საქმე №ას-228-2021 31 ოქტომბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. კ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „------ კლინიკა“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. მ. კ-ძე (შემდგომში - „მოსარჩელე“, „დასაქმებული“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) 2011 წლის 20 იანვრიდან დასაქმებული იყო შპს ,,----- კლინიკაში“ (შემდგომში - „მოპასუხე“, „დამსაქმებელი“ ან „კლინიკა“) ექიმ-ნეონატოლოგისა და პედიატრის თანამდებობაზე. მხარეთა შორის არსებობდა უვადო შრომითი ურთიერთობა.

2. მოსარჩელე 2017 წლის 24 ივლისიდან 01 სექტემბრამდე დამსაქმებლის ინიციატივით იმყოფებოდა ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში, ხოლო 2017 წლის 11 სექტემბერს მოპასუხემ გამოსცა №---- ბრძანება იმავე დღიდან მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, შრომითი ვალდებულების უხეში დარღვევის საფუძვლით.

3. დასაქმებულს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის 11.09.2017წ. გადაწყვეტილება არ ჩაბარებია.

4. მოსარჩელე შრომით მოვალეობებს კლინიკაში ფაქტობრივად აღარ ასრულებდა 2017 წლის 01 სექტემბრიდან.

5. მოსარჩელემ 2018 წლის 12 აპრილს მოპასუხეს მოსთხოვა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების დასაბუთების გადაცემა, რაც ამ უკანასკნელის მიერ უპასუხოდ იქნა დატოვებული.

6. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა: მასთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის 11.09.2017წ. ბრძანების ბათილად ცნობა; პირვანდელ სამუშაო ადგილზე - ექიმ-ნეონატოლოგის თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება ყოველთვიურად 2100 ლარის ოდენობით 2017 წლის აგვისტოდან 2019 წლის 15 იანვრამდე.

7. მოპასუხემ წარადგინა როგორც მოთხოვნის გამომრიცხველი, ისე მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებელი, რომლითაც სარჩელი არ ცნო. კერძოდ, სხვა გარემოებებთან ერთად, მოპასუხემ მიუთითა სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

9. მოსარჩელემ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი. აპელანტმა გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

11. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

12. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის (სადავო პერიოდში მოქმედი) 38-ე მუხლის მე-4-7 პუნქტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლით და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

13. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ 2018 წლის 12 აპრილის განცხადებით მას დამსაქმებლისგან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება არ მოუთხოვია, რადგან, სასამართლოს მოსაზრებით, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით საწინააღმდეგო გარემოებები დასტურდებოდა.

14. კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დადგენილია, რომ მოსარჩელე 2017 წლის 24 ივლისიდან 2017 წლის 01 სექტემბრამდე ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში იმყოფებოდა (იხ. ტომი I, ს.ფ. 59-60); დადგენილია ასევე, რომ იგი სამუშაოს ფაქტობრივად აღარ ასრულებდა 2017 წლის 01 სექტემბრიდან, ხოლო შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების დასაბუთება მოითხოვა 2018 წლის 12 აპრილის განცხადებით (განცხადება 12.04.2018წ. ჩაბარდა ფოსტას (იხ. ტომი I, ს.ფ. 33)). აღნიშნული განცხადებით, მართალია, მოსარჩელე ითხოვდა სამუშაოდან გათავისუფლების ან იმ გარემოების დადასტურებას, ხომ არ იმყოფებოდა ისევ ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში, თუმცა ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში რომ არ იმყოფებოდა, მისთვის ნათელი უნდა ყოფილიყო, ვინაიდან შვებულების ვადა განსაზღვრული იყო 2017 წლის 01 სექტემბრამდე და მხარეთა შორის აღნიშნულზე სხვა შეთანხმება არ ყოფილა. 2018 წლის 12 აპრილის განცხადებით მოსარჩელემ დამსაქმებელს მოსთხოვა მისი გათავისუფლების ბრძანების წერილობითი დასაბუთება და მისთვის ჩაბარება, რაც სხვა არაფერია, თუ არა საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის წერილობითი დასაბუთების მოთხოვნა. მოპასუხემ ამ მოთხოვნიდან 07 დღის ვადაში მოსარჩელეს ასეთი დოკუმენტი არ გადასცა, მან კი სარჩელი აღძრა 2019 წლის 15 იანვარს, საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-7 პუნქტით დადგენილი 30-დღიანი ვადის დარღვევით.

15. სააპელაციო პალატამ მოიხმო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლი და მიუხედავად იმისა, რომ მოპასუხემ ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტი, მიიჩნია, რომ ხანდაზმულობის გამო სახეზე იყო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი.

16. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

17. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

17.1. საქმის მასალებიდან შეიძლება იმის დასკვნა, რომ მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ ბრძანება არ არის მომზადებული 2017 წლის 11 სექტემბერს. დიდი ალბათობით, ბრძანება მომზადდა 2018 წლის თებერვალში და დათარიღდა 11.09.2017წ.-ით. ამ გარემოებას ამყარებს სს „დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია ----“ კორპორტიულ პირობებში გაფორმებული ხელშეკრულება ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ, რომლის საფუძველზეც 2017 წლის სექტემბრიდან 2018 წლის თებერვლის ჩათვლით მოსარჩელეს საბანკო ანგარიშიდან ეჭრებოდა დაზღვევის გადასახადი, იმ დრომდე ვიდრე არ მოხდა მოპასუხის მიერ სადაზღვევო კომპანიისათვის შეტყობინების გაგზავნა მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძვლით სადაზღვევო პოლისის გაუქმების შესახებ;

17.2. მას შემდეგ, რაც მოსარჩელეს 2018 წლის მარტში აღარ ჩამოეჭრა სადაზღვევო მომსახურების საფასური, გაუჩნდა ეჭვი, რომ იგი იყო გათავისუფლებული. აღნიშნულში დასარწმუნებლად მან 2018 წლის აპირილში მიმართა მოპასუხეს წერილით და მოითხოვა გათავისუფლების შესახებ ინფორმაცია, ხოლო დადებითი პასუხის შემთხვევაში, ასევე, მოითხოვა გათავისუფლების საფუძვლის დასაბუთება. მოსარჩელე ეცადა ჯერ მიეღო ინფორმაცია მისი გათავისუფლება/არ გათავისუფლების შესახებ, ხოლო შემდგომ გადაეწყვიტა გასაჩივრების საკითხი, რისი საშუალებაც 2018 წლის ნოემბრის თვეში მოპასუხესთან ხელმეორედ გაგზავნილ წერილზე პასუხის გაუცემლობით კვლავ არ მიეცა. მოპასუხის ეს მოქმედება არაკეთილსინდისიერ დამოკიდებულებაზე მეტყველებს;

17.3. მრავალი მცდელობის მიუხედავად კლინიკისგან პასუხის მიუღებლობის შემდეგ, მოსარჩელემ, სიტუაციაში გარკვევის მიზნით, მიმართა სადაზღვევო კომპანიას წერილით, თუ რატომ აღარ ხდებოდა სადაზღვევო საფასურის საბანკო ანგარიშიდან ჩამოჭრა, რაზეც 13.12.2018წ. პასუხით ცნობილი გახდა, რომ მოპასუხის მიერ სადაზღვევო კომპანიისათვის მოხდა შეტყობინების გაგზავნა სადაზღვევო პოლისის გაუქმების შესახებ. აღნიშნულის შემდგომ მოსარჩელე დარწმუნდა, რომ მასთან შეწყვეტილი იყო შრომითი ხელშეკრულება და 30 კალენდარული დღის ვადაში შეიტანა სარჩელი სასამართლოში. შესაბამისად, მართებული არ არის სასამართლოს მოსაზრება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით;

17.4. როგორც საქმის მასალებიდან ჩანს, დასაქმებულს გათავისუფლების ბრძანება ჩაბარდა მხოლოდ სარჩელის სასამართლოში შეტანის შემდგომ, შესაბამისად, სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-7 პუნქტი. მართალი, მოსარჩელე სამუშაოს ფაქტობრივად აღარ ასრულებდა 2017 წლის 01 სექტემბრიდან, თუმცა ეს განპირობებული იყო იმით, რომ დასაქმებული დამსაქმებლის ინიციატივით ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში იმყოფებოდა. აღნიშნულის თაობაზე 2017 წლის 01 სექტემბრის შემდგომ დირექტორი მას ზეპირსიტყვიერად ამცნობდა.

18. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 25 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

19. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

20. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

21. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

22. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

23. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

24. განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულად მიჩნევის მართლზომიერება. კერძოდ, ის გარემოება, თუ როდის შეიტყო დასაქმებულმა კლინიკიდან მისი გათავისუფლების შესახებ.

25. კასატორი დავობს, რომ მან კანონით დადგენილ ვადაში წარადგინა სარჩელი გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. მისი მტკიცებით, 2018 წლის დეკემბრის თვემდე მისთვის უცნობი იყო მასსა და კლინიკას შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე.

26. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შრომით დავებზე ვრცელდება საქართველოს შრომის კოდექსის (დავის წარმოშობის დროს მოქმედი რედაქცია) 38-ე მუხლით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადები. აღნიშნული მუხლის მე-6-7 პუნქტების თანახმად, დასაქმებულს უფლება აქვს, წერილობითი დასაბუთების მიღებიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში სასამართლოში გაასაჩივროს დამსაქმებლის გადაწყვეტილება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, ხოლო თუ დამსაქმებელი დასაქმებულის მოთხოვნის წარდგენიდან 7 კალენდარული დღის ვადაში წერილობით არ დაასაბუთებს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველს, დასაქმებულს უფლება აქვს, 30 კალენდარული დღის ვადაში სასამართლოში გაასაჩივროს დამსაქმებლის გადაწყვეტილება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. ამ შემთხვევაში დავის ფაქტობრივი გარემოებების მტკიცების ტვირთი ეკისრება დამსაქმებელს.

27. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. შრომის კოდექსი ზემოაღნიშნული ნორმით განსაზღვრული უფლების რეალიზების ვადის ათვლას სწორედ დასაქმებულისათვის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე გადაწყვეტილების ფაქტობრივად შეტყობინების მომენტს უკავშირებს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1298-1218-2015, 15 მარტი, 2016 წელი; №ას-905-871-2016, 02 ნოემბერი, 2016 წელი; №ას-790-2020, 20 მაისი, 2021 წელი).

28. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ დასაქმებულს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის 11.09.2017წ. გადაწყვეტილება არ ჩაბარებია; დადგენილია ასევე, რომ მოსარჩელე 2017 წლის 24 ივლისიდან იმავე წლის 01 სექტემბრამდე იმყოფებოდა ანაზღაურების გარეშე შვებულებაში; სადავო არ არის, რომ 01 სექტემბრის შემდგომ მოსარჩელე ფაქტობრივად შრომით მოვალეობებს აღარ ასრულებდა, თუმცა მან არ იცოდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. კასატორის მითითებით, მას აღნიშნულის თაობაზე ეჭვი გაუჩნდა მას შემდეგ, რაც 2018 წლის მარტში აღარ ჩამოეჭრა სადაზღვევო მომსახურების საფასური. სწორედ ეს გახდა მისი მხრიდან დამსაქმებლისათვის 2018 წლის აპრილში წერილით მიმართვის საფუძველი. აღნიშნული ფაქტების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელეს/დასაქმებულს უკვე ამ პერიოდიდან უნდა სცოდნოდა, მას ჰქონდა ობიექტური საფუძველი ევარაუდა, რომ იგი გათავისუფლებული იყო დაკავებული თანამდებობიდან.

29. დადგენილია, რომ მოსარჩელემ 2018 წლის 12 აპრილს მოპასუხეს მოსთხოვა ინფორმაცია იმის შესახებ, იყო თუ არა გათავისუფლებული, ასევე გათავისუფლების შემთხვევაში შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლების წერილობითი დასაბუთება, რაზეც მოპასუხეს კანონით განსაზღვრულ შვიდ დღიან ვადაში პასუხი არ გაუცია. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლისა და შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის შესაბამისად, 30-დღიანი ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა მოხდეს სწორედ ამ თარიღიდან. შესაბამისად, ვინაიდან მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა 2019 წლის 15 თებერვალს, შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-7 ნაწილით დადგენილი ვადის (30 დღე) დარღვევით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სახეზეა ხანდაზმულობის გამო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი.

30. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

31. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით; ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

32. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. მაგ., სუსგ საქმე №ას-167-157-2017, 02 ივნისი, 2017 წელი; №ას-58-58-2018, 30 აპრილი, 2018 წელი; №ას-48-2021, 23 აპრილი, 2021 წელი; №ას-493-2021, 05 მაისი, 2022 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

33. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

34. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს მ. კ-ეს (პ/ნ ------) დაუბრუნდეს მის მიერ 2020 წლის 16 დეკემბრის №----- საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი -----, მიმღების ანგარიშის №-----, სახაზინო კოდი ------;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი