18 ოქტომბერი, 2022 წელი

№ას-1078-2021 ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ამირან ძაბუნიძე

თეა ძიმისტარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ა.ა.ი.პ „ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირი“

მოწინააღმდეგე მხარე _ გ.კ–ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 08 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. გ.კ–ძემ სარჩელით მიმართა ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხის - ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ა(ა)იპ რაგბის განვითარების კავშირის მიმართ და მოითხოვა:

1.1. მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ა(ა)იპ რაგბის განვითარების კავშირის დირექტორის 2020 წლის 21 მაისის N42 ბრძანების ბათილად ცნობა და თანამდებობაზე აღდგენა.

1.2. სახელფასო განაცდურის ანაზღაურება 2020 წლის 21 მაისიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

1.3. საქმიანი რეპუტაციის შელახვისა და მორალური ზიანისათვის კომპენსაციის - 50000 ლარის ანაზღაურება.

2. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

3. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2020 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით - სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე ა(ა)იპ ოზურგეთის რაგბის კავშირის დირექტორის 2020 წლის 21 მაისის N42 ბრძანება. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ ერთჯერადი კომპენსაცია - 12 თვის სახელფასო ანაზღაურება (13171.20 ლარის ოდენობით) და მორალური ზიანი - 1000 ლარი დაეკისრა.

4. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 08 ივნისის გადაწყვეტილებით - სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2020 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანი - 1000 ლარი (3.1. პუნქტი) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. სარჩელი მორალური ზიანის გამო, მოპასუხისთვის თანხის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2020 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 395.13 ლარის გადახდა (მე-4 პუნქტი) დაეკისრა. მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 365.13 ლარის გადახდა დაეკისრა, მოსარჩელეს კი - მოპასუხის სასარგებლოდ 30 ლარის ანაზღაურება. დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. გადაწყვეტილება დაეფუძნა შემდეგ ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებს:

5.1. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირის 2019 წლის 1 ივლისის N89 ბრძანებით მოსარჩელე დაინიშნა ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირის სარაგბო კლუბ „ა–ის“ შერკინების მწვრთნელად (ს.ფ. 54).

5.2. 2020 წლის 21 მაისს რაგბის განვითარების კავშირის ახალი დირექტორის - ბ. ღ–ის N42 ბრძანების საფუძველზე მოსარჩელე 2020 წლის 1 ივლისიდან გათავისუფლდა შერკინების მწვრთნელის თანამდებობიდან. ბრძანების თანახმად, გათავისუფლების სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტი, რაც გულისხმობს დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეშ დარღვევას (ს.ფ. 16).

5.3. 2020 წლის 27 მაისის განცხადებით, მოსარჩელემ მოპასუხეს საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის წერილობითი დასაბუთება მოსთხოვა (ს.ფ. 17).

5.4. მოპასუხის 2020 წლის 2 ივნისის N32 საპასუხო წერილში მოსარჩელის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების მიზეზად მითითებულია შემდეგი: გუნდის უფროსთან დაპირისპირება, მოსარჩელის მიერ სამწვრთნელო საქმიანობის პროფესიულად დაბალ დონეზე წარმართვის გამო სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება, ე.წ. “აუთსაიდერებში“ მოხვედრა და ადმინისტრაციული რესურსის უნებართვო გახარჯვა (95 ლიტრი საწვავის უნებართვო განკარგვა, რის გამოც რაგბის კავშირის დირექტორის 7.05.2020 წლის №38 ბრძანების თანახმად, მოსარჩელეს ხელფასიდან დაექვითა თანხა) (ს.ფ. 18).

5.5. საქართველოს რაგბის კავშირის განვითარების ჯგუფის ხელმძღვანელის 2020 წლის 8 ივნისის ცნობის თანახმად, მოსარჩელემ 2015 წლის 14-20 თებერვალს გაიარა „მსოფლიო რაგბის“ მწვრთნელთა მეორე დონის კურსი და მიენიჭა შესაბამისი დონის სერტიფიკატი, 2020 წლის 8 ივნისის ცნობის მიხედვით კი - 2014 წლის 1-7 დეკემბერს გაიარა „მსოფლიო რაგბის“ მწვრთნელთა პირველი დონის კურსი და მიენიჭა შესაბამისი დონის სერტიფიკატი (ს.ფ. 24-25).

5.6. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირის 2020 წლის 27 ნოემბრის ცნობის თანახმად, მოსარჩელის ხელზე ასაღები სახელფასო ანაზღაურება 1097.60 ლარს შედგენდა (ს.ფ. 53).

5.7. ა(ა)იპ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის კავშირის წარმომადგენლმა (დირექტორმა) ბონდო ღ–მა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე განმარტა, რომ ა(ა)იპ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის კავშირის დაფინანსების წყაროა მუნიციპალიტეტის ბიუჯეტი და იგი წლიურად 350 000 ლარს შეადგენს (სააპელაციო სასამართლოს 28.05.21წ. სასამართლო სხდომის ოქმი, 14:45:57).

5.8. უნდა შეფასებულიყო, თუ რამდენად ადეკვატური იყო ა(ა)იპ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის კავშირის დირექტორის მიერ დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილება, დასაქმებულის მიერ ვალდებულებების დარღვევებიდან გამომდინარე. მოსარჩელე სამსახურიდან გათავისუფლდა საქართველოს ორგანული კანონის - შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტით, რომლის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა (გათავისუფლების დროს მოქმედი რედაქცია).

5.9. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია არა ვალდებულების დარღვევა, არამედ ვალდებულების უხეში დარღვევა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, სამსახურიდან დათხოვნის მართლზომიერების მიზნით, უნდა შეფასდეს სამსახურებრივ მოვალეობათა შეუსრულებლობის ფაქტი, დარღვევის ხარისხი, დარღვევის სიხშირე, დასაქმებულის ბრალეულობა, დარღვევის გამომწვევი და ხელშემწყობი ფაქტორები, ასევე - ის სამართლებრივი შედეგები, რაც დარღვევას მოჰყვა და ა. შ. ამგვარი დასკვნა გამომდინარეობს არა მხოლოდ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის სიტყვა-სიტყვითი, არამედ ნორმის ისტორიული განმარტებიდანაც.

5.10. სამუშაოდან გათავისუფლება, როგორც დისციპლინური სახდელის უკიდურესი ზომა, გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. აღნიშნული დასკვნა ეფუძნება პრინციპს, რომლის შესაბამისადაც, შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის შენარჩუნებას აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. სწორედ ეს არგუმენტაცია დაედო საფუძვლად შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს 37-ე მუხლში განხორციელებულ ცვლილებებს, რომლის მიხედვით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია არა მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვალდებულებათა „ყველა დარღვევა“, არამედ - მითითებულ ვალდებულებათა „უხეში დარღვევა“. მოსარჩელე შერკინების მწვრთნელის თანამდებობიდან გათავისუფლებულია 2020 წლის 21 მაისს.

5.11. მხარეთა მიერ პირველი ინსტანციასა და სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე წარმოდგენილი განმარტებებითა და 2020 წლის 2 ივნისის ა(ა)იპ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის კავშირის N32-ით წერილით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტობრივი საფუძველი გახდა მოსარჩელის გუნდის უფროსთან დაპირისპირება და მის მიერ სამწვრთნელო საქმიანობის დაბალ პროფესიულ დონეზე წარმართვის გამო, სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება და ე.წ. „აუთსაიდერებში“ მოხვედრა, ასევე - ადმინისტრაციული მატერიალური რესურსის უნებართვო ხარჯვა (95 ლიტრი საწვავის უნებართვო განკარგვა, რის გამოც რაგბის კავშირის დირექტორის 7.05.2020 წლის №38 ბრძანების თანახმად, მოსარჩელეს ხელფასიდან დაექვითა თანხა).

5.12. საქმეში არ არის წარმოდგენილი ირიბი მტკიცებულებაც კი იმისა, რომ გუნდის ხელმძღვანელობას მოსარჩელე უპირისპირდებოდა, არ არის მითითებული რა სახის დაპირისპირება ჰქონდათ მხარეებს და რით გამოიხატებოდა, უბრალოდ აზრთა სხვადასხვაობით თუ რაიმე ფიზიკური წინააღმდეგობით.

5.13. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეს არ შეუსრულებია მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარმოდგენის სამოქალაქო საპროცესო ვალდებულება. საქმეში არ არის წარმოდგენილი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების საფუძვლად მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები. შესაბამისად, სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, შეეფასებინა, თუ რამდენად იკვეთებოდა მოპასუხის მიერ მითითებული გარემოებები (გუნდში არსებულ დაპირისპირება, მისი გავლენა გუნდის წევრთა მუშაობაზე) და რამდენად მართლზომიერი იყო ასეთი დარღვევებისთვის დისციპლინური პასუხისმგებლობის უმაღლესი ზომის - სამსახურიდან გათავისუფლების გამოყენება მოსარჩელის მიმართ. მოცემულ შემთხვევაში, ა(ა)იპ ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირმა ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მხრიდან რაიმე სახის ისეთი დარღვევა, რაც მოპასუხის დღის წესრიგში დააყენებდა ობიექტურ აუცილებლობას მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლებისა.

5.14. მოპასუხემ ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ ისეთი გადაცდომის ჩადენა, რომლის უშუალო შედეგი შეიძლება ყოფილიყო სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება და ე.წ. „აუთსაიდერებში“ მოხვედრა. პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა დასაქმებულის ქმედება, რამაც დამსაქმებლისთვის რაიმე ზიანის (მათ შორის - ქონებრივის) მიყენება გამოიწვია. რაც შეეხება ადმინისტრაციული რესურსის უნებართვო გახარჯვას, სააპელაციო სასამართლო სხდომაზე მოპასუხემ განმარტა, რომ ამ გადაცდომისთვის მოსარჩელის მიმართ გათავისუფლებამდე (7.05.2020 წლის №38 ბრძანებით) თანხა დაიქვითა ხელფასიდან. მოპასუხის ეს განმარტება კი, არალეგიტიმურს ხდის გათავისუფლების ბრძანების საფუძვლად, ადმინისტრაციული რესურსის (მატერიალური) უნებართვო ხარჯვაზე, როგორც ზიანზე მითითებას, ვინაიდან ამ გადაცდომისთვის მოსარჩელის მიმართ უკვე გამოყენებული იყო დისციპლინური პასუხისმგებლობა (ხელფასიდან თანხის დაქვითვის სახით).

5.15. მოცემულ შემთხვევაში, დამსაქმებლის მხრიდან მოსარჩელის მიმართ სანქციის სახით სამსახურიდან გათავისუფლება, როდესაც არ დგინდება ვალდებულების უხეში დარღვევა და მოპასუხე არათუ ვერ ასაბუთებს უფრო მსუბუქი სახდელის დაკისრების არაეფექტურობას, არამედ არ აქვს წარმოდგენილი გათავისუფლების საფუძვლად მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებებიც კი, ეწინააღმდეგება დასაქმებულის შრომის უფლებას, რის გამოც სადავო ბრძანება ბათილად უნდა ცნობილიყო.

5.16. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე, 38.8 , სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 409-ე მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ არსებულ პირობებში დამსაქმებლისათვის კომპენსაციის დაკისრების გზით მოსარჩელის დარღვეული უფლების აღდგენა სამართლიანი იყო. მოქმედი შრომის კოდექსი და კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმატიული აქტები არ განსაზღვრავს კომპენსაციის ოდენობას და/ან მისი გამოანგარიშების წესს, თუმცა სასამართლო პრაქტიკის განზოგადება იძლევა კომპენსაციის გამოთვლის შესაძლებლობას შემდეგი კრიტერიუმებით: კომპანიის ლიკვიდურობა; პირის დასაქმების შესაძლებლობები შრომის ბაზარზე; პირის სოციალური მდგომარეობა; დამსაქმებლის ფინანსური მდგომარეობა; პირი სხვაგან დასაქმდა თუ არა დავის პერიოდში; სამუშაო სტაჟი; დამსაქმებლის საწარმოუნარიანობა; პირის მუშაობის ხანგრძლივობა დამსაქმებელთან და სხვა.

5.17. სააპელაციო სასამართლომ იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ დასაქმებულის აღდგენა იმავე ან ტოლფას თანამდებობაზე შეუძლებელია და მოპასუხის წლიური დაფინანსების ოდენობა 350000 ლარს (მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტება სააპელაციო სასამართლო სხდომაზე) შეადგენს, მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მოპასუხისათვის კომპენსაციის - 13171.20 ლარის ფინანსური ვალდებულების დაკისრება (მოსარჩელის 12 თვის სახელფასო ანაზღაურების ჯამი), მძიმე ტვირთად არ დააწვება მოპასუხის აქტივებს და გავლენას ვერ მოახდენს მის ფუნქციონირებასა და უფლება-მოვალეობების შესრულებაზე.

5.18. დასაქმებულთა შრომითი უფლებების დაცვის კუთხით მნიშვნელოვანია დამსაქმებლის მიერ მისთვის მინიჭებული უფლებებით კეთილსინდისიერად სარგებლობა. დამსაქმებელმა სათანადოდ და გარკვევით უნდა დაასაბუთოს დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლები და სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ ჩადენილი გადაცდომის არსებობაც კი არ დაუმტკიცებია მოპასუხეს კანონით დადგენილი წესითა და სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით.

5.19. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მორალური ზიანის სახით მოპასუხისათვის 1000 ლარის დაკისრების თაობაზე რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელი იყო. მოსარჩელის მითითებით, მისი პროფესიონალიზმის უსაფუძვლოდ ეჭვქვეშ დაყენების გამო უკანონოდ გათავისუფლებით შეელახა საქმიანი რეპუტაცია, რითაც მას მორალური ზიანი მიადგა.

პირის საქმიანი რეპუტაცია არის საქმიანი ბრუნვის სფეროში კონკრეტული პირის საქმიანი თვისებების, უნარების შესახებ შექმნილი აზრი, ვინაიდან საქმიანი რეპუტაცია გათანაბრებულია კონკრეტული პროფესიის მქონე პირის ავტორიტეტთან. ნებისმიერი განცხადება, რომელშიც პირის სახელია მითითებული, საქმიანი რეპუტაციის შელახვად ყოველთვის არ ჩაითვლება, მაგალითად, პირის სამსახურიდან გათავისუფლება (შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა) ან აღნიშნულის შესახებ ბრძანების გამოქვეყნება და სხვა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია შესაბამისი მტკიცებულებები იმის დასადასტურებლად, რომ სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლებამ ხელი შეუშალა პროფესიული საქმიანობის გაგრძელებაში. გარდა აღნიშნულისა, პალატის მოსაზრებით, დამსაქმებელი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების მიღებისას არ ისახავდა მიზნად მოსარჩელის საქმიანი რეპუტაციისა და ღირსების დისკრედიტაციას საზოგადოების თვალში.

5.20. ანაზღაურების მოთხოვნის არსებობისას, სასამართლომ უნდა დაადგინოს, დამსაქმებელი პირის ინდივიდუალურ თავისებურებებთან დაკავშირებული ფიზიკური და სულიერი ტკივილის ხარისხი, ზიანის მიმყენებლის ბრალი (იმ შემთხვევებში, როცა ეს პასუხისმგებლობის აუცილებელი პირობაა) და სხვა გარემოებები. თავისი არსით არაქონებრივი ანუ მორალური ზიანი არის ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ტანჯვა, რომელსაც პირი განიცდის ამა თუ იმ სიკეთის, უმეტესწილად კი არამატერიალურ ფასეულობათა ხელყოფის გამო. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე მორალურ ზიანს ითხოვს სამსახურიდან გათავისუფლებით გამოწვეული ფიზიკური და ფსიქოლოგიური

ტანჯვის საკომპენსაციოდ. სამოქალაქო კოდექსი განსაზღვრავს მორალური ზიანის ანაზღაურების ნორმატიულ საფუძვლებს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის საპროცესო ვალდებულებაა ასეთი ტანჯვის არსებობაზე მითითება და ამ ტანჯვის ფიზიკური გამოხატულების დამადასტურებელ მტკიცებულებათა სასამართლოსთვის წარდგენა, რაც ამ უკანასკნელს შესაბამისი მტკიცებულებებით (სამედიცინო დასკვნა, ცნობა და სხვა) არ დაუდასტურებია.

5.21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მორალური ზიანის - 1000 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმებულიყო და ახალი გადაწყვეტილებით, მითითებულ ნაწილში სარჩელი უარყოფილიყო.

6. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

6.1. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი. მან უსაფუძვლოდ არ მიიჩნია დადასტურებულად მოსარჩელესა და გუნდის უფროსსა და გუნდის უფროსის მოადგილეს შორის პიროვნული დაპირისპირება, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული აღიარა და დაადასტურა როგორც მოსარჩელემ, ისე - მოპასუხემ. დაპირისპირების გამო, გუნდში საქმიანობის საშუალება არ ეძლეოდათ გუნდის უფროსსა და დირექტორის მოადგილეს. სწორედ ასეთმა სიტუაციამ შექმნა დაძაბულობა და მორალურად დაასუსტა მოთამაშეები (მორაგბეები), რამაც გუნდის მოწინავე პოზიციებიდან ჩამოქვეითება განაპირობა.

6.2. სასამართლომ უგულებელყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სერტიფიკატები ვადაგასულია. 2017 წლის თებერვალში გაცემულ სერტიფიკატებს ვადა 2019 წლის თებერვალში გაუვიდა და არ განახლებულა, შესაბამისად, მათი მფლობელი კვალიფიკაცია დაკარგულად მიიჩნევა. ამასთან, 2019 წლის 01 ივლისს მოსარჩელე უკვე კვალიფიკაციის არმქონე იყო და მისი სარაგბო კლუბის მწვრთნელად დანიშვნა კანონის უხეში დარღვევაა, ხოლო აღნიშნულის შემდეგ მისი გუნდის უფროსი მწვრთნელის თანამდებობაზე განწესება - უხეშ დარღვევაზე გაცილებით მეტი.

6.3. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად არასწორად მიიჩნია მოსარჩელის მწვრთნელთა პირველი და მეორე დონის კურსების გავლა შესაბამისი კვალიფიკაციის მინიჭებით. საქმეში წარმოდგენილი სერტიფიკატების მინიჭების შესახებ 2015 წლის ცნობა არ არის დადასტურებული შესაბამისი სერტიფიკატებით. ამასთან, მითითებული ცნობის თანახმად, მოსარჩელეს უფლება ჰქონდა, მწვრთნელად ემუშავა მხოლოდ 15-17 წლის ასაკის მორაგბეებთან, სარაგბო კლუბ ა–ის შერკინების მწვრთნელად და მით უფრო უფროს მწვრთნელად მუშაობის უფლებას ეს ცნობა არ იძლეოდა.

6.4. ნიშანდობლივია, რომ კანონის დარღვევით დანიშნულმა მოსარჩელემ პირველი ხუთი თვის განმავლობაში, 2020 წლის იანვრიდან მაისის ჩათვლით მიიღო სახელფასო თანხა - 6823 ლარი.

6.5. სააპელაციო პალატამ მსჯელობისას თავადვე მიუთითა, რომ ა(ა)იპ რაგბის განვითარების კავშირი არის ადგილობრივი ბიუჯეტის დაფინანსებაზე, თუმცა მიუხედავად ამისა, მაინც დააკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა კასატორს, რაც არასწორია.

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

8. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

10. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანია დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის მართლზომიერება.

11. კასატორის მტკიცებით, მოსარჩელის გუნდის უფროსთან და მის მოადგილესთან დაპირისპირებამ გუნდში დაძაბული გარემოს შექმნა და სატურნირო ცხრილში მოწინავე პოზიციებიდან ჩამოქვეითება განაპირობა, რაც ცალსახაა, რომ მოსარჩელის მხრიდან ვალდებულების უხეში დარღვევაა. კასატორი აპელირებს მოსარჩელის არაკვალიფიციურობაზეც და აღნიშნავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მოსარჩელის სერტიფიკატების მოქმედების ვადა გასულია, ისინი ვადაგასული იყო, მოსარჩელის მწვრთნელის პოზიციაზე დანიშვნის დროსვე, შესაბამისად, კვალიფიკაციის არქმონე პირის მწრვთნელად განწესება იმთავითვე კანონის უხეში დარღვევა იყო.

12. დადგენილია და არც საკასაციო საჩივრით არის შედავებული, რომ მოსარჩელე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირის 2019 წლის 1 ივლისის N89 ბრძანებით სარაგბო კლუბ „ა–ის“ შერკინების მწვრთნელად დაინიშნა, ხოლო რაგბის განვითარების კავშირის ახალი დირექტორის ბ. ღ–ის 2020 წლის 21 მაისს N42 ბრძანების საფუძველზე - 2020 წლის 1 ივლისიდან დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა. გათავისუფლებას სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტი დაედო, ხოლო ფაქტობრივ საფუძვლად: გუნდის უფროსთან დაპირისპირება; მოსარჩელის მიერ სამწვრთნელო საქმიანობის პროფესიულად დაბალ დონეზე წარმართვის გამო, სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება და ე.წ. „აუთსაიდერებში“ მოხვედრა; ასევე - ადმინისტრაციული რესურსის უნებართვო გახარჯვა (95 ლიტრი საწვავის უნებართვო განკარგვა, რის გამოც რაგბის კავშირის დირექტორის 7.05.2020 წლის №38 ბრძანების თანახმად, მოსარჩელეს ხელფასიდან დაექვითა თანხა).

13. საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის (კანონის ამჟამად მოქმედი რედაქციის 47-ე მუხლი) პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებების თანახმად, უმნიშვნელოვანესი პრინციპი, რომელიც უნდა იყოს გათვალისწინებული აღნიშნული საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის კანონიერების შეფასებისას, არის პროპორციულობისა და გონივრული საფუძვლის პრინციპი. პროპორციულობის, იგივე თანაზომიერების პრინციპი ნიშნავს, რომ კანონის მიზნის მისაღწევად გამოყენებული ღონისძიება უნდა იყოს დასაშვები, აუცილებელი და პროპორციული. ერთ-ერთ საქმეში საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ პროპორციულობის პრინციპის გამოყენებისას განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებულის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება (იხ. სუსგ საქმე №ას-106-101-2014, 02 ოქტომბერი, 2014 წელი; №ას-1183-1125-2014, 13 თებერვალი, 2015 წელი).

15. საქართველოს სასამართლოების მიერ შრომით დავებთან დაკავშირებულ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტებულია, რომ სამსახურიდან პირის გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების მართლზომიერების შეფასებისას განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ „Ultima Ratio“-ს პრინციპის დაცვას, რომელიც გულისხმობს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებული უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ დარღვევის ჩადენისას დამსაქმებლის მიერ გამოყენებული უნდა იქნას ისეთი ზომები, რომლებიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1183-1125-2014, 13 თებერვალი, 2015 წელი; №ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი; №ას-127-123-2016, 13 ივნისი, 2016 წელი). შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უკეთეს შრომის მოტივაციას შეუქმნის. ამდენად, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად ჩაითვალოს, აუცილებელია, იყოს ისეთი დარღვევა, როდესაც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენება მიზანშეუწონელია (შდრ. სუსგ: №ას-295-279-2017, 19.05.2017; №ას-997-2020, 10.02.2021; №ას-658-2020, 04.12.2020).

16. ამრიგად, მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას, სასამართლო ამოწმებს დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. ამისათვის კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერების შეფასების მიზნით, დადგინდეს დასაქმებულის მიერ მასზე დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (იხ. სუსგ საქმე №ას-1391-1312-2012, 10 იანვარი, 2014 წელი; №ას-483-457-2015, 07 ოქტომბერი, 2015 წელი; №ას-127-123-2016, 13 ივნისი, 2016 წელი).

17. საპროცესო სამართალწარმოებაში მოქმედი მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი). საკასაციო პალატამ არაერთხელ აღნიშნა და ამ შემთხვევაშიც ამახვილებს ყურადღებას, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც, მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. მოსარჩელის მითითება მასზე, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას (იხ. სუსგ საქმე №ას-1056-996-2015, 15 დეკემბერი, 2015 წელი; №ას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი; №ას-539-539-2018, 21 დეკემბერი, 2018 წელი). შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია შრომითი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და იგი მართლზომიერად გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან ეკისრებოდა მოპასუხეს/დამსაქმებელს, რასაც ამ უკანასკნელმა თავი ვერ გაართვა.

18. საკასაციო პალატას მართებულად მიაჩნია ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნა, რომ მოსარჩელის სამუშაოდან დათხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი (გუნდის უფროსთან დაპირისპირება, მოსარჩელის მიერ სამწვრთნელო საქმიანობის პროფესიულად დაბალ დონეზე წარმართვის გამო, სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება) არ შეიძლება შეფასდეს დაკისრებული შრომითი ვალდებულებების უხეშ დარღვევად, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც, მოპასუხემ მითითებული გარემოებების დადასტურება შესაბამისი მტკიცებულებებით ვერ შეძლო. ამასთან, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორის მიერ მითითებული ფაქტობრივი საფუძვლები მათი დადასტურების შემთხვევაშიც ვერ შეფასდებოდა დასაქმებულის მხრიდან შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევად.

19. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოპასუხემ სათანადო მტკიცებულებებზე მითითებით ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ ისეთი გადაცდომის ჩადენა, რომლის უშუალო შედეგი შეიძლება ყოფილიყო, სატურნირო ცხრილში გუნდის ჩამოქვეითება და ე.წ. „აუთსაიდერებში“ მოხვედრა.

რაც შეეხება გუნდის უფროსთან დაპირისპირებას, აღნიშნულს საკასაციო პალატა ვერ განიხილავს მოსარჩელის მხრიდან სახელშეკრულებო ვალდებულების უხეშ დარღვევად იმ პირობებში, როდესაც არ დასტურდება თუ რა ქმედებებში გამოიხატებოდა დაპირისპირება, ვის მიერ იყო იგი ინიცირებული და ა.შ.

20. ამრიგად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს, სამსახურებრივი უფლებამოსილების განხორციელებისას, დაკისრებული ვალდებულება უხეშად არ დაურღვევია, შესაბამისად, მოპასუხის მიერ გამოვლენილ ცალმხრივ ნებას (მოსარჩელის დათხოვნის შესახებ ბრძანება, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლი), სამართლებრივი შედეგი ვერ მოჰყვებოდა, რადგანაც არ შესრულებულა ამ შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოება - მოსარჩელის მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობის უხეში დარღვევა.

21. კასატორი გათავისუფლების ბრძანების მართლზომიერების დასაბუთების მიზნით, აგრეთვე, მიუთითებს დასაქმებულის კვალიფიკაციის შეუსაბამობაზე, სახელდობრ, სამწვრთნელო საქმიანობის პროფესიულად დაბალ დონეზე წარმართვასა და შესაბამისი სერთიფიკატის არქონაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხის შეფასება შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად. როგორც უკვე აღინიშნა, განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძველი გახდა ვალდებულების უხეში დარღვევა, შესაბამისად, სადავო ბრძანების მართლზომიერების შეფასებისას, სასამართლო ვერ იმსჯელებს მოსარჩელის კვალიფიკაციასა და მის მიერ დაკავებულ თანამდებობასთან შესაბამისობაზე, რაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის დამოუკიდებელ საფუძველს წარმოადგენს.

22. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ სააპელაციო სასამართლომ მას უკანონოდ მოსთხოვა სააპელაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდა, ვინაიდან ის „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „უ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

სახელმწიფო ბაჟის შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „უ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დაწესებულებები (ორგანიზაციები), რომელთა ხარჯები ფინანსდება მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ყველა საქმეზე თავისუფლდებიან ბაჟის გადახდისაგან. ამ ნორმის საფუძველზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან ორგანიზაციის გათავისუფლების უალტერნატივო წინაპირობაა ის გარემოება, რომ ორგანიზაციის დაფინანსების ერთადერთ წყაროს უნდა წარმოადგენდეს სახელმწიფო ბიუჯეტი.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103.1 მუხლის პირველი წინადადების შესაბაისად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები.

პალატა აღნიშნავს, რომ არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიულ პირს, თუნდაც ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მიერ დაფუძნებულს, გარდა ადგილობრივი ბიუჯეტიდან დაფინასებისა, შესაძლებელია ჰქონდეს დაფინანსების სხვა წყაროც და კასატორს არ წარმოუდგენია იმ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ფინანსდება ორგანიზაცია. შესაბამისად, კასატორის პრეტენზია, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სახელმწიფო ბაჟი არასწორად დაეკისრა, უსაფუძვლოა.

23. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს.

24. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

25. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან, საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 658.56 ლარის 70% – 460.99 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა.ა.ი.პ „ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ა.ა.ი.პ „ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის რაგბის განვითარების კავშირს“ (ს/კ .....) დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის_658 ლარის და 56 თეთრის (გადახდის თარიღი: 11/11/2021, საგადახდო მოთხოვნა: 01478) 70% – 460 ლარი და 99 თეთრი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი: TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი: 300773150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები : ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე

თეა ძიმისტარაშვილი