საქმე №ას-1342-2022 23 იანვარი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ამირან ძაბუნიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი,

თეა ძიმისტარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ.ა-გ–ია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. გ–ია (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება და გაჩუქებული უძრავი ქონების გამოთხოვა

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. გ. გ–იამ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“) სარჩელით მიმართა სასამართლოს მ.ა-გ–იას (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე“, ,,კასატორი“) მიმართ და ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება და გაჩუქებული უძრავი ქონების გამოთხოვა მოითხოვა.

2. სარჩელის საფუძვლები:

2.1. მოსარჩელის მითითებით, 2014 წლის 7 ივლისს გ. გ–იასა და მ.ა-გ–იას შორის დაიდო უძრავი ნივთის (თბილისი, .......) 1/2 წილის ჩუქების ხელშეკრულება. 2014 წლის 7 ივლისს ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, საცხოვრებელი სახლის თანამესაკუთრედ, ც. გ–იასთან ერთად (1/2-ის მესაკუთრე), საჯარო რეესტრში აღირიცხა მ.ა-გ–ია. აღნიშნულ საცხოვრებელ სახლში - ,,კ.კ–ში", 2019 წლის 19 დეკემბრამდე, კერძოდ, საავადმყოფოში მოხვედრამდე ცხოვრობდა 1/2 წილის მესაკუთრე ც. გ–ია, მოსარჩელე გ. გ–იას ძმა. მ.ა - გ–ია, როგორც თანამესაკუთრე, ამ პერიოდში არა კ.კ–ში არამედ სხვაგან ცხოვრობდა, კერძოდ: თბილისში, ..........

2019 წლის 19 დეკემბერს, ც. გ–იას მძიმედ დაჭრის შედეგად ც. გ–იას (მოსარჩელის ძმას) დასჭირდა ხანგრძლივი, სტაციონარულ მკურნალობა და საჭირო გახდა მისი სამკურნალოდ გადაყვანა საზღვარგარეთ (თურქეთი, გერმანია).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 15.01.2020 წლის განჩინებით, ა.ჯ–ი - (ც. გ–იას მეუღლე) ც. გ–იას დროებით მხარდამჭერად დაინიშნა სამკურნალო საკითხებთან დაკავშირებით, ხოლო მხარდაჭერის გაფართოების ფარგლებში, 04.08.2020 წლის განჩინებით, მოსარჩელე გ. გ–ია დაინიშნა ც. გ–იას დროებით მხარდამჭერად სამართლებრივ, ქონებრივ, ფინანსურ და სხვა საკითხებში. 04.03.2020 წლის განჩინებით - თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ ც. გ–იას მხარდამჭერად დანიშვნის თაობაზე მ.ა-გ–იას მოთხოვნა არ დააკმაყოფილა. ც. გ–იას დაჭრის საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტის შემდეგ, როდესაც გადაყვანილ იქნა თურქეთის „აჯიბადემის“ კლინიკაში სამკურნალოდ, მ.ა გ–იამ 2020 წლის 31 მარტს სოციალურ ქსელებში გამოაქვეყნა განცხადება-მოწოდება საზოგადოებისადმი ე.წ. ,,სამეულთან“ (შემდგომში „ტროიკა“) დაკავშირებით, რომლის „წევრებიც", თითქოსდა მოქმედებდნენ გარკვეული მავნებლური გეგმის მიხედვით უმწეო ც. გ–იას ჯანმრთელობის წინააღმდეგ. მოგვიანებით, სხვადასხვა დროს განცხადებებისა და ტელეეთერის საშუალებით დააზუსტა, რომ ე.წ. ,,ტროიკის" „წევრებს" თითქოსდა წარმოადგენენ, გ. გ–ია, კ. გ–ია და ც. გ–იას მეუღლე-ა.ჯ–ი. მ.ა - გ–ია თავისი განცხადებებით დღემდე ცდილობს, საზოგადოება დაარწმუნოს, რომ თითქოსდა გ. გ–ია, კ. გ–ია და ა.ჯ–ი განზრახ უქმნიან საფრთხეს ც. გ–იას ჯანმრთელობას, რადგან სურთ მისი ლიკვიდაცია ქონების დაუფლების მიზნით.

მ.ა-გ–ია იწონებს და აზიარებს პოსტებს, სადაც გ. და კ. გ–იები მოხსენიებულნი არიან, როგორც მოღალატეები: (ციტატა) "ბრალი ამ მოღალატე ძმებს - მათ მთელი საქართველო შეიძულებს". მოპასუხე აზიარებს და იწონებს „პოსტებს", სადაც მოსარჩელეს მოიხსენიებენ შეურაცხმყოფელი ტერმინებით: „ყველაფერთან ერთად ქართულიც დაგვიწყებია" ხომ არ ამართლებ ც. გ–იაზე განხორციელებულ ტერაქტს?" და სხვ...

მოპასუხე შეურაცხყოფის მიყენების მიზნით, მოსარჩელის მეუღლე ა.ა–ძეს უწოდებს "ბერწ ძროხას", ხოლო მისი ძმის, ც. გ–იას მეუღლეს - ა.ჯ–ს მოიხსენიებს, როგორც „მეძავს", „არაქართველს", „სუკის აგენტს"; ადანაშაულებს ტყუილში, თითქოს იგი არ იმყოფება საავადმყოფოში ც–ს გვერდით; აზიარებს პოსტებს, სადაც მოსარჩელის ძმა - კ. გ–ია მოხსენიებულია, როგორც „გიჟი", „დედიძაღლი", და "გუდუნა", ასევე უწოდებს მას ისეთ დამამცირებელ სახელს, როგორიცაა - "კიკუა" და იწონებს პოსტს, სადაც წერია, რომ კ. გ–ია „გვარჩამორთმეულია" და ამ გვარით არ უნდა მოიხსენიონ. ც. გ–იას სამკურნალოდ საზღვარგარეთ გამგზავრების შემდეგ, 2020 წლის ივნისში, მ.ა-გ–იამ შეამტვრია ,,კ.კ–ის" კარი და ამ გზით შეაღწია დაკეტილ სახლში. გამოირჩეოდა აგრესიული ქმედებებით, მან დაწვა ც. გ–იასა და მისი მეუღლის - ა.ჯ–ის პირადი ნივთები, გაჩეხა ც–ს მიერ გაშენებული ვენახი (დაახლოებით 180 ძირი), რომელიც არა მხოლოდ შემოსავლის წყარო, არამედ მისთვის უდიდესი სულიერი ღირებულებისაც იყო. ვენახისადმი ც–ს განსაკუთრებული დამოკიდებულება გ. გ–იას ოჯახის სხვა წევრებისთვის, მეზობლებისათვის და დაახლობელი ადამიანებისთვის ცნობილია. ეს ქმედება აღქმულია მძიმე შეურაცხყოფის შემცველ ფაქტად ც. გ–იას, ასევე - თავად გ. გ–იას მიმართ.

3. მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხის განმარტებით, მისი მხრიდან მოსარჩელის ან მისი ახლო ნათესავის მძიმე შეურაცხყოფა ან უმადურობა არ გამოვლენილა. საქმეში არ მოიპოვება საქართველოს კანონმდებლობისა და სასამართლო პრაქტიკით დადგენილი ისეთი სტანდარტის არცერთი მტკიცებულება, რომელიც საკმარისი იქნებოდა მოსარჩელის ან მისი ახლო ნათესავის მიმართ მძიმე შეურაცხყოფის ან უმადურობის გამოვლენის დასადასტურებლად და სასარჩელო მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. მოსარჩელე დავის არსის მოკლე მიმოხილვაში და დავის ფაქტობრივ გარემოებებში აპელირებს მოპასუხის მხრიდან მოსარჩელის და მისი ახლო ნათესავის მიმართ ცილისწამებაზე, უხამსობაზე, პატივისა და ღირსების შემლახველ მოქმედებებზე, რაც ექცევა „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის რეგულირების სფეროში. მოპასუხის არცერთი ქმედებით არ დგინდება და არ ვლინდება მოსარჩელის ან მისი ახლო ნათესავის მიმართ მძიმე შეურაცხყოფის, ცილისწამების, უხამსობის ან პატივისა და ღირსების წინააღმდეგ მიმართული ქმედება, რომლითაც მოსარჩელეს მიადგა ზიანი, რაც პირდაპირ მეტყველებს სარჩელის უსაფუძვლობაზე.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გ. გ–იასა და მ.ა-გ–იას შორის 2014 წლის 7 ივლისს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება და უძრავი ნივთის (მდებარე: თბილისი, ......., ს.კ. .......) 1/2 წილი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში საკუთრების უფლებით აღირიცხა გ. გ–იას (პ/ნ .......) სახელზე.

5. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მისი გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოტივით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძველი.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 9 ივნისის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

7. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

7.1. კასატორის მითითებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გადაწყვეტილება არის უკანონო, დაუსაბუთებელი და უნდა გაუქმდეს შემდეგ გარემოებათა გამო.

კასატორის მტკიცებით, არ არის მითითებული, რომელი მტკიცებულების საფუძველზე მიიჩნია სასამართლომ სადავო მტკიცებულებები ავთენტიკურად ან რატომ დაეყრდნო მოწმეთა ჩვენებებს, რომლებიც არავითარ ახალ და განსხვავებულ ინფორმაციას არ ითვალისწინებდნენ გარდა იმისა, რომ ჰყვებოდნენ, თუ როგორ გამოხატავდნენ თავიანთ პოზიციას სრულიად სხვა ადამიანები სოციალურ ქსელებში, რაც შესაძლოა მათთვის მიუღებელი იყოს, თუმცა არ სცილდება სიტყვისა და აზრის გამოხატვის კონვენციისეულ ფარგლებს.

7.2. სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილება დააყრდნო სოციალური ქსელ - „ფეისბუკიდან“ ამობეჭდილ მასალას, რომლის ავთენტურობა არ არის დადასტურებული. გაურკვეველია, რის საფუძველზე დაასკვნა სასამართლომ ის, რომ მოსარჩელემ წარმოდგენილი ეკრანის ანაბეჭდებში (ე.წ."სქრინშოთებში"), მითითებული პერსონა, რომელიც მ.ა-გ–იას სახელით აზიარებს და გამოხატავს რეაქციას განცხადებებზე, ნამდვილად მოპასუხეს ეკუთვნის, მაშინ, როდესაც ამის დამადასტურებლად არცერთი მტკიცებულება არ არის წარმოდგენილი. გაურკვეველია, რატომ გამორიცხავს სასამართლო იმ ფაქტს, რომ აღნიშნული პერსონის მიღმა სრულიად სხვა ადამიანი შეიძლება იდგეს ან თავად წარმოდგენილი განცხადებების შემცველი პოსტები იყოს მოდიფიცირებული და შექმნილი სხვა ადამიანის მიერ, თუნდაც მოწინააღმდეგე მხარის მიერ იმგვარად, რომ მოპასუხის სახელი ფიგურირებდეს სასამართლოს მოტყუების მიზნით. აღნიშნული მტკიცებულების ავთენტურობის მტკიცების ტვირთი სწორედ მოწინააღმდეგე მხარეს აკისრია, რაც მან ვერ განახორციელა. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების სარწმუნოობა და ნამდვილობა (ავთენტურობა და რეალურობა), რომელსაც დაეყრდნო სასამართლო, არ არის დადასტურებული და ვერ მტკიცდება, ასევე არ არის დადასტურებული ის ფაქტიც, რომ ფეისბუკმომხმარებელი ნამდვილად მ.ა-გ–იაა.

7.3. მოგახსენებთ, რომ სხვადასხვა გარემოების სამტკიცებლად, მოსარჩელის მიერ არის ამოღებული ფეისბუკგვერდიდან ამონაბეჭდი, სადაც ჩანს, რომ მ.ა-გ–იამ გარკვეული რეაქცია გამოხატა სხვის დაწერილ პოსტზე, თუმცა კომენტარზე გამოხატული რეაქცია, შესაძლოა ნეგატიური მნიშვნელობისაც იყოს და გაურკვეველია, რატომ დაეთანხმა მოსამართლე მოსარჩელის აპელირებას, თითქოს მ.ამ მოიწონა აღნიშნული პოსტი. პოსტზე რეაქციის გამოხატვა, არ ნიშნავს პოსტის მოწონებას, რადგან რეაქცია შესაძლებელია იყოს გაბრაზებაც/დაუთანხმებლობაც და ა.შ. წარმოდგენილ მასალაში კი არ ჩანს, თუ რა სახის რეაქცია გამოხატა მ.ამ, მოიწონა თუ, პირიქით, გაბრაზდა. გარდა ამისა, მოსამართლე ამბობს, რომ აღნიშნულ პოსტებს მ.ა. აზიარებდა, რისი დამადასტურებელი მტკიცებულებაც არ არის წარმოდგენილი.

7.4. კასატორის მტკიცებით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი და საქმეში გამოკვლეული არცერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ მ.ა-გ–იამ რაიმე ფორმით უმადურობა გამოხატა გ. გ–იას მიმართ ან რაიმე სახით შეურაცხყოფა მიაყენა მას ან მისი ოჯახის რომელიმე წევრს.

7.5. სრულიად გაურკვეველია, რომელი მტკიცებულებით დასტურდება ის, რომ მ.ა-გ–ია იწონებს და აზიარებს პოსტებს, სადაც გ. და კ. გ–იები მოხსენიებული არიან შეურაცხმყოფელი ტერმინებით, როგორც მოღალატეები.

7.6. კასატორს მიაჩნია, რომ არასწორად არის შეფასებული მოწმეთა ჩვენებები, ამასთან, სასამართლომ სრულიად უგულებელყო და არც კი უმსჯელია მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებზე, რომლებიც ცხადყოფს მოპასუხის პოზიციას მოსარჩელისა და დავის საგნის მიმართ, კერძოდ: სასამართლო გადაწყვეტილებაში არაა ნამსჯელი და შეფასებული მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება - ანდერძი, რომლითაც მოპასუხე არათუ უმადურობას იჩენს ან შეურაცხყოფას აყენებს მოსარჩელეს, არამედ თავისი კეთილი ნებისა და დედაშვილური სიყვარულის გამოხატვის შედეგად სადავო ქონებასთან ერთად, სხვა ქონებასაც ანდერძით უტოვებს შვილს - გ. გ–იას.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

9. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

10. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

10.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

11. განსახილველ შემთხვევაში, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ სწორი გადაწყვეტილება მიიღო. მან საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, სავსებით მართებულად დააკმაყოფილა სასარჩელო მოთხოვნა. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის პრეტენზიებს და მიიჩნევს, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს, ამდენად, არ არსებობს მიღებული განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები. პალატა დამატებით განმარტავს შემდეგს:

11.1. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2014 წლის 07 ივლისს გ. გ–იასა და მ.ა-გ–იას შორის დაიდო თბილისის, ...... მდებარე უძრავი ნივთის 1/2 წილის ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე ...... მდებარე საცხოვრებელი სახლის თანამესაკუთრედ საჯარო რეესტრში აღირიცხა მ.ა-გ–ია ც. გ–იასთან ერთად (1/2-ის მესაკუთრე). აღნიშნულ უძრავ ქონებაში „კ.კ–ი" 2019 წლის 19 დეკემბრამდე (საავადმყოფოში მოხვედრამდე) ცხოვრობდა 1/2 წილის მესაკუთრე ც. გ–ია, მოსარჩელე გ. გ–იას ძმა. მ.ა-გ–ია, როგორც თანამესაკუთრე, ამ პერიოდში არა „კ.კ–ში“, არამედ ცხოვრობდა სხვა მისამართზე, კერძოდ: თბილისში, .........

11.2. 2019 წლის 19 დეკემბრის შემთხვევის დროს - ც. გ–იას მძიმედ დაჭრის შედეგად, ც. გ–იას დასჭირდა ხანგრძლივი, სტაციონარული მკურნალობა და საჭირო გახდა მისი სამკურნალოდ გადაყვანა საზღვარგარეთ (თურქეთი, გერმანია). თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 15 იანვრის განჩინებით, ც. გ–იას სამკურნალო საკითხებთან დაკავშირებით დროებით მხარდამჭერად დაინიშნა ა.ჯ–ი - (ც. გ–იას მეუღლე), ხოლო 2020 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით, მოსარჩელე გ. გ–ია დაინიშნა ც. გ–იას დროებით მხარდამჭერად სამართლებრივ, ქონებრივ, ფინანსურ და სხვა საკითხებში.

11.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგის 04.03.2020 წ. განჩინებით ც. გ–იას მხარდამჭერად დანიშვნის თაობაზე მ.ა-გ–იას განცხადება არ იქნა წარმოებაში მიღებული.

11.4. ც. გ–იას დაჭრის საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტის შემდეგ, როდესაც გადაყვანილ იქნა თურქეთის „აჯიბადემის“ კლინიკაში სამკურნალოდ, მ.ა-გ–იამ 2020 წლის 31 მარტს სოციალურ ქსელებში გამოაქვეყნა განცხადება - მოწოდება საზოგადოების მიმართ ე.წ. “სამეულთან“ (შემდგომში „ტროიკასთან“) დაკავშირებით, რომლის „წევრებიც", თითქოსდა მოქმედებდნენ გარკვეული, მავნებლური გეგმის მიხედვით უმწეო ც. გ–იას ჯანმრთელობის წინააღმდეგ. მოგვიანებით, სხვადასხვა დროს განცხადებებისა და ტელეეთერის საშუალებით დააზუსტა, რომ ე.წ. „ტროიკის" „წევრები" თითქოსდა არიან:, გ. გ–ია, მისი ძმა კ. გ–ია და ც. გ–იას მეუღლე ა.ჯ–ი.

11.5. მ.ა-გ–ია იწონებს და აზიარებს პოსტებს, სადაც გ. და კ. გ–იები მოხსენიებულნი არიან როგორც მოღალატეები: (ციტატა) "ბრალი ამ მოღალატე ძმებს - მათ მთელი საქართველო შეიძულებს". მოპასუხე აზიარებს და იწონებს „პოსტებს", სადაც მოსარჩელეს მოიხსენიებენ შეურაცხმყოფელი ტერმინებით: „ყველაფერთან ერთად ქართულიც დაგვიწყებია“, „ხომ არ ამართლებ ც. გ–იაზე განხორციელებულ ტერაქტს?" და სხვ. მოპასუხე შეურაცხყოფის მიყენების მიზნით, მოსარჩელის მეუღლეს - ა.ა–ძეს, უწოდებს "ბერწ ძროხას", ხოლო მისი ძმის, ც. გ–იას მეუღლეს - ა.ჯ–ს, მოიხსენიებს, როგორც „მეძავს", „არაქართველს", „სუკის აგენტს", ადანაშაულებს ტყუილში, რომ თითქოს იგი არ იმყოფება ც–ს გვერდით საავადმყოფოში. ასევე აზიარებს პოსტებს, სადაც მოსარჩელის ძმა - კ. გ–ია მოხსენიებულია, როგორც „გიჟი", „დედიძაღლი", და "გუდუნა", ასევე უწოდებს მას ისეთ დამამცირებელ სახელს, როგორიცაა "კიკუა" და იწონებს პოსტს, სადაც წერია, რომ კ. გ–ია „გვარჩამორთმეულია" და ამ გვარით არ უნდა მოიხსენიონ.

11.6. ა.ჯ–ი და ც. გ–ია არ იმყოფებიან რეგისტრირებულ ქორწინებაში, თუმცა ა.ჯ–სა და ც. გ–იას აკავშირებთ მრავალწლიანი პარტნიორული ურთიერთობა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 15 იანვრის განჩინების საფუძველზე ა.ჯ–ი ცნობილია ც. გ–იას მხარდამჭერად (სამედიცინო სფეროში). 2019 წლის 19 დეკემბერს, ც. გ–იას მძიმედ დაჭრის შემდეგ, ა.ჯ–ი, როგორც მეუღლე იმყოფება მის გვერდით და უწყვეტად ზრუნავს მასზე. სამართალწარმოების პროცესში საქმეზე მოწმის სტატუსით გამოკითხული მოსარჩელის ძმის (კ. გ–ია), ძმის მეუღლისა (ა.ჯ–ი) და მეზობლის (ლ.გ–ი) ჩვენებებით დასტურდება, რომ ჩუქების საგნის მიღების შემდეგ დასაჩუქრებულს შვილთან მწვავე კონფლიქტი ჰქონდა, რასაც თან სდევდა ამ უკანასკნელის სიტყვიერი შეურაცხყოფაც.

12. მოსარჩელის მოთხოვნა ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება და გაჩუქებული ქონების გამოთხოვაა იმ საფუძვლით, რომ დასაჩუქრებულმა მჩუქებელსა და მის ახლო ნათესავებს მძიმე შეურაცხყოფა მიაყენა. ამ მოთხოვნის საფუძველს სსკ-ის 529-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილები (ჩუქება შეიძლება გაუქმდეს, თუ დასაჩუქრებული მძიმე შეურაცხყოფას მიაყენებს ან დიდ უმადურობას გამოიჩენს მჩუქებლის ან მისი ახლო ნათესავის მიმართ. თუ ჩუქება გაუქმდება, მაშინ გაჩუქებული ქონება შეიძლება გამოთხოვილ იქნეს მჩუქებლის მიერ) და 976.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი (პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში) წარმოადგენს.

13. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის გარემოებათა გაანალიზებისა და მტკიცებულებათა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა მოსარჩელის მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმებით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განამაპირობებელი წინაპირობის არსებობა. მოსარჩელე გ. გ–ია ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმებას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ დასაჩუქრებულმა მძიმე შეურაცხყოფა მიაყენა მას და მის ახლო ნათესავებს, რომელშიც მოიაზრებს მის მეუღლეს ა.ა–ძეს, ძმას კ. გ–იას და ძმის ც. გ–იას მეუღლეს ა.ჯ–ს.

14. სსკ-ის 529.1 მუხლის მიხედვით, ჩუქების გაუქმების საფუძვლად მიჩნეულია როგორც მჩუქებლის, ისე მისი ახლო ნათასავის მიმართ გამოჩენილი დიდი უმადურობა ან მძიმე შეურაცხყოფის მიყენება. ამ დანაწესის ანალიზი ცხადყოფს, რომ ახლო ნათესავის მიმართ დასაჩუქრებულის არაზნეობრივი საქციელი მხოლოდ იმ შემთხვევაში იწვევს ჩუქების გაუქმებას, თუკი ასეთი მჩუქებლის მიერ იქნება მოთხოვნილი, ანუ მჩუქებელი მისი ახლო ნათესავის მიმართ დასაჩუქრებულის ზნეობრივად გასაკიცხ ქმედებას იმდენად უნდა ითავისებდეს, რომ თვითონვე უნდა ხდიდეს სადავოდ მასსა და დასაჩუქრებულს შორის არსებულ ვალდებულებით სამართალურთიერთობას. მჩუქებლის ან მისი ახლო ნათესავის მიმართ შეურაცხყოფა შეიძლება გამოვლინდეს როგორც ფიზიკურ ქმედებაში, მაგალითად, მისი სიცოცხლის, ჯანმრთელობისათვის ან ქონებისათვის საფრთხის შექმნაში, ასევე სიტყვიერ შეურაცხყოფაში (იხ. ზ.ძლიერიშვილი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის კომენტარის ელვერსია (gccc.tsu.ge), მუხლი 529).

15. სასამართლო პრაქტიკაში მიღებულია, რომ მოსარჩელის (მჩუქებლის) განსასაზღვრია, რომელ ქმედებას მიიჩნევს უმადურობად ან შეურაცხყოფად, თუმცა კონკრეტული ფაქტი წარმოადგენს თუ არა ისეთი სახის შეურაცხყოფას ან უმადურობას, რაც ჩუქების გაუქმებას შეიძლება დაედოს საფუძვლად, სასამართლოს შეფასების საგანია და არა თავად მოსარჩელის. სასამართლომ მხარეთა ურთიერთდამოკიდებულების, მათი შეხედულებების, თავად ქმედების შეფასების, ასევე, კონკრეტულ საზოგადოებაში არსებული წეს-ჩვეულებებისა და დამკვიდრებული მოსაზრებების გათვალისწინებით უნდა განსაზღვროს, იჩენს თუ არა დასაჩუქრებული უმადურობას გამჩუქებლის მიმართ ან არის თუ არა მისი ქმედება შეურაცხმყოფელი. ამ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია თავად მხარის სუბიექტური დამოკიდებულება კონკრეტული ქმედების მიმართ, მაგრამ გადამწყვეტი ამ ქმედების შეფასებაა, იმ თვალსაზრისით, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 529-ე მუხლიდან გამომდინარე, დასაჩუქრებულის არა ყოველგვარი გასაკიცხი ქმედება იძლევა ჩუქების გაუქმების საფუძველს, არამედ მხოლოდ მძიმე შეურაცხყოფა და დიდი უმადურობა (იხ.საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 აპრილის საქმე №ას-823-2021 განჩინება, განჩინება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 თებერვლის საქმე №ას-1235-1176-2014, განჩინება).

16. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ თუ ჩუქება გაუქმებული იქნება სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე დასაჩუქრებულის უმადურობის ან მძიმე შეურაცხყოფის მოტივით, მჩუქებელი უფლებამოსილია, მოითხოვოს გაჩუქებული ქონების უკან დაბრუნება. გერმანული სამართლის მსგავსად, რომელიც გაჩუქებული ნივთის უკან გამოთხოვას უსაფუძვლო გამდიდრების სამართლით მოწესრიგებული მოთხოვნის საფუძველზე ამყარებს, (შდრ. Koch in MüKo, BGB, Band 3., 5.Aufl. §531, Rn.2. Gehrlein in Bamberger, Roth (Hrsg.), BGB Komm. 3. Aufl. §531, Rn.2. Hoppenz in Prutting/Wegen/Weinreich (Hrsg.), BGB Komm. 2006, §531, Rn.2.), ქართულ სინამდვილეშიც გაჩუქებული ქონების დაბრუნება ხდება უსაფუძვლო გამდიდრების საფუძველზე (იხ. სუსგ №ას-1011-954-2015, 18 მარტი, 2016; შდრ. №ას-710-676-2015, 22 სექტემბერი, 2015.).

17. ზემოხსენებულ პუნქტში განვითარებული მსჯელობის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები საკმარისია დასკვნისათვის, რომ დასაჩუქრებულმა მძიმე შეურაცხყოფა მიაყენა მჩუქებელსა და მის ახლო ნათესავებს (მეუღლეს, ძმას, ძმის მეუღლეს), რადგან სწორედ ასე შეიძლება შეფასდეს დასაჩუქრებულის მიერ მჩუქებლის მიმართ არაერთგზის გამოვლენილი სიტყვიერი შეურაცხყოფა. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, განხორციელებულია სსკ-ის 529.1 მუხლით გათვალისწინებული ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების წინაპირობა, რაც ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, მჩუქებელს ანიჭებს უფლებას, მოითხოვოს გაჩუქებული ნივთის უკან დაბრუნება. ამასთან, რაკი დადგენილია, რომ გაჩუქებული ქონება ისევ დასაჩუქრებულის საკუთრებაში იმყოფება (ანუ არსებობს დასაჩუქრებულის გამდიდრების ფაქტი), გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მჩუქებელს სწორად დაუბრუნდა საკუთრების უფლება ნაჩუქარ ნივთზე.

18. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ ა.ჯ–ისა და ც. გ–იას ოჯახური ცხოვრების ფაქტი დადგენილია, ვინაიდან გამოკვეთილია მათი მრავალწლიანი, პარტნიორული ურთიერთობა, ახლო პირადი კავშირი, თანაცხოვრება და ზრუნვა. შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული ფაქტობრივი მოცემულობა მიუთითებს მჭიდრო პირადი და მდგრადი დე ფაქტო ოჯახური ურთიერთობის არსებობაზე. ა.ჯ–ი მიჩნეულ უნდა იქნეს გ. გ–იას ახლო ნათესავად და მოპასუხის მიერ ა.ჯ–ის მიმართ გამოთქმული ფრაზებიც შეფასებულ უნდა იქნეს სსკ-ის 529-ე მუხლის კონტექსტით. საკასაციო პალატა დამატებით აღნიშნავს, რომ კონვენციის მე-8 მუხლში „ოჯახის“ ცნება ეხება ქორწინებაზე დაფუძნებულ ურთიერთობებს და ასევე სხვა დე ფაქტო „ოჯახურ კავშირებს“, სადაც მხარეები ერთად ცხოვრობენ ქორწინების გარეშე ან სადაც სხვა ფაქტორები აჩვენებენ, რომ ურთიერთობა იყო საკმარისი სიმტკიცის. შესაბამისად, არსებობს თუ არა „ოჯახური ცხოვრება“ არსებითად არის ფაქტობრივი საკითხი, რომელიც დამოკიდებულია მჭიდრო პირადი კავშირების რეალურ არსებობაზე (Paradiso and Campanelli v. Italy [GC]). შესაბამისად, სასამართლო განიხილავს დე ფაქტო კავშირებს, მაგალითად მომჩივნები რომლებიც ერთად ცხოვრობენ ოჯახური ცხოვრების რაიმე სამართლებრივი აღიარების არარსებობის შემთხვევაში (Johnston and Others v. Ireland, § 56). მაშასადამე, როგორც წესი, „ოჯახური ცხოვრება“ თანაცხოვრებას მოითხოვს. გამონაკლისად, სხვა ფაქტორებმა ასევე შეიძლება აჩვენონ, რომ ურთიერთობას აქვს საკმარისი მდგრადობა დე ფაქტო „ოჯახური კავშირების“ შესაქმნელად (იხ. პრეცედენტული სამართლის მიმოხილვა საქმეში Katsikeros v. Greece, § 43. გზამკვლევი ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-8 მუხლის შესახებ).

19. რაც შეეხება კასატორის პოზიციას, რომ პერსონა, რომელიც მ.ა-გ–იას სახელით განცხადებებს აზიარებს და გამოხატავს რეაქციას, ნამდვილად მოპასუხეს ეკუთვნის, არ არის დადასტურებული. სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის აღნიშნულ მსჯელობას და მიიჩნევს, რომ მოპასუხემ სადავო ფაქტის დასადასტურებლად ვერ შეძლო სარწმუნო და უტყუარი მტკიცებულებების წარდგენა. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ მოსარჩელეს საქმეში წარმოდგენილი აქვს ამონაბეჭდები სოციალურ ქსელ „ფეისბუკიდან“, სადაც ასახულია მოპასუხის საჯარო პოზიციები, პოსტები, რეაქციები და კომენტარები. მოპასუხის შედავება აღნიშნულ მტკიცებულებებთან მიმართებით აბსტრაქტულია, იგი მხოლოდ მიუთითებს, რომ მათი მტკიცებულებად მიჩნევა დაუშვებელია, თუმცა არგუმენტირებულ პრეტენზიას არ აფიქსირებს. მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია მტკიცებულებებში ასახული ფაქტების არსებობა, მათი შინაარსი და ა.შ. არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულებაც, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ ამონაბეჭდებში ასახული ინფორმაციის სიმცდარეს.

20. საქმეში წარმოდგენილია ანდერძი, რომლის თანახმად, მ.ა-გ–იამ, საკუთრებაში რიცხული ორ უძრავ ქონება, მათ შორის - სადავო „კ.კ–ის“ 1/2 ნაწილი, უანდერძა გ. გ–იას. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების შეფასებას, რომ აღნიშნული ანდერძი შედგენილია 2021 წლის 12 აპრილს, კერძოდ, გ. გ–იას მიერ წინამდებარე სარჩელის წარდგენის შემდგომ, შესაბამისად, საეჭვოა აღნიშნული დოკუმენტის მოტივები, თუმცა აღნიშნული ანდერძი მაინც ვერ აბათილებს მოპასუხის მიერ მოსარჩელისა და მისი ახლო ნათესავების მისამართით მრავლობით და განგრძობად მძიმე შეურაცხყოფის ფაქტებს. შესაბამისად, აღნიშნული დოკუმენტი არ არის საკმარისი მოპასუხის პოზიციის გაზიარებისთვის.

21. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სსსკ-ის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლო მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით აფასებს, რომელიც მათ სრულ და ობიექტურ განხილვას უნდა ემყარებოდეს, შედეგად, სასამართლოს გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც კანონი მტკიცების ტვირთის გადანაწილების სპეციალურ წესს ითვალისწინებს (მაგ. შრომით-სამართლებრივი დავები), მტკიცების ტვირთის გადანაწილების ზოგადი წესი მოქმედებს, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ ის გარემოებები უნდა დაამტკიცოს, რომლებზეც იგი თავის მოთხოვნას ამყარებს. არ შეიძლება მხარეს ისეთი გარემოების მტკიცების ტვირთი დაეკისროს, რომლის ზიდვაც მისთვის ობიექტურად შეუძლებელია. მტკიცებულებათა სახეები, რომელიც შეიძლება გამოიყენოს სასამართლომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების დასადგენად, ამომწურავადაა განსაზღვრული სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით. არცერთ მტკიცებულებას არ გააჩნია რაიმე უპირატესობა სხვა მტკიცებულებასთან შედარებით. აგრეთვე, არცერთ მტკიცებულებას არა აქვს, წინასწარ დადგენილი ძალა სასამართლოსათვის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამა თუ იმ მტკიცებულების მნიშვნელობა წინასწარ არ არის განსაზღვრული და მისი ძალა და მნიშვნელობა სასამართლოს შეფასებაზეა დამოკიდებული. მტკიცებულებათა შეფასების დროს მხარეებს უფლება აქვთ, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მტკიცებულებების სარწმუნოობა. მათი უტყუარობის თუ სიყალბის შესახებ მოსაზრებები შეიძლება გამოთქვან არამარტო მხარეებმა, არამედ მესამე პირებმა, აგრეთვე, სპეციალისტებმა და ექსპერტებმა, თუ ისინი მონაწილეობენ პროცესში. საბოლოოდ კი, წარმოდგენილ მტკიცებულებებს აფასებს სასამართლო (იხ. სუსგ-ები №ას-878-2018, 29 აგვისტო, 2018 წელი, პ.14.2.; სუსგ №ას-406-383-2014, 17.04.2015). შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის პრეტენზია, რომ არასწორად არის შეფასებული მოწმეთა ჩვენებები. ამასთან, საკასაციო პალატის მიიჩნევს, რომ სარჩელი მართებულად დაკმაყოფილდა და არ იკვეთება გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

22. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგ, საქმე Nას-1011-954-2015,18.03.2016 წელი).

23. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

24. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

26. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 6000 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე.ქ–ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.ა-გ–იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ.ა-გ–იას (პ/ნ .....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დაუბრუნდეს ე. ქ–ას მიერ 2022 წლის 27 დეკემბერს №15563534685 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან - 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ამირან ძაბუნიძე

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

თეა ძიმისტარაშვილი