29 სექტემბერი, 2022 წელი,

საქმე №ას-871-2021 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ლ. მ-ლი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - ი. გ-ლი

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა; ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ქ.თბილისში, ----- (ყოფილი ძნელაძის) ქუჩის II ჩიხის N5-ში ლეონიდ მარგველაშვილისა (შემდეგში - მოსარჩელე ან კასატორი) და იზოლდა გაფრინდაშვილის (შემდეგში - მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარე) თანასაკუთრებაა რეგისტრირებული, კერძოდ, მოსარჩელეს საკუთრების უფლებით მთლიანი უძრავი ნივთის (შემდეგში: უძრავი ნივთი, უძრავი ქონება, სადავო შენობა) ¾ ნაწილი, ხოლო მოპასუხეს - ¼ ნაწილი ეკუთვნის.

2. სადავო შენობაში სარეკონსტრუქციო სამუშაოებია შესრულებული.

3. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის ბრძანებებით დადგენილია, რომ მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა არქიტექტურის სამსახურს და უძრავ ნივთზე უნებართვოდ მიშენებული-დაშენებული ფართისა და შენობის ნაწილის, კერძოდ, პირველ სართულზე არსებული 3კვ.მ ფართის (პირველ სართულზე მოწყობილი სველი წერტილი) უკანონო მიშენების ლეგალიზაცია მოითხოვა, რაც იმ მიზეზით არ დაკმაყოფილდა, რომ მან ვერ შეძლო უძრავი ქონების თანამესაკუთრის (მოპასუხის) ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობის მიღება და არქიტექტურის სამსახურში წარდგენა.

4. ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 3 ივნისის ბრძანების შესაბამისად, მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურს და სადავო შენობაზე უნებართვოდ მიშენებული-დაშენებული ფართისა და შენობის ნაწილების (ამოშენებული კედლის და მასზე განთავსებული კარ-ფანჯრების) ლეგალიზება მოითხოვა; ამ მიზნით მოსარჩელეს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის წერილობითი განმარტების წარდგენა დაევალა, რომლითაც პასუხი შემდეგ შეკითხვებს გაეცემოდა: უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ¾ ნაწილი რომელ ფართებს მოიცავდა, კონკრეტულად, რომელ ფართებზე იყო მოსარჩელის საკუთრების უფლება რეგისტრირებული და შენობა-ნაგებობის რომელ მონაკვეთში იყო განთავსებული ზემოაღნიშნული ¾ ნაწილი.

ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 13 ივლისის ბრძანებით დადგენილია, რომ დასახელებული განცხადება განუხილველად დარჩა, რადგან მოსარჩელემ 2016 წლის 3 ივნისის ბრძანებით დადგენილი დამატებითი ინფორმაცია ვერ წარადგინა.

5. სადავო შენობაზე უნებართვოდ შესრულებული სამშენებლო სამუშაოების გამო, ქ.თბილისის მინიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა მოსარჩელე 8 000 ლარით დააჯარიმა.

6. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 16 მარტის ბრძანების (რომლითაც არ დაკმაყოფილდა უძრავი ნივთის ერთ-ერთი წინამორბედი თანამესაკუთრის 2016 წლის 10 აგვისტოს ადმინისტრაციული საჩივარი და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 12 ივლისის დადგენილება ძალაში დარჩა) მიხედვით, შენობა-ნაგებობის პირველ სართულზე ჩასასვლელის მოწყობით, მეორე სართულზე ასასვლელ კიბესთან კაპიტალური კედლის ამოშენებით, ადგილი აქვს არსებული შენობა-ნაგებობის ნაწილების არსობრივად შეცვლას მათი ფიზიკური, ხარისხობრივი და თვისობრივი განახლების მიზნით.

ამასთან, ადგილი აქვს სართულების განაშენიანების ფართობის შეცვლასაც, რაც გამოიხატება მეორე სართულზე ფართის მიშენებასა და პირველ სართულზე შიდა ეზოს მხრიდან მიშენების განხორცილებაში.

შესაბამისად, სადავო დადგენილებაში მითითებულ შენობა-ნაგებობაზე განხორციელებულია რეკონსტრუქცია, კერძოდ, ისეთი სამშენებლო საქმიანობა, რომლის კანონიერად განხორციელებისთვის, საჭიროა, სათანადო სანებართვო დოკუმენტაციის არსებობა;

სადავო დადგენილების მიღების დროს შეკრებილი მტკიცულებულებების შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების შედეგად საქმის განმხილველმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ წარმოდგენილი დაკვალვის აქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთის ის ნაწილი, სადაც ლითონის საყრდენებით უნებართვო მიშენებაა ნაწარმოები, უძრავი ქონების მიწის ნაკვეთის საზღვრებს სცდება და იმ ტერიტორიაზე ექცევა, რომელიც საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებული არ არის.

ამავე ბრძანებაში ადმინისტრაციულმა ორგანომ აღნიშნა, რომ სადავო დადგენილებით თ. გ-ძე 10 000 ლარით დაჯარიმდა, რადგან უნებართვოდ მოწყობილი მიშენების ნაწილი ცდებოდა საჩივრის ავტორის საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის საკადასტრო საზღვრებს და სახელმწიფოს კუთვნილ ტერიტორიაზე გადადიოდა.

7. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2019 წლის 23 დეკემბრის დასკვნის თანახმად, სადავო შენობიდან მოპასუხის ფაქტობრივ მფლობელობაში 98.21 კვ.მ ფართია, რაც 19.20კვ.მ-ით მეტია საჯარო რეესტრში მის სახელზე რიცხული ¼ წილის შესაბამის 79.01კვ.მ ფართზე, ხოლო ავარიული ნაწილის გათვალისწინებით მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაშია 217.84 კვ.მ ფართი, რაც 19.20 კვ.მ.ით ნაკლებია საჯარო რეესტრში მის სახელზე რიცხული ¾ წილის შესაბამის 237.04 კვ.მ. ფართზე.

8. უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით მოპასუხის წინააღმდეგ მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი შეიტანა, რომლითაც სადავო შენობის საერთო საკუთრების პირველ სართულზე არსებული სველი წერტილის, 3.11 კვ.მ, 4.3 კვ.მ (მეორე სართულის შესასვლელი), 5.8 კვ.მ (მეორე სართულის მიშენება) ოთახებისა და სარდაფის ჩასასვლელის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის დავალება მოითხოვა.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

10. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, ამ გადაწყვეტილების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 15 ივნისის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

11.1. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო წინამდებარე განჩინების 1-7 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მისი საკუთრების/თანასაკუთრების უფლება უძრავი ნივთის იმ ნაწილზე (3.11 კვ.მ და 4.3 კვ.მ ფართები, პირველ სართულზე არსებული სველი წერტილი), რომელთა დაკავშირებითაც ხელშეშლის აღკვეთას მოითხოვდა.

საქმის მასალებით მოსარჩელის საკუთრების უფლება არც 5.80 კვ.მ ოთახზე (მიშენება მე-2 სართულზე) არ დასტურდებოდა.

როგორც ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 16 მარტის ბრძანებით ირკვეოდა, ზემოხსენებული უნებართვო მიშენება იმ მიწის ნაკვეთზე შესრულდა, რომელიც კერძო პირის საკუთრებაში არ ირიცხება.

11.2. საქმეზე წარმოდგენილ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2019 წლის 23 დეკემბრის დასკვნაზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, მოიცავდა თუ არა მოპასუხის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული ზედმეტი 19.20 კვ.მ ნივთის იმ ნაწილს, რომლის დემონტაჟსაც მოსარჩელე სარჩელით მოითხოვდა.

11.3. ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა უძრავი ნივთის ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, გამომდინარე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ) 170.1, 170.2, 170-ე მუხლებიდან.

12. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კვლავ მოსარჩელემ გაასაჩივრა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საკასაციო საჩივრის დასაბუთება შემდეგია:

12.1. გაუგებარია, თუ რომელ კონკრეტულ მტკიცებულებაზე დაყრდნობით დაასკვნა სააპელაციო სასამართლომ, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სსკ-ის 172-ე მუხლთან შეუსაბამოა. საქმეზე წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა უძრავი ნივთის თანამესაკუთრეთა მონაწილეობითაა შედგენილი და ექსპერტს სრულიად ნათლად აქვს მითითებული, თუ შენობის რა ნაწილია ინდივიდუალურ საკუთრებაში და რა ნაწილი წარმოადგენს საერთო საკუთრების საგანს. განსახილველი სარჩელით სადავოა, სწორედ საერთო საკუთრებაში არსებული ფართის ნაწილის მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ერთპიროვნულად მისაკუთრება, რითაც მოსარჩელეს თანასაკუთრებაში თავისი წილით სარგებლობაში ხელი ეშლება და უკანონო ხელშეშლისგან თავის დაცვას ცდილობს.

13. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 3 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

14. სსსკ-ის 391.5 მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორა განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

15. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

კონკრეტულ საქმეზე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, ამიტომ ისინი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

16. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანია ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ სასარჩელო მოთხოვნის მართლზომიერება.

ზემომითითებული მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი სსკ-ის 172.2 (თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია, ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია, მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით) მუხლშია წარმოდგენილი.

ამავე მუხლის პირველი წინადადებით დადგენილია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

17. ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა წარმოადგენს ნეგატორულ სარჩელს, რომელიც მესაკუთრის დაცვის მიზნით, უფლების დამრღვევი პირის წინააღმდეგაა მიმართული, ხოლო უკანონოდ დაკავებული ფართის გამოთავისუფლებისა და გადაცემის მოთხოვნით აღძრული სარჩელი ვინდიკაციური სარჩელია, რომლის მიზანიც არაუფლებამოსილი მფლობელისგან მესაკუთრის სასარგებლოდ ნივთის გამოთხოვაა.

სსკ-ის 172-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, ნათელია, რომ ხელშეშლის აღკვეთისა და უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლებებით აღჭურვილი პირი მესაკუთრეა, სწორედ მესაკუთრის დარღვეული უფლების დაცვის მიზანს ემსახურება მოცემული ნორმა.

ნეგატორული ტიპის სარჩელის განხილვისას სასამართლო ადგენს არა რაიმე ახალ უფლებას (აწესებს, ცვლის, წყვეტს და სხვა), არამედ მოდავე სუბიექტთა უფლებრივი მდგომარეობის შეუცვლელად ახდენს სამოქალაქო უფლების სწორი რეალიზაციის წესის განსაზღვრას. ნეგატორული სარჩელი დაკმაყოფილდება ისეთ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ნივთის მესაკუთრე, რომლის საკუთრების ხელყოფა ან საკუთრების გამოყენებაში სხვაგვარი ხელშეშლა ხორციელდება სხვა პირის უკანონო მოქმედებით (იხ. სუსგ, №ას-1250-2018, 21.12.2018წ.; №ას-1041-998-2016, 12.02.2016წ.; №ას-843-809-2016, 26.10.2016წ.).

18. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელი წარმატებული იქნებოდა, თუკი მოსარჩელე დაამტკიცებდა, რომ იგი იმ ქონების მესაკუთრეა, რომლის მიმართ მოპასუხის ხელშეშლის აღკვეთასაც სარჩელით მოითხოვს და ეს ხელშეშლა არ გამომდინარეობდა ლეგიტიმური საფუძვლიდან.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელე იმ ქონების მესაკუთრე არ არის, რომლის მიმართაც მოპასუხისგან მომდინარე ხელშეშლის აღკვეთას მოითხოვს. აღნიშნული დასკვნის საფუძველს ქმნის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც წინამდებარე განჩინებაშია წარმოდგენილი და რომელთა წინააღმდეგ კასატორს დასაშვები საკასაციო შედავება არ წარმოუდგენია. ამდენად, ეს გარემოებები საკასაციო პალატისათვის სავალდებულოა, გამომდინარე სსსკ-ის 407.2 მუხლის (სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) დანაწესიდან.

18.1. სადავო საკითხის შეფასებისას, საყურადღებოა, ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 16 მარტის ბრძანება, რომლითაც სადავო შენობასთან მიმართებით უძრავი ნივთის ერთ-ერთი წინამორბედი თანამესაკუთრის, 2016 წლის 10 აგვისტოს წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 12 ივლისის დადგენილება ძალაში დარჩა.

ზემოაღნიშნული ბრძანების მიხედვით, შენობა-ნაგებობის პირველ სართულზე ჩასასვლელის მოწყობით, მეორე სართულზე ასასვლელ კიბესთან კაპიტალური კედლის ამოშენებით, ადგილი აქვს არსებული შენობა-ნაგებობის ნაწილების არსობრივად შეცვლას მათი ფიზიკური, ხარისხობრივი და თვისობრივი განახლების მიზნით. ამასთან, ადგილი აქვს სართულების განაშენიანების ფართობის შეცვლასაც, რაც გამოიხატება მეორე სართულზე ფართის მიშენებასა და პირველ სართულზე შიდა ეზოს მხრიდან მიშენების განხორცილებაში. შესაბამისად, სადავო დადგენილებაში მითითებულ შენობა-ნაგებობაზე განხორციელებულია რეკონსტრუქცია, კერძოდ, ისეთი სამშენებლო საქმიანობა, რომლის კანონიერად განხორციელებისთვის, საჭიროა, სათანადო სანებართვო დოკუმენტაციის არსებობა; სადავო დადგენილების მიღების დროს შეკრებილი მტკიცულებულებების შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების შედეგად საქმის განმხილველმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ წარმოდგენილი დაკვალვის აქტის თანახმად, მიწის ნაკვეთის ის ნაწილი, სადაც ლითონის საყრდენებით უნებართვო მიშენებაა ნაწარმოები, უძრავი ქონების მიწის ნაკვეთის საზღვრებს სცდება და იმ ტერიტორიაზე ექცევა, რომელიც საჯარო რეესტრის მონაცემებით რეგისტრირებული არ არის.

ამავე ბრძანებაში ადმინისტრაციულმა ორგანომ აღნიშნა, რომ სადავო დადგენილებით თ. გ-ძე 10 000 ლარით დაჯარიმდა, რადგან უნებართვოდ მოწობილი მიშენების ნაწილი ცდებოდა საჩივრის ავტორის საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის საკადასტრო საზღვრებს და სახელმწიფოს კუთვნილ ტერიტორიაზე გადადიოდა.

18.2. საგულისხმოა საქმეზე დადგენილი კიდევ ერთი გარემოება, კერძოდ, მოსარჩელემ არაერთხელ მიმართა არქიტექტურის სამსახურს და უძრავ ნივთზე უნებართვოდ მიშენებული-დაშენებული ფართისა და შენობის ნაწილის უკანონო მიშენების ლეგალიზაცია მოითხოვა, რაც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დაუკმაყოფილებია.

19. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსკ-ის 172-ე მუხლით მოსარჩელის მოთხოვნა სწორად ჩაითვალა წარუმატებლად ვინაიდან ერთმნიშვნელოვნადაა დადგენილი, რომ მოსარჩელე არაა იმ ნივთის მესაკუთრე და/ან თანამესაკუთრე, რომლის მიმართაც მოითხოვს ხელშეშლის აღკვეთას.

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. როგორც ზემოთ აღინიშნა, ანალოგიურ საკითხზე საკასაციო პალატის არაერთი განჩინება თუ გადაწყვეტილება არსებობს, რომელთა ნაწილიც ზემოთ დასახელდა და რომლებთანაც წინამდებარე განჩინება შესაბამისია.

21. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391.5 მუხლის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, რის გამოც არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

23. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%, შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ლ. მ-ლს (პ/ნ ------) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 150 ლარის (საგადასახადო დავალება # -, გადახდის თარიღი - 3.08.2021) 70% - 105 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი -----, მიმღების ანგარიშის №-----, სახაზინო კოდი -----;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე