თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობა:
ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ლევან მიქაბერიძე, გიორგი მიქაუტაძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები (მოპასუხეები) - პ.ნ–ძე, ი.რ–ძე
მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „ი–სი“
მესამე პირი - მ.ჭ–ია (თ.ჭ–ას უფლებამონაცვლე)
თავდაპირველი მოპასუხე - ქ.რ–ძე
დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება
კასატორ პ.ნ–ძის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და პ.ნ–ძისთვის თანხის დაკისრების ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
კასატორ ი.რ–ძის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ი.რ–ძისთვის თანხის დაკისრების ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
აღწერილობითი ნაწილი:შპს „ი–სმა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ი.რ–ძის, პ.ნ–ძისა და ქ.რ–ძის მიმართ, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 6 ივნისის განჩინებით საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა თ.ჭ–ა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ი–სის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; პ.ნ–ძეს, ი.რ–ძესა და ქ.რ–ძეს შპს „ი–სის“ სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ ზიანის ანაზღაურება 186 444,96 ლარის ოდენობით. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოპასუხეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით ი.რ–ძისა და პ.ნ–ძის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, ხოლო ქ.რ–ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „ი–სის“ მოთხოვნა ქ.რ–ძის მიმართ არ დაკმაყოფილდა; დანარჩენ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება უცვლელად იქნა დატოვებული.
სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელოვანი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
- სამეწარმეო და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან 2014 წლის 5 ივნისის ამონაწერის მიხედვით, შპს „ი–სის“ დირექტორს წარმოადგენდა ი.რ–ძე, პარტნიორებს: პ.ნ–ძე (49%), თ.ჭ–ა (49%), ქ.რ–ძე (2%);
- რეესტრიდან 2015 წლის 2 თებერვლის ამონაწერის შესაბამისად, საზოგადოების დირექტორს წარმოადგენდა თ.ჭ–ა, პარტნიორებს: პ.ნ–ძე (49%) და თ.ჭ–ა (51%);
- ი.რ–ძის, როგორც შპს „ი–სის“ დირექტორის, 2014 წლის სექტემბრის ბრძანებებით კომპანიამ 4 იჯარის ხელშეკრულება შეწყვიტა, ხოლო აგვისტოსა და სექტემბერში სამუშაოდან გაათავისუფლა 9 თანამშრომელი (გათავისუფლების საფუძვლებად მითითებულია პირადი განცხადებები), აგვისტოში ფუნქციონირება შეწყვიტა მაღაზია „ს. №?-მა“ საორგანიზაციო ღონისძიებების გატარების აუცილებლობის გამო;
- ი.რ–ძის დირექტორობის პერიოდში, პ.ნ–ძე იხდიდა შპს „ი–სის“ დავალიანებებს, მათ შორის, დაფარა შპს „მ–ას“ დავალიანება (მოგვიანებით შპს „მ–ას“ დირექტორმა და პ.ნ–ძის შვილმა ერთად დააარსეს კომპანია);
- ი.რ–ძის ბრძანებით, დირექტორის მიერ უფლებამოსილების შეუსრულებლობის შემთხვევაში მის უფლებამოსილებებს ასრულებდა დირექტორის მოადგილე საერთო მომარაგებისა და ტექნიკურ საკითხებში (ამ პოზიციას იკავებდა პ.ნ–ძე);
- პ.ნ–ძეს გადაეცა კომპანიის ინტერნეტბანკების მართვის ელექტრონული გასაღებები;
- ი.რ–ძის 2014 წლის 13 ივნისის ბრძანებით გაუქმდა საერთო მოგებიდან ბონუსის გაცემა დირექტორზე, მის მოადგილესა და აღმასრულებელ დირექტორზე;
- ი.რ–ძე დირექტორის თანამდებობაზე ფორმალურად იყო დანიშნული და კომპანიას რეალურად პ.ნ–ძე ხელმძღვანელობდა;
- ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, 2014 წლის 1 ივნისიდან 16 სექტემბრამდე პერიოდში კომპანიის ხარჯებსა და შემოსავლებს შორის სხვაობამ შეადგინა 186 444,79 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების, მოწმის - თ.მ–ის (კომპანიის ყოფილი თანამშრომელი) ჩვენებისა და მხარეთა განმარტებების გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ ვინაიდან ი.რ–ძე დირექტორის ვალდებულებებს არ ასრულებდა, ხოლო პ.ნ–ძემ კომპანიისთვის წარუმატებლად წარმართა საქმიანობა, ორივემ დაარღვია ფიდუციური მოვალეობები. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მათ სოლიდარულად უნდა აენაზღაურებინათ საზოგადოებისთვის მათი საქმიანობის შედეგად დამდგარი ზარალი - 186 444,79 ლარი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება შპს „ი–სმა“, ი.რ–ძემ და პ.ნ–ძემ საკასაციო წესით გაასაჩივრეს.
კასატორი ი.რ–ძე მიუთითებს, რომ ის მოქმედებდა კანონმდებლობის შესაბამისად, მათ შორის, პ.ნ–ძისთვის მოვალეობების შესრულების დაკისრების, თანამშრომელთა გათავისუფლებისა (რადგან პირადი განცხადებები იყო წარდგენილი) და კომპანიის დავალიანებების დაფარვის დროს; საწინააღმდეგო გარემოებები კი მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა. გარდა ამისა, კასატორის მოსაზრებით, სარჩელი შემოტანილია არაუფლებამოსილი პირის მიერ, რადგან სარჩელის სასამართლოში წარდგენის საკითხი უნდა გადაეწყვიტა საზოგადოების კრებას და არა ერთპიროვნულად თ.ჭ–ას. აქედან გამომდინარე, საკასაციო საჩივრის ავტორი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას ითხოვს.
კასატორი პ.ნ–ძე მიიჩნევს, რომ საქმეზე არ დადასტურებულა მისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობები. საკასაციო საჩივრის ავტორი ყურადღებას ამახვილებს იჯარის ხელშეკრულებების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინებებზე და მიუთითებს, რომ თითოეული მათგანი ხელშეკრულების შესაწყვეტად ორ ან სამთვიან ვადას ითვალისწინებდა, რის გამოც ახალ დირექტორს შეეძლო ხელშეკრულებების შეწყვეტაზე უარის თქმა მოესწრო, თუკი წინა დირექტორის გადაწყვეტილებას არ ეთანხმებოდა. გარდა ამისა, კასატორი აღნიშნავს, რომ კომპანია 2006 წლიდან იმყოფებოდა ზარალზე. ასევე, კასატორის მოსაზრებით, მასზე დირექტორის ფიდუციური მოვალეობები არ უნდა გავრცელდეს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 5 ნოემბრის განჩინებით - ი.რ–ძის, ხოლო ამავე პალატის 2021 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით - პ.ნ–ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით შპს „ი–სის“ საკასაციო საჩივარი დატოვებულ იქნა განუხილველად. შესაბამისად, ქ.რ–ძისთვის თანხის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით, თ.ჭ–ას გარდაცვალების გამო, მესამე პირის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა მისი მემკვიდრე - მ.ჭ–ია.
სამოტივაციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლო, საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ პ.ნ–ძისა და ი.რ–ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს, ფიდუციური მოვალეობების დარღვევის საფუძვლით, კასატორთათვის საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობების არსებობა.
საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის (ძალადაკარგულია 2022 წლის 1 იანვრიდან) მე-9 მუხლზე, რომლის პირველი პუნქტის თანახმად, თუ წესდებით (პარტნიორთა შეთანხმებით) სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებაში ხელმძღვანელობის უფლება აქვთ დირექტორებს, რომლებიც, იმავე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, საზოგადოების საქმეებს უნდა გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად; კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი, და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის. თუ ისინი არ შეასრულებენ ამ მოვალეობას, საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ.
ამრიგად, კომპანიის დირექტორს აკისრია განსაკუთრებული მოვალეობები კომპანიის წინაშე, რომლებსაც ფიდუციური მოვალეობები ეწოდება. მათი დარღვევა კი დირექტორის მიერ საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების საფუძველს წარმოშობს. ამასთან, „ზრუნვის მოვალეობის დარღვევის შესახებ სარჩელის განხილვისას დირექტორს საწარმოსათვის ზიანის მომტანი გადაწყვეტილების გამო პასუხისმგებლობისაგან იცავს „ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის“ პრეზუმფცია, იგივე „სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების“ წესი. იგი წარმოადგენს დაშვებას, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას კომპანიის დირექტორი სათანადოდ ინფორმირებული იყო და კეთილსინდისიერად მოქმედებდა იმ რწმენით, რომ განხორციელებული მოქმედება კომპანიის საუკეთესო ინტერესებში იყო. ასეთ საქმეებში მოსარჩელეს ეკისრება ზემოაღნიშნული დაშვების გაბათილების ტვირთი, რადგან სასამართლოს არ შეუძლია ეჭვი შეიტანოს დირექტორის გადაწყვეტილების სისწორეში, თუ ის რაციონალური პროცესის შედეგად იქნა მიღებული და დირექტორი ყველა მნიშვნელოვან და გონივრულად ხელმისაწვდომ ინფორმაციას ფლობდა“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 აპრილის №ას-370-344-2017 განჩინება). გასათვალისწინებელია, რომ „პრეზუმფცია დირექტორის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მართებულობის შესახებ („სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების“ წესი) მოქმედებს მხოლოდ ოთხი კუმულაციური წინაპირობის არსებობისას: დირექტორმა უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება (უნდა იმოქმედოს). ისეთ შემთხვევაში, როცა დირექტორმა გამოიჩინა უმოქმედობა და არ მიიღო გადაწყვეტილება, იგი ვერ იქნება დაცული „სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების“ წესით (აღნიშნულში არ იგულისხმება შემთხვევა, როდესაც უმოქმედობა, თავისთავად, მიღებული გადაწყვეტილების შედეგია ანუ მიღებულია გადაწყვეტილება მოქმედებისაგან თავის შეკავების შესახებ); გადაწყვეტილების მიღებამდე დირექტორმა უნდა მიიღოს ინფორმაცია, რომელიც ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე ადამიანისათვის საკმარისია მოცემულ გარემოებებში, მოცემული გადაწყვეტილების მისაღებად, ანუ გადაწყვეტილების მიღების პროცესი უნდა აკმაყოფილებდეს კეთილგონივრულობის სტანდარტს; გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნას კეთილსინდისიერად - ეს მოთხოვნა არ ითვლება დაკმაყოფილებულად თუ სხვა გარემოებებთან ერთად, დირექტორისთვის ცნობილია, რომ იგი იღებს კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილებას; დირექტორს არ უნდა ჰქონდეს პირადი დაინტერესება. თუ ზემოაღნიშნული ოთხი პირობიდან რომელიმე არ არის დაკმაყოფილებული, მაშინ პრეზუმფცია ვერ ამოქმედდება“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 მაისის №ას-1436-2020 განჩინება).
განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ უზრუნველყო იმგვარი წერილობითი მტკიცებულებების წარმოდგენა და მოწმის მოყვანა, რომელთა საფუძველზეც სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მიუხედავად საზოგადოების დირექტორად ი.რ–ძის დანიშვნისა, ის დირექტორის მოვალეობებს ფაქტობრივად არ ასრულებდა და საზოგადოებას რეალურად ხელმძღვანელობდა პ.ნ–ძე; ი.რ–ძის ბრძანებითვე დირექტორის მიერ უფლებამოსილების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მის უფლებამოსილებებს ასრულებდა დირექტორის მოადგილე საერთო მომარაგებისა და ტექნიკურ საკითხებში, ამ პოზიციას კი პ.ნ–ძე იკავებდა; ასევე, პ.ნ–ძეს გადაეცა კომპანიის ინტერნეტბანკების მართვის ელექტრონული გასაღებები; მათ მიერ საზოგადოების ხელმძღვანელობისას შეწყვეტილ იქნა იჯარის ხელშეკრულებები; გათავისუფლდნენ თანამშრომლები; გადახდილ იქნა თანხები იმ კომპანიისთვის, რომლის დირექტორმაც პ.ნ–ძის შვილთან ერთად დააარსა ახალი კომპანია; მოსარჩელის მიერ განცდილმა ზარალმა შეადგინა 186 444,79 ლარი. სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები კი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილიდან გამომდინარე, სავალდებულოა საკასაციო პალატისთვის, რადგან კასატორებს დასაშვები და დასაბუთებული შედავება არ განუხორციელებიათ.
ამრიგად, მოსარჩელემ დაადასტურა, რომ ი.რ–ძე, როგორც საზოგადოების დირექტორი, თავად არ იღებდა გადაწყვეტილებებს და იჩენდა უმოქმედობას, ხოლო პ.ნ–ძე, რომელიც არა მხოლოდ ფაქტობრივად უძღვებოდა საწარმოს საქმიანობას, არამედ ოფიციალურად გააჩნდა საზოგადოების დირექტორის მოვალეობების შესრულების შესაძლებლობა, მოქმედებდა პირადი დაინტერესებით და არა საზოგადოების ინტერესებით. შედეგად, კი კომპანიამ ფინანსური ზარალი განიცადა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ დაძლია მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი - გააქარწყლა „ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის“ პრეზუმფცია, რის გამოც მტკიცების ტვირთი გადავიდა მოპასუხეებზე.
საკასაციო პალატა მიუთითებს, კასატორებმა ვერ დაადასტურეს, რომ მიღებული გადაწყვეტილებები ყველაზე ხელსაყრელი იყო საზოგადოებისათვის. მართალია, ისინი მიუთითებენ, რომ კომპანია ზარალზე 2006 წლიდან იმყოფებოდა, მაგრამ საქმეში ამ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულებები წარმოდგენილი არ არის. ასევე, ხელშეკრულებების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინებების თარიღების, მათი შინაარსისა და ახალი დირექტორის რეესტრში რეგისტრაციის თაობაზე საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერის თარიღის გათვალისწინებით, არ დასტურდება, რომ ახალ დირექტორს შეეძლო შეეცვალა იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის საკითხი. გარდა ამისა, დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება სარჩელის არაუფლებამოსილი პირის მიერ წარმოდგენის შესახებ, რადგან სარჩელი შემოტანილია თ.ჭ–ას მიერ, რომელიც სარჩელის შემოტანის დროს კომპანიის დირექტორსა და 51% წილის მფლობელ პარტნიორს წარმოადგენდა. შესაბამისად, სადავო პერიოდში მოქმედი „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9, 46-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მას შეეძლო როგორც სარჩელის წარმოდგენის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება, ისე სასამართლოში წარმომადგენლობა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი - კასატორებს მართებულად დაეკისრათ საზოგადოებისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრულ, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, ვინაიდან: საქმე არ მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ასევე, არ ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი; სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული, საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვების წინაპირობა.
რაც შეეხება სახელმწიფო ბაჟის საკითხს, კასატორი ი.რ–ძე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტით. კასატორს - პ.ნ–ძეს კი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო საჩივრების დაუშვებლად ცნობის გამო, უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
სარეზოლუციო ნაწილი:საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. პ.ნ–ძისა და ი.რ–ძის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილება;
3. კასატორს - პ.ნ–ძეს (პ/ნ ........) დაუბრუნდეს მის მიერ 2021 წლის 22 ნოემბრის №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 6000 ლარის 70% - 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ა. წულაძე
მოსამართლეები: ლ. მიქაბერიძე
გ. მიქაუტაძე
