საქმე №ას-869-2021 22 ნოემბერი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - მ.ბ–ნი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ი“, მ.პ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 ივნისის განჩინება, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 3 ივნისის საოქმო განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. მ.ბ–ნმა (შემდგომ - მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ისა“ (შემდგომ - ამხანაგობა) და მ.პ–ის (შემდგომ - მოპასუხე) მიმართ ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობისა და უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით.

სარჩელის საფუძვლები

ღვინის აღმარ

2. მოსარჩელე დაბადებიდან ცხოვრობს თბილისში, ...... მისი მეზობელი მ.ა–ვა წლების განმავლობაში ცხოვრობდა ზემოაღნიშნულ მისამართზე და სარგებლობდა 10 კვ.მ, 2 კვ.მ და 4.1 კვ.მ სათავსებით, რომლის 10 კვ.მ გადასცა მ.ბ–ძეს, 2 კვ.მ - გ.ს–ს და 4.1 კვ.მ - მოსარჩელეს. მოპასუხემ ქონება შეიძინა მ.ბ–ძისაგან 2004 წელს. შესაბამისად, მან ბინასთან ერთად შეიძინა 10 კვ.მ ფართი. თავის მხრივ, მ.ბ–ძე განცხადებით ადასტურებს, რომ 4.1 კვ.მ -ს ფლობდა მოსარჩელე. ეს ფართები (4.10 კვ.მ და 1.05 კვ.მ) ამხანაგობა „ს–ა ?-ის“ (იმ დროს არსებული ამხანაგობა) კრების ოქმების საფუძველზე რეგისტრირებული იყო მოსარჩელის სახელზე. ეს კრების ოქმები შემდგომში გაუქმდა, ვითომდა იმ საფუძვლით, რომ მიღებულ იქნა კრების გაუმართავად და მესაკუთრეების მოტყუების მიზნით.

3. ამის შემდგომ, მოპასუხემ 2014 წლის 27 სექტემბერს №15, №16 და 2015 წლის 9 იანვრის №20 კრების ოქმებით დაირეგისტრირა სადავო სათავსები. ორივე ფართის დასარეგისტრირებლად მოპასუხემ წარადგინა ამხანაგობის წევრთა 100% თანხმობით შედგენილი კრების ოქმი. 2014 წლის მონაცემებით, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო 11 ბინის მესაკუთრე, რომელთაგან სამი კრებას არ დასწრებია და არ გამოუთქვამს თანხმობა. კრებას არ ესწრებოდა მოსარჩელე და კიდევ ორი წევრი: გ.ც–ძე და თ.თ–ი. ამდენად, უნდა გაუქმდეს ამხანაგობის კრების ოქმები, რომელთა საფუძველზეც მოპასუხე გახდა მოსარჩელის კუთვნილი 4.10 კვ.მ-ისა და 1.05 კვ.მ-ის მესაკუთრე და მოსარჩელე ცნობილ უნდა იქნეს მათ მესაკუთრედ.

მოპასუხეების შესაგებელი

4. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, ამხანაგობა „ს–ა ?“ გამგეობაში აღრიცხული არ არის. შესაბამისად, თამჯდომარედ არჩევისა და ფართის მის საკუთრებაში არსებობის დადასტურების შესახებ მოსარჩელის მიერ შედგენილი კრების ოქმები იყო არალეგიტიმური.

5. რაც შეეხება 2014 წლისა და 2015 წლის კრებებს, მართალია, არ ესწრებოდა მოსარჩელე და კიდევ 2 პირი, თუმცა მათი დასწრება არ იყო საჭირო, ვინაიდან კრება გაიმართა განმეორებით, რის გამოც საჭირო იყო ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის თანხმობა. ამასთან, სამივე მათგანს დეპეშით ეცნობათ კრების თაობაზე და განცხადებაც გამოკრული იყო ეზოში. მოპასუხემ სასამართლო სხდომაზე განმარტა, რომ 3.54 კვ.მ ფართში შენობის დანგრევამდე და რესტავრაციამდე განთავსებული იყო როგორც მისი, ასევე - მოსარჩელის ნივთები. 1.5 კვ.მ ფართი კი, დანგრეული იყო და არავინ სარგებლობდა. მოპასუხის განმარტებით, სადავო ფართები მის მფლობელობაში იყო 2004 წლიდან.

6. სარჩელი არ ცნო არც ამხანაგობამ. ამხანაგობის თავმჯდომარის განმარტებით, მოსარჩელის მიერ შედგენილი კრების ოქმები იყო უკანონო. სადავო ფართებს არა მოსარჩელე, არამედ მოპასუხე ფლობდა.

7. კრება მოწვეული იყო განმეორებით, შესაბამისად, კანონის საფუძველზე საკმარისი იყო წევრთა 2/3-ის თანხმობა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 11.11.2019 წლის გადაწყვეტილებით - სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2014 წლის 27 სექტემბრის კრების ოქმი №15 და №16; ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2015 წლის 9 იანვრის კრების ოქმი №20. თბილისში, ......, შენობა №5/1-ში მდებარე 1.5 კვ.მ სათავსისა და შენობა №6/1-ში მდებარე 3.54 კვ.მ სამეურნეო სათავსის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე მოსარჩელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

9. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 ივნისის განჩინებით - სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

11. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, არსებობს ამხანაგობის საერთო ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემი ორი გზა: ამხანაგობის წევრს, რომელიც კანონის ამოქმედებამდე ფაქტობრივად ფლობდა ფართს, ამხანაგობის წევრების 2/3-ით უდასტურდება ქონების ფლობა, რაც წარმოადგენს ქონების საჯარო რეესტრში ამხანაგობის წევრის სახელზე ქონების რეგისტრაციის საფუძველს და ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება წევრის საკუთრებაში გადადის 100%-იანი თანხმობის შემთხვევაში. ამდენად, ორივე შემთხვევაში საჭიროა ამხანაგობის წევრთა ნება, რაც უნდა დადასტურდეს შესაბამისი მტკიცებულებებით.

12. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო სადავო ფართზე საკუთრების უფლების წარმოშობის ფაქტის დადასტურება, კერძოდ, მან ვერ დაადასტურა, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედების მომენტში სადავო ფართს ფლობდა.

13. პალატის მითითებით, მოპასუხის ახსნა-განმარტების საფუძველზე დადასტურებულია მოსარჩელის მიერ სადავო 3.54 კვ.მ ფართის ფლობა მოპასუხესთან ერთად. თუ მოსარჩელე აღნიშნულს არ ეთანხმება, მან შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით უნდა დაადასტუროს, რომ ფართს კანონის ამოქმედების მომენტში ფლობდა დამოუკიდებლად. რაც შეეხება 1.5 კვ.მ-ს, მოპასუხემ მიუთითა, რომ სადავო პერიოდში დანგრეული იყო და არავინ სარგებლობდა. მოსარჩელე, იმის დასადასტურებლად, რომ კანონის ამოქმედების მომენტში ფლობდა და სარგებლობდა სადავო ფართებით, უთითებს ყოფილი მეზობლების - მ.ბ–ძისა და მ.ა–ვას ნოტარიულად დამოწმებულ განცხადებაზე. პალატის მითითებით, რაკი აპელანტის მიერ მითითებული პირები საქმის განხილვისას მოწმის სტატუსით არ დაკითხულან, მხოლოდ წერილობითი განცხადება ფლობის ფაქტის დასადასტურებლად ვერ გამოდგებოდა. რაც შეეხება მოწმე ა–ას ჩვენებას, რომელიც უთითებს, რომ მოსარჩელე 2006 წელს ფლობდა კიბის უჯრედის ქვეშ მდებარე ორ სათავსს, პალატამ აღნიშნა, რომ მოწმე არ წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს და, შესაბამისად, მისი ჩვენება ამხანაგობის წევრის მიერ ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული ფართის ფლობის დასადასტურებლად და მასზე კანონით დადგენილი წესით საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად, არარელევანტური იყო.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

14. ზემოაღნიშნული განჩინება მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების მოთხოვნით.

15. კასატორის მტკიცებით, სასამართლომ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის არაზუსტი ახსნა-განმარტება, რომელიც ცდილობდა, ისე წარმოედგინა ფაქტები, თითქოს, 10 კვ.მ ცალკე მდგომი სათავსი სხვაა და 1.5 კვ.მ საპირფარეშო სხვა. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები ნათლად ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ 10 კვ.მ-ის ნაცვლად აშენებულია 1.5 კვ.მ საპირფარეშო, რომელიც არაფრით უკავშირდება სადავო 1.05 კვ.მ-ს და 4.1. კვ.მ-ს. შესაბამისად, მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული 10 კვ.მ სათავსი რეალურად არის 1.5 კვ.მ საპირფარეშო, დანარჩენი კი მიწა და არ მოიცავს 1.5 კვ.მ სარდაფს, როგორი სტატუსითაც აქვს დარეგისტრირებული მოპასუხეს. შესაბამისად, ამხანაგობა „ს–ა ?-ის“ №10 და №11 კრების ოქმებით მოსარჩელისათვის გადაცემული 1.05 კვ.მ და 4.1. კვ.მ არ მოიცავს არც მოპასუხის კუთვნილ 10 კვ.მ სათავსს და არც მოსარჩელის მიერ აშენებულ 1.5 კვ.მ საპირფარეშოს, რომელიც ამ 10 კვ.მ-ში შედის. კანონის ამოქმედების პერიოდისათვის (2007წ.) მოპასუხე ფლობდა 10 კვ.მ სათავსის ნაცვლად აშენებულ 1.5 კვ.მ-ს, ხოლო მოსარჩელე - კიბის ქვეშ მდებარე ორ სათავსს (4.1. კვ.მ და 1.05 კვ.მ). მხოლოდ თბილისის განვითარების ფონდის შემდეგ დაალაგა მოპასუხემ ამ სათავსში თავისი ნივთები, ხოლო მოსარჩელის გამოყარა. შესაბამისად, გონივრულად თუ განვსჯით ამ საკითხს, კანონის ამოქმედებამდე სწორედ მოსარჩელის მფლობელობა დადგინდება სადავო ფართზე.

16. მოსარჩელის მიერ სადავო ფართის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულებებია მეზობელთა ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებები. არ არის გასაზიარებელი სასამართლოს მსჯელობა, რომ ამ განცხადებებით სადავო ფაქტი ვერ დადასტურდება. ეს წერილობითი ჩვენებები არ ეწინააღმდეგება მოწმე ა–ას ჩვენებას, რის მიხედვითაც სასამართლოს შეეძლო, დაედგინა კანონის ამოქმედებამდე მოსარჩელის მიერ სადავო ფართების ფლობა.

17. კასატორი ასაჩივრებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 3 ივნისის საოქმო განჩინებასაც, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა საქმეზე მტკიცებულებად ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 05.12.2006 წლის №27/303 დადგენილებისა და საჯარო რეესტრის 20.11.2013 წლის გადაწყვეტილების დართვის თაობაზე აპელანტის შუამდგომლობა. ეს დოკუმენტები მოსარჩელემ აღმოაჩინა სახლში, კარადის დალაგებისას. მან არც კი იცოდა, რომ დოკუმენტები სახლში ჰქონდა. მტკიცებულებები ადასტურებს, რომ მოსარჩელემ სწორედ 10 კვ.მ-ის ნაცვლად ააშენა 1.5 კვ.მ, რომელსაც კავშირი არ აქვს იმ სათავსებთან, რომელიც მოპასუხემ დაირეგისტრირა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

18. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

19. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

20. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

21. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორებმა ვერ მიუთითეს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

22. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

23. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მოითხოვს ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული სადავო ფართის (1.05 კვ.მ-ის და 4.1. კვ.მ-ის) თავის ინდივიდუალურ საკუთრებად აღრიცხვას. იგი საკუთრების უფლების წარმოშობის დასადასტურებლად მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედების დროისათვის სადავო ფართების ფაქტობრივ ფლობაზე.

24. პალატა განმარტავს, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსხვავებულ სამართლებრივ რეჟიმში აქცევს, ერთი მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალურ საკუთრებასა და ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ სამეურნეო სათავსებს (სარდაფები, სხვენები და ა.შ) და, მეორე მხრივ, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას; განსხვავებულია მათი განვითარების, განკარგვის პირობებიც და იმის მიხედვით, თუ როგორია საკუთრების უფლების შინაარსი, განსხვავებულია მისი განკარგვისათვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობებიც.

25. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე ხსნიან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფების, სხვენებისა და ა.შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი. მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა, ხოლო იმავე კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით კი, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე.

26. ამდენად, იმის მიხედვით საერთო საკუთრებაშია თუ, ფაქტობრივ მფლობელობაშია სადავო სამეურნეო სათავსები (სხვენი), შესაძლოა ვიმსჯელოთ მათი განკარგვის კანონით დადგენილი წესის დაცულობაზე. სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონი საერთო ქონების იმგვარი განვითარების შემთხვევაში, რომელიც გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, გადაწყვეტილების მიღებას ანდობს ამხანაგობის მხოლოდ ყველა წევრს (100%-იანი კვორუმი), ხოლო მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) ფაქტობრივი მფლობელობის საკითხის გადაწყვეტისათვის საკმარისად მიიჩნევს ამხანაგობის წევრთა 2/3 თანხმობას. შესაბამისად, სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად საკმარისია ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებაც (შდრ. სუსგ №ას-17-14-2015, 1 ივლისი, 2015 წელი).

27. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე სადავო ფართებზე საკუთრების უფლების წარმოშობას მათ ფაქტობრივ მფლობელობას უკავშირებს. შესაბამისად, მოსარჩელეს მხოლოდ მაშინ ექნებოდა მითითებული სათავსების საკუთრებაში მიღების საფუძველი, თუ იგი დაადასტურებდა, რომ სადავო ფართებს ფლობდა. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოსარჩელე ვალდებულია, მოთხოვნის საფუძვლად არსებული მისთვის ხელსაყრელი და სადავო ფაქტობრივი გარემოებები შესაბამისი მტკიცებულებებით დაადასტუროს. მოსარჩელემ ვერ შეძლო თავისი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სადავო ქონების ფაქტობრივი ფლობის დადასტურება სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელემ, კანონის შესაბამისად, ვერ დაადასტურა სადავო ფართების ფლობა, რის გამოც მათი ინდივიდუალურ საკუთრებად გადაცემის თაობაზე მოთხოვნა დაუსაბუთებელია.

28. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო კანონიერი და უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

29. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

31. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ: №ას-1235-1155-2017, 30 აპრილი, 2018 წელი; საქმე №ას-17-14-2015, 1 ივლისი, 2015 წელი).

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 404-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს განხილვის საგანი შეიძლება იყოს აგრეთვე სასამართლოს ის განჩინებები, რომლებიც წინ უსწრებს სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილებას, იმისგან დამოუკიდებლად, დასაშვებია თუ არა მათ მიმართ კერძო საჩივრის შეტანა. კასატორი ასაჩივრებს სააპელაციო სასამართლოს შემაჯამებელი განჩინების წინმსწრებ 2021 წლის 3 ივნისის საოქმო განჩინებას, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა საქმეზე მტკიცებულებათა დართვის თაობაზე აპელანტის შუამდგომლობა. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მხარეს სათანადოდ დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული რაიმე საფუძველი არ არსებობს.

34. „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის ,,მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ბ–ნის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. მ.ბ–ნის მოთხოვნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 3 ივნისის საოქმო განჩინების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე