საქმე №ას-988-2022 21 ოქტომბერი, 2022 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ზურაბ ძლიერიშვილი,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს "ა------ს ბ------მი ს------ო" (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე –მ. გ-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 12 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა–გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი -ბრძანების ბათილად ცნობა, დასაქმებულის სამუშაოზე აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2021 წლის 8 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მ. გ-ის (შემდეგში: მოსარჩელე ან დასაქმებული) სარჩელი შპს „ა----ს ბ----მი ს-----ს“ (შემდეგში: მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან დამსაქმებელი) წინააღმდეგ, ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხე კომპანიის დირექტორის რწმუნებულის 2021 წლის 12 მარტის ბრძანება ------- მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 16 500 ლარის (დასაბეგრი) გადახდა დაეკისრა; სასარჩელო მოთხოვნა დასაქმებულის სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; ასევე არ დაკმაყოფილდა მოთხოვნა, დამსაქმებელი კომპანიის დირექტორის რწმუნებულის 2020 წლის 17 აგვისტოს ბრძანების, დასაქმებულისათვის გაფრთხილების გამოცხადების თაობაზე, ბათილად ცნობის შესახებ.

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 12 აპრილის განჩინებით დამსაქმებლის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

3. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

3.1. მოსარჩელე 2014 წლიდან დასაქმებული იყო მოპასუხე კომპანიაში. იგი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, 2020 წლის 1 აპრილიდან 2021 წლის 12 მარტამდე, რკინიგზის ჩიხის უფროსის პოზიციაზე მუშაობდა. მისი დარიცხული სარგო თვეში 1 375 ლარს შეადგენდა;

3.2. მოპასუხე ქარხნის დირექტორის რწმუნებულის 2019 წლის 12 ივლისის ------ ბრძანების საფუძველზე დასაქმებულს მადლობა გამოეცხადა და პრემიალური ფულადი სახით დაჯილდოვდა;

3.3. მოპასუხე ქარხნის დირექტორის რწმუნებულის 2020 წლის 17 აგვისტოს ----- ბრძანების საფუძველზე, დამსაქმებელი კომპანიის შრომის შინაგანაწესის ნორმების დარღვევისთვის (დისციპლინური სახის გადაცდომები), მოსარჩელეს გაფრთხილება გამოეცხადა;

3.4. დამსაქმებელი კომპანიის დირექტორის რწმუნებულის 2021 წლის 12 მარტის --- ბრძანების საფუძველზე, კომპანიის საკუთრების უკანონოდ ხელყოფისთვის, რკინიგზის უბნის უფროსი - მოსარჩელე და მძღოლი ტ. ბ-ძე დაკავებული პოზიციიდან გათავისუფლდნენ და მათთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულებები შეწყდა. ბრძანებაში შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად მითითებულია: საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში: სშკ) 47-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი, მოპასუხე კომპანიის შრომის შინაგანაწესის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის „ზ“ და „პ“ ქვეპუნქტები, დამსაქმებლის თანამშრომლების ახსნა-განმარტებები;

3.5. მოსარჩელემ, 2021 წლის 25 მარტს, განცხადებით მიმართა დამსაქმებელს და ითხოვა სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ეცნობებინათ რაში გამოიხატა დასაქმებულის მიერ შრომის შინაგანაწესის უხეში დარღვევა და რა სახის ქონებრივი ზიანი მიადგა ამით დამსაქმებელს;

3.6. დამსაქმებელმა, 2021 წლის 1 აპრილს, დასაქმებულს აცნობა, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა კომპანიის კუთვნილი საწვავისა და გასანადგურებელი პროდუქციის ქარხნის ტერიტორიიდან გატანის მცდელობის გამო. ასევე, ვინაიდან დასაქმებულის ქმედებაში იყო დანაშაულის ნიშნები, კომპანიამ მასალები გადააგზავნა ბორჯომის პოლიციაში, რათა დადგენილიყო მის მიერ მოპარული ქონების ზუსტი ღირებულება;

3.7. დამსაქმებელი კომპანიის დირექტორის რწმუნებულის 2021 წლის 18 ივნისის N----ბრძანებით რკინიგზის ჩიხის უფროსის თანამდებობა და კომპანიის რკინიგზის უბანი გაუქმდა;

3.8. მოპასუხე კომპანიის შინაგანაწესის მე-2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ, მისთვის ინდივიდუალური შრომით ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა, ასევე, დამსაქმებლისთვის ქონებრივი და არაქონებრივი ზიანის მიყენება. ამავე დებულების მე-10 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, შრომის დისციპლინის დარღვევის შემთხვევაში საზოგადოება გამოიყენებდა შემდეგ სასჯელებს: შენიშვნა, გაფრთხილება, სასტიკ საყვედური და დათხოვნა;

3.9. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ მოსარჩელის მხრიდან ვალდებულების უხეშ დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) მე-4,102-ე, 105-ე მუხლებზე მიუთითა და განმარტა, რომ შრომითი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან დათხოვნის თაობაზე უთითებს, ვერ დაადასტურებს მისი სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს და დამსაქმებელს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას აკისრებს;

4. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ქვეპუნქტზე (სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტი) რომლის მიხედვითაც, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომით ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა. „უხეში დარღვევის“ განმარტების მიზნით, ბრძანებაში მითითებულია შრომის შინაგანაწესის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე, რომელიც ადგენს, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა;

4.1. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასაქმებულის მიმართ გამამტყუნებელი განჩენი არ დამდგარა და შესაბამისად მისი დანაშაულებრივი ქმედების დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულება საქმეში არ არის წარმოდგენილი.

4.2. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებიც მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ, კერძოდ დადგენილია, რომ დასაქმებულმა მის დაქვემდებარებაში მყოფ თანამშრომელს თბომავლიდან ჩამოასხმევინა საწვავი, რომელიც შემდგომ ტ. ბ-ეს ჩაატვირთინა კომპანიის კუთვნილ ავტობუსში ქარხნის ტერიტორიიდან გასატანად. დასაქმებულის განმარტებით საწვავი სჭირდებოდა ფილტრების გასარეცხად და მისი გადატანა უნდა მომხდარიყო N- ქარხანაში. განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის სადავოა აღნიშნული ქმედების მიზანი და მართლზომიერება, რისი დადგენის მიზნითაც სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ა. ს-სა და ტ. ბ-ის 2021 წლის 24 აგვისტოს ჩვენებებზე;

4.3. მოწმე ა. ს-ის განმარტებით, ფილტრები ყოველთვის საწვავით ირეცხებოდა N- ქარხნის ტერიტორიაზე, ვინაიდან ადრე თბომავალი იქ იდგა და ასე უფრო მოსახერხებელი იყო. N- ქარხნის ტერიტორიაზე ფილტრები არ ირეცხებოდა, რადგან დაისვრებოდა და არ იყო მოსახერხებელი. მოწმის განმარტებით, ფილტრების გასარეცხი საწვავი ყოველთვის თბომავლიდან ისხმებოდა. მოწმე ტ. ბ-ის განმარტებით, მის მფლობელობაში არსებული ავტობუსი განკუთვნილი იყო მუშების გადასაადგილებლად. მოწმის განმარტებით, მოსარჩელემ სთხოვა N- ქარხნიდან N- ქარხანაში საწვავის წაღება. N- ქარხანაში მაღაზიაა, რომელიც საწყობად აქვთ გადაკეთებული და საწვავი იქ უნდა დაედო. საწვავი ქარხნებს შორის ამ ფორმით პერიოდულად, საჭიროებისამებრ გადაჰქონდათ. მაგალითად, ლიანდაგებისთვის, მოსათიბად და ა.შ. მოწმემ განმარტა, რომ ახალი დირექტორის განკარგულებით, ქარხნის ტერიტორიაზე პირადი ავტომობილების შესვლა და გადაადგილება აიკრძალა. ამიტომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო ქარხნის ტერიტორიიდან პირადი ავტომობილით საწვავის წაღება და ამიტომ საწვავი მოწმის მფლობელობაში არსებული ავტობუსით გადაიტანეს. მოწმემ განმარტა, რომ ერთ შემთხვევაში იგი ვეღარ ასწრებდა N- ქარხანაში მისვლას, ვინაიდან მუშები ჰყავდა წამოსაყვანი და ქარხნის ტერიტორიის გარეშე „----“ ბენზინგასამართ სადგურზე ქარხნიდან წამოღებული საწვავი მოსარჩელეს ავტომობილში გადაუწყო. მის მიერ 2021 წლის 25 მაისს დაწერილი მოხსენებითი ბარათის თაობაზე, მოწმემ განმარტა, რომ ბარათის დაწერა ვინმე ი-ის კარნახით და მასში მითითებული ფაქტების ნაწილი მართალი იყო, ნაწილი - არა. ბარათის დაწერის მიზეზად მოწმემ მიუთითა, რომ მისი შვილიც იქ მუშაობს და სამსახურიდან გაუშვებდნენ. შემდეგ მოწმემ აღნიშნა, რომ ბარათში მოყვანილი ფაქტები სინამდვილეს შეესაბამებოდა;

4.4. მოწმეთა ჩვენებებზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასაქმებულის მიერ მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, რამაც დამსაქმებელს ზიანი მიაყენა, არ იკვეთებოდა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ა. ს-ის ჩვენებით დასტურდებოდა ის მოცემულობა, რასაც მოპასუხე უთითებს, კერძოდ ფილტრების გასარეცხად საწვავის თბომავლიდან ჩამოსხმა წარმოადგენდა ჩვეულებრივ საქმიანობას, ასევე ფილტრების N- ქარხნის ტერიტორიაზე რეცხვის ჩვეულება და მისი მიზეზები. შესაბამისად, ის გარემოება, რომ დასაქმებულს საწვავი N - ქარხნის ტერიტორიაზე მიჰქონდა ფილტრების გასარეცხად, მოწმის ჩვენების საფუძველზე, გასაზიარებელია, ვინაიდან ეს ჩვეულებრივ სამუშაო პროცესს წარმოადგენდა. ამ ფაქტს ადასტურებდა ასევე მოწმე ტ. ბ-ეც, რომელმაც მიუთითა, რომ სხვადასხვა საჭიროებისთვის საწვავის ტრანსპორტირება ქარხნებს შორის ხდებოდა და მასაც ერთი ქარხნიდან მეორეში საწვავი არაერთხელ გადაუტანია. რაც შეეხება ტ. ბ-ს ჩვენებას 25.05.2021წ. მოხსენებით ბარათთან მიმართებით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწმის განმარტებები იყო ურთიერთსაწინააღმდეგო, კერძოდ მოწმე ჯერ აღნიშნავდა, რომ მოხსენებითი ბარათის დაწერა მოხდა იძულებით და მასში მითითებული გარემოებების ნაწილი არ შეესაბამებოდა სინამდვილეს, შემდეგ - ისეთანხმებოდა ბარათის ტექსტს. სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული განმარტებები ეჭვქვეშ აყენებს მოწმის ჩვენებისა და მის მიერ შედგენილი მოხსენებითი ბარათის სანდოობას. თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ტ. ბ-ემ დაადასტურა ის ფაქტი, რომ 3 მარტისა და 6 მარტის შემთხვევების დროს, იგი მოსარჩელესთან (დასაქმებულთან) წინასწარ იყო შეთანხმებული, რომ საწვავს წაიღებდა N- ქარხნის ტერიტორიაზე და დატოვებდა იქ არსებულ მაღაზიაში, რომელსაც თანამშრომლები საწყობად იყენებდნენ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ტ. ბ-ის ჩვენებითაც, მიუხედავად მისი ნაწილების ურთიერთწინააღმდეგობისა, დასტურდებოდა დასაქმებულის განმარტების სისწორე;4.5 სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა აპელანტის (დამსაქმებელი კომპანიის) მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ დემონტაჟის აქტზე, საიდანაც დასტურდება, რომ 2020 წლის სექტემბრის თვეში N- ქარხნის ტერიტორიაზე დასრულდა სადემონტაჟო სამუშაოები, რომლის დროსაც დემონტაჟი გაუკეთდა საწარმოო კორპუსის შენობა-ნაგებობებს, სავენტილაციო სისტემებს და მათ ელექტროგაყვანილობებს, დაცვის შენობებს, სარკინიგზო ჩიხებსა და შენობა-ნაგებობებს, სალიანდაგო განძელებს და რელსებს. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული აქტი არ გამორიცხავდა, რომ საწარმოს თანამშრომლებს ჩვეულებისამებრ ფილტრების რეცხვა N- ქარხნის ტერიტორიაზე გაეგრძელებინათ, ვინაიდან N- ქარხნის ტერიტორია არ იყო მოსახერხებელი ამ საქმისთვის, რადგან დაისვრებოდა (მოწმე ა. ს-ის ჩვენება). ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ დამსაქმებლის მხრიდან შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენით ვერ იქნა დადასტურებული მოსარჩელის ქმედებათა ისეთი მართლწინააღმდეგობა, რაც მისი საქციელის შრომითი ვალდებულებების უხეშ დარღვევად კვალიფიკაციის საფუძველს წარმოშობდა. მოპასუხის მხრიდან ასევე ვერ იქნა დადასტურებული დასაქმებულის ქმედებათა შედეგად ზიანის დადგომის ფაქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასაქმებულის მხრიდან ვალდებულების უხეშ დარღვევას ადგილი არ ჰქონია;

4.6 სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა დასაქმებულის მიერ მასზე დაკისრებული მოვალეობების ისეთი დარღვევა, რომელიც მისთვის გაფრთხილების, დამატებით ვადის მიცემის ან კიდევ უფრო მსუბუქი სახის სანქციის შეფარდებას გამორიცხავდა და მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მის მიერ ჩადენილი დარღვევის ადექვატური ღონისძიება იყო (შდრ: სუსგ-ები Nას-499-499-2018, 08 ივნისი, 2018 წელი;N ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი; N ას-1028-970-2015, 03 თებერვალი, 2015 წელი);

4.7. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების არამართლზომიერების თაობაზე, რაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე დამსაქმებლის ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველია. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში მოსარჩელის სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების საკითხი შეფასების საგანს არ წარმოადგენდა, ვინაიდან დასაქმებულის სამსახურში აღდგენა შეუძლებელი იყო, რაც სშკ-ის 48-ე მუხლის მე-8 ნაწილის (გადაწყვეტილების მიღების დროს მოქმედი რედაქცია) შესაბამისად დამსაქმებლისთვის კომპენსაციის დაკისრების წინაპირობას წარმოადგენდა. ვინაიდან აპელანტს გადაწყვეტილებით დაკისრებული კომპენსაციის ოდენობის მიმართ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა და კანონიერად მიიჩნია დამსაქმებლისთვის, დასაქმებულის სასარგებლოდ კომპენსაციის -16 500 ლარის დაკისრება.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა დამსაქმებელმა და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

5.1. კასატორის განმარტებით სასამართლომ არასწორად მიუთითა მოწმე ტ. ბ-ის ჩვენებაზე და მოწმის მიერ მხოლოდ ჩვენების დასაწყისში მიცემულ ზოგად განმარტებას დაეყრდნო, რომ მოსარჩელემ საწვავის წაღება სთხოვა პირველი ქარხნიდან მეორე ქარხანაში და არა შემდგომი ახსნა-განმარტებით იმ ფაქტის დადასტურებას, რომ საწვავი გაჰქონდა ქარხნის გარეთ, მოსარჩელისთვის გადასაცემად. ასევე, სასამართლომ არ გაითვალისწინა მეორე მოწმის ა. ს-ის ჩვენება, რომლის მიხედვითაც ფილტრების რეცხვის საჭიროება თვეში რამდენჯერმე არ არის და გაურკვეველია, რატომ ავალებდა მოსარჩელე მოწმე ტ. ბ-ეს თვეში ორჯერ საწვავის ქარხნის ტერიტორიიდან გატანას;

5.2. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ შეაფასა ტ. ბ-ის ჩვენების ის ნაწილი, რომელშიც ის დირექტორის მიერ პირადი ავტომობილების შესვლა-გადაადგილების აკრძალვას ეხებოდა. კერძოდ, ის ფაქტი, რომ 2021 წლის მარტსა და თებერვალში, პირველი ქარხნის ტერიტორიიდან გატანილი კანისტრები გადააწყო მოსარჩელის პირად ავტომობილში ბენზინგასამართ სადგურთან. კასატორი მიუთითებს, რომ პირადი ავტომობილის ქარხნის ტერიტორიაზე გადაადგილების აკრძალვის შემთხვევაში, მოსარჩელე ვერც მარტსა და თებერვალში შეძლებდა საწვავის ქარხნის ტერიტორიაზე შეტანას. ასევე სასამართლომ არასწორად განმარტა და გადმოიტანა განჩინებაში მოწმე ა. ს-ის ჩვენება, რომლის მიხედვითაც N- ქარხნის ტერიტორიაზე ფილტრების რეცხვა არ ხდებოდა, ვინაიდან დაისვრებოდა და მოუხერხებელი იყო. თუმცა იმავე ჩვენებაში მოწმემ განაცხადა, რომ მას ეს ფუნქცია აღარ აკისრია, რადგან საამისოდ დამსაქმებელს დაქირავებული ჰყავს სხვა კომპანია;

5.3. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელეს არ შეუდგენია შიდა გადაზიდვისთვის საჭირო სასაქონლო ზედნადები, მიუხედავად იმისა, რომ იგი აღნიშნული ვალდებულების შესახებ ინფორმირებული იყო. დამსაქმებლის მითითებით, დასაქმებული ვალდებული იყო, ქარხნის კუთვნილი მასალების პირველი ქარხნიდან მეორეში გადატანის დროს იფნორმაცია მიეწოდებინა დაცვის სამსახურისთვის, თუმცა მას ასეთი ინფორმაცია არ მიუწოდებია. ასევე, არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მოსარჩელემ საწვავის გატანა დააორგანიზა იმგვარად, რომ კომპანიისთვის შეუძლებელი ყოფილიყო საწვავის დანაკლისის აღმოჩენა, რომ არა 6 მარტის შემთხვევითობა. აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი მიიჩნევს, რომ დასაქმებულს ქარხნის ტერიტორიიდან საწვავი გაჰქონდა პირადი მოხმარების მიზნით;

5.4. კასატორი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული გარემოებები ადასტურებენ დასაქმებულის მიერ შრომითი ვალდებულებების უხეშად დარღვევის ფაქტს. და მისი განმარტებით დასაქმებულმა მართლსაწინააღმდეგოდ მიიტაცა კომპანიის ქონება, რაც ისეთი დარღვევაა, რომელიც დამსაქმებელს უკარგავს ნდობას დასაქმებულის მიმართ და მასთან თანამშრომლობას შეუძლებელს და დამსაქმებლისთვის საზიანოს ხდის. დამსაქმებლის განმარტებით, მოსარჩელის სამსახურში დატოვებისა და მხოლოდ გაფრთხილების ან საყვედურით შემოფარგვლის შემთხვევაში, კომპანიაში არსებული კორპორატიული ეთიკა საფრთხის ქვეშ დადგებოდა. კომპანიამ საქმის მასალების გაცნობის, დასაქმებულების გამოკითხვის, ვიდეომასალების შესწავლის შედეგად მიიღო აღნიშნული გადაწყვეტილება და მიიჩნევს, რომ გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა ადეკვატურია დასაქმებულის მიერ ჩადენილ დარღვევის სიმძიმესთან, იმის გათვალისწინებით, რომ დასაქმებულისთვის აღნიშნული ფაქტი არ იყო პირველი დისციპლინური გადაცდომა.

6. საქართველოს უზენაესის სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ მოპასუხის (დამსაქმებლის) საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ ის დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

7. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

8.სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საშუალებას მისცემდა სასამართლოს, არსებითად განსახილველად დაეშვა საკასაციო განაცხადი.

9. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

10.საკასაციო პრეტენზიების მართებულობის საკითხის შემოწმებამდე საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გამოკვლეული აქვს სამართლებრივი მნიშვნელობის მქონე ყველა ფაქტობრივი გარემოება, რაც აუცილებელია საქმის სწორი იურიდიული კვალიფიკაციისათვის.

11. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დამსაქმებლის საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანების ბათილობის საფუძვლიანობის შემოწმების მიზნით, უნდა შეფასდეს დამსაქმებლის მიერ გამოყენებული დისციპლინური პასუხისმგებლობის შესაბამისობა დასაქმებულის მიერ ჩადენილ დისციპლინურ გადაცდომასთან მიმართებით. კერძოდ, შეესაბამებოდა თუ არა დასაქმებულის მიერ ჩადენილი გადაცდომა, სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის და კომპანიის შინაგანაწესის მე-2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის (შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია დასაქმებულის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ან/და შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევა. ასევე დამსაქმებლისთვის ქონებრივი და არაქონებრივი ზიანის მიყენება. ამავე დებულების მე-10 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, შრომის დისციპლინის დარღვევის შემთხვევაში საზოგადეობა იყენებს შემდეგ სასჯელებს: შენიშვნას, გაფრთხილებას, სასტიკ საყვედურს დათხოვნას) განსაზღვრულ ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლებს.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებების თანახმად, უმნიშვნელოვანესი პრინციპი, რომელიც უნდა იყოს გათვალისწინებული აღნიშნული საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების კანონიერების შეფასებისას, არის პროპორციულობისა და გონივრული საფუძვლის პრინციპი. პროპორციულობის, იგივე თანაზომიერების პრინციპი ნიშნავს, რომ კანონის მიზნის მისაღწევად გამოყენებული ღონისძიება უნდა იყოს დასაშვები, აუცილებელი პროპორციული. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებლის მიერ დასაშვები უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გაუმართლებელია ამ უკანასკნელის უფლების დაცვის სხვა საფუძვლების გამოყენება (იხ. სუსგ საქმე №ას-106-101-2014, 02 ოქტომბერი, 2014 წელი; №ას-1183-1125-2014, 13 თებერვალი, 2015 წელი).

13. საქართველოს სასამართლოების მიერ, შრომით დავებთან დაკავშირებით მიღებულ გადაწყვეტილებებში განმარტებულია, რომ პირის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების მართლზომიერების შეფასებისას მნიშვნელოვანია შრომის სამართალში მოქმედი პრინციპის “Ultima Ratio”-ს დაცვა, რომელიც გულისხმობს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების ზომა გამოყენებული უნდა იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დასაქმებულის მიერ დარღვევის ჩადენისას დამსაქმებელმა უნდა გამოიყენოს ისეთი ზომები, რომლებიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს (იხ. სუსგ-ები: №ას-1183-1125-2014, 13.02., 2015 წელი; №ას-1276-1216-2014, 18.03.2015 წელი; №ას-127-123-2016, 13.06.2016 წელი).

14. ამდენად, დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას, სასამართლო ამოწმებს რამდენად მართლზომიერად გამოიყენა დამსაქმებულმა უფლება, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი მოთხოვნის მართებულობას. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ დასაქმებულის გათავისუფლების მართლზომიერების შემოწმების მიზნით დადგინდეს დასაქმებულის მიერ, მასზე დაკისრებული მოვალეობის უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ადმინისტრაციის მიერ გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლების კვლევის შედეგად. (იხ. სუსგ -ები: №ას-1391-1312-2012, 10.01.2014 წელი; №ას-483-457-2015, 07.10.2015 წელი; №ას-127-123-2016, 13.06. 2016 წელი).

15. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ შრომითსამართლებრივი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც, მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე უთითებს, ვერ დაადასტურებს სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. მოსარჩელის მტკიცება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს დამსაქმებლის მხარეს, რომელსაც აკისრებს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას.

16. დამსაქმებელმა სშკ-ის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძვლზე შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს უნდა დაასაბუთოს და დაამტკიცოს, რომ მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულება და იგი დაკავებული თანამდებობიდან მართლზომიერად გათავისუფლდა.

17. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საერთაშორისოდ აღიარებული სტანდარტების შესაბამისად, დასაქმებულის სამსახურიდან ნებისმიერი საფუძვლით დათხოვნის საკითხის გადაწყვეტისას, დამსაქმებელმა უნდა იხელმძღვანელოს გონივრული და დასაბუთებული კრიტერიუმით, რაც გამორიცხავს ეჭვის საფუძველს გადაწყვეტილების მიღების პროცესში და დაუსაბუთებლად არ ხელყოფს დასაქმებულის კანონიერ ინტერესს, მის შრომით უფლებებს. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთ განჩინებაში განმარტებულია, რომ საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულისათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლისა და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში. დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას მნიშვნელოვანია, დადგინდეს, რა ღონისძიებები გაატარა დამსაქმებელმა, რათა უზრუნველეყო დასაქმებულისათვის დაკავებული პოზიციის შენარჩუნება, ცხადია, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მომწესრიგებელი თითოეული საფუძვლის გამოყენებამდე, დასაბუთებული უნდა იყოს მისი გამოყენების წინაპირობა(სუსგ-ები: Nას-224-224-2018, 18.05.2018წ.; Nას-941-891-2015, 29.01.2016 წ.).

18. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახულ ფაქტობრივ და სამართლებრივ მსჯელობას და დასკვნას, რომ კასატორმა არამართლზომიერად გაათავისუფლა მოსარჩელე სამსახურიდან, დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა შრომით ხელშეკრულების უხეში დარღვევის შედეგად მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების მიზანშეწონილობა, ვერ წარმოადგინა სათანადო არგუმენტები, რომლითაც ის ხელმძღვანელობდა გადაწყვეტილების მიღებისას. საქმეში წარმოდგენილი არ არის მტკიცებულება, თუ რამდენად ობიექტურ და სამართლიან კრიტერიუმებს ემყარებოდა სამსახურიდან მოსარჩელის გათავისუფლების თაობაზე დამსაქმებლის გადაწყვეტილება.

19. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი გახდა შრომითი ხელშეკრულების უხეში დარღვევა და დამსაქმებლისთვის ქონებრივი ზიანის მიყენება. კერძოდ, მოსარჩელის მხრიდან სხვისი ქონების მითვისების მცდელობის ფაქტი, რომელიც გამოიხატა კომპანიის ტერიტორიიდან დამსაქმებლის კუთვნილი საწვავისა და გასანადგურებელი პროდუქციის გატანით. აღნიშნული გარემოებები დამსაქმებლის მიერ მიჩნეულია დანაშაულის ჩადენად, რის გამოც გამამტყუნებელი განაჩენის არარსებობის პირობებში, დასაქმებულს შეუწყდა შრომითი ურთიერთობა.

20.საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, საქმეში წარმოდგენილი არ არის იმის მტკიცებულება, რომ მოსარჩელემ ნამდვილად ჩაიდინა დანაშაული, შესაბამისად დამსაქმებლის მითითება მისთვის დასაქმებულის ბრალეული ქმედებით ქონებრივი ზიანის მიყენებაზე დაუსაბუთებელია. სასამართლო მიიჩნევს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლებისთვის არ არსებობდა საკმარისი საფუძველი და არასწორად იქნა გამოყენებული სახდელის უკიდურესი ზომა- სამუშაოდან გათავისუფლება, რითაც დაირღვა დასაქმებულის შრომითი უფლება.

21.საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამსახურიდან დასაქმებულის არამართლზომიერად გათავისუფლების თაობაზე სასამართლოს მიერ გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობის დროს, როდესაც არ ხდება დასაქმებულის სამსახურში აღდგენა ან მისი ტოლფასი თანამდებობით უზრუნველყოფა, სასამართლო მოსარჩელისათვის კომპენსაციის ოდენობას განსაზღვრავს. მოსარჩელეს უნდა მიეკუთვნოს კომპენსაცია იმ კრიტერიუმების შეფასების საფუძველზე, რაც თითოეულ კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლოს მსჯელობის საგანია. ორგანული კანონის ნორმატიული დანაწესი არ ადგენს შრომით დავებზე კომპენსაციის მიკუთვნების კრიტერიუმებს, თუმცა, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების, მხარეთა მიერ დაძლეული მტკიცების ტვირთის ფარგლებში, მხედველობაში მიიღება დასაქმებულთან არამართლზომიერად შეწყვეტილი შრომითი ურთიერთობის ვადა, შრომის ანაზღაურების (ხელფასის) ოდენობა, პირის დასაქმების პერსპეტივა, მისი უნარები, ასაკი, ოჯახური და სოციალური მდომარეობა და სხვა ფაქტორები, რაც ერთობლივად უნდა გაანალიზდეს და შეფასდეს კომპენსაციის ოდენობის განსაზღვრის დროს. „დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანების უკანონოდ (ბათილად) ცნობის შემთხვევაში, დამსაქმებლის ვალდებულება რამდენიმე შესაძლებლობას მოიცავს, თუმცა, კანონმდებლის მიერ დადგენილი წესი არ შეიძლება იმგვარად განიმარტოს, რომ სასამართლოს, დისკრეციული უფლებამოსილებით, შეუძლია მოხმობილი ნორმის დანაწესის საკუთარი შეხედულებისამებრ გამოყენება. სშკ დამსაქმებელს ავალდებულებს პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით. მითითებული რეგულაციით დამსაქმებლისათვის დადგენილია უკანონოდ გათავისუფლებული დასაქმებულის პირვანდელ სამუშაოზე აღდგენა, ხოლო თუკი აღნიშნული შეუძლებელია, მაშინ მომდევნო რიგითობით დადგენილი ვალდებულებების შესრულება“ (იხ. სუსგ №ას-1210-2018, 15 თებერვალი, 2019 წელი).

22. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი კომპენსაციის ოდენობას და მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინება სრულად შეესაბამება დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას (სუსგ-ები: №ას-727-680-2017, 15.09.2017წ.; №ას-632-2019, 21.06.2019წ.; №ას-395-2019, 27.06.2019წ.). საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, მოსარჩელისათვის მიკუთვნებული კომპენსაცია გონივრულია. კომპენსაცია შეძლებისდაგვარად უნდა უზრუნველყოფდეს იმ ზიანის ანაზღაურებას, რომელიც გათავისუფლების შესახებ ბათილი ბრძანების შედეგად წარმოეშვა დასაქმებულს, ამავდროულად, მისი ოდენობა უნდა იყოს გონივრული და არ უნდა ქმნიდეს არც ერთი მხარისათვის უსაფუძვლო გამდიდრების ობიექტურ წინაპირობებს (სსკ-ის 976-991-ე მუხლები)(შდრ: სუსგ №ას-787-736-2017, 10.11.2017წ.; სუსგ. №ას-632-2019, 21.06.2019წ.). საკასაციო სასამართლოს განსჯით, სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკის გათვალისწინებით გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით, მოსარჩელეს მართებულად განესაზღვრა კომპენსაციის ოდენობა 16 500 ლარი.

23. ზემოხსენებული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია არც ერთი არგუმენტი, დასაბუთებული შედავება, თუ რა საფუძვლით უნდა იქნეს ცნობილი დასაშვებად საკასაციო საჩივარი. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დასაბუთებული და კანონიერია, შესაბამისად, არ არსებობს საკასაციო განაცხადის არსებითად განსახილველად დასაშვებად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

24. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს "ა---ეს ბ----ი ს----ს" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს "ა----ეს ბ----ი ს----ს" (ს/კ -----) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი ----, მიმღების ანგარიშის №----, სახაზინო კოდი ---) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 849,75 ლარის (საგადახდო დავალება N-, გადახდის თარიღი 2022 წლის 31 მაისი), 70% – 594,8 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

მ. ერემაძე