საქმე №ას-325-2021 25 ნოემბერი, 2022 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ნ.წ–ი, ე.წ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ლ.გ–ი, გ.ბ–ძე, ს.ა–ძე, თ.პ–ი, ნ.მ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინების - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, სააღსრულებო ფურცლის ბათილად ცნობა და უძრავ ნივთზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. დ.ზ–მა (უფლებამონაცვლეები - ნ.წ–ი, ე.წ–ი, შემდგომ - მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ს.ა–ძის (შემდგომ - პირველი გამსესხებელი, პირველი მოპასუხე), ნ.მ–ის (შემდგომ - მეორე გამსესხებელი, მეორე მოპასუხე) თ.პ–ის (შემდგომ - შემძენი), გ.ბ–ძისა (შემდგომ - მესამე მოპასუხე) და ლ.გ–ის (შემდგომ - ნოტარიუსი, ასევე ერთობლივად მოხსენიებული, როგორც მოპასუხეები) მიმართ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის, სააღსრულებო ფურცლის ბათილად ცნობისა და უძრავ ნივთზე მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნით.

სარჩელის საფუძვლები

2. მოსარჩელის განმარტებით, 2012 წლის 17 სექტემბერს სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების საფუძველზე პირველი გამსესხებლისაგან ისესხა 26 000 აშშ დოლარი, ხოლო მეორე გამსესხებლისაგან - 30 000 აშშ დოლარი, სულ - 56 000 აშშ დოლარი. ხელშეკრულებით სარგებელი 3,5%-ით, პირგასამტეხლო ყოველდღიურად სესხის ძირითადი თანხის 0,2%-ით, ხოლო სესხის ვადა 3 თვით განისაზღვრა. პირველი გამსესხებლისათვის თავიდანვე იყო ცნობილი, რომ მსესხებელმა სესხი აიღო შვილის - დ.ზ–ის უკანონო მსჯავრდების გამო დაკისრებული ჯარიმის გადახდასთან დაკავშირებით. გამსესხებელმა იცოდა ისიც, რომ ოჯახს პენსიის გარდა სხვა არავითარი დამატებითი შემოსავალი არ გააჩნდა. გამსესხებელი მოსარჩელეს დაჰპირდა, რომ არ მოითხოვდა სესხის დაბრუნებას, ვიდრე სამართალი არ აღდგებოდა, თუნდაც ამას 5 წელი დასჭირვებოდა, თუმცა 2013 წლის 11 თებერვალს მიმართა ნოტარიუსს და მიიღო სააღსრულებო ფურცელი, რომლითაც იპოთეკარს უკანონოდ მიეცა სასამართლოს გადაწყვეტილების გარეშე უძრავი ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის უფლება.

3. სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე 2013 წლის 28 მაისს გაიმართა იძულებითი აუქციონი. პირველმა მსესხებელმა წინასწარი განზრახვით, რომ თვითონ არ ყოფილიყო ბინის შემძენი, მთლიანად დაუფლების მიზნით აუქციონში მონაწილეობა მიაღებინა თავის რძალს, რომელმაც 2013 წლის 4 ივნისის განკარგულებით, თბილისში, .... მდებარე იპოთეკის საგანი, 150 000 აშშ დოლარად ღირებული ბინა იყიდა 17 000 ლარად, ანუ იმ დროს არსებული კურსის მიხედვით, დაახლოებით - 10 000 აშშ დოლარად.

4. 2013 წლის 21 ივნისს შემძენსა და პირველ გამსესხებელს შორის დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად ბინა, თითქოსდა 46 500 დოლარად შეიძინა პირველმა გამსესხებელმა და საკუთრების უფლება დაირეგისტრირა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში. 2013 წლის 6 სექტემბერს კი, მოითხოვა დაუყონებლივ ბინის დაცლა. 2014 წლის 17 იანვარს კვლავ დაიდო მოჩვენებითი გარიგება და პირველმა მსესხებელმა უკან მიჰყიდა ნივთი მყიდველს 82 000 ლარად და სადავო ბინა ამ უკანასკნელის სახელზე აღირიცხა საჯარო რეესტრში.

5. 2014 წლის 9 ოქტომბერს მყიდველსა და და მესამე მოპასუხეს შორის დაიდო მოჩვენებითი გარიგება, უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ბინა პირობითად გაიყიდა 48 000 აშშ დოლარად და მესამე მოპასუხის სახელზე აღირიცხა საჯარო რეესტრში.

6. მესამე მოპასუხის განცხადების საფუძველზე 2014 წლის 3 ნოემბერს აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე სსკ-ის 360-მუხლის პირველი ნაწილით. სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიებისას გაირკვა, რომ 2014 წლის 9 ოქტომბერს დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით, მესამე მოპასუხეს გადახდილი ჰქონდა არა 98 000 აშშ დოლარი, არამედ 48 000 აშშ დოლარი. 2014 წლის 23 დეკემბერს მესამე მოპასუხემ მოსალოდნელი სამართლებრივი შედეგის აცილების მიზნით შემძენთან ურთიერთშეთანხმებით, შეადგინა ახალი მოჩვენებითი გარიგება, უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, სადაც მითითებულია, რომ ამ უკანასკნელმა, როგორც გამყიდველმა, მესამე მოპასუხეს მიჰყიდა ბინა, რაშიც გადაუხადა 98 000 აშშ დოლარი, რითაც უდავოდ დადასტურდა 2014 წლის 9 ოქტომბრის უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების - როგორც მოჩვენებითი გარიგების ფაქტი.

7. ამდენად, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი, ბათილია ნოტარიუსის მიერ გაცემული სააღსრულებო ფურცელიც და ნასყიდობის ხელშეკრულებებიც, რომლებიც დადებულია მოსაჩვენებლად.

მოპასუხის შესაგებელი

8. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

10. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 ნოემბრის განჩინებით - სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

12. პალატის მითითებით, აპელანტები დავობდნენ 2012 წლის 17 სექტემბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით განსაზღვრული პროცენტის - 3,5% -სა და პირგასამტეხლოს ყოველდღიურად სესხის ძირითადი თანხის 0,2%-ზე და მიიჩნევენ, რომ ის ამორალური, კაბალური გარიგებაა, რადგან გამსესხებლებს ეკისრებოდათ საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ კომერციული ბანკების სტატისტიკური ანგარიშგების საფუძველზე გაანგარიშებული წლიური საბაზრო საპროცენტო განაკვეთის 14,5-პროცენტიანი ზღვრული ოდენობის დაცვის ვალდებულება. შესაბამისად, 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2013 წლის 11 თებერვლამდე პერიოდის სარგებლისა და პირგასამტეხლოს ჯამი, თვიურად არ უნდა აღემატებოდეს (14,5:12)=1,2%-ს. ამის შესახებ პალატამ განმარტა, რომ მხარეებს შორის ვალდებულების წარმოშობის დროს მოქმედი რედაქციით (2013 წლის 25 დეკემბრამდე მოქმედი რედაქცია) სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლის თანახმად: „სესხისათვის მხარეთა შეთანხმებით შეიძლება გათვალისწინებული იქნეს პროცენტი.“ იმ დროს მოქმედი აღნიშნული ნორმა არ განსაზღვრავდა ფიზიკური პირებისათვის სარგებლის კანონმდებლობით დადგენილ ზედა ზღვარს, შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია, რომ გამსესხებლებს ეკისრებოდათ საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ კომერციული ბანკების სტატისტიკური ანგარიშების საფუძველზე გაანგარიშებული წლიური საბაზრო საპროცენტო განაკვეთის 14.5%-იანი ზღვრული ოდენობის დაცვის ვალდებულება. გარდა ამისა, პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტი არასწორად მიუთითებდა წლიურ საპროცენტო განაკვეთს 114%-ს, რადგან მხარეთა შეთანხმებით პროცენტის ყოველთვიური ოდენობა სესხის ძირი თანხის 3.5% იყო. ამასთან, მხარეები შეთანხმდნენ 0.2 % პირგასამტეხლოზე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.

13. პალატამ მიუთითა, რომ 2013 წლის 11 თებერვალს ნოტარიუსმა გასცა სააღსრულებო ფურცელი, სადაც სააღსრულებო ვალდებულებათა მოცულობა განისაზღვრა სესხის ძირითადი თანხის 26 000 აშშ დოლარით, სარგებელი ერთი თვის 910 აშშ დოლარი, პირგასამტეხლო ყოველდღიურად სესხის ძირითადი თანხის 0.2%, 52 (ორმოცდათორმეტი) აშშ დოლარი ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის აღსრულებამდე. 18.02.2013 წელს კრედიტორმა იძულებითი აღსრულების მიზნით სააღსრულებო დოკუმენტების წარმოებაში მიღების შესახებ განცხადებით მიმართა კერძო აღმასრულებელს, სადაც მიუთითა, რომ აღსასრულებელი მოთხოვნის ოდენობა შეადგენს 30186 აშშ დოლარს. მოსარჩელეს აღსრულების მომენტში არც ხელშეკრულება და არც სააღსრულებო ფურცელი არ გაუსაჩივრებია. შესაბამისად, მას პროცენტისა და პირგასამტეხლოს თაობაზე პრეტენზია არ გამოუთქვამს.

14. სააპელაციო პალატის მითითებით, სადავო ხელშეკრულების დებულებები, რომლითაც სესხისათვის სარგებელი განისაზღვრა, არ არის შეუსაბამოდ მაღალი, არ ეწინააღმდეგება საზოგადოებაში დამკვიდრებულ ზნეობრივ ღირებულებებს და, სსკ-ის 54-ე მუხლის მიხედვით, არ არის უცილოდ ბათილი, რომელიც ამ შემთხვევაში გამოიწვევდა არა მთლიანი ხელშეკრულების ბათილობას, არამედ სარგებლის ნაწილში მის ბათილობას სსკ-ის 62-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე.

15. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება, რომ ხელშეკრულების თანახმად, კრედიტორს არ ჰქონდა უფლება, თავისი მოთხოვნები დაეკმაყოფილებინა ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის გზით. იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთის კრედიტორის (იპოთეკარის) საკუთრებაში გადასასვლელად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-300 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საჭირო იყო მხარეთა ერთობლივი ნებაყოფლობითი განცხადება, რაც ამ შემთხვევაში არ არსებობდა. პალატის მითითებით, ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით იპოთეკარი (კრედიტორი) უფლებამოსილი იყო, მიემართა ნოტარიუსისათვის სააღსრულებო ფურცლის მისაღებად. შესაბამისად, მხარეებს შორის დადებული ხელშეკრულებისა და სააღსრულებო ფურცლის გაცემის დროს მოქმედი რედაქციით სამოქალაქო კოდექსის 302-ე მუხლის 3¹ მუხლის თანახმად: კრედიტორისა და მესაკუთრის წერილობითი ფორმით დადებულ გარიგებაში მხარეებს შეუძლიათ გაითვალისწინონ, რომ იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთის კრედიტორისთვის გადაცემა და რეალიზაცია შეიძლება განხორციელდეს ნოტარიუსის მიერ გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე. ასეთ შემთხვევაში მხარეთა შორის დადებული გარიგება უნდა დადასტურდეს სანოტარო წესით. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შეთანხმება, რაც აისახა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებაში, შეესაბამება სამოქალაქო კოდექსის 302-ე მუხლის 3¹ მუხლის მოთხოვნებს და სააღსრულებო ფურცელიც გაცემულ იქნა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად და ვერ გაიზიარებს აპელანტის განმარტებას, რომ 2013 წლის 11 თებერვლის მდგომარეობით კანონმდებელი ცალსახად განსაზღვრავდა კერძო საკუთრების ერთი მფლობელიდან ამოღებას და მეორე მფლობელისათვის გადაცემას მხოლოდ სასამართლოს გადაწყვეტილების მეშვეობით.

16. აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება, რომ გამსესხებელი თანახმა იყო, მოეცადა მანამდე, ვიდრე მის მიმართ სამართლიანობა არ აღდგებოდა და არ გაიცემოდა კომპენსაცია, პალატის განსჯით, სამართლებრივ საფუძვლებს მოკლებული იყო, რამდენადაც ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ ვალდებულების შესრულებლობის შემთხვევაში სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთული ქონების გასხვისებაზე, რის საფუძველზეც კრედიტორს შეეძლო, ქონების რეალიზაცია. ამასთან, ის ფაქტი, რომ მოპასუხე მხარემ ვალდებულების დარღვევის საფუძველზე მიმართა ნოტარიუსს სააღსრულებო ფურცლის გაცემის თაობაზე და მოითხოვა უძრავი ქონების აუქციონზე რეალიზაცია მოთხოვნის დაკმაყოფილების გამო, ვერც სსკ-ის 115-ე მუხლით გათვალისწინებულ უფლების ბოროტად გამოყენებად ვერ შეფასდებოდა.

17. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების განმარტება აღსრულების ეროვნული ბიუროს აუქციონის არაკანონიერებისა და აუქციონთან მიმართებით გამსესხებლების არაკეთილსინდისიერებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან იძულებითი აუქციონის შედეგებისა და მის საფუძველზე 04.06.2013 წელს გაცემული №A13010753-014/001 განკარგულების ბათილად ცნობის, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების ძალადაკარგულად გამოცხადებისა და ნივთზე (ს/კ. .....) საკუთრების უფლების აღდგენის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზეც, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით დ. ზირაქიშვილს უარი ეთქვა, რაც ძალაში იქნა დატოვებული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს მიერ.

18. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ გამსესხებელსა და მყიდველს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა აპელანტების დარღვეული უფლების აღდგენის წინაპირობა ვერ გახდებოდა, ვინაიდან იძულებით აუქციონზე გატანილი უძრავი ქონება, მოპასუხე თ. პაპუაშვილმა შეიძინა, რომელიც შემდგომ გამსესხებლის სახელზე აღირიცხა გარკვეული დროით. შესაბამისად, გარიგების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც, ეს არ გამოიწვევდა სადავო ნივთზე/იპოთეკის საგანზე მოსარჩელის/აპელანტის საკუთრების უფლების მოპოვებას.

19. აპელანტი დავობდა 2014 წლის 9 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაზეც, რომლის თანახმადაც, ქ. თბილისში, ..... მდებარე უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის საფასური განისაზღვრა 48 000 აშშ დოლარით და აღნიშნა, რომ 2014 წლის 23 დეკემბერს იმავე მხარეებს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც სადავო უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის საფასური განისაზღვრა 98 000 აშშ დოლარით, არის კანონსაწინააღმდგო, ყალბი და თვალთმაქცური. როგორც საქმის მასალებით დგინდება, ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულების არსებით პირობებზე და აპელანტის მითითება, ფასის ცვლილებასთან დაკავშირებით, ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლად ვერ განიხილებოდა. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მხარეთა მიერ ამ გარიგების დადების დროს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევის ნებას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო გარიგების დადებით მხარეებს სურდათ, ერთი მხრივ, ქონების საკუთრებაში გადაცემა, მეორე მხრივ, მყიდველის მიერ მისი მიღება. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ მესამე მოპასუხე დღემდე ცხოვრობს სადავო ბინაში. შესაბამისად, იკვეთება ნასყიდობის ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელი ელემენტები: მესამე მოპასუხე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ, ანუ მან მიიღო ნასყიდობის საგანი. შესაბამისად, არ იკვეთება, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითი ხასიათი და მესამე მოპასუხე წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ შემძენს.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

20. ზემოაღნიშნული განჩინება მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

21. კასატორის მტკიცებით, კრედიტორისთვის თავიდანვე იყო ცნობილი და 2019 წლის 22 აპრილს მიცემულ ახსნა-განმარტებაში კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ სესხი გაიცა დ. ზ–ის უკანონოდ დაკავებასთან და გირაოს გადახდასთან დაკავშირებით. დადასტურებულია, რომ ოჯახს იმ დროისათვის არავითარი შემოსავალი, გარდა 150 ლარი პენსიისა, არ გააჩნდა და გამსესხებელი თანახმა იყო, მოეცადა მანამდე, ვიდრე მის მიმართ სამართლიანობა არ აღდგებოდა და კომპენსაცია არ გაიცემოდა, თუნდაც გასულიყო 5 წელი. საქმეში წარმოდგენილია ამონაწერი სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთი ბაზიდან, რომლის მიხედვითაც მოსარჩელის ოჯახი სოციალურად დაუცველია. უდავო ფაქტია, რომ კრედიტორი თავიდანვე უშვებდა გარდაუვალ რისკებს სესხის დაბრუნებასთან დაკავშირებით, მაგრამ მართლსაწინააღმდეგოდ, განზრახ იმედოვნებდა მის დაბრუნებას უძრავი ქონების რეალიზაციით და მოხუცების ბინიდან გაყრით, რაც რეალურად შესრულდა კიდეც და გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დაკანონდა ეს უკანონობა. ამასთან, დადასტურებულია, რომ დ. ზ–ი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 27 იანვრის განაჩენით უდანაშაულოდ იქნა ცნობილი და გამართლდა წარდგენილ ბრალდებაში.

22. მართალია, 2013 წლის 11 თებერვლის მდგომარეობითსსკ-ის 625-ე მუხლი აღარ ითვალისწინებდა პროცენტის ზღვრულ ოდენობას, თუმცა მისი კანონშესაბამისობა მთლიანად იტვირთა 54-ე მუხლის იმპერატიულმა დანაწესმა, რაც აისახა სამივე ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებში. ამას ადასტურებს უზენაესი სასამართლოს 2015 წლის 28 ივლისის (საქმე №ას-663-629-2015) პრეცედენტული გადაწყვეტილება.

23. კრედიტორს არ ჰქონდა უფლება, თავისი მოთხოვნები დაეკმაყოფილებინა ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის გზით. სააპელაციო სასამართლომ იმპერატიულ ჩანაწერს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-4 ნაწილს (თუ კრედიტორი და მესაკუთრე ვერ თანხმდებიან აუქციონის ჩატარებაზე ან უძრავი ნივთის რეალიზაციის სხვა ფორმაზე, სასამართლო კრედიტორის განცხადების საფუძველზე წყვეტს უძრავი ნივთის აუქციონზე იძულებითი გაყიდვის საკითხს. სასამართლოს გადაწყვეტილება უძრავი ნივთის აუქციონზე იძულებითი გაყიდვის შესახებ აღსრულდება „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით) დაუპირისპირა ამავე მუხლის დისპოზიციური ნორმა - მე-3¹ ნაწილი (კრედიტორისა და მესაკუთრის წერილობითი ფორმით დადებულ გარიგებაში მხარეებს შეუძლიათ გაითვალისწინონ, რომ იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთის კრედიტორისთვის გადაცემა და რეალიზაცია შეიძლება განხორციელდეს ნოტარიუსის მიერ გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე. ასეთ შემთხვევაში მხარეთა შორის დადებული გარიგება დადასტურებული უნდა იქნეს სანოტარო წესით). სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო, ეხელმძღვანელა იმპერატიული ნორმით.

24. სააღსრულებო ფურცლის გაცემით ნოტარიუსმა უხეშად დაარღვია კონსტიტუციით გარანტირებული სამართლიანი სასამართლოთი სარგებლობის უფლება. მართალია, კანონმდებელმა მიანიჭა ნოტარიუსს სააღსრულებო ფურცლის გაცემის უფლება, თუმცა ნოტარიუსის შესახებ საქართველოს კანონის 52-ე მუხლით აუკრძალა იმ სანოტარო მოქმედების შესრულება, რომელიც ეწინააღმდეგება კანონსა და ზნეობრივ ნორმებს.

25. ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 მაისის უკანონო გადაწყვეტილება სსსკ-ის 106-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, არ შეიძლება პრეიუდიციულად გავრცელდეს განსახილველ დავაზე.

26. სასამართლომ მიკერძოებულად მოწინააღმდეგე მხარის სასარგებლოდ შეგნებულად არ გამოარკვია 2014 წლის 17 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად, ნამდვილად გადაუხადა თუ არა მყიდველმა გამყიდველს ხელშეკრულებაში მითითებული 82 000 ლარი. როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლომ შეჯიბრებითობისა და მიუკერძოებლობის პრინციპის დარღვევით სამართლებრივად სათანადოდ არ შეაფასა მხარეთა შორის დადებული არერთი თვალთმაქცური გარიგება, არ განსაზღვრა მათი ნების გამოვლენის ნამდვილობა და იურიდიულად საკმარისი დასაბუთების გარეშე დაადგინა გარიგებების კანონიერება, მიუხედავად იმისა, მოწინააღმდეგე მხარე ახსნა-განმარტებაში თავად ადასტურებდა, რომ ამ გარიგებათა მიზანი იყო, როგორმე მიეღწიათ მოსარჩელეთა ბინიდან გამოსახლებისათვის და, საბოლოოდ, 26 000 აშშ დოლარის ვალის ნაცვლად დაუფლებოდნენ 127 000 აშშ დოლარად ღირებულ ქონებას. საკასაციო სასამართლოს მიერ მსგავს საქმეზე გაკეთებული განმარტებით, იქმნებოდა ისეთი ვითარება, რომ გამსესხებელი მხოლოდ იპოთეკის საგნის იმედად რჩებოდა და, შესაბამისად, მის მოქმედებას ყველა კეთილსინდისიერი და საღად მოაზროვნე ადამიანი საზოგადოებაში დამკვიდრებული ზნეობრივი პრინციპების საწინააღმდეგო მოქმედებად შეაფასებდა.

27. მესამე მოპასუხეარაკეთილსინდისიერი შემძენია, რომელმაც გამყიდველთან წინასწარი შეთანხმებით მოსაჩვენებლად დადო 23.12.2014 წლის ხელშეკრულება. მესამე მოპასუხის მცდელობა, რომ 2014 წლის 23 დეკემბერს დადებული ხელშეკრულება გადახდის განვადებით დადებულ ხელშეკრულებად წარმოაჩინოს (თითქოს მან გამყიდველს ჯერ 48 000 აშშ დოლარი გადაუხადა, ხოლო შემდეგ დაჩენილი 50 000 აშშ დოლარი), დაუსაბუთებელია, რადგან გადახდის განვადებით ხელშეკრულება უნდა დაიდოს წერილობით, რაც მათი მხრიდან არ შესრულებულა.

28. დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ გარიგების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც, ეს არ გამოიწვევს სადავო ნივთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების მოპოვებას, რამდენადაც საქმის ობიექტური და სამართლიანი განხილვის პირობებში სრულიად შესაძლებელია მოსარჩელეთა საკუთრების უფლების აღდგენა.

29. კასატორი შუამდგომლობს საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 27 იანვრის განაჩენის დართვას, რომლითაც დ. ზ–ი უდანაშაულოდ იქნა ცნობილი და გამართლდა წარდგენილ ბრალდებაში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

30. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

31. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

32. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

33. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

34. საკასაციო პალატა, პირველ რიგში მიუთითებს, რომ მოსარჩელე ფაქტობრივად მოითხოვს საჯარო აუქციონზე რეალიზებული უძრავი ქონების უკუქცევას. ამასთან, დადგენილია, რომ აუქციონის შედეგების ბათილობისა და უძრავი ქონების საკუთრებაში დაბრუნების მოთხოვნით სარჩელი განსჯადმა სასამართლომ განიხილა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 30 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მოსარჩელე სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს დაადასტურებდა და დადგინდებოდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილობა და არ იარსებებდა ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის გაცემის სამართლებრივი საფუძველი, სარჩელი მაინც წარუმატებელი იქნებოდა, რადგან აღნიშნული მოსარჩელეს ზიანის ანაზღაურების უფლებას წარმოუშობდა და არა - აუქციონზე გასხვისებული უძრავი ქონების საკუთრებაში დაბრუნების უფლებას.

35. ასეც რომ არ იყოს, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელემ სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოებები ვერ დაამტკიცა. უდავოა, რომ 2012 წლის 17 სექტემბერს დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე მხარეთა შორის არსებობდა სასესხო ურთიერთობა. სესხი გაცემული იყო სამი თვის ვადით. სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, მეორე რიგის იპოთეკით დაიტვირთა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება. მოსარჩელემ ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში ვალდებულება ვერ შეასრულა.

36. მოსარჩელე სეხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლად მიუთითებს მოპასუხეთა განზრახვაზე, რომ იპოთეკით დატვირთულ უძრავ ქონებას დასაკუთრებოდნენ. ამის დასადასტურებლად მიუთითებს ფაქტზე, რომ გამსესხებლებმა მოსარჩელე მოატყუეს, რეალურად, სესხი სამი თვით არ გაცემულა, არამედ მხარეებმა მისი დაბრუნების ვადა მსესხებლის შვილის გათავისუფლებას დაუკავშირეს. პალატა მოსარჩელის ამ მტკიცებას ვერ გაიზიარებს, რამდენადაც საქმეში წარმოდგენილია წერილობითი ხელშეკრულება, რომლითაც სესხის დაბრუნების ვადა 3 თვითაა განსაზღვრული, მხარეებს ხელშეკრულების ვადა არ გაუგრძელებიათ. შესაბამისად, მოსარჩელის მტკიცება, რომ გამსესხებელი თანახმა იყო, მსესხებელს სესხი დაებრუნებინა მსესხებლის შვილის გათავისუფლების შემდეგ, არცერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება.

37. რაც შეეხება გამსესხებლის არაკეთილსიდისერი ქცევის დასადასტურებლად მითითებულ მეორე გარემოებას, რომ გამსესხებელი თავიდანვე უშვებდა გარდაუვალ რისკებს სესხის დაბრუნებასთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც სასამართლომ ხელშეკრულება ბათილად ცნო. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრეცედენტულ გადაწყვეტილება შეეხება ბანკსა და არასრულწლოვანთა კანონიერ წარმომადგენელებს (მშობლებს) შორის დადებული სესხის უზრუნველყოფის შესახებ გარიგებას (იპოთეკის ხელშეკრულება), როგორც მართლსაწინააღმდეგო გარიგებას (1198-ე მუხლის მეექვსე ნაწილი, 289-ე მუხლის პირველი ნაწილი, 311¹ მუხლი, 54-ე მუხლი). აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში, საკასაციო პალატამ სადავო გარიგებათა მართლზომიერების შემოწმების კრიტერიუმად კრედიტის გამცემის კეთილსინდისიერად მოქმედების აუცილებლობა მიიჩნია, კერძოდ, მხედველობაში მიიღო რა სესხის გაცემის წინაპირობების (მიკროკრედიტი არის მიკროსაფინანსო ორგანიზაციის მიერ საკრედიტო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადიანობის, დაბრუნებადობის, ფასიანობისა და მიზნობრიობის პირობების შესაბამისად მსესხებელზე ან მსესხებელთა ჯგუფზე გაცემული თანხა. კანონი მიკროსაფინანსო ორგანიზაციების შესახებ, მუხლი 5.1.) დაცულობის აუცილებლობა, აღნიშნა, რომ დასადგენ გარემოებათა წრეს (მტკიცების საგანი) სესხის მიღების დროს მსესხებლის დამოუკიდებელი შემოსავლების (ხელფასის ან სხვა შემოსავლების სახით) არსებობა წარმოადგენდა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, იქმნებოდა ისეთი ვითარება, რომ გამსესხებელი მხოლოდ იპოთეკის საგნის იმედად რჩებოდა და, შესაბამისად, მის მოქმედებას ყველა კეთილსინდისიერი და საღად მოაზროვნე ადამიანი საზოგადოებაში დამკვიდრებული ზნეობრივი პრინციპების საწინააღმდეგო მოქმედებად შეაფასებდა (შდრ: სუსგ №ას-1221-1146-2015 20 მაისი, 2016 წელი. პ-31). იმავდროულად, მხედველობაშია მისაღები საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტება საჯარო წესრიგის დაცვის აუცილებლობის თავლსაზრისითაც (იხ. სუსგ №ას-15-15-2016, 1 მარტი 2016 წელი), რომლის მიხედვით სამართლებრივ სახელმწიფოში მართლწესრიგის არსებობას უზრუნველყოფს, როგორც კანონი, ასევე, მორალური ქცევის სტანდარტი, შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში კერძო ავტონომიისა და თავისუფალი კონტრაჰირების პრინციპი მოქმედებს, გარიგება, რომელიც საზოგადოებაში „საყოველთაოდ მიღებულ ქცევის სტანდარტს“ ეწინააღმდეგება, ამორალურ გარიგებად მიიჩნევა და ბათილობის სამართლებრივ შედეგებს უკავშირდება. სსკ-ის 54-ე მუხლის საკანონმდებლო დანაწესის მიზანს სწორედ იმგვარი გარიგებების თავიდან აცილება წარმოადგენს, რომლებიც ფორმალურად კანონსაწინააღმდეგო არ არის, თუმცა, თავისი არსით, საზოგადოებრივ მართლწესრიგს არღვევს და სამოქალაქო ბრუნვის სუბიექტთა თანაცხოვრებას აუარესებს, რაც შედეგობრივად, სამოქალაქო ბრუნვას აფერხებს.

38. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მხოლოდ ყოველ კონკრეტულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების საფუძველზეა შესაძლებელი იმგვარი დასკვნის გამოტანა, წარმოშობს თუ არა გარიგება ბათილობის წინაპირობებს. კასატორი უთითებს სასამართლო პრაქტიკაზე, რომლებშიც ბავშვის საუკეთესო ინტერესებში მოქმედების აუცილებლობაზეა ყურადღება გამახვილებული. განსახილველ შემთხვევაში კი, კასატორი ვერ მიუთითებს ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომელიც სასამართლოს დაარწმუნებდა, რომ გამსესხებელმა მოსარჩელისათვის იპოთეკით უზრუნველყოფილი სესხის გაცემით არაკეთილსინდისიერად იმოქმედა.

39. კასატორი სადავო ხელშეკრულების ბათილობას სესხისათვის გათვალისწინებულ პროცენტსაც უკავშირებს, კერძოდ, მისი მტკიცებით, სესხისათვის გათვალისწინებული სარგებელი - 3,5% იმდენად მაღალია, რომ ეწინააღმდეგება სსკ-ის 54-ე მუხლს დანაწესს. კასატორის თავისი პრეტენზიის დასადასტურებლად მიუთითებს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც სასამართლომ სესხის წლიური სარგებლის 72%-ით განსაზღვრა საზოგადოებაში დამკვიდრებული ზნეობრივი პრინციპების საწინააღმდეგო მოქმედებად შეაფასა (სუსგ №ას-663-629-2015, 28.07.2015წ.). განსახილველ შემთხვევაში კი, თვიური სარგებელი 3.5% იყო, რაც წლიური 42%-ია. ამასთან, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს განმარტება, აღნიშნული პირობა ბათილიც რომ ყოფილიყო, მთლიანი ხელშეკრულების ბათილობას არ გამოიწვევდა. გარდა ამისა, კასატორისათვის ცნობილი იყო სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე დაწყებული ქონების რეალიზაციის თაობაზე, თუმცა აღსრულების მომენტში არც ხელშეკრულება და არც სააღსრულებო ფურცელი არ გაუსაჩივრებია.

40. კასატორის მტკიცებით, კრედიტორს არ ჰქონდა უფლება, თავისი მოთხოვნები დაეკმაყოფილებინა ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაციის გზით, შესაბამისად, არც ნოტარიუსს ჰქონდა უფლება, გაეცა სააღსრულებო ფურცელი ქონების რეალიზაციის მიზნით. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის თაობაზე მხარეთა შეთანხმება, რაც აისახა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებაში, შეესაბამება სსკ-ის 302-ე მუხლის 3¹ ნაწილის მოთხოვნებს და სააღსრულებო ფურცელიც გაიცა იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. დაუსაბუთებელია კასატორის არგუმენტი, რომ სსკ-ის 302-ე მუხლის 3¹ ნაწილი დისპოზიციურია და სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სსკ-ის 302.4 მუხლით, რომელიც იმპერატიულია. პალატა მიუთითებს, რომ ეს უკანასკნელი ნორმა არ აწესრიგებს იმ შემთხვევას, როდესაც მხარეები შეთანხმდებიან იპოთეკის საგნის რეალიზაციაზე ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე. ამდენად, არც სადავო სააღსრულებო ფურცლის ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს, რადგან მხარეთა შეთანხმება მოვალის მიერ ვალდებულების არაჯეროვნად შეუსრულებლობის შემთხვევაში ნოტარიუსის მიერ სააღსრულებო ფურცლის გაცემის შესაძლებლობას ითვალისწინებდა. მოსარჩელეს, რომ გამსესხებლის წინაშე ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია, სადავო არ არის.

41. რაც შეეხება სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებათა მოჩვენებითობის საფუძვლით ბათილობას, საკასაციო პალატა მათ ნამდვილობაზე აღარ იმსჯელებს, რადგან მიიჩნევს, რომ მოსარჩელე შეცილებაზე უფლებამოსილი პირი არ არის. რაკი არ დადგინდა ნოტარიუსის სააღსრულებო ფურცლის ბათილობის წინაპირობები, ამასთან, დადგენილია, რომ სადავო ქონების რეალიზაციით მიზნით აუქციონი გაიმართა კანონშესაბამისად (თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 30 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება) და შემძენი გახდა სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე, შემდგომი ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილობა სადავო ნივთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღდგენას არ გამოიწვევს.

42. კასატორმა საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე სასამართლოს წინაშე მტკიცებულებების დართვის თაობაზე იშუამდგომლა, რასთან დაკავშირებითაც პალატა განმარტავს, რომ სსსკ-ის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს არ აქვს ახალი მტკიცებულებების კვლევის პროცესუალური შესაძლებლობა, რაც კასატორის შუამდგომლობის უარყოფის საფუძველია.

43. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო კანონიერი და უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

44. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

45. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

46. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ №ას-809-809-2018, 13 ივლისი, 2018 წელი; №ას-1325-2019,12 ნოემბერი, 2020 წელი; №ას-307-292-2016, 13 მაისი, 2016 წელი).

47. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

48. სსსკ-ის 401.4-ე მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორები საკასაციო სასამართლოს 2021 წლის 13 მაისის განჩინებით, სსსკ-ის 47-ე მუხლის საფუძველზე, გათავისუფლებული არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ.წ–სა და ე.წ–ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. ნ.წ–სა და ე.წ–ის შუამდგომლობა საქმეზე მტკიცებულების დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე