საქმე №ას-1593-2018 2 ივნისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ფ.ნ–ბი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.შ–ფი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ა.შ–ფმა (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ფ.ნ–ბის (შემდგომში - „მოპასუხე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) მიმართ და მოითხოვა მისთვის: 400 000 დირჰამისა და 2013 წლის 20 დეკემბრამდე დარიცხული პირგასამტეხლოს - 20 918,17 დირჰამის გადახდის დაკისრება; ასევე, 2013 წლის 20 დეკემბრიდან 2014 წლის 30 ოქტომბრამდე დარიცხული პირგასამტეხლოს - ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე თითო დირჰამზე 15 რიალის, ჯამში 228 363,63 დირჰამის გადახდის დაკისრება.

2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

2.1. მხარეთა შორის 2013 წლის 03 ოქტომბერს შედგა ზეპირი გარიგება, რომლის თანახმად, მოსარჩელეს ირანული რიალით მოპასუხისგან უნდა შეეძინა 1 000 000 არაბთა გაერთიანებული საამიროების დირჰამი (კურსით: 1 დირჰამი = 8 250 რიალი);

2.2. მოსარჩელეს თანხა მოპასუხისთვის უნდა გადაერიცხა 2013 წლის 05 ოქტომბერს, ხოლო ამ უკანასკნელს შესყიდული 1 000 000 დირჰამი უნდა გადაერიცხა 2013 წლის 08 ოქტომბერს. გარიგებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მხარეებმა განსაზღვრეს პირგასამტეხლო - ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე თითო დირჰამზე 15 რიალის ოდენობით;

2.3. მოსარჩელემ კეთილსინდისიერად შეასრულა გარიგების პირობა და მოპასუხეს თანხა გადაუხადა სრულად, 2013 წლის 05 ოქტომბერს, თუმცა ამ უკანასკნელმა დაარღვია შეთანხმება და მოპასუხეს 2013 წლის 08 ოქტომბერს 1 000 000 დირჰამის გადარიცხვის ნაცვლად, 2013 წლის 10 ოქტომბერს გადაურიცხა 400 000 დირჰამი;

2.4. მხარეთა შორის 2013 წლის ოქტომბერში თბილისში გაიმართა შეხვედრები არსებული ფინანსური დავის მოსაგვარებლად, რის შედეგადაც 19 დეკემბერს მათ ხელი მოაწერეს ვალის აღიარების აქტს. ამ აქტით მოპასუხემ დაადასტურა, რომ 2013 წლის 17 დეკემბრამდე მას მოსარჩელისთვის გადასახდელი ჰქონდა პირგასამტეხლო 1 454,54 დირჰამი (400 000 დირჰამის დაგვიანებით ჩარიცხვის გამო), 600 000 დირჰამი და მასზე დარიცხული პირგასამტეხლო - 70 დღეზე 76 363,63 დირჰამი, ჯამში 677 818,17 დირჰამი;

2.5. 2013 წლის 20 დეკემბერს მოპასუხემ მოსარჩელეს თბილისში ნაღდი ანგარიშსწორებით გადაუხადა 70 000 აშშ დოლარი, ანუ 256 900 დირჰამი იმ დღის კურსით.

3. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 486 093,93 დირჰამის გადახდა, ეროვნულ ვალუტაში გადახდის დღეს საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ გამოქვეყნებული კურსის შესაბამისად, საიდანაც ძირითადი თანხაა - 400 000 დირჰამი, 2013 წლის 20 დეკემბრამდე დარიცხული პირგასამტეხლო - 9 972,72 დირჰამი, ხოლო 2013 წლის 20 დეკემბრიდან 2014 წლის 30 ოქტომბრამდე დარიცხული პირგასამტეხლო - 76 121,21 დირჰამი.

5. მოპასუხემ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 31 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

7. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, წინამდებარე საქმეში მხარეები უცხო ქვეყნის მოქალაქეები არიან, ხოლო მოპასუხე სადავოდ ხდის საქართველოს სასამართლოების საერთაშორისო კომპეტენციას. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში წარდგენილია მხარეთა შორის არსებული შეთანხმება, რომელიც დაიდო თბილისში 2013 წლის 17 დეკემბერს. შეთანხებაში მოპასუხის ფაქტობრივ მისამართად მითითებულია: საქართველო, თბილისი, ......; იგივე მისამართია მითითებული მოპასუხის საცხოვრებელ ადგილად საქმეში არსებულ შესაგებელსა და სააპელაციო საჩივარში; გარდა ამისა, საქმეში წარდგენილია მოპასუხის მიერ გაცემული არაერთი მინდობილობა, რომლებშიც მოპასუხის საცხოვრებელ ადგილად ასევე მითითებულია თბილისი, ..... (იხ. ტ. I, ს.ფ. 150, 238, 245, 388). შესაბამისად, საქმის მასალებით დგინდება, რომ მოპასუხეს აქვს საცხოვრებელი ადგილი საქართველოში.

8. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-8 მუხლით და მიიჩნია, რომ ვინაიდან მოპასუხეს აქვს საცხოვრებელი ადგილი საქართველოში, ეს გარემოება საქართველოს სასამართლოების საერთაშორისო კომპეტენციის დადგენისათვის საკმარისი საფუძველია.

9. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9.1. მხარეთა შორის 2013 წლის 03 ოქტომბერს დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ მოპასუხისგან შეიძინა 1 000 000 დირჰამი კურსით: 1 დირჰამი = 8,250 ირანული რიალი. შესაბამისი თანხა, კურსის ოდენობის გათვალისწინებით, მყიდველს მოპასუხისათვის უნდა გადაეხადა 2013 წლის 05 ოქტომბერს, ხოლო 1 000 000 დირჰამი მოსარჩელეს უნდა მიეღო 2013 წლის 08 ოქტომბერს;

9.2. მოპასუხემ 2013 წლის 05 ოქტომბერს მიიღო შეთანხმებული თანხა და 2013 წლის 10 ოქტომბერს, ე.ი. შეთანხმებული ვადის გადაცილებით (2 დღის დაყოვნებით) მოსარჩელეს სანაცვლოდ გადაუხადა 400 000 დირჰამი;

9.3. 2013 წლის 17 დეკემბრის მდგომარეობით, მოპასუხის შეუსრულებელი ვალდებულება იმავე წლის 03 ოქტომბრის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შეადგენდა 600 000 დირჰამს.

10. სააპელაციო პალატის განმარტებით, სასამართლო ამ გარემოებების დადგენისას დაეყრდნო საქმეში წარდგენილ, ორივე მხარის მიერ ხელმოწერილ შეთანხმებას (ფინანსური დავის მოგვარებისათვის გამართული შეხვედრა), რომლითაც (როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის მიერ წარდგენილი თარგმანით) ერთმნიშვნელოვნად დგინდება მხარეთა შორის 2013 წლის 03 ოქტომბერს ხელშეკრულების დადების ფაქტი, დადებული ხელშეკრულების შინაარსი და ასევე ის გარემოება, რომ 2013 წლის 17 დეკემბრის მდგომარეობით, აღნიშნული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოპასუხეს შეუსრულებელი აქვს ვალდებულება 600 000 დირჰამის ოდენობით, რაზეც იმავე შეთანხმების თანახმად, იგი ვალდებულია გადაიხადოს პირგასამტეხლო.

11. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შეჯიბრებითობის პრინციპის შესაბამისად, მოსარჩელემ მხარეთა შორის დადებული შეთანხმებით დაადასტურა ვალდებულების არსებობა, ხოლო მოპასუხემ აღნიშნული ვალდებულების შესრულების ფაქტი ვერ დაადასტურა. აპელანტმა ვერც ვალდებულების არსებობის გამომრიცხავი მტკიცებულებები წარადგინა.

12. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება, რომ 17.12.2013წ. შეთანხმებაზე მოპასუხის მიერ შესრულებული ხელმოწერა მისი შინაგანი ნების გამოხატულებას არ წარმოადგენს. სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 69-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილებით და განმარტა, რომ აღნიშნულ შეთანხმებაზე ხელის მოწერით აპელანტმა დაადასტურა, რომ მისთვის ცნობილი იყო შეთანხმების შინაარსი და ეთანხმებოდა მას.

13. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2013 წლის 03 ოქტომბერს მხარეთა შორის წარმოიშვა ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობა და სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის საფუძველზე, მოსარჩელე უფლებამოსილია მოითხოვოს მოპასუხისათვის 400 000 დირჰამის დაკისრება.

14. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლისა და 2013 წლის 17 დეკემბრის შეთანხმების საფუძველზე, სახეზე იყო მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრების წინაპირობები და ის, იმავე კოდექსის 420-ე მუხლის მიხედვით, მართებულად შემცირდა გონივრულ ოდენობამდე.

15. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

16. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

16.1. წინამდებარე საქმის განხილვაზე საქართველოს სასამართლოებს საერთაშიროსო კომპეტენცია არ გააჩნდათ, შესაბამისად, საქმის წარმოება უნდა შეწყვეტილიყო. კერძოდ, სასამართლომ დაადგინა, რომ მხარეები უცხო ქვეყნის მოქალაქეები არიან; მოსარჩელის მითითებისამებრ, პირველი ტრანზაქცია საქართველოში არ განხორციელებულა და აქ არც დასრულებულა; არ არის დადგენილი გარიგების დადების ადგილი; წარდგენილი შეთანხმებით ასევე არ დასტურდება ვალდებულების შესრულების ადგილი;

16.2. 17.03.2013წ. გარიგებაზე განხორციელებული მოპასუხის ხელმოწერა არ წარმოადგენს მისი შინაგანი ნების გამომხატველს;

16.3. მოსარჩელეს არ წარუდგენია 03.10.2013წ. გარიგების დადებისა და მოპასუხისათვის თანხის გადარიცხვის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ვინაიდან ასეთი მტკიცებულება არ არსებობს;

16.4. სარჩელზე დართულია 17.12.2013წ. გარიგების არასწორი თარგმანი, რომელიც ეწინააღმდეგება მოპასუხის მიერ წარდგენილ თარგმანს. კერძოდ, შინაარსობრივად: მოსარჩელემ მოპასუხეს თანხა კი არ გადაურიცხა, არამედ უნდა გადაერიცხა, ხოლო გადარიცხული თანხა კი არ ჩაერიცხა, არამედ უნდა ჩარიცხულიყო;

16.5. სააპელაციო სასამართლოს საოქმო განჩინებით აპელანტს უარი ეთქვა მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რომლებიც დაადასტურებდნენ რეალური გარიგების შინაარსს და რეალურ ფაქტობრივ გარემოებებს. შესაბამისად დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 04 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

18. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

19. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

20. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

22. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) არ წარმოუდგენია.

23. კასატორი სადავოდ ხდის წინამდებარე საქმის მიმართ საქართველოს სასამართლოების საერთაშორისო კომპეტენციას, შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის მე-3 ნაწილიდან [საკასაციო სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, ექვემდებარება თუ არა საქმე სასამართლოს უწყებრივად და აქვს თუ არა მას მოცემულ კონკრეტულ საქმეზე საერთაშორისო კომპეტენცია] გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო, უპირველეს ყოვლისა, სწორედ აღნიშნულ პრეტენზიაზე იმსჯელებს.

24. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უცხო ელემენტის შემცველ დავებთან დაკავშირებით საქართველოს სასამართლოები საკუთარი კომპეტენციის დადგენისას ხელმძღვანელობენ „საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის შესაბამისი დებულებებით (თუ საერთაშორისო ხელშეკრულება ან შეთანხმება, რომლის ხელშემკვრელი მხარეც არის საქართველო, სხვა რამეს არ ითვალისწინებს).

25. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოები განიხილავენ საქმეებს, რომლებიც საერთაშორისო ხელშეკრულებებიდან გამომდინარეობს, აგრეთვე იმ საქმეებს, რომლებშიც მონაწილეობენ უცხო ქვეყნის მოქალაქეები, მოქალაქეობის არმქონე პირები, საწარმოები და ორგანიზაციები. ამასთან, „საერთაშორისო კერძო სამართლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, ასეთ საქმეებში საქართველოს სასამართლოებს აქვთ საერთაშორისო კომპეტენცია, თუ მოპასუხეს საქართველოში აქვს საცხოვრებელი ადგილი, რეზიდენცია ან ჩვეულებრივი ადგილსამყოფელი.

26. წინამდებარე საქმეში დადგენილია, რომ მოპასუხეს, რომელიც უცხო ქვეყნის მოქალაქეა, საცხოვრებელი ადგილი აქვს საქართველოში. ეს გარემოება კასატორს სადავოდ არ გაუხდია. სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სასამართლოების საერთაშორისო კომპეტენცია სწორედ მოპასუხის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით დაადგინა. შესაბამისად, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ საქმეზე ვრცელდება საქართველოს სასამართლოების საერთაშორისო კომპეტენცია.

27. კასატორი აგრეთვე დავობს, რომ 17.12.2013წ. გარიგებაზე (რომელიც მხარეთა მიერ ხელმოწერილია 19.12.2013წელს) განხორციელებული ხელმოწერა მისი შინაგანი ნების გამოხატულებას არ წარმოადგენს. ამასთან, საქმეში წარდგენილია აღნიშნული გარიგების არასწორი თარგმანი.

28. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გარიგების წერილობითი ფორმით დადებისას მხარეები ამ გარიგების დადების ნებას გამოხატავენ მასზე ხელმოწერით. პირის მიერ თავისი ნებით და მოქმედებით სამოქალაქო უფლებების განხორციელებას კანონი უკავშირებს პირის ქმედუნარიანობის არსებობას. ქმედუნარიანი პირის მიერ კანონით დადგენილი წესით ნების გამოვლენისას - ხელშეკრულების ხელმოწერისას კი ივარაუდება, რომ მისთვის ცნობილია ამ ხელშეკრულების შინაარსი და იგი აცნობიერებს ხელმოწერით გამოხატული ნების სამართლებრივ შედეგს. აღნიშნული პრეზუმფცია ქარწყლდება, თუ დადასტურდება, რომ ნება გამოვლენილ იქნა ისეთ პირობებში, რომელიც გამოვლენილი ნების ნამდვილი ნებისადმი შესაბამისობას გამორიცხავს (იხ. სუსგ საქმე №ას-620-592-2016, 06 მარტი, 2017 წელი).

29. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის, რომ 17.12.2013წ. შეთანხმებას ხელს მოპასუხე აწერს. შესაბამისად, ივარაუდება, რომ მასზე ხელმოწერისას მოპასუხისათვის ცნობილი იყო ამ გარიგების შინაარსი და მის მიერ გამოვლენილი ნება მის ნამდვილ ნებას შეესაბამებოდა. კასატორს არ მიუთითებია იმგვარ გარემოებებზე, რაც აღნიშნულ პრეზუმფციას გააქარწყლებდა. შესაბამისად, კასატორის პრეტენზია ნების ნამდვილობასთან დაკავშირებით დაუსაბუთებელია.

30. დაუსაბუთებელია ასევე კასატორის პრეტენზია 17.12.2013წ. გარიგების არასწორ თარგმანთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, გარიგების როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის მიერ წარდგენილი თარგმანით, ერთმნიშვნელოვნად დგინდება მხარეთა შორის 2013 წლის 03 ოქტომბერს ხელშეკრულების დადების ფაქტი, მისი შინაარსი და ვალდებულების მოცულობა. აღნიშნულთან დაკავშირებით კასატორის პრეტენზია ზოგადი და არაკვალიფიციურია. ამგვარი საკასაციო შედავების პირობებში კი, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას შეამოწმოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მართლზომიერება.

31. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ იმ პირობებში, როდესაც საქმეშია მხარეთა მიერ ხელმოწერილი 17.12.2013წ. წერილობითი გარიგება, რომლითაც მხარეებმა დაადასტურეს, როგორც 03.10.2013წ. გარიგების შინაარსი, ისე ვალდებულების არსებობის ფაქტი, მოწმის ჩვენებას, გარიგების შინაარსის დადასტურების თვალსაზრისით, მტკიცებულებითი მნიშვნელობა ვერ მიენიჭება. შესაბამისად, აპელანტს მართებულად ეთქვა უარი მოწმის დაკითხვის თაობაზე შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე.

32. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

33. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით; ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

34. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

35. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 6 000 ლარის 70% – 4 200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ფ.ნ–ბის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს ფ.ნ–ბს (პასპორტი ......) დაუბრუნდეს გ.გ–ძის (პ/ნ ......) მიერ 2018 წლის 6 დეკემბრის №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6 000 (ექვსი ათასი) ლარის 70% – 4 200 (ოთხი ათას ორასი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე