საქმე Nას-1070-2022

03 ნოემბერი 2022 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

თეა ძიმისტარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ.კ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ი“ (მოპასუხე)

დაინტერესებული ორგანო - სსიპ სახელმწიფო ზრუნვისა და ტრეფიკინგის მსხვერპლთა, დაზარალებულთა დახმარების სააგენტოს ტერიტორიული ერთეული, შიდა ქართლის რეგიონული ცენტრი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 24 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა

სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ი“-სათვის გ.კ–ის სასარგებლოდ 5750000 (ხუთი მილიონ შვიდას ორმოცდაათი ათასი) აშშ დოლარის დაკისრება მორალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით.

2. სარჩელის საფუძვლები

2.1 2009 წლის 04 ნოემბერს მოპასუხესა და მოქალაქე ი.კ–ს შორის დაიდო საკრედიტო ხელშეკრულება N0013, რომლის მიხედვითაც ი.კ–მა აიღო სესხი 4000 აშშ დოლარის ოდენობით, 12 თვის ვადით. აღნიშნული ვალდებულების უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მოსარჩელე არასრულწლოვანი გ.კ–ის კუთვნილი უძრავი ქონება მდებარე მისამართზე: ქ. ხაშური, ...... ს/კ ...... ქონების იპოთეკით დატვირთვის მომენტში მესაკუთრე იყო მცირეწლოვანი (4 წლის) და ქონება მიღებული ჰქონდა საჩუქრად ბაბუისაგან - ნ.კ–ისაგან, რომელიც სესხზე იყო სოლიდარული თავდებიც.

2.2 2010 წლის 22 მარტს, ი.კ–ს მოპასუხემ კიდევ ერთი სესხი მისცა 3000 აშშ დოლარის ოდენობით. ამ სესხის უზრუნველსაყოფადაც გამოყენებული იქნა მცირეწლოვანი მოსარჩელის უძრავი ქონება. ნ.კ–ის სოლიდარული თავდებობა კვლავაც შენარჩუნებული იქნა.

2.3 იმის გათვალისწინებით, რომ ი.კ–ს სესხი აღებული ჰქონდა ბიზნეს საქმიანობისთვის, რომელმაც არ გაამართლა, მან ვერ შეძლო ვალდებულების ჯეროვნად შესრულება, მოპასუხემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაციის მოთხოვნით. მხარეთა შორის 2011 წლის 21 აპრილს შედგა მორიგება ახალი გრაფიკის შესახებ, თუმცა ი.კ–მა ვერ შეძლო მორიგების პირობების შესრულება, ვინაიდან მას ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 04 მაისის გადაწყვეტილებით დაეკისრა 12360 ლარისა და 831.60 ლარის გადახდა ავტოავარიის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით და მის მიმართ 2011 წლის აგვისტოში დაიწყო სააღსრულებო წარმოება. ამის შესახებ ი.კ–მა წინასწარ (2011 წლის მაისში) აცნობა კიდეც მოპასუხეს. აღსანიშნავია, რომ ამ დროისათვის ი.კ–ს ორივე სესხის ძირითადი თანხის ოდენობა უკვე გადახდილი ჰქონდა მოპასუხისათვის. მოპასუხემ ეს გარემოება და ავტოავარიის ფაქტი არ გაითვალისწინა და საკუთარი მოთხოვნის დაკმაყოფილება განახორციელა იპოთეკით დატვირთული ქონების ხარჯზე. მცირეწლოვანი ბავშვის საკუთრებაში არსებული იპოთეკით დატვირთული ქონება გაიყიდა აუქციონზე და აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 14 ივნისის განკარგულებით, საკუთრებაში გადაეცა მოქალაქე თ.დ–ს. მცირეწლოვნისათვის უკანონოდ წართმეული ბინის დაბრუნების პროცესი გაგრძელდა 2016 წლის 22 ნოემბრამდე (4 წელი და 5 თვე). საბოლოოდ კი, 2016 წლის 22 ნოემბერს, თ.დ–მა ბინა უკან დაუბრუნა გ.კ–ს, კერძოდ, მიჰყიდა სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად.

2.4 მოპასუხემ, 2011 თებერვლიდან დაიწყო რეპრესიული ღონისძიებების გატარება გ.კ–ის მიმართ და აღძრა სარჩელი გ.კ–ის უძრავი ქონების რეალიზაციის მოთხოვნით. 2011 წლის მაისში კ–ბის ოჯახისთვის ცნობილი გახდა, რომ ისინი ვერ მოახერხებდნენ მოთხოვნის შესრულებას, ვინაიდან ი.კ–ს დაეკისრა გადასახდელად სხვა დავალიანებაც (ავტოავარიიდან გამომდინარე). სწორედ 2011 წლის ივნისის თვიდან იწყება გ.კ–ის ჯანმრთელობის პრობლემებიც. 2011 წლის 14 ივნისს, გ.კ–ს მოუწია, მიემართა ნევროლოგიისა და ნეიროფსიქოლოგიის ინსტიტუტისათვის გარკვეული სახის ჩივილებით. მოსარჩელეს დაუდგინეს ბავშვთა ასაკის ემოციური აშლილობა, აგრეთვე მსუბუქი ჰიპერმეტროპია. 2011 წლის 10 ოქტომბერს, გ.კ–ს კვლავ მოუწია ექიმისთვის მიმართვა იმავე ჩივილებით. 2014 წლის 28 იანვრის დასკვნაში ნეიროფსიქოლოგი პირდაპირ აღნიშნავს, რომ პაციენტზე უარყოფითად აისახება ოჯახში არსებული ქრონიკული სტრესული მდგომარეობა. გარდა ამისა, გ.კ–ს რამდენჯერმე მოუწია, სამედიცინო დახმარების მისაღებად მიემართა შპს ,,მ.ს–სათვის", სადაც დაუსვეს დიაგნოზი ქრონიკული მოტორული ტიკები და აქტიურობისა და ყურადღების დარღვევები. ასევე, 2016 წლის 16 თებერვალს, გ.კ–ს დაუსვეს დიაგნოზი დაუზუსტებელი ბავშვთა ემოციური აშლილობა და დაუნიშნეს ძლიერმოქმედი პრეპარატები. ამასთან, ბავშვისათვის რამდენჯერმე გახდა საჭირო სასწრაფო სამედიცინო დახმარების გამოძახება, მათ შორის, 2013 წლის 21 ნოემბერს, ბავშვი სასწრაფო დახმარების ბრიგადამ გადაიყვანა ,,იაშვილის სახელობის ბავშვთა ცენტრალურ კლინიკაში”.

2.5 გ.კ–ზე მოპასუხის უკანონო ქმედებებმა იქონიეს უარყოფითი გავლენა გრძელვადიან პერსპექტივაში. ავადმყოფობის გამწვავება თავს იჩენს ბინის მის სახელზე დაბრუნების შემდეგაც. 2017 წლის 18 იანვარს, ბავშვს დაუსვეს დიაგნოზი - ბავშვთა ფობიურ-შფოთვითი აშლილობა, ხოლო 2017 წლის 26 იანვარს, ბავშვი გასინჯეს ნევროლოგიისა და ნეიროფსიქოლოგიის ინსტიტუტის სპეციალისტებმა და დაუსვეს დიაგნოზი - შერეული ობსესიური აზრები და ქმედებები. ამასთან, მკურნალობის შემდეგ გამოსარიცხია პროცესუალური დაავადება, შესაბამისად, ჯერ კიდევ სრული მასშტაბით არ არის ცნობილი, რა გავლენა იქონია ბავშვის ჯანმრთელობაზე მოპასუხის უკანონო ქმედებებმა და რა გავლენას მოახდენს ეს უკანონო ქმედებები ბავშვის შრომისუნარიანობაზე სამომავლოდ. პაციენტს დანიშნული აქვს მკურნალობა ძლიერ-

მოქმედი პრეპარატებით.

2.6 მოპასუხის უკანონო ქმედებებმა გ.კ–ის ჯანმრთელობის გარდა, დააზიანა მისი აკადემიური მოსწრებაც. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ბავშვს ხშირად უწევდა სკოლის გაცდენა და ჩამორჩა სწავლის პროცესს. ამასთან, მოპასუხის ბრალეულობით ოჯახში მიმდინარე პროცესების გამო გ.კ–ი გახდა ე.წ. „ბულინგის“ მსხვერპლი სკოლის პედაგოგებისა და მისი თანაკლასელების მშობლების მხრიდან. ამის გამო, გ.კ–ს და მის მშობლებს მოუწიათ გასაუბრება მანდატურის სამსახურის ფსიქოლოგთანაც. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო გაცდენების საპატიოდ ჩათვლის შესახებ გ.კ–ის კანონიერმა წარმომადგენელმა რამდენჯერმე მიმართა სკოლას და განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს.

2.7 გ.კ–ის ქონების წინააღმდეგ მოპასუხის მიერ განხორციელებულმა უკანონო ქმედებებმა გავლენა იქონია არა მხოლოდ გ.კ–ის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე, არამედ ასევე მკვეთრი ასახვა ჰპოვა ოჯახის სხვა წევრების ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე. კ–ბის ოჯახში ცხოვრობდა მოსარჩელის პაპის ნ.კ–ის და დ.კ–ი, რომელსაც 2011 წლის 19 ნოემბერს (გ.კ–ის ქონების წინააღმდეგ აღსრულების დაწყებიდან 10 დღეში) მოუვიდა ინსულტი და სასწრაფო სამედიცინო დახმარების მიერ მოთავსებული იქნა ჰოსპიტალში. დ.კ–ს დაუსვეს დიაგნოზი – თავის ტვინში სისხლის მიმოქცევის მწვავე მოშლა. დ.კ–ი გადაყვანილი იქნა რეფერალურ ჰოსპიტალში. გადატანილი ინსულტის შედეგად დ.კ–ი გახდა ქმედუუნარო და მიეჯაჭვა ლოგინს. დ.კ–ი ცნობილი იქნა ქმედუუნაროდ ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 31 აგვისტოს გადაწყვეტილებით საქმეზე N2-105. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს ხაშურის რაიონული განყოფილების 2012 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დ.კ–ის მეურვედ დაინიშნა მისი ძმა ნ.კ–ი. დ.კ–ს ასევე დასჭირდა ეტლი გადაადგილებისთვის, რომელიც გამოუყო სოციალური მომსახურების სააგენტომ. დ.კ–ი გარდაიცვალა 2015 წლის 03 ნოემბერს. დ.კ–ის ჯანმრთელობის მდგომარეობამ და მისმა გარდაცვალებამ საკმაოდ დიდი ნეგატიური გავლენა მოახდინა გ.კ–ის ჯანმრთელობაზე. იმის გათვალისწინებით, რომ გ.კ–ი უკიდურესად მტკივნეულად აღიქვამდა დ.კ–ის ავადმყოფობას, გ.კ–ის მშობლებმა მიმართეს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს და საქართველოს სახალხო დამცველს თხოვნით, რათა დ.კ–ი ჩარიცხულიყო ,,გ. ნ–ის სახელობის ფსიქიკური ჯანმრთელობის ეროვნულ ცენტრში“.

2.8 მოპასუხის უკანონო ქმედებების შედეგად ნერვული დაავადებებით დაავადდნენ ოჯახის სხვა წევრებიც, გ.კ–ის მშობლები - ი.კ–ი და ნ.კ–ი. ი.კ–ს დაუდგინდა არტერიული ჰიპერტენზია, ვეგეტატიურ სისხლძარღვთა დისფუნქცია, ნევროტულობა და კოგნიტური დისფუნქცია. ნ.კ–ს დაუდგინდა ნევროტულობა და დეპრესიული მდგომარეობა. სამთვიანი დაკვირვების შემდეგ კი პაციენტს დაუდგინეს ფსიქოგენური ცეფალგია. ნ.კ–იც ძლიერმოქმედი პრეპარატებით მკურნალობს. ბუნებრივია, მშობლების ჯანმრთელობის მდგომარეობა უარყოფით გავლენას ახდენს გ.კ–ზეც. აღსანიშნავია, რომ ოჯახს არ აქვს სრულყოფილად მკურნალობის სახსრები და უწევს მკურნალობის დრო და დრო შეწყვეტა, წამლების 3-3 და 4-4 აბით ყიდვა და ა.შ.

2.9 გ.კ–ი დაბადებიდან იყო ჯანმრთელი და მშობიარობამ ჩაიარა ყოველგვარი გართულების გარეშე.

2.10 საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ 2016 წლის 20 მაისის განჩინებაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ 2016 წლის 13 ივლისის განჩინებაში და თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2016 წლის 18 ნოემბრის განჩინებაში მიუთითეს გ.კ–ის ინტერესების დაცვის საქმეში მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოების როლზე და ახსენეს იმის ალბათობა, რომ შესაძლოა ზიანის მოთხოვნის სარჩელზე მოპასუხეები მშობლებიც იყვნენ. აღნიშნულთან დაკავშირებით, მოსარჩელემ მიუთითა მშობლების ღვაწლზე და განმარტა, რომ მის მშობლებს მორალური ზიანის ანაზღაურების შორს გამიზნული მიზანი არ ჰქონიათ და მათი ბრძოლა ყოველთვის მიზნად ისახავდა უკანონოდ გასხვისებული ქონების დაბრუნებას. მორალური ზიანის ანაზღაურების საკითხი დღის წესრიგში დადგა მას შემდეგ, რაც უზენაესმა სასამართლომ მიუთითა ასეთ შესაძლებლობაზე.

3. მოპასუხის პოზიცია

3.1 მოპასუხე მხარე წარმოდგენილ სარჩელს არ დაეთანხმა და აღნიშნა, რომ საკრედიტო და იპოთეკის ხელშეკრულებები გაფორმებული იქნა მოქმედი კანონმდებლობის სრული დაცვით. ხელშეკრულებები დამოწმებული იქნა ნოტარიალურად და რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში. მათი კანონიერება დადასტურებული იქნა ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს 21.04.2011 წლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით. მართალია, მხარემ 2014 წელს სარჩელით მიმართა სასამართლოს იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, მაგრამ, როგორც საქმეში წარმოდგენილი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 20.05.2016 წლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით დასტურდება, სასამართლოს მიერ არ მომხდარა იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა და აღნიშნული გადაწყვეტილება დღესაც ძალაშია.

3.2 მართალია, იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია განხორციელდა მოპასუხის მოთხოვნის საფუძველზე, მაგრამ სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ ყველა ქმედება იყო მხოლოდ კანონიერების ფარგლებში და განხორციელებული იყო მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე, შესაბამისი სახელმწიფო ორგანოების (სასამართლოს და აღსრულების ეროვნული ბიუროს) მეშვეობით. ამის გარდა, მოპასუხე ყოველთვის ლოიალობას იჩენდა საქმის მიმართ და არასოდეს არ დაუჩქარებია საქმის წარმოება, პირიქით ყოველთვის მაქსიმალურად ცდილობდა დამატებითი ვადა მიეცა მოვალეებისთვის, რათა თავიდან ყოფილიყო აცილებული ქონების რეალიზაცია. ამის დასტურია ის გარემოებები, რომ საქმის სასამართლოში გადაცემის შემდგომ მხარეთა შორის გაფორმდა მორიგება, რომლის კანონიერებაც დადასტურებული იქნა სასამართლოს 21.04.2011 წლის განჩინებით. მიუხედავად იმისა, რომ, როგორც მხარე სარჩელშიც აღიარებს, მორიგება დაირღვა 2011 წლის მაისში, მოპასუხეს 2011 წლის აგვისტომდე არ მიუმართავს სასამართლოსთვის და არ მოუთხოვია სააღსრულებო ფურცლის გაცემა, ხოლო 2011 წლის 15 აგვისტოს გაცემული სააღსრულებო ფურცელი აღსასრულებლად წარადგინა მხოლოდ 2011 წლის 9 ნოემბერს, ქონების აუქციონის წესით რეალიზაცია კი აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ განხორციელდა 2012 წლის 14 ივნისის განკარგულებით. აღნიშნულით ცალსახად დასტურდება, რომ ქონების რეალიზაცია განხორციელდა მხოლოდ მოქმედი კანონმდებლობის და უკიდურესი აუცილებლობის ფარგლებში, როგორც მოპასუხის კანონიერი მოთხოვნის დაკმაყოფილების ერთადერთი საშუალება, ხოლო თავად რეალიზაცია განხორციელდა სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ, რაც თავისთავად გამორიცხავს აღნიშნულში სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულ ქმედებას.

3.3 მოპასუხის განმარტებით, არანაირი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მოპასუხის მოქმედებებსა და მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობას შორის არ არსებობს. ადგილი არ ქონია და არც საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ მოპასუხემ განახორციელა თუნდაც ერთი კანონსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედება, რასაც შესაძლოა გამოეწვია მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება. რასაც ნამდვილად ვერ ვიტყვით თავად მოსარჩელის მშობლებზე, რომლებსაც მცირეწლოვანი ბავშვი დაჰყავდათ და ასწრებდნენ სასამართლოს პროცესებს და ფსიქოლოგზე, რომელიც, ასევე ესწრებოდა სასამართლოს პროცესს და თანხმობას იძლეოდა ბავშვის დასწრებაზე. თუ ბავშვის ფსიქიკაზე ვინმეს მხრიდან ზიანის მიყენებაზე შეიძლება იყოს საუბარი, პირველ რიგში პასუხი სწორედ მათ უნდა მოეთხოვოთ. აღნიშნულთან დაკავშირებით მკაფიოდ და ცალსახად არის მითითებული ასევე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 20.05.2016 წ. განჩინებაში და მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 22.10.2018წ. განჩინებაში, სადაც ნათქვამია, რომ, როგორც პალატა, ასევე უზენაესი სასამართლო არასრულწლოვანის უფლებების დარღვევაში მისი მშობლების ბრალეულობაზე მიუთითებს. სარჩელი შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოს მიერ ბავშვის სახელით, სწორედ მისი მშობლების მიმართ უნდა იქნეს აღძრული. რაც შეეხება დღევანდელ მოპასუხეს - სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ს“, სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებებში საერთოდ არც არის მითითებული და აღნიშნული, თუ კონკრეტულად მოპასუხის რომელი მოქმედება წარმოადგენს უკანონოს და მართლსაწინააღმდეგოს და რაში გამოიხატება იგი.

3.4 უკანონო მართლსაწინააღმდეგო ქმედებად ვერ ჩაითვლება მოპასუხის მიერ კანონის

ფარგლებში დადებული იპოთეკის ხელშეკრულებები, როგორც ეს მხოლოდ სასარჩელო

მოთხოვნის დასაბუთებისას არის მითითებული, რომლებიც არც ერთი ორგანოს მიერ არ ყოფილა დადგენილი და აღიარებული უკანონოდ. მართალია, აღნიშნული ხელშეკრულებები თავის დროზე სადავოდ იყო გამხდარი მხარის მიერ, მაგრამ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 20.05.2016 წლის კანონიერ ძალაში შესული განჩინებით, რომლითაც დაკმაყოფილდა მოპასუხის საკასაციო საჩივარი და გაუქმდა მანამდე მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებები, არ მომხდარა იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა და აღნიშნული გადაწყვეტილება დღესაც ძალაშია. თვითონ პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოს გაუქმებულ გადაწყვეტილებებშიც კი, არსად მითითებული არ ყოფილა, რომ იპოთეკის ხელშეკრულებების დადება მოხდა მოპასუხის უკანონო ან მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად და მათ მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები ხელშეკრულებების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, ეფუძნებოდა მხოლოდ კანონის ანალოგიას, რომელიც გაუქმებული იქნა უზენაესი სასამართლოს მიერ. ხელშეკრულების დადებისას მოპასუხის ქმედებების კანონიერება დასტურდება ნოტარიუსის მიერ მათი დამოწმებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ მათი რეგისტრაციის ფაქტით და ასევე მხარეთა შორის მიღწეული მორიგების პირობების დამტკიცებით. ასევე, მოპასუხის მიერ კანონის ფარგლებში განხორციელებულ მართლზომიერ ქმედებებს, არასოდეს პირდაპირი შემხებლობა არასრულწლოვანთან არ ჰქონია და არც შეიძლებოდა რაიმე სახის ზეგავლენა მოეხდინა არასრულწლოვანის ჯანმრთელობაზე. მოპასუხეს არც ერთი ქმედება არ განუხორციელებია პირადად, თავის უფლებების დაცვას და რეალიზაციას ახდენდა მხოლოდ სახელმწიფოს შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოების მეშვეობით, რაც ასევე გამორიცხავს მოპასუხის ქმედებების მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ხასიათს.

3.5 მოპასუხეს არანაირი მონაწილეობა უძრავი ქონების გამოთხოვის და გამოსახლების პროცესში არ მიუღია, შესაბამისად, ის ვერანაირ ზიანს ვერ მიაყენებდა თავისი მოქმედებებით მოსარჩელეს. როგორც საქმეში წარმოდგენილი აღსრულების ეროვნული ბიუროს 14.06.2011 წლის განკარგულებით დასტურდება, უძრავი ქონება აუქციონზე შეძენილი იქნა სულ სხვა პირის მიერ, რომელიც გახდა აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრე და ქონების გამოთხოვასთან მოპასუხეს არანაირი შემხებლობა არ ჰქონია.

4. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი

4.1 თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით, გ.კ–ს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

4.2 თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ.კ–მა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება

5.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 24 ივნისის განჩინებით, გ.კ–ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილება.

5.2 სააპელაციო პალატმ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

5.3 2009 წლის 04 ნოემბერს მოპასუხესა და ი.კ–ს შორის დაიდო საკრედიტო ხელშეკრულება N0013, რომლის მიხედვითაც ი.კ–მა აიღო სესხი 4000 აშშ დოლარის ოდენობით 12 თვის ვადით. აღნიშნული ვალდებულების უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა გ.კ–ის კუთვნილი უძრავი

ქონება მდებარე მისამართზე, ქ. ხაშური, ......, საკადასტრო კოდი: N.......

5.4 2010 წლის 22 მარტს სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–სა“ და ი.კ–ს შორის გაფორმდა მეორე სესხის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, მსესხებელმა სესხად მიიღო 3000 აშშ დოლარი, 12 თვის ვადით. აღნიშნული ხელშეკრულების უზრუნველყოფის მიზნით, ასევე იპოთეკით დაიტვირთა გ.კ–ის კუთვნილი უძრავი ქონება მდებარე მისამართზე, ქ. ხაშური, ......., საკადასტრო კოდი: N ......

5.5 უდავოა, რომ 2009 წლის 4 ნოემბრისა და 2010 წლის 22 მარტის სანოტარო წესით დამოწმებული იპოთეკის ხელშეკრულებები ხელმოწერილია მოსარჩელის კანონიერი წარმომადგენლების, ნ.კ–ისა (შემდეგში დედა, მოსარჩელის კანონიერი წარმომადგენელი) და ი.კ–ის (მოსარჩელის მამა) მიერ, ხოლო ხელშეკრულებების დადებისა და მოსარჩელის ქონების იპოთეკით დატვირთვის დროისთვის თავად უძრავი ნივთის მესაკუთრე გ.კ–ი იყო 4 წლის, მცირეწლოვანი პირი.

5.6 თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ 2011 წლის 21 აპრილს დამტკიცებული იქნა მორიგება სს „მ.ო. ჯ.კ–სა“ და ი.კ–ს შორის, რომლის თანახმად, მსესხებელმა გამსესხებლის წინაშე აღიარა 2011 წლის 21 აპრილის მონაცემებით არსებული დავალიანება - 5 041.33 აშშ დოლარი და შეთანხმებული გრაფიკის შესაბამისად, იკისრა მისი გადახდის ვალდებულება. ვალდებულების შესრულებას უზრუნველყოფდა სწორედ მოსარჩელის ქონებაზე დადებული იპოთეკა.

5.7 ი.კ–ის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო, 2011 წლის 3 აგვისტოს კრედიტორის მოთხოვნით განხორციელდა იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაცია, ხოლო უძრავი ქონების შემძენი გახდა თ.დ–ი, რომელმაც 2016 წლის 22 ნოემბერს სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად უკან დაუბრუნა ბინა გ.კ–ს.

5.8 2014 წლის 4 ივლისს, გ.კ–მა, მართალია სარჩელი აღძრა სასამართლოში 2009 წლის 4 ნოემბრისა და 2010 წლის 22 მარტის იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის მოთხოვნით, თუმცა საბოლოოდ სარჩელი სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ მიმართ დარჩა განუხილველი. ამდენად, საქმეში წარმოდგენილი იპოთეკის ხელშეკრულებები კანონით დადგენილი წესით გაუქმებული არ არის.

5.9 სააპელაციო პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნები მოსარჩელე გ.კ–ის მოთხოვნის უმართებულობისა და სარჩელის უსაფუძვლობის თაობაზე, მოპასუხე სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ მიმართ, ვინაიდან არ არსებობდა აპელანტის მტკიცების გაზიარების საფუძველი მასზედ, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა განპირობებული იყო კუთვნილი უძრავი ქონების რეალიზაციიდან გამომდინარე, ასევე ვერ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი ჰქონდა რაიმე სახის არაკანონიერ და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებებს, რამაც გამოიწვია იპოთეკით დატვირთული საგნის რეალიზაცია და აპელანტისთვის მორალური ზიანის მიყენება.

5.10 პალატამ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, სადაც უთითებს, რომ მოპასუხე თავისი უფლებების დაცვასა და რეალიზაციას ახდენდა რა სახელმწიფოს შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოების მეშვეობით კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ფარგლებში, არ დასტურდებოდა მისი მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედების ჩადენა, რის გამოც არ არსებობდა მორალური ზიანის ანაზღაურების წინაპირობები.

6. კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები

6.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 24 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ.კ–მა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება.

6.2 კასატორი უთითებს, რომ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მიერ თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნების გაზიარება. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული არის, რომ სააპელაციო სასამართლო იზიარებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასკვნებს მოსარჩელე გ.კ–ის მოთხოვნის უმართებულობისა და სარჩელის უსაფუძვლობის თაობაზე მოპასუხე სს "მ.ს.ო.ჯ.კ–ის" მიმართ, რამეთუ არ არსებობს აპელანტის მტკიცების გაზიარების საფუძველი მასზედ, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა განპირობებულია კუთვნილი უძრავი ქონების რეალიზაციიდან გამომდინარე, ასევე ვერ იქნა დადასტურებული ის გარემოება, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი ჰქონდა რაიმე სახის არაკანონიერ და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებებს, რამაც გამოიწვია იპოთეკით დატვირთული საგნის რეალიზაცია და აპელანტისთვის მორალური ზიანის მიყენება.

6.3 სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება საქმე №330210114637414, სადაც აღნიშნულია, "ცალსახაა, რომ არასრულწლოვნის მშობლებმა (კანონიერმა წარმომადგენლებმა) დაარღვიეს შვილის ქონებრივი უფლებები. მათი უფლება ამ ნაწილში ქონების მართვითა და გამოყენებით შემოიფარგლებოდა (სსკ-ის 1198-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი) სინამდვილეში კი, მათ იპოთეკით დატვირთეს ქონება, რამაც განაპირობა შემდგომში მისი რეალიზაცია და მასზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების დაკარგვა, ანუ ვლინდება ინტერესთა კონფლიქტი ბავშვსა და მშობლებს შორის". აღნიშნული ჩანაწერით უზენაესი სასამართლო ამბობს, რომ არასრულწლოვან გ.კ–ის მშობლებს, არასრულწლოვნის ქონების მხოლოდ მართვისა და გამოყენების უფლება ჰქონდა და მათ არ ჰქონდათ უფლება იპოთეკით დაეტვირთათ ბავშვის ქონება. გ.კ–ის მშობელს არასრულწლოვნის ქონების იპოთეკით დატვირთვის განხორციელებაში ხელი შეუწყო სს "მ.ს.ო.ჯ.კ–ი"-მა. მ.ო.ს, რომ ეთქვა უარი ქონების იპოთეკით დატვირთვაზე, იმ მიზეზით, რომ მშობლებს არ ჰქონდათ არასრულწლოვნის ქონების იპოთეკით დატვირთვის უფლება, ბავშვის ინტერესებს არ მიადგებოდა არავითარი ზიანი, მათ შორის არც მორალურად დაზარალდებოდა.

6.4 კასატორი უთითებს, რომ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა თითქოს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობა ვერ დადგინდა. მაშინ, როდესაც მოსარჩელის მიერ უამრავი მტკიცებულებები იქნა წარდგენილი პირველი ინსტანციის სასამართლოში, მათ შორის ვიდეო ჩანაწერები, რომლებიც ადასტურებს, რომ არასრულწლოვანმა გ.კ–მა იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაციიდან გამომდინარე პროცესების მიმდინარეობით განიცადა ნერვული დაძაბულობა, ფსიქიკური და სულიერი/ზნეობრივი ტანჯვა. უკანონოა, აგრეთვე სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა გადაწყვეტილებაში, თითქოს მოპასუხის მიერ კანონის ფარგლებში დადებული იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე განხორციელდა უძრავი ქონების რეალიზაცია და შემძენის მხრიდან აღნიშნული ნივთის გამოთხოვა, თავის მხრივ კი აღნიშნული მოქმედებები განხორციელებულია არა მოპასუხის, არამედ შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოების მიერ. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ აღნიშნული უფლებამოსილი ორგანოები მოქმედებდნენ მოპასუხის უკანონო გადაწყვეტილების საფუძველზე.

6.5 კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, აგრეთვე უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 20 მაისის განჩინებაში მითითებული გარემოება, რომ მ.ო. მიკროკრედიტის გაცემისას მოქმედებდა თუ არა კეთილსინდისიერად და მართლზომიერად. იყო თუ არა კრედიტუნარიანი მსესხებელი და არსებობდა თუ არა სესხის გაცემის წინაპირობები, აღნიშნული გარემოებები უნდა გამოეკვლია მ.ო.ს. აგრეთვე, უზენაესი სასამართლო უთითებს კანონს "მიკროსაფინანსო ორგანიზაციების შესახებ" მუხლი 5.1, სადაც გადმოცემულია მიკროკრედიტის ცნება, რომ "მიკროკრედიტი არის მიკროსაფინანსო ორგანიზაციის მიერ საკრედიტო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადიანობის, დაბრუნებადობის, ფასიანობის და მიზნობრიობის პირობების შესაბამისად მსესხებელზე ან მსესხებელთა ჯგუფზე გაცემული თანხა".

6.6 მ.ს.ო.ჯ.კ–მა არ გაითვალისწინა, აგრეთვე ის გარემოება, რომ აღნიშნული სესხი, რომელიც არასრულწლოვნის მშობელმა აიღო მიკროსაფინანსო ორგანიზაციიდან და ამ სესხის უზრუნველსაყოფად დატვირთა ბავშვის ერთადერთი ქონება, არ ხმარდებოდა ბავშვის ინტერესებს, არამედ მიკროსაფინანსო ორგანიზაციისთვის ცნობილი იყო აღნიშნული სესხის მიზნობრიობა, თუ რისთვის ესაჭიროებოდა არასრულწლოვან გ.კ–ის მამას ი.კ–ს აღიშნული სესხი. მოპასუხის წარმომადგენელმა სასამართლო პროცესზეც დაადასტურა აღნიშნული გარემოება, რომ მიუხედავად სამოქალაქო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებისა დღესაც კი გასცემს სასამართლო თანხმობას ბავშვის ქონების განკარგვისა თუ იპოთეკით დატვირთვის თობაზე, თუკი აღნიშნული ემსახურება არასრულწლოვნის საუკეთესო ინტერესებს. მოპასუხის წარმომადგენელმა ამით დაადასტურა მ.ს.ო.ჯ.კ–ის მიერ იპოთეკის ხელშეკრულებების დადების თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილების უკანონობა, რომ ბავშვის ერთადერთი ქონება სესხის უზრუნველსაყოფად არ უნდა დატვირთულიყო, მითუმეტეს, რომ აღნიშნული სესხის აღება არ ემსახურებოდა არასრულწლოვნის საუკეთესო ინტერესებს.

7. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით გ.კ–ის საკასაციო საჩივარი, მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

8. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

9. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

10. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

11. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსთვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

12. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რაც საშუალებას მისცემდა სასამართლოს, არსებითად განსახილველად დაეშვა საკასაციო განაცხადი.

13. დადგენილია, რომ 2009 წლის 04 ნოემბერს მოპასუხესა და ი.კ–ს შორის დაიდო საკრედიტო ხელშეკრულება N0013, რომლის მიხედვითაც ი.კ–მა აიღო სესხი 4000 (ოთხი ათასი) აშშ დოლარის ოდენობით, 12 თვის ვადით.

14. დადგენილია, რომ ი.კ–ის ვალდებულების უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა გ.კ–ის კუთვნილი უძრავი ქონება მდებარე მისამართზე, ქ. ხაშური, ........, ს/კ ......... ქონების იპოთეკით დატვირთვის მომენტში მესაკუთრე იყო მცირეწლოვანი, კერძოდ, 4 წლის. ქონება მას მიღებული ჰქონდა საჩუქრად ბაბუისაგან - ნ.კ–ისაგან.

15. დადგენილია, რომ 2010 წლის 22 მარტს, სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–სა“ და ი.კ–ს შორის გაფორმდა მეორე სესხის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, მსესხებელმა სესხად მიიღო 3000 აშშ დოლარი, 12 თვის ვადით. ხელშეკრულების უზრუნველყოფის მიზნით, იპოთეკით დაიტვირთა გ.კ–ის კუთვნილი უძრავი ქონება მდებარე მისამართზე, ქ. ხაშური, ........ ქ. 22, ს/კ .........

16. დადგენილია, რომ 2009 წლის 4 ნოემბრისა და 2010 წლის 22 მარტის იპოთეკის ხელშეკრულებებს ხელს აწერენ მოსარჩელის კანონიერი წარმომადგენლები, ნ.კ–ი (შემდეგში დედა, მოსარჩელის კანონიერი წარმომადგენელი) და ი.კ–ი (მოსარჩელის მამა), იპოთეკის ხელშეკრულებები სანოტარო წესით დაამოწმა ნოტარიუსმა ნ.მ–მა.

17. დადგენილია, რომ 2011 წლის 21 აპრილს, სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–სა“ და ი.კ–ს შორის შედგა მორიგება, რომელიც იმავე დღეს დაამტკიცა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ. მსესხებელმა გამსესხებლის წინაშე აღიარა 2011 წლის 21 აპრილის მონაცემებით არსებული დავალიანება - 5 041.33 აშშ დოლარი და შეთანხმებული გრაფიკის შესაბამისად, მისი გადახდის ვალდებულება იკისრა, ვალდებულების შესრულებას უზრუნველყოფდა მოსარჩელის ქონებაზე დადგენილი იპოთეკა.

18. დადგენილია, რომ ი.კ–მა ნაკისრი ვალდებულება არ შეასრულა, აღნიშნულის გამო 2011 წლის 3 აგვისტოს, კრედიტორის მოთხოვნით განხორციელდა იპოთეკით დატვირთული ქონების იძულებით აუქციონზე რეალიზაცია უძრავი ქონების მესაკუთრე გახდა თ.დ–ი, რომელმაც 2016 წლის 22 ნოემბერს სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად უკან დაუბრუნა ბინა გ.კ–ს.

19. დადგენილია, რომ 2014 წლის 4 ივლისს გ.კ–მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეთა წინააღმდეგ და 2009 წლის 4 ნოემბრისა და 2010 წლის 22 მარტის იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

20. დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2009 წლის 4 ნოემბრისა და 2010 წლის 22 მარტის იპოთეკის ხელშეკრულებები.

21. დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

22. დადგენილია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 20 მაისის განჩინებით, სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

23. დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 13 ივლისის განჩინებით სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

24. დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით, გ.კ–ის სარჩელი სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ მიმართ დარჩა განუხილველი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეში მოსარჩელე არის არასრულწლოვანი, რომლის მიმართ დავის განხილვის პროცესში, დაცული უნდა იქნეს კანონმდებლობით განსაზღვრული საპროცესო და სამართლებრივი გარანტიები. „ბავშვის უფლებების შესახებ“ კონვენციის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად, მონაწილე სახელმწიფოები ვალდებულებას კისრულობენ, უზრუნველყონ ბავშვი ისეთი დაცვითა და ზრუნვით, როგორიც საჭიროა მისი კეთილდღეობისათვის, ამასთან, ითვალისწინებენ მისი მშობლების, მეურვეების ან კანონით მისთვის პასუხისმგებელი სხვა პირების უფლებებსა და მოვალეობებს და ამ მიზნით მიმართავენ ყველა შესაბამის საკანონმდებლო და ადმინისტრაციულ ზომას.

25. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „ბავშვის უფლებების შესახებ“ კონვენციით აღიარებული ბავშვის უფლებების სრულფასოვნად რეალიზაციისათვის, 2020 წლის 1 სექტემბრიდან საქართველოში ამოქმედდა ბავშვის უფლებათა კოდექსი, რომლის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, ბავშვს უფლება აქვს, მასთან დაკავშირებული ნებისმიერი გადაწყვეტილების მიღებისას უპირატესობა მიენიჭოს მის საუკეთესო ინტერესებს, რომლებიც ბავშვისთვის ინდივიდუალურად, ამ კოდექსის, საქართველოს კონსტიტუციის, ბავშვის უფლებათა კონვენციის, მისი დამატებითი ოქმებისა და საქართველოს სხვა საერთაშორისო ხელშეკრულებების შესაბამისად განისაზღვრება.

26. იურიდიულ ლიტერატურაში ბავშვის ჭეშმარიტი ინტერესის კონცეფციას, ასევე იცნობენ კონტროლისა და გამოსავლის კრიტერიუმის სახელით. "კონტროლის კრიტერიუმის თანახმად, ბავშვის ჭეშმარიტი ინტერესები ბავშვის უფლებებისა და მასთან მიმართებით არსებული ვალდებულებების ჯეროვნად განხოციელების უზრუნველსაყოფად არის გამოყენებული; გამოსავლის კრიტერიუმი კი ბავშვის ჭეშმარიტი ინტერესის გამოკვლევის ვალდებულებას გულისხმობს, გადაწყვეტილების მიმღებ პირთა დავალდებულებისათვის, გამოავლინონ და შეაფასონ ყველა შესაძლო გამოსავალი ყველა კონკრეტულ შემთხვევაში და ბავშვის ჭეშმარიტი ინტერესის შესაბამისი გამოსავალი მოიძიონ და შეაფასონ". .... "ამასთან მხედველობაშია მისაღები გარემოც, სადაც წესი გამოიყენება, რადგან კრიტერიუმის განხოციელებისას, მოცემულ ქვეყანასა და თუ რეგიონში მოქმედი წესები უნდა იყოს გათვალისწინებული". "ბავშვის უფლებები სხვა უფლებებთან მიმართ პროპრიოტეტით არ სარგებლობს და ეს ასე არც უნდა იყოს, რადგან ეს საერთაშორისო თანამეგობრობის სხვა პრინციპების საწინააღმდეგო მიდგომა იქნებოდა. (იხ. "ბავშვის უფლებები საერთაშორისო სამართალში" ნევენა ვუჩკოვიჩ შაჰოვიჩის, იააპ დოეკისა და ჟან ცერმატენის რედაქტორობით, გვ . 111-112, 114)

27. პალატა ასევე მიუთითებს ბავშვთა უფლებათა კოდექსის 69-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, (რომლის თანახმად, ბავშვზე მორგებული მართლმსაჯულება უზრუნველყოფს ბავშვის ყველა უფლების პატივისცემასა და ეფექტიან რეალიზებას ბავშვის მონაწილეობის, მისი საუკეთესო ინტერესებისთვის უპირატესობის მინიჭების, ბავშვის ღირსების პატივისცემის, უთანასწორო მოპყრობის დაუშვებლობისა და კანონის უზენაესობის პრინციპების საფუძველზე) და განმარტავს, რომ ბავშვზე მორგებული მართლმსაჯულება და ბავშვის საუკეთესო ინტერესების დაცვა არ გულისხმობს კანონის უზენაესობის პრინციპის უგულებელყოფას. ამგვარად, ეროვნული კანონმდებლობის დონეზეც, ბავშვის საუკეთესო ინტერესის დაცვისას, გადაწყვეტილების მიმღები პირები ვალდებულნი არიან, გამოავლინონ და შეაფასონ ყველა შესაძლო გამოსავალი (გამოსავლის ძიების კრიტერიუმი), თუმცა სამართლებრივი ჩარჩოს ფარგლებში.

28. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ არასრულწლოვანის სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს განსახილველ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე (პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია, აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი), 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) და 413-ე მუხლები (არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით. სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევებში დაზარალებულს შეუძლია მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისთვისაც) ქმნის.

29. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული დელიქტური ვალდებულების წინაპირობებია: მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანი, მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და ზიანს შორის, ზიანის მიმყენებლის ბრალი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული ოთხივე წინაპირობა (გენერალური დელიქტი) (სუსგ №ას-769-737-2016; 20.06.2018წ.; სუსგ №ას-176-163-2015, 04.10.2016; სუსგ Nას-1426-2018 , 11.04.2019). მითითებული ნორმა განსაზღვრავს იმ აუცილებელ წინაპირობებს, რომლებიც უნდა არსებობდეს დელიქტური ურთიერთობის წარმოშობისათვის, კერძოდ: უნდა დადგინდეს ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის; ანუ მოვალის ქმედება უნდა იყოს არა მარტო ბრალეული და მართლსაწინააღმდეგო, არამედ ზიანი უნდა იყოს ამ ქმედებით გამოწვეული მოქმედების უშუალო შედეგი. საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები უნდა შეესაბამებოდეს მითითებულ კონსტრუქციას და მათგან, თუნდაც ერთ-ერთი ელემენტის არარსებობა გამორიცხავს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას.

30. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი ადგენს მტკიცების ტვირთის განაწილების მისთვის დამახასიათებელ წესს. დაზარალებული, რომელიც მიმართავს სასამართლოს ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით, ვალდებულია, დაამტკიცოს ზიანის არსებობის ფაქტი, ასევე მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ზიანის მიმყენებლის ქმედებასა და დამდგარ მართლსაწინააღმდეგო შედეგს შორის. თავის მხრივ, ზიანის მიმყენებელმა, უნდა დაამტკიცოს თავის ქმედებაში მართლწინააღმდეგობისა და ბრალის არარსებობა.ზიანი შეიძლება იყოს როგორც ქონებრივი, ისე არაქონებრივი - მორალური ზიანი. თუ ქონებრივი ზიანი შეიძლება გამოიხატოს პირადი ქონების დაზიანებაში, ან განადგურებაში, ანდა ისეთ ქმედებაში, როდესაც პირი კარგავს მის კუთვნილ ქონებას, მორალური ზიანი ის ზიანია, რაც პირის ფსიქიკური ტანჯვით, სულიერი ტკივილით, ემოციური დანაკლისით გამოიხატება. ამ დანაკლისის ზუსტი შეფასება, სულიერი ტკივილის ეკვივალენტის განსაზღვრა შეუძლებელია, სწორედ ამიტომ სასამართლო მას აფასებს საკუთარი შეფასებითი კატეგორიებით.

31. მორალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე წარმოდგენილი პრეტენზიის საფუძვლიანობის განსაზღვრისას, საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა გააჩნია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლით გათვალისწინებული მიზნის სწორად დადგენას. კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებს ჩვეულებრივ, შესაძლოა, თან ახლდეს მორალური, სულიერი განცდები, მაგრამ სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დასაშვებია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, ე.ი კანონი პირდაპირ განსაზღვრავს, თუ რომელი სიკეთის ხელყოფის შემთხვევაში შეუძლია დაზარალებულს, მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. განსახილველი ნორმის მიზანია, შეამციროს, შეზღუდოს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის დაუსაბუთებელი გაფართოება, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა და წესრიგი. სამართლის მიერ დაცულ ერთ-ერთ სიკეთეს, რომლის ხელყოფის შედეგად დაზარალებულმა შეიძლება მოითხოვოს არაქონებრივი (მორალური) ზიანისათვის ანაზღაურება, წარმოადგენს ადამიანის ჯანმრთელობა. სხეულის დაზიანება ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენება ადამიანის სიცოცხლის იმგვარი ხელყოფაა, რომელიც დაზარალებულს არასრულფასოვნად და ზოგ შემთხვევაში, არაშრომისუნარიანად აქცევს, სხეულის და/ან ჯანმრთელობის ხელყოფით გამოწვეული მორალური ზიანი უშუალოდ სამართალდარღვევიდან შეიძლება არც გამომდინარეობდეს, არამედ მისი თანმდევი შედეგი იყოს (როგორიცაა აქტიური ცხოვრების შეუძლებლობა, ცხოვრების წესისა და რითმის შეცვლა, ნერვული დაძაბულობა, რაც პირს არასრულფასოვნების კომპლექსსა თუ სხვა ნეგატიურ განცდებს უყალიბებს), თუმცა, ასეთ დროს, სავალდებულოა, დასტურდებოდეს, რომ დაზარალებულის მორალური განცდები და სულიერი ტანჯვა ჯანმრთელობის ხელყოფის შედეგია. (სუსგ №ას-1232-2021წ; 18.02.2022წ.).

32. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების რეალიზაციის საფუძველი, რასაც იგი მორალური ზიანის მიყენების ფაქტს უკავშირებს გახდა მოპასუხე სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–სა“ და მოსარჩელე არასრულწლოვან გ.კ–ის კანონიერ წარმომადგენლებს - მშობლებს, ი. და ნ. კ–ს შორის დადებული იპოთეკის ხელშეკრულებები, რომლის კანონშეუსაბამობა სათანადო წესით დადგენილი არ არის. მართალია, არასრულწლოვანის საკუთრებაში არსებული იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია განხორციელდა მოპასუხის მოთხოვნის საფუძველზე, რადგანაც იგი სასესხო ურთიერთობიდან გამომდინარე წარმოადგენდა კრედიტორს, თუმცა აღნიშნული მოქმედებები მისი მხრიდან განხორციელებულია კანონმდებლობის ფარგლებში, როგორც მოთხოვნის დაკმაყოფილების საშუალება. რაც შეეხება უშუალოდ აღსრულების პროცესსა და მოსარჩელის უძრავი ქონების რეალიზაციას, აღნიშნულს ადგილი ჰქონდა სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ, რაც თავისთავად გამორიცხავს მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეულ ქმედებას.

33. კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ქმედებას წარმოადგენდა სასესხო ვალდებულების უზრუნველყოფა მოსარჩელის უძრავი ქონებით, რამეთუ მოპასუხის მიერ იპოთეკით აპელანტის ქონების დატვირთვისას არ იქნა გათვალისწინებული ის გარემოება, რომ გ.კ–ი იყო არასრულწლოვანი პირი. ამასთან, სესხი, რომელიც არასრულწლოვნის მშობელმა აიღო მიკროსაფინანსო ორგანიზაციიდან და ამ სესხის უზრუნველსაყოფად დატვირთა ბავშვის ერთადერთი ქონება, არ ხმარდებოდა ბავშვის ინტერესებს.

34. პალატა მიიჩნევს, რომ, სახელშეკრულებო ურთიერთობის წარმოშობის დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, როგორც მოპასუხე, ასევე არასრულწლოვანი პირის მშობლები, უფლებამოსილი იყვნენ დაედოთ იპოთეკის ხელშეკრულებები, არასრულწლოვანის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან კანონმდებლობა არ ზღუდავდა ამგვარი სახის გარიგების დადებას და არც არანაირ დამატებით თანხმობას ან ნებართვას არ მოითხოვდა, ამჟამად არსებული რეგულაციისაგან განსხვავებით. 2020 წელს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლში განხორციელებული ცვლილებების თანახმად, დღეს ასეთი სახის გარიგების დადებისთვის მშობელს ესაჭიროება სასამართლოს ნებართვა, ანუ, არასრულწლოვანის უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული გარიგებები დღესაც კანონიერი სახის გარიგებად არის მიჩნეული, მხოლოდ დღეს ამ გარიგების დადებისთვის მშობელი ან სხვა კანონიერი წარმომადგენელი ვალდებულია მიიღოს სასამართლოს ნებართვა. ამდენად, იპოთეკის ხელშეკრულების დადებას მოპასუხე ახორციელებდა რა კანონმდებლობის ფარგლებში, არ არსებობს მისი მოქმედების მართლწინააღმდეგობის დადგენისთვის საკმარისი წინაპირობები.

35. საქმის მასალებით არ დასტურდება მიკროკრედიტის გაცემისას, მიკროსაფინანსო ორგანიზაციის მხრიდან არამართლზომიერი მოქმედების ფაქტი. საკასაციო პალატა ასევე ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებაზე - სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ს“ და მოსარჩელე არასრულწლოვან გ.კ–ის კანონიერ წარმომადგენლებს - მშობლებს, ი. და ნ. კ–ბს შორის, როგორც 04.11.2009 წელს დადებული N0013, ასევე 22.03.2010 წლის N40062 იპოთეკის ხელშეკრულებების კანონიერების თაობაზე დავა წარიმართა სასამართლოში, თუმცა საბოლოოდ, სასამართლოს მიერ არ მომხდარა იპოთეკის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა(თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით, გ.კ–ის სარჩელი სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ მიმართ დარჩა განუხილველი).

36. გარდა ამისა, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობას, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდება რაიმე სახის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მოპასუხის ქმედებებსა და მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობას შორის. მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოსარჩელის ექიმებთან ვიზიტები გარკვეულწილად დროის მონაკვეთში თანხვედრაშია განხორციელებულ სააღსრულებო მოქმედებებთან არ შეიძლება გახდეს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დგინდება, მოპასუხის რომელმა კანონსაწინააღმდეგო ქმედებამ გამოიწვია მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება. როგორც აღინიშნა, მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი ვერ გახდება ასევე ის გარემოება, რომ მოპასუხის მიერ კანონის ფარგლებში დადებული იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე განხორციელდა უძრავი ქონების რეალიზაცია და შემძენის მხრიდან აღნიშნული ნივთის გამოთხოვა, თავის მხრივ კი აღნიშნული მოქმედებები განხორციელებულია არა მოპასუხის, არამედ შესაბამისი უფლებამოსილი ორგანოების მიერ.

37. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოპასუხე თავისი უფლებამოსილებების ფარგლებში, მოქმედებდა რა სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროს არსებული კანონმდებლობის საფუძველზე, მისი მხრიდან არ დასტურდებოდა მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედების ჩადენა, შესაბამისად, არ იკვეთება პირდაპირი, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მოპასუხის ქმედებასა და მოსარჩელის ჯანმრთელობის მდგომარეობას შორის, რის გამოც არ არსებობს მორალური ზიანის ანაზღაურების წინაპირობები.

38. კასატორი, ასევე მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 20 მაისის გაჩინებაზე, სადაც საკასაციო პალატამ განმარტა: ცალსახაა, რომ არასრულწლოვნის მშობლებმა (კანონიერმა წარმომადგენლებმა) დაარღვიეს შვილის ქონებრივი უფლებები. მათი უფლება ამ ნაწილში ქონების მართვითა და გამოყენებით შემოიფარგლებოდა (სსკ-ის 1198-ე მუხლის მეოთხე ნაწილი), სინამდვილეში კი, მათ იპოთეკით დატვირთეს ქონება, რამაც განაპირობა შემდგომში მისი რეალიზაცია და მასზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების დაკარგვა, ანუ ვლინდება ინტერესთა კონფლიქტი ბავშვსა და მშობლებს შორის“. კასატორის მოსაზრებით, მშობელს არასრულწლოვნის ქონების იპოთეკით დატვირთვის განხორციელებაში, ხელი შეუწყო სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–მა.“

39. საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ სს „მ.ს.ო.ჯ.კ–ის“ ყველა ქმედება განხორციელებული იყო კანონიერების ფარგლებში და მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე. ამასთან, მოცემულ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია და აღნიშვნის ღირსია საქმეზე დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო უძრავი ქონება 2016 წლის 22 ნოემბერს, სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად უკან დაუბრუნდა გ.კ–ს. შესაბამისად, პალატას მიაჩნია, რომ საკასაციო შედავებას არ გააჩნია სამართლებრივად ვარგისი საფუძვლები, როგორც მატერიალური, ისე პროცესუალური თვალსაზრისით.

40. როგორც უკვე აღინიშნა, მორალური ზიანის ანაზღაურების წინაპირობას მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედების არსებობის დადასტურება წარმოადგენს. საქმის გარემოებებით და წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება მოპასუხის მხრიდან რაიმე მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედების ჩადენა, შესაბამისად საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით.

41. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

42. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

43. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

44. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან.

45. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

8. პროცესის ხარჯები

კასატორი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის, I ნაწილის, „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე განთავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, ასევე 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.კ–ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე თეა ძიმისტარაშვილი

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე