62 კვ.მ. და N3 და N4 დამხმარე ფართი 28.19 კვ.მ.;

- 1/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს საცხოვრებელი ფართიდან N2 ოთახი ფართით - 13,87 კვ.მ., რაც შეესაბამება მის იდეალურ წილს 41.62/3=13,7 კვ.მ.-ს, ხოლო, დამხმარე ფართიდან N3 სათავსო ფართით - 9.41 კვ.მ., რაც შეესაბამება მის იდეალურ წილს 28.19/3=9.43 კვ.მ.-ს;

- 2/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს საცხოვრებელი ფართიდან N1 და N2 ოთახი ფართით 27.74 კვ.მ., რაც შეესაბამება მის იდეალურ წილს 41.62/3X2=27.74 კვ.მ-ს, ხოლო დამხმარე ფართიდან N3 და N4 სათავსოები ფართით - 18,79 კვ.მ., რაც შეესაბამება მის იდეალურ წილს 28.19/3X2=18.79 კვ.მ.-ს;

- დღეს არსებული მდგომარეობით, N4 სათავსოში მოწყობილია სველი წერტილი, რომელიც გაყოფის შემთხვევაში დარჩება 2/3 წილის მფლობელის მფლობელობაში, ხოლო 1/3 წილის მფლობელს შესაძლებლობა აქვს N3 სათავსოში მოაწყოს სველი წერტილი, რადგან ამისათვის არსებობს ყველა პირობა; კერძოდ, აღნიშნული სათავსო მდებარეობს არასაცხოვრებელი ფართის ზემოთ, საკანალიზაციო და წყალსადენის დგერები გაყვანილია.

6.1.3. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2018 წლის 15 თებერვლის N000906618 დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, ....... ბინა N25-ის გაყოფის შედეგად 2/3 ნაწილის მესაკუთრეს (ლ.გ–ია) დაკავებული აქვს 44.12 კვ.მ., რაც მისი იდეალური წილის შესაბამის ფართზე 69,81/3X2=46.54 კვ.მ.-ზე 2.42 კვ.მ.-ით ნაკლებია, ხოლო 1/3 ნაწილის მესაკუთრეს (ც.გ–ას) დაკავებული აქვს 25.69 კვ.მ., რაც მისი იდეალური წილის შესაბამის ფართზე 69.81/3=23.27 კვ.მ.-ზე 2.42 კვ.მ-ით მეტია;

- აღნიშნული ბინა გაყოფისათვის ჩატარებული სარემონტო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოების საორიენტაციო სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება 2017 წლის IV კვარტლის დონეზე, 2998,22 ლარით განისაზღვრა;

- ქ.თბილისში, ...... მდებარე, რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან 1/3 წილის მფლობელ ც.გ–ას კუთვნილი ბინის 1 კვ.მ.-ის საბაზრო ღირებულება 2018 წლის 2 თებერვლის მდგომარეობით საორიენტაციოდ 680 აშშ დოლარს შეადგენს. შესაბამისად, მთლიანი 25.69 კვ.მ.-ის ფართის საბაზრო ღირებულება საორიენტაციოდ 17500 აშშ დოლარს შეადგენს, საიდანაც 2.42 კვ.მ. ფართის (რომელიც წარმოადგენს ც.გ–ას კუთვნილი იდეალური წილის შესაბამის ფართსა და რეალურად დაკავებულ ფართს შორის სხვაობას) საბაზრო ღირებულება 1646 აშშ დოლარს შეადგენს, რაც გაცვლითი კურსის ეროვნულ ვალუტაში 4074 ლარს შეადგენს.

6.1.4. სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2019 წლის 12 სექტემბრის N006424919 დასკვნის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ......... მდებარე ბინა N25-ის გამიჯვნა თანამესაკუთრეთა საკუთრებაში არსებული წილების შესაბამისად შესაძლებელია ისე, როგორც ეს დანართ N2-ზეა აღნიშნული. ასეთი გაყოფის შემთხვევაში 1/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს დანართ N2-ზე ყვითელი ფერით აღნიშნული 25.06 კვ.მ ფართი, რაც 2.26 კვ.მ-ით მეტია მისი 1/3 წილის შესაბამის 22.80 კვ.მ ფართზე, ხოლო, 2/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს დანართ N2-ზე ცისფრად აღნიშნული 43.35 კვ.მ ფართი, რაც 2.26 კვ.მ-ით ნაკლებია მისი 2/3 წილის შესაბამის 45.61 კვ.მ ფართზე.

6.1.5. ინდ.მეწარმე დამოუკიდებელი ექსპერტის, აუდიტორ „დ.რ–ძის“ 2020 წლის 20 თებერვლის N002/2-8 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ......., უძრავი ქონების ს/კ ....., მდებარე თანასაკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა, რომლის მესაკუთრეები არიან ლ.გ–ია - უძრავი ქონების 2/3 წილის მესაკუთრე და ც.გ–ა - უძრავი ქონების 1/3 წილის მესაკუთრე, დღეისათვის არსებულ მდგომარეობაში, შეუძლებელია ორ ერთგვაროვან ნაწილად გაიყოს, თანამესაკუთრეთა კუთვნილი 1/3 და 2/3 წილების შესაბამისად ისე, რომ არ შეილახოს რომელიმე თანამესაკუთრის ინტერესები და არ შემცირდეს უძრავი ნივთის საერთო საბაზრო ღირებულება.

6.2.სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება მასზედ, რომ შეუძლებელი იყო ც.გ–ასა და ლ.გ–იას შორის საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა ისე, რომ იგი დაყოფილიყო ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

6.2.1. სააპელაციო პალატამ იმსჯელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 173-ე, 953-ე, 961-ე, 963-ე, 964-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით, ერთადერთი წინაპირობა, რომელიც ქონების რეალიზაციის გზით თანასაკუთრების უფლების გაუქმებისთვისაა დადგენილი, მისი ნატურით გაყოფის შეუძლებლობაა. საქმის ფაქტობრივი გარემოებების კვლევის თვალსაზრისით კი, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებში წარმოდგენილი იყო ოთხი ექსპერტიზის დასკვნა. ამათგან, პალატამ ყურადღება მიაქცია სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დაკვნებს, რომლებიც თანამესაკუთრეთა კუთვნილი იდეალური წილების შესაბამისად, საზიარო საგნის ნატურით გამიჯვნას შესაძლებლად მიიჩნევს. პალატამ მხედველობაში მიიღო ასევე, ინდ.მეწარმე დამოუკიდებელი ექსპერტის, აუდიტორი „დ.რ–ძის“ 2020 წლის 20 თებერვლის N002/2-8 ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც სადავო უძრავი ქონების გაყოფას ორ ერთგვაროვან ნაწილად, თანამესაკუთრეთა კუთვნილი 1/3 და 2/3 წილების შესაბამისად ისე, რომ არ შეილახოს რომელიმე თანამესაკუთრის ინტერესები და არ შემცირდეს უძრავი ნივთის საერთო საბაზრო ღირებულება, შეუძლებლად მიიჩნევს. პალატამ აღნიშნა, რომ სადავო ქონება ზუსტად 1/3 და 2/3 ნაწილებად შეიძლება ვერ გაიყოს, თუმცა, აღნიშნული არ გამორიცხავს ქონების ერთგვაროვან (და არა ზუსტ) ნაწილებად გაყოფას, მით უფრო იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, მოსარჩელე ც.გ–ას ფაქტობრივად 2.26 კვ.მ-ით უფრო მეტი ფართი ეძლევა, ვიდრე 1/3 იდეალური წილის შესაბამისად მას ეკუთვნის.

6.2.2. გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო პალატამ მხედველობაში მიიღო ის გარემოებაც, რომ მხარეებს შორის ქონება ფაქტობრივად იმგვარად იყო გამიჯნული, როგორც ეს საქმეში წარმოდგენილი ნახაზის შესაბამისად იყო გაყოფილი. რაც შეეხება მოწინააღმდეგე მხარის არგუმენტს იმასთან დაკავშირებით, რომ იგი მითითებული გამიჯვნის შესაბამისად სადავო ფართს ფაქტობრივად ვერ ფლობს, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება აუქციონზე რეალიზაციის გზით ქონების გაყოფის წინაპირობას არ წარმოადგენდა. პალატის განმარტებით, მარტოოდენ ქონებით სარგებლობის ხელშეშლა, თუნდაც, ასეთი გარემოების დადასტურების პირობებში (რაც მოცემული დავის კვლევის საგანს არ წარმოადგენს), არ არის საკმარისი საფუძველი ქონების რეალიზაციის თაობაზე წარდგენილი სასარჩელო მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. როცა სხვისი უკანონო მოქმედების გამო, პირს ხელი ეშლება საკუთრების გამოყენებაში, ხელშეშლის აღკვეთა ხდება არა საზიარო უფლების გაუქმების გზით, არამედ სხვა ტიპის სარჩელით.

6.2.3. სააპელაციო პალატის განმარტებით, იმ პირობებში, როდესაც საზიარო საგნის ნატურით გამიჯვნის შესაძლებლობა, თუნდაც, გარკვეული მოდიფიცირების გათვალისწინებით, საქმის მასალების მიხედვით, ერთმნიშვნელოვნად გამორიცხული არ იყო, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა სარჩელი - აუქციონზე რეალიზაციის გზით, საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე, რადგან ამგვარი სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, სასამართლო გასცდებოდა კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლს), დაარღვევდა კანონის ნორმას, რაც შემდგომში ამგვარი გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი გახდებოდა.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე ც.გ–ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

7.1. კასატორის მოთხოვნის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

7.1.1. კასატორი დამოუკიდებელი ექსპერტის, აუდიტორ „დ.რ–ძის“ 2020 წლის 20 თებერვლის N002/2-8 ექსპერტიზის დასკვნაზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნევს იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ დღეისათვის არსებულ მდგომარეობაში, შეუძლებელია სადავო უძრავი ქონება გაიყოს ორ ერთგვაროვან ნაწილად, თანამესაკუთრეთა კუთვნილი 1/3 და 2/3 წილების შესაბამისად ისე, რომ არ შეილახოს რომელიმე თანამესაკუთრის ინტერესები და არ შემცირდეს უძრავი ქონების საერთო საბაზრო ღირებულება, რაც კასატორის მოსაზრებით კანონიერია და მასში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობს. ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, 1/3 წილის ან თუნდაც 2/3 წილის მესაკუთრისათვის, ფაქტობრივადაც შეუძლებელია წილის რეალურად გამოყოფა, რადგან გასამიჯნი ფართი მდებარეობს რა მესამე სართულზე, იგი წარმოადგენს ერთიან იზოლირებულ საცხოვრებელ ბინას, რომელსაც გააჩნია ერთი სველი წერტილი და თუ გამიჯვნა ნახაზზე მოცემული ფართების შესაბამისად მოხდება, 1/3 წილის ფართი დარჩება უფუნქციო, რომელსაც არ ექნება საკუთარი სველი წერტილები და დაკარგავს თავის დანიშნულებას.

7.1.2. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს აპელანტის მიერ წარმოდგენილ სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ დასკვნებზე, სადაც მისი განმარტებით აღნიშნულია, რომ უძრავი ქონების გაყოფა შესაძლებელია და ამ გაყოფის შედეგად, ერთ–ერთ მხარეს უნდა მიეკუთვნოს იმაზე მეტი, ვიდრე მეორეს; ერთ მხარეს ექნება საკვანძები, ხოლო, მეორემ უნდა მოაწყოს ეს უკანასკნელი. ერთ დასკვნაში აღნიშნულია, რომ ტიხრები მოწყობილია, ხოლო, ერთ-ერთ დასკვნაში საუბარია იმაზე, თუ როგორ შეიძლება მოხდეს სადავო ქონების გამიჯვნა და ადგენს, რომ გამიჯვნის შემთხვევაში, 1/3 წილის მესაკუთრეზე გამოსაყოფ ფართში უნდა მოეწყოს სველი წერტილები. კასატორის მოსაზრებით, თავად ეს უკანასკნელი დასკვნაც ხაზგასმით ადასტურებს, რომ ერთგვაროვან ნაწილებად სადავო ქონების გაყოფა, მით უფრო, ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელია, რადგან გაყოფის შედეგად მისი ღირებულება მცირდება და საცხოვრებელი ფართები არაკომფორტული და არაპრაქტიკული ხდება, თუნდაც დაქუცმაცების, სიმცირისა და ამასთან, 1/3-ის წილის საცხოვრებელი ფუნქციის დაკარგვის გამო. კასატორის მოსაზრებით, თუ აღნიშნულო წესით მოხდება გაყოფა, 1/3 წილისა და 2/3 წილის მფლობელზე გამიჯნული ფართების 1 კვ.მ.-ის ღირებულებები საგრძნობლად განსხვავებული იქნება. ამასთან, კასატორის მითითებით, საცხოვრებელი სახლი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია და გამიჯვნის შემთხვევაში, ჩასატარებელი იქნება სარეკონსტრუქციო სამუშაოები; ასევე, 1/3 წილის მფლობელისათვის მოსაწყობი იქნება წყალკანალიზაციის ახალი ქსელი. ახალი სანკვანძის მოწყობის შემთხვევაში, დარჩენილი ფართი გახდება საცხოვრებლად გამოუსადეგარი და დაკარგავს საცხოვრებელი სადგომის ფუნქციას.

7.1.3. გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორი არ იზიარეს სააპელაციო პალატის განმარტებას მასზედ, რომ მხარეებს შორის ქონება ფაქტობრივად იმგვარად არის გამიჯნული, როგორც ეს საქმეში წარმოდგენილი ნახაზის შესაბამისადაა გაყოფილი და აღნიშნულთან დაკავშირებით განმარტავს, რომ ფართები გამოყოფილი არ არის და მისი გაყოფა 1/3 და 2/3 ერთგავროვან ნაწილებად შეუძლებელია. მიუხედავად იმისა, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერის შესაბამისად სადავო უძრავი ქონება წარმოადგენს თანასაკუთრებას, მთლიან ფართს დაუფლებულია მოპასუხე და კასატორს არ აძლევს საშუალებას ფლობდეს და სარგებლობდეს მისი კუთვნილი წილობრივი საკუთრებით.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 04 მარტის განჩინებით, ც.გ–ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

9. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

12. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში, მთავარ სადავო საკითხს საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით, საზიარო უფლების გაუქმების წინაპირობების არსებობის დადგენა წარმოადგენს.

14. სადავო საკითხთან მიმართებით, საკასაციო პალატა, პირველ რიგში აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კანონმდებლობა იცნობს საერთო საკუთრების ორ ფორმას: საზიარო და წილადი საკუთრება (სსკ-ის 173-ე მუხლი). წილადი საკუთრების თანამესაკუთრეს ეკუთვნის განსაზღვრული წილი საერთო საკუთრებაში; თანაზიარი საკუთრება არსებობს მაშინ, როცა თითოეული თანამესაკუთრის წილი საერთო ქონებაში არის იდეალური წილის სახით და თუ სხვა რამ არ არის დადგენილი, ივარაუდება, რომ თითოეულ თანამესაკუთრეს ეკუთვნის თანაბარი წილი (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი 2, თბილისი 2018, გვ. 88).

15. საზიარო უფლება, სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, კანონისმიერ ვალდებულებათა ურთიერთობების კატეგორიას განეკუთვნება. სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. ამდენად, საზიარო უფლების მოწილეებს უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება.

16. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ უძრავ ნივთზე - მდებარე: ქ.თბილისი, ......., ს/კ N ....... რეგისტრირებულია მოსარჩელე ც.გ–ასა და მოპასუხე ლ.გ–იას თანასაკუთრების უფლება. მითითებულ უძრავ ქონებაში, წილები გადანაწილებულია შემდეგნაირად: ც.გ–ა - 1/3 წილი, ლ.გ–ია - 2/3 წილი. ამდენად, მოდავე მხარეები არიან უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები, რომელიც წარმოადგენს საზიარო უფლების ობიექტს და მხარეები ერთმანეთთან კანონისმიერ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებიან. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად, გამოყენებულ უნდა იქნეს საზიარო უფლებების თავის წესები (სსკ-ის 953-ე-968-ე მუხლები), რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლის თანახმად დადგენილია, რომ თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება საზიარო უფლებების თავის წესები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.

17. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. კანონმდებლის ნება ნათელი და ცალსახაა, საზიარო უფლების მქონე პირს ნებისმიერ დროს შეუძლია, მოითხოვოს თავისი იდეალური წილის რეალურად გამოყოფა. ერთადერთი შეზღუდვა, რასაც კანონმდებელი აღნიშნული უფლების რეალიზაციის მიზნებისათვის აწესებს არის ის, რომ საზიარო უფლების მქონე პირის უფლებით, გააუქმოს საზიარო საკუთრება, სხვა თანაზიარი მესაკუთრის საკუთრების უფლების ხელშეუვალობა არ უნდა შეელახოს. სწორედ ამიტომ, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმებას დასაშვებად მიიჩნევს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე (იხ. სუსგ №ას-1977-2018, 22/03/2019 წ.).

18. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთ განჩინებაში განმარტებულია შემდეგი: „საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ისე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის ასრულებს გაყოფამდე, ე.ი არ უნდა წაერთვას ის ფუნქცია და მნიშვნელობა“ (იხ. სუსგ-ები საქმეებზე: №ას-39-39-2016, 01.03.2016 წ.; №ას-67-65-2014, 31.07.2014 წ.; №ას-774-741-2014, 20.07.2015 წ.; №ას-59-58-2014, 29.06.2015 წ.).

19. ამდენად, საზიარო უფლების გაუქმება წარმოადგენს მოსარჩელის მოთხოვნას, რომლის დისპოზიციური უფლებამოსილება – შეარჩიოს საზიარო უფლების გაუქმების კონკრეტული საშუალება, შეზღუდულია მატერიალური კანონმდებლობით (იხ. სუსგ საქმეზე №ას-1148-1094-2014, 19.03.2015 წ.). სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას, საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით (964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია. სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილების შესაბამისად, საზიარო უფლების გაუქმება ნივთის აუქციონზე რეალიზაციის გზით არ წარმოადგენს მესაკუთრის უპირობო უფლებას. აღნიშნულ უფლებას მესაკუთრე იძენს მხოლოდ მას შემდეგ, რაც სარწმუნოდ დაადასტურებს ნივთის ნატურით გაყოფის შეუძლებლობას.

20. განსახილველ შემთვევაში, ც.გ–ა სადავო უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებას ქონების რეალიზაციის გზით ითხოვდა, რაც პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დაკმაყოფილდა, ხოლო, სააპელაციო პალატის მხრიდან უარყოფილი იქნა იმ მოტივით, რომ საზიარო საგნის ნატურით გამიჯვნის შესაძლებლობა, თუნდაც, გარკვეული მოდიფიცირების გათვალისწინებით, საქმის მასალების მიხედვით, ერთმნიშვნელოვნად გამორიცხული არ იყო.

21. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე გამოკვლეული მტკიცებულებებისა და ფაქტობრივი გარემოებების (იხ. წინამდებარე განჩინების 6.1.1.-6.1.5. ქვეპუნქტები) მიხედვით, სააპელაციო პალატამ სწორად დაადგინა მოცემული საქმის გადაწყვეტისათვის უმთავრესი ფაქტობრივი გარემოება მასზედ, რომ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მოდავე მხარეების თანასაკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების შეუძლებლობა ნატურით გაყოფის გზით.

22. საკასაციო საჩივრის ავტორი წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში უთითებს, რომ საქმეში არსებული დამოუკიდებელი ექსპერტის, აუდიტორ „დ.რ–ძის“ 2020 წლის 20 თებერვლის N002/2-8 ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით და ასევე, სადავო უძრავი ქონების კომუნალური ხასიათის გამო, სადავო უძრავი ქონების ნატურით გაყოფა შეუძლებელია, რასაც ვერ გაიზიარებს საკასაციო პალატა. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატა პირველ რიგში განმარტავს, რომ მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, როდესაც მოსარჩელე საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის შეუძლებლობის თაობაზე მიუთითებს, სწორედ მის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენს იმ ფაქტის დადასტურება, რომ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად, ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელია. იმ პირობებში, თუ ბინის კომუნალური ხასიათიდან გამომდინარე, ქონების რეალიზაციის გზით საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობა ვლინდება, მოპასუხის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოება ხდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის გამოყენების დამაბრკოლებელი გარემოებების არსებობის დადასტურება, კერძოდ, იმ გარემოებისა, რომ რეალურად სადავო ბინის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობა არსებობს.

23. განსახილველ შემთხვევაში, პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ ვერ განახორციელა მისი მტკიცების ტვირთში შემავალი ფაქტობრივი გარემოების დადასტურება, ხოლო, მოპასუხემ კუთვნილ მტკიცების ტვირთს წარმატებით გაართვა თავი და მის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების საფუძველზე, საკასაციო პალატა დადგენილად მიიჩნევს ფაქტობრივ გარემოებას მასზედ, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე, ღირებულების შემცირების გარეშე, საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის სამართლებრივი შესაძლებლობა არსებობს. კერძოდ:

23.1. საქმეში წარმოდგენილი სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 08 ივლისის N7338/03/1 და 2019 წლის 12 სექტემბრის N006424919 დასკვნების ურთიერთშედარებით დგინდება, რომ მათი შინაარსი სრულ თანხვედრაშია ერთმანეთთან და საპირისპირო დასკვნებს არ აკეთებს; ორივე მათგანი ადგენს, რომ შესაძლებელია სადავო ქონების ნატურით გაყოფა თანამესაკუთრეთა იდეალური წილების შესაბამისად; ამასთან, სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ N006424919 დასკვნაში, რომელიც 2019 წლის 12 სექტემბერსაა შედგენილი ვკითხულობთ, რომ განმცხადებელმა ექსპერტისგან მოითხოვა სადავო უძრავი ქონებიდან, ღირებულების შემცირების გარეშე, 1/3 წილის გამიჯვნა. დასკვნის თანახმად, სადავო ქონების გამიჯვნა თანამესაკუთრეთა საკუთრებაში არსებული წილების შესაბამისად შესაძლებელია ისე, როგორც ეს დანართ N2-ზეა აღნიშნული. ასეთი გაყოფის შემთხვევაში 1/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს დანართ N2-ზე ყვითელი ფერით აღნიშნული 25.06 კვ.მ ფართი, რაც 2.26 კვ.მ-ით მეტია მისი 1/3 წილის შესაბამის 22.80 კვ.მ ფართზე, ხოლო, 2/3 წილის მფლობელს შესაძლებელია გამოეყოს დანართ N2-ზე ცისფრად აღნიშნული 43.35 კვ.მ ფართი, რაც 2.26 კვ.მ-ით ნაკლებია მისი 2/3 წილის შესაბამის 45.61 კვ.მ ფართზე. ასეთი დაყოფის შემთხვევაში, დანართი №2-ზე ყვითელი ფერით აღნიშნულ ფართში საჭიროა მოეწყოს სველი წერტილი. სველ წერტილთან მიმართებით, საყურადღებოა 2010 წლის 08 ივლისის N7338/03/1 დასკვნის ის ნაწილი, რომელიც ადგენს, რომ 1/3 წილის მფლობელს შესაძლებლობა აქვს N3 სათავსოში მოაწყოს სველი წერტილი, რადგან ამისათვის არსებობს ყველა პირობა; კერძოდ, აღნიშნული სათავსო მდებარეობს არასაცხოვრებელი ფართის ზემოთ, საკანალიზაციო და წყალსადენის დგერები გაყვანილია. ამ უკანასკნელი გარემოების საპირისპირო მტკიცებულება კი, კასატორს არ წარმოუდგენია.

23.2. რაც შეეხება მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ დამოუკიდებელი ექსპერტის, აუდიტორ „დ.რ–ძის“ 2020 წლის 20 თებერვლის N002/2-8 ექსპერტიზის დასკვნას, რომელიც სადავო უძრავი ქონების ზუსტად 1/3 და 2/3 ნაწილებად დაყოფას შეუძლებლად მიიჩნევს, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სადავო გარემოების გადასაწყვეტად, იგი არარელევანტური მტკიცებულებაა. ამ მიმართებით, პალატა ყურადღებას მიაპყრობს ექსპერტიზის დასკვნის იმ ნაწილს, სადაც ექსპერტი აცხადებს, რომ „ექსპერტიზის წინაშე დასმული ამოცანის შესრულების მიზნით, მოვახდინე ზემოაღნიშნული ქონების ადგილმდებარეობის დათვალიერება-შემოწმება/საცხოვრებელ ბინაში ვერ შევედი, რადგან რამდენჯერმე მისვლის მიუხედავად სახლში ან არ იყვნენ, ან კარი არ გამიღეს; გავეცანი საცხოვრებელი ბინის შესახებ დოკუმენტაციას და დავსახე უძრავი ქონების გაყოფის შესაძლო ვარიანტები“. ამდენად, დასახელებული დასკვნით დგინდება, რომ ექსპერტიზის წინაშე დასმულ კითხვაზე პასუხის გაცემის მიზნით, დამოუკიდებელ ექსპერტს - დ.რ–ძეს, სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ ექსპერტებისაგან განსხვავებით, საკვლევი ობიექტი/საცხოვრებელი ბინა ადგილზე არ დაუთვალიერებია, კვლევისათვის საჭირო აზომვითი სამუშაოები ადგილზე არ ჩაუტარებია და იქ არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობა არ შეუფასებია, რის გამოც, პალატა მიიჩნევს, რომ დასახელებული დასკვნა ვერ აქარწყლებს მოპასუხის მტკიცებას მასზედ, რომ სადავო ქონების ნატურით გაყოფა, ღირებულების შემცირების გარეშე, შესაძლებელია.

23.3. საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოსთვის არცერთ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამასთანავე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ექსპერტის დასკვნის გაზიარება სასამართლოსთვის სავალდებულო არ არის და მას სასამართლო სტანდარტულად, 105-ე მუხლით დადგენილი წესების მიხედვით, შინაგანი რწმენის საფუძველზე აფასებს. შინაგანი რწმენის ჩამოყალიბებას საფუძვლად უნდა ედოს მტკიცებულებათა ობიექტური და სრული განხილვა. შესაბამისად, სასამართლომ მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, ობიექტური შეფასების შედეგად, თავად უნდა გადაწყვიტოს, თუ რომელი მტკიცებულებაა სარწმუნო და რომელ მათგანს დაეყრდნოს.

24. საკასაციო პალატა კასატორის ვერც იმ არგუმენტს გაიზიარებს, რომ ფართები ერთმანეთისგან გამოყოფილი არ არის და მთლიან ფართს დაუფლებულია მოპასუხე. ამ მიმართებით, სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2018 წლის 15 თებერვლის N000906618 დასკვნაზე, რომლითაც დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, ........ N25-ის გაყოფის შედეგად 2/3 ნაწილის მესაკუთრეს (ლ.გ–ია) დაკავებული აქვს 44.12 კვ.მ., რაც მისი იდეალური წილის შესაბამის ფართზე 69,81/3X2=46.54 კვ.მ.-ზე 2.42 კვ.მ.-ით ნაკლებია, ხოლო 1/3 ნაწილის მესაკუთრეს (ც.გ–ას) დაკავებული აქვს 25.69 კვ.მ., რაც მისი იდეალური წილის შესაბამის ფართზე 69.81/3=23.27 კვ.მ.-ზე 2.42 კვ.მ-ით მეტია. დასკვნას დანართის სახით ერთვის ფაქტობრივად არსებული მდგომარეობის ამსახველი ნახაზი, რაც თავის მხრივ შესაბამისობაშია სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 08 ივლისის N7338/03/1 დასკვნით დადგენილ ფართების შესაძლო გაყოფის გეგმასთან. ამასთან, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას მასზედ, რომ როცა სხვისი უკანონო მოქმედების გამო, პირს ხელი ეშლება საკუთრების გამოყენებაში, ხელშეშლის აღკვეთა ხდება არა საზიარო უფლების გაუქმების გზით, არამედ სხვა ტიპის სარჩელით.

25. ამდენად, დასახელებული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ საზიარო უფლების ობიექტი თანამესაკუთრეებს შორის ფაქტობრივად გამიჯნულია და თანაც ისე, როგორც ეს გათვალისწინებულია ექსპერტიზის დასკვნებში მითითებული შესაძლო გაყოფის გეგმით. საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება კი, კასატორს არ წარუდგენია. მხოლოდ კასატორის ახსნა-განმარტებაზე დაყრდნობით კი, შეუძლებელია იმ გარემოების დადგენა, რომ ფაქტობრივად დაკავებული ფართების გეგმა რეალურ სურათს არ შეესაბამება.

26. გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა უსაფუძვლობის გამო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას მასზედ, რომ არსებობს მორიგების მიზნით საქმის განხილვის სხვა დროისათვის გადადებისა და სააპელაციო საჩივრის კოლეგიური შემადგენლობით განხილვის დადგენის შესახებ მიღებული საოქმო განჩინებების გაუქმების საფუძველი. პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორი ვერ მიუთითებს მორიგების მიზნით საქმის განხილვის სხვა დროისათვის გადადების შესახებ განჩინების მიღებისას სააპელაციო პალატის მიერ ისეთი საპროცესო ნორმების დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. რაც შეეხება სააპელაციო საჩივრის კოლეგიური შემადგენლობით განხილვის დადგენის შესახებ მიღებულ საოქმო განჩინებას, კასატორის მხრიდან მარტოოდენ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ ანალოგიური დავებზე სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მიღებული აქვს ერთპიროვნულად, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას იმგვარ საკასაციო შედავებად, რაც საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

27. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03).

28. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

29. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

31. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. შესაბამისად, კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის 70% – 105 ლარი;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ც.გ–ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

2. ც.გ–ას (.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 ლარის (საგადახდო დავალება N12678425039, გადახდის თარიღი 23.02.2022) 70% – 105 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: რევაზ ნადარაია

თამარ ზამბახიძე