საქმე №ას-1842-2018 1 ივნისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ.ი–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „რ.ჯ–ი“ (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე - თ.ჭ–ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 8 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თ.ი–ის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის გადახდის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. შპს „რ.ჯ–სა“ (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „შუამავალი“) და თ.ი–ს (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“, „შემკვეთი“ ან „კასატორი“) შორის 2017 წლის 09 ნოემბერს დაიდო საშუამავლო მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის საგანს წარმოადგენდა უძრავი ნივთის შესახებ სრულყოფილი ინფორმაციის მიცემა, უძრავი ნივთის ფიზიკურად ნახვა, მოლაპარაკების წარმოება უძრავი ნივთის მესაკუთრესთან და შესაბამისი ხელშეკრულებების გაფორმება. საშუამავლო მომსახურების საფასური განისაზღვრა უძრავი ნივთის გირავნობის ფასის 3%-ით.

2. ხელშეკრულების 2.4 პუნქტის მიხედვით, შუამავლის მიერ შეთავაზებული უძრავი ქონების მეპატრონესთან დამოუკიდებლად გარიგებაში შესვლის შემთხვევაში, შემკვეთი ვალდებული იყო, გადაეხადა გირავნობის შეთანხმებული ფასის 5%.

3. 2017 წლის 16 ნოემბერს თ.ჭ–სა (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“ ან „პირველი მოპასუხის დედა“) და ლაშა ნიკოლაიშვილს (შემდგომში ასევე - „უძრავი ქონების მესაკუთრე“) შორის დაიდო სესხის, იპოთეკისა და ბინით სარგებლობის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ამ უკანასკნელმა 45 000 აშშ დოლარის სანაცვლოდ, იპოთეკით დატვირთა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე: თბილისი, .........., ბინა №21.

4. მოპასუხეები არიან ოჯახის წევრები, დედა-შვილი.

5. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა მათთვის 2 250 აშშ დოლარის (45 000 აშშ დოლარის 5%) გადახდის დაკისრება.

6. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2 250 აშშ დოლარის გადახდა; სარჩელი მეორე მოპასუხის მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

8. პირველმა მოპასუხემ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 08 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

10. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-4 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

11. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში უდავოა მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არსებობის ფაქტი, რომლის ფარგლებშიც მოსარჩელემ პირველ მოპასუხეს გაუწია შესაბამისი საშუამავლო მომსახურება, კერძოდ, მიაწოდა ინფორმაცია უძრავი ქონებისა და მისი მესაკუთრის შესახებ. უძრავი ქონების მესაკუთრის ჩვენებით დადგენილია, რომ უძრავ ქონებაზე თავდაპირველად დაინტერესება პირველმა მოპასუხემ გამოხატა, რა დროსაც მათ შორის დაიდო „ბეს“ ხელშეკრულება, თუმცა შემდგომში ნდობის ფაქტორის არარსებობის საფუძვლით, პირველმა მოპასუხემ უარი განაცხადა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში შესვლაზე. მოგვიანებით (10 დღის შემდეგ), უძრავი ქონების მესაკუთრეს დაუკავშირდა მეორე მოპასუხე, რომელმაც იცოდა ხელშეკრულების პირობები, თუმცა უცნობია საიდან, მან პირდაპირ გამოხატა ხელშეკრულების დადების სურვილი. ამასთან, პირად საუბრებში განმარტა, რომ იყო პირველი მოპასუხის დედა და მისთვის ცნობილი იყო, თუ რატომ არ დაიდო მასთან (პირველ მოპასუხესთან) ხელშეკრულება.

12. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 744-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების შესაბამისად საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები საკმარისი საფუძველია დასკვნისთვის, რომ მეორე მოპასუხემ უძრავი ქონების შესახებ ინფორმაცია მოსარჩელის მეშვეობით, მისი შვილისგან/ პირველი მოპასუხისგან მიიღო. საპირისპიროს მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს ეკისრებოდა, თუმცა მან ვერ მიუთითა ისეთ გარემოებებზე, რაც სარჩელის ფაქტობრივ საფუძველს გააქარწყლებდა და იმ გარემოებას დაადასტურებდა, რომ ხელშეკრულების დადება არა მოსარჩელესთან საშუამავლო ურთიერთობის ფარგლებში, არამედ სხვა გზით (მაგ. სხვა კონკრეტული პირის მეშვეობით) განხორციელდა.

13. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე პირველმა მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

14. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

14.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 744-ე მუხლი. სასამართლოს განმარტებით, შუამავლის ფუნქციას წარმოადგენს მხოლოდ მესამე პირამდე იმ ძირითადი ინფორმაციის მიტანა, რომლის საფუძველზეც შემკვეთსა და მესამე პირს შორის ძირითადი ხელშეკრულება უნდა დაიდოს. აღნიშნული მსჯელობა არასწორია, ვინაიდან მხოლოდ ინფორმაციის მესამე პირებზე გადაცემისთვის არ ხდება შუამავლის მიერ გასამრჯელოს მიღება. ეს უკანასკნელი უფლებამოსილია მოითხოვოს გასამრჯელო იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულება მისი შუამავლობის შედეგად დაიდება. შესაბამისად, პირველ მოპასუხეს საშუამავლო მომსახურების საფასურის გადახდა არ ეკისრებოდა, ვინაიდან მოსარჩელისგან მიიღო მხოლოდ ინფორმაცია ბინის გირავნობის შესახებ. მას გასამრჯელოს გადახდის ვალდებულება იმ შემთხვევაში წარმოეშობოდა, თუ ამ ინფორმაციის საფუძველზე იგი ბინის მესაკუთრესთან გირავნობის ხელშეკრულებას გააფორმებდა. დადგენილია, რომ გირავნობის ხელშეკრულება ვერ გაფორმდა;

14.2. სასამართლომ სწორი შეფასება არ მისცა საქმეზე დაკითხული მოწმის ჩვენებას. მოწმემ განმარტა, რომ მასსა და პირველ მოპასუხეს შორის მოლაპარაკებებს მეორე მოპასუხე არ ესწრებოდა. პირველ მოპასუხესთან შეხვედრის შემდგომ დაახლოებით ათი დღის შემდეგ დაუკავშირდა მას მეორე მოპასუხე, რომელსაც სურდა ბინის გირავნობა თავისი მეორე შვილისთვის;

14.3. სასამართლომ არ იმსჯელა პირველი მოპასუხის მიერ წარადგენილ მტკიცებულებაზე. კერძოდ, მას შემდეგ რაც ჩაიშალა მასსა და უძრავი ქონების მესაკუთრეს შორის შეთანხმება ბინის გირავნობის თაობაზე, პირველმა მოპასუხემ გააგრძელა საცხოვრებელი ბინის ძებნა და 2017 წლის 06 დეკემბერს შეიძინა უძრავი ქონება, მდებარე: თბილისი ......, ბინა 81, სადაც დღესაც ცხოვრობს. ამ მტკიცებულებით უტყუარად დასტურდება, რომ პირველი მოპასუხის მიზანი იყო ბინის დაგირავება ან შეძენა;

14.4. პირველი მოპასუხის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია ხელშეკრულების დარღვევას. ხოლო, იმ გარემოებას, თუ საიდან გაიგო ან როგორ დაუკავშირდა მისი დედა/მეორე მოპასუხე უძრავი ქონების მესაკუთრეს, განსახილველი საქმისთვის მნიშვნელობა არ აქვს. მით უფრო იმ პირობებში, რომ მეორე მოპასუხე მოსარჩელესთან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში არ ყოფილა.

15. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 04 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

16. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

17. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

19. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

20. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

21. კასატორი დავობს, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 744-ე მუხლი. კერძოდ, ვინაიდან მას საშუამავლო ურთიერთობის ფარგლებში ძირითადი ხელშეკრულება არ გაუფორმებია, მისთვის შუამავლობის გასამრჯელოს დაკისრების საფუძველი არ არსებობდა.

22. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიას და განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 744-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვას ჰპირდება გასამრჯელოს ხელშეკრულების დასადებად გაწეული შუამავლობისათვის, ვალდებულია გადაიხადოს ეს გასამრჯელო მხოლოდ მაშინ, თუ ხელშეკრულება ამ შუამავლობის შედეგად დაიდო.

23. შუამავლობა მიეკუთვნება მომსახურების ტიპის ხელშეკრულებას, რომლის საგანია საშუამავლო საქმიანობა და მასთან დაკავშირებული სხვა მომსახურება. საშუამავლო საქმიანობაში იგულისხმება საქმიანობა, რომელიც მიმართულია მესამე პირებთან შემკვეთის მიერ ხელშეკრულების დადებისაკენ. შუამავალი თავისი ვალდებულების შესრულებისას არ მოქმედებს შემკვეთის სახელით, მისი მთავარი დანიშნულება მესამე პირამდე იმ ძირითადი ინფორმაციის მიტანაა, რომლის საფუძველზეც შემკვეთსა და მესამე პირს შორის ძირითადი ხელშეკრულება უნდა დაიდოს. ამდენად, საშუამავლო საქმიანობა გამოიხატება შუამავლის (მაკლერის) მიერ მხოლოდ ფაქტობრივი და არა იურიდიული მოქმედებების შესრულებაში. მაკლერს საშუამავლო საქმიანობისათვის გასამრჯელოს მოთხოვნის უფლება აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დაიდება ის ხელშეკრულება, რომელსაც მიზნად ისახავდა შუამავლობა. თუ გამიზნული ხელშეკრულება არ დაიდო, ანუ მაკლერის საშუამავლო საქმიანობა წარმატებით არ დასრულდა, მაკლერს არა აქვს უფლება მოითხოვოს გასამრჯელო. ამასთან, იმ შემთხვევაში თუ შუამავალი მესამე პირს ვერ მოიძიებს, მას პასუხისმგებლობა არ დაეკისრება, ხოლო შემკვეთს - ანგარიშსწორების ვალდებულება (იხ. მაგ., სუსგ საქმე №ას-898-848-2015, 09 მარტი, 2016 წელი; №ას-304-287-2017, 13 ოქტომბერი, 2017 წელი).

24. შუამავლობა, ნებისმიერი სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობის მსგავსად, საკანონმდებლო ბოჭვის ფარგლებში (სსკ-ის 319.1 მუხლი) დასაშვებად მიიჩნევს კანონით პირდაპირ გაუთვალისწინებელ პირობებზე მხარეთა შეთანხმების შესაძლებლობას, რომლის მიმართაც სრულად ვრცელდება ვალდებულების ჯეროვნად და კეთილსინიდისიერად შესრულების მოვალეობა (სსკ-ის 361.1 მუხლი).

25. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის დადებული საშუამავლო ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ იქნა როგორც შუამავლობის გასამრჯელო (უძრავი ნივთის გირავნობის ფასის 3%), ასევე ერთგვარი სანქცია (გირავნობის შეთანხმებული ფასის 5%) იმ შემთხვევისთვის, თუკი შემკვეთი შუამავლის მიერ შეთავაზებული უძრავი ქონების მეპატრონესთან დამოუკიდებლად, შუამავლის გვერდის ავლით დადებდა ხელშეკრულებას. მოსარჩელემ სარჩელით მოითხოვა მოპასუხეთათვის არა შუამავლობის გასამრჯელოს, არამედ აღნიშნული სანქციის დაკისრება, იმ საფუძვლით, რომ პირველმა მოპასუხემ (მისმა დედამ) უძრავი ქონების მესაკუთრესთან შუამავალი კომპანიის გვერდის ავლით დადო სესხის, იპოთეკისა და ბინით სარგებლობის ხელშეკრულება. სასამართლოს გადაწყვეტილებით პირველ მოპასუხეს სწორედ ამ სანქციის გადახდა დაეკისრა, რომელიც შუამავლობით გამიზნული ხელშეკრულების გაფორმებასთან დაკავშირებული არ ყოფილა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას სამოქალაქო კოდექსის 744-ე მუხლის არასწორ განმარტებასთან დაკავშირებით.

26. კასატორი აგრეთვე დავობს, რომ სასამართლომ არასათანადოდ შეაფასა მოწმის ჩვენება და არ გაითვალისწინა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მას შემდეგ რაც მასსა და უძრავი ქონების მესაკუთრეს შორის ჩაიშალა შეთანხმება ძირითადი ხელშეკრულების დადების თაობაზე, პირველმა მოპასუხემ მალევე შეიძინა საცხოვრებელი სახლი.

27. საკასაციო სასამართლო კასატორის ვერც აღნიშნულ პრეტენზიას გაიზიარებს და განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს მხარეთა თანასწორობისა (სსსკ-ის მე-5 მუხლი) და შეჯიბრებითობის (სსსკ-ის მე-4 მუხლი) ფუნდამენტურ პრინციპებზე დაყრდნობით. სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებულნი არიან სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. ამ გარემოებების დამტკიცება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შეიძლება მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით.

28. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს (იხ. სუსგ საქმე №ას-833-833-2018, 16 ნოემბერი, 2018 წელი; №ას-867-834-2016, 22 ნოემბერი, 2018 წელი).

29. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების მიხედვით, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამდენად, მტკიცებულების გამოკვლევა უპირველესად გულისხმობს მისი შინაარსის სრულყოფილ შესწავლა-ანალიზს, ხოლო შემდეგ მისი იურიდიული ძალის (დამაჯერებლობის, სარწმუნოობის) შემოწმებას (იხ. სუსგ საქმე №ას-406-383-2014, 17 აპრილი, 2015 წელი).

30. განსახილველ შემთხვევაში სადავო არ არის, რომ მოსარჩელემ, როგორც შუამავალმა, პირველ მოპასუხეს/შემკვეთს შესთავაზა უძრავი ქონების მესაკუთრესთან სესხის, იპოთეკისა და ბინით სარგებლობის ხელშეკრულების დადება. შესაბამისად, ეს უკანასკნელი წარმოადგენდა პირველი მოპასუხისათვის „შუამავლის მიერ შეთავაზებული უძრავი ქონების მეპატრონეს“. აღნიშნულისა და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ იგივე ხელშეკრულება იმავე პირობებით დაიდო პირველი მოპასუხის დედასთან, თანაც პირველი მოპასუხის მიერ ხელშეკრულების დადებაზე უარის თქმიდან რამოდენიმე დღეში, სასამართლოს უქმნის დასაბუთებული ვარაუდის საფუძველს, რომ მეორე მოპასუხის მიერ აღნიშნული ხელშეკრულების გაფორმება სწორედ საშუამავლო ხელშეკრულების გვერდის ავლისა და შესაბამისი გასამრჯელოს გადახდის თავიდან არიდების მიზნით განხორციელდა. მოპასუხეს არ წარუდგენია აღნიშნულის საწინააღმდეგო, სათანადო მტკიცებულებები. მოწმის ჩვენება არათუ უარყოფს, არამედ ადასტურებს სასამართლოს დასკვნას, ხოლო ის გარემოება, რომ პირველმა მოპასუხემ ხელშეკრულების დადებაზე უარის თქმის შემდეგ უძრავი ქონება შეიძინა, იმის დამადასტურებელ საკმარის მტკიცებულებას არ წარმოადგენს, რომ მეორე მოპასუხემ უძრავი ქონების მესაკუთრესთან ხელშეკრულება პირველი მოპასუხისაგან და, შესაბამისად, შუამავლისგან დამოუკიდებლად გააფორმა.

31. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

32. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

33. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

34. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. თ.ი–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს თ.ი–ს (პ/ნ .........) დაუბრუნდეს გ.ნ–ძის (პ/ნ N......) მიერ 2018 წლის 25 დეკემბრის №7409468347 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე