17 ნოემბერი, 2022 წელი,

საქმე №ას-418-2020 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი) - ზ.ჭ–ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელის მოპასუხე) - ი.ჭ–ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილ ქონებაზე თანამესაკუთრედ ცნობა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

აღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ზ.ჭ–ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, შეგებებული მოსარჩელე აპელანტი ან კასატორი) ასაჩივრებდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 დეკემბრის განჩინებას თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, რომლითაც ი.ჭ–ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, შეგებებული მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა მოპასუხის საკუთრებაში არსებული თბილისში, დიღმის მასივში, ...... (ს/კ-ით #......) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე სადავო ქონება) და ოზურგეთში, ..... მდებარე უძრავი ქონების (ს/კ-ით #......) (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პირველი სადავო ქონება) 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ; ქორწინების პერიოდში შეძენილი ქონებისა და ვალების გაყოფის თაობაზე აღძრული შეგებებული სარჩელი უარყოფილ იქნა. კასატორის აზრით, მატერიალურსამართლებრივი თვალსაზრისით, განჩინება არ არის დასაბუთებული, სახელდობრ:

1.1. კასატორის მტკიცებით, საქმეში დაცული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ სადავო ბინის შესაძენად - 36 000 აშშ დოლარი, ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე, განუსაზღვრელი ვადით, მამამ ასესხა იმ დათქმით, რომ გადაცემული თანხის პროპორციულად მისი კუთვნილი წილი გათვალისწინებული იქნებოდა შეძენილ უძრავ ქონებაში თანასაკუთრების სახით. ქონების რეალიზაციის (ქონების გაყოფისას) შემთხვევაში, ნატურით, ან ფულადი სახით დაუბრუნდებოდა.

2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 ნოემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი სადავო უძრავი ქონებიდან 1/8 ნაწილის მიკუთვნების ფარგლებში მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

3. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

4. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

4.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

4.2. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი, ანუ სწორად დაადგინა სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტები:

4.3. მხარეები 2006 წლის 29 ოქტომბრიდან იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის 1106-ე და 1151-ე მუხლები), ჰყავთ ორი შვილი, 2007 წლის 8 ივლისს დაბადებული - ვ. და 2010 წლის 16 სექტემბერს დაბადებული - მ. ამჟამად მხარეები ცალ-ცალკე ცხოვრობენ.

4.4. 2009 წლის 27 მაისს მხარეებმა შეიძინეს პირველი უძრავი ქონება, ხოლო 2011 წლის 16 სექტემბერს 65 000 აშშ დოლარად - მეორე უძრავი ქონება, რომლებიც მოპასუხის სახელზე აღირიცხა.

4.5. მოპასუხემ მეორე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი, 2016 წლის 3 ნოემბრის უძრავი ნივთის წილზე საკუთრების გადაცემის შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე, საკუთრებაში გადასცა მამას - ს.ჭ–ძეს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხის მამა) და უძრავი ქონება თანასაკუთრების უფლებით მათ სახელზე აღირიცხა.

4.5.1. შეთანხმებაში აღნიშნულია, რომ მეორე უძრავი ქონების, ნასყიდობის საფასურის - 65 500 აშშ დოლარის ნაწილი - 36 000 აშშ დოლარი ეკუთვნის მოპასუხის მამას, რომელმაც ბინის შეძენის ინტერესებისათვის განუსაზღვრელი ვადით გადასცა (ასესხა) ეს თანხა მოპასუხეს და მის ოჯახს იმ პირობით, რომ გადაცემული თანხის პროპორციულად მისი კუთვნილი წილი გათვალისწინებული იქნებოდა შეძენილ უძრავ ქონებაში თანასაკუთრების სახით ან, ქონების რეალიზაციის (ქონების გაყოფისას) შემთხვევაში, ნატურით, ან ფულადი სახით დაუბრუნდებოდა. ამავე დოკუმენტით მხარეები აცხადებენ, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 12 სექტემბრის განჩინებით, მოპასუხის კუთვნილი უძრავი ქონების 1/2 ნაწილზე რეგისტრირებულია გასხვისების, რაიმე სახის უფლებით დატვირთვის ან სხვაგვარად განკარგვის აკრძალვა, ხოლო უძრავი ქონების დარჩენილი 1/2 ნაწილი თავისუფალია ყოველგვარი ყადაღის, აკრძალვის ან დატვირთვისაგან. აღნიშნულ გარემოებათა გათვალისწინებით, გამყიდველი/მოპასუხე და მყიდველი/მოპასუხის მამა ხდებიან მითითებული უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები შემდეგი პროპორციით: გამყიდველი/მოპასუხე აღირიცხება უძრავი ქონების 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ და უძრავი ქონების ამ ნაწილზე უცვლელად შენარჩუნდება თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 12 სექტემბრის განჩინებით გამოყენებული გასხვისების, რაიმე სახის უფლებით დატვირთვის ან სხვაგვარად განკარგვის აკრძალვა. ხოლო მყიდველი/მოპასუხის მამა აღირიცხება მითითებული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ, რომელიც თავისუფალი იქნება ყოველგვარი ყადაღის ან აკრძალვისაგან.

4.6. მოპასუხე და მამამისი - 36 000 აშშ დოლარის სესხად მიღების თაობაზე წერილობით არ შეთანხმებულან.

5. საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს შემდეგზე: საოჯახო კანონმდებლობით მეუღლეთა საკუთრება იყოფა ორ ნაწილად, ინდივიდუალურ ანუ განცალკევებულ და საერთო თანაზიარ საკუთრებად. ინდივიდუალურია ისეთი ქონება, რომელიც ერთ-ერთ მეუღლეს ეკუთვნის და თვითონვე განკარგავს. აღნიშნული დანაწესი რეგულირდება სსკ-ის 1161-ე და 1162-ე მუხლებით. თანაზიარ ქონებად ჩაითვლება მეუღლეთა ერთად ცხოვრების პერიოდში შეძენილი ყოველგვარი ქონება, რომელიც შეძენილია (ან შექმნილია) ორივე მეუღლის ერთობლივი შრომითა და სახსრებით, ასევე - ის ქონება, რომელიც ნაყიდია ერთ-ერთი მეუღლის მიერ იმ შემთხვევაშიც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან, სხვა საპატიო მიზეზის გამო, არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი.

5.1. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მოპასუხის შედავების პირობებში, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია სადავო ნივთზე მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმის გავრცელების წინაპირობების არსებობა.

იმისთვის, რომ სადავო ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებად მივიჩნიოთ უნდა დადასტურდეს მტკიცების საგანში შემავალი შემდეგი გარემოებები: მეუღლეები რეგისტრირებულ ქორწინებაში უნდა იმყოფებოდნენ და უნდა არსებობდეს მეუღლეთა საერთო ქონება.

ამდენად, საოჯახო ურთიერთობების მომწესრიგებელი კანონმდებლობით, მეუღლის ქონებრივი უფლების რეალიზაცია - სადავო მატერიალური სიკეთის, რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში შეძენის ფაქტზეა დამოკიდებული. ამასთან, ნორმით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგისთვის ერთ-ერთი მეუღლე უნდა ითხოვდეს საერთო ქონების გაყოფას, რაც ნიშნავს საერთო ქონების რეალურ/იდეალურ წილად ტრანსფორმირებას.

5.2. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე 2006 წლის 29 ოქტომბრიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ, მათ შორის საქორწინო ურთიერთობა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლი 31 იანვარის გადაწყვეტილებით შეწყდა.

ასევე დადგენილია, რომ ორივე სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლება, რომელზეც მოსარჩელე აცხადებს პრეტენზიას, მეუღლეთა ქორწინების პერიოდშია შეძენილი, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოსარჩელის მსჯელობას, რომ სადავო ქონება ერთმნიშვნელოვნად ექცევა მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმში და მიიჩნევს, რომ სსკ-ის 1158-ე (მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო საქმიანობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონია დამოუკიდებელი შემოსავალი), 1159-ე (თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებაზე მეუღლეებს აქვთ თანაბარი უფლებები. ამ ქონების ფლობა, სარგებლობა და განკარგვა ხორციელდება მეუღლეთა ურთიერთშეთანხმებით), 1164-ე (მეუღლეთა საერთო ქონება თითოეული მეუღლის მოთხოვნით შეიძლება დაიყოს როგორც ქორწინების განმავლობაში, ისე მისი შეწყვეტის შემდეგ) და 1168.1 (იმ ქონების გაყოფისას, რომელიც მეუღლეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენს, მეუღლეთა წილი თანაბარია, თუ მათ შორის შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული) მუხლების დანაწესიდან გამომდინარე, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი მოსარჩელეს ეკუთვნის.

6. კასატორის პრეტენზია იმაში მდგომარეობს, რომ მეორე სადავო ქონების შესაძენად - 36 000 აშშ დოლარი, ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე, განუსაზღვრელი ვადით მამამ ასესხა იმ დათქმით, რომ გადაცემული თანხის პროპორციულად მისი კუთვნილი წილი გათვალისწინებული იქნებოდა შეძენილ უძრავ ქონებაში თანასაკუთრების სახით. ქონების რეალიზაციის (ქონების გაყოფისას) შემთხვევაში კი, ნატურით ან ფულადი სახით დაუბრუნდებოდა.

7. კასატორის ამ მსჯელობას საკასაციო სასამართლო უარყოფს და განმარტავს, სსკ-ის 623-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, სესხი რეალურ ხელშეკრულებათა რიგს განეკუთვნება, რაც იმას ნიშნავს, რომ სახელშეკრულებო ურთიერთობა არა მხოლოდ მის არსებით პირობებზე მხარეთა შეთანხებით, არამედ ხელშეკრულების საგნის - გვაროვნული ნივთის მსესხებლისათვის გადაცემის მომენტიდან წარმოიშობა, შესაბამისად, მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებაც, უპირველესად, ხელშეკრულების საგნის გადაცემაა (შდრ. სუსგ №ას-1245-1168-2015, 20.05.2016). სესხის ხელშეკრულება წარმოადგენს ცალმხრივ და რეალურ ხელშეკრულებას, ანუ იგი დადებულად მიიჩნევა და მხარეს დაბრუნების ვალდებულება წარმოეშობა გამსესხებლის მხრიდან ხელშეკრულების საგნის მსესხებლის საკუთრებაში გადაცემის მომენტიდან (შდრ. სუსგ №ას-361-343-2015, 14.12. 2015).

8. საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს სსკ-ის 624-ე მუხლზეც, რომლის მიხედვით (სესხის ხელშეკრულება იდება ზეპირად. მხარეთა შეთანხმებით შეიძლება გამოყენებულ იქნეს წერილობითი ფორმაც. ზეპირი ხელშეკრულების დროს მისი ნამდვილობა არ შეიძლება, დადგინდეს მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებით) მიხედვით, სესხი ფორმასავალდებულო გარიგებას არ წარმოადგენს, მხარეები თავისუფალი არიან ხელშეკრულების ფორმის არჩევაში (სსკ-ის 68-ე მუხლი), თუმცა უდავოა, რომ ფორმის არჩევის საკითხი მტკიცების ტვირთზე პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს იმ შემთხვევაში, თუ წერილობითი ხელშეკრულება შეიცავს დათქმას თანხის მსესხებლისათვის გადაცემის თაობაზე.

მოხმობილი ნორმიდან გამომდინარე, შეიძლება ითქვას ისიც, რომ სესხის ხელშეკრულების დადების ფაქტი, სსსკ-ის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული ნებისმიერი დასაშვები მტკიცებულებით, მათ შორის, მოწმის ჩვენებით შეიძლება დადასტურდეს, თუმცა, ზეპირი სესხის დროს ნივთის გადაცემის დამტკიცების თვალსაზრისით, მხოლოდ ეს უკანასკნელი, კანონის თანახმად, არასაკმარისადაა მიჩნეული და საკასაციო პალატა გასესხებული თანხის გადაცემის ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელ დასაშვებ და საკმარის მტკიცებულებად მიიჩნევს წერილობით საბუთს, მაგალითად, სავალო საბუთს, გადარიცხვის ქვითარს, სალაროს შემოსავლის ორდერს (შდრ. სუსგ №ას-398-371-2017, 06.06. 2017 წელი).

განსახილველ შემთხვევაში, 36 000 აშშ დოლარის სესხების ფაქტის დასადასტურებლად კასატორს/მოპასუხეს, სათანადო ხასიათის მტკიცებულება არ წარმოუდგენია და რელევანტურ მტკიცებულებათა არარსებობის პირობებში ობიექტურად შეუძლებელია იმ დასკვნის გამოტანა, რომ მეორე სადავო ბინის შესაძენად - 36 000 აშშ დოლარი, მოპასუხეს მამამ ასესხა. შესაბამისად, პალატა იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნებს და აღნიშნავს, რომ მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა 36 000 აშშ დოლარის მამისგან სესხად მიღების მტკიცებულებები და მთლიანობაში ი.ჭ–ძის სადავო ნივთზე თანამესაკუთრედ ცნობის დამადასტურებელი გარემოებანი გაქარწყლებული ვერ იქნა.

9. ამდენად, საქმის გარემოებათა ურთიერთშეჯერებითა და სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი კანონმდებლობის დანაწესის სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ დაამტკიცა სადავო ქონებაზე მისი თანასაკუთრების უფლების არსებობა.

10. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. „ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ“, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

11. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

12. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

13. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. განსახილველ შემთხვევაში, რაკი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, მთლიანად 1 125 ლარის (მათ შორის: 2020 წლის 20 ივლისს გადახდილი 1 000 ლარის, საგადახდო დავალება 9596514180 და 2020 წლის 18 აგვისტოს გადახდილი 125 ლარის, საგადახდო დავალება 9721534027), 70% - 787.5 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.ჭ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ზ.ჭ–ძეს (პ/ნ .......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, მთლიანად 1 125 ლარის (მათ შორის: 2020 წლის 20 ივლისს გადახდილი 1 000 ლარის, საგადახდო დავალება 9596514180 და 2020 წლის 18 აგვისტოს გადახდილი 125 ლარის, საგადახდო დავალება 9721534027), 70% - 787.5 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე