საქმე №ას-977-2020 11 დეკემბერი, 2020 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - შპს ,,დ.ჯ–ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ჯ.მ–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 20 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ჯ.მ–მა (შემდგომ – მოსარჩელე, დასაქმებული, მოწინააღმდეგე მხარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს ,,დ.ჯ–ას“ (შემდგომ – მოპასუხე, დამსაქმებელი, კომპანია, აპელანტი, კასატორი) მიმართ, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელის განმარტებით, 2016 წლის 14 აგვისტოდან დასაქმებული იყო მოპასუხე კომპანიაში და მისი შრომითი ანაზღაურება 1175.33 ლარით (გადასახადების ჩათვლით) განისაზღვრებოდა.

3. კომპანიის 2018 წლის 24 იანვრის ბრძანებით, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა და დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგ - სშკ) 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად.

4. მოსარჩელის მტკიცებით, მისი სამსახურიდან გათავისუფლება უკანონოა.

მოპასუხის პოზიცია:

5. დამსაქმებელმა მის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ დასაქმებულმა შრომითი ხელშეკრულება უხეშად დაარღვია, კერძოდ, მოსარჩელის უშუალო მონაწილეობით, 2017 წლის 30 ივნისს, მოპასუხე კომპანიის პროდუქცია ყოველგვარი დოკუმენტაციის გარეშე გაიყიდა და შემდეგ სხვა პროდუქციით ჩანაცვლდა, რაც გამოიხატა იმით, რომ ფაქტობრივად მიწოდებული პროდუქცია და გაფორმებული (გამოწერილი) დოკუმენტაცია არ შეესაბამებოდა ერთმანეთს, რისი გათვალისწინებითაც, შრომითი ხელშეკრულება კანონიერად შეწყდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი დასაქმებულებთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის 2018 წლის 24 იანვრის ბრძანება; მოსარჩელის სამსახურში აღდგენის შესახებ მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს 7 (შვიდი) თვის მიუღებელი შრომის - 8227.31 ლარის ანაზღაურება მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა.

7. დამსაქმებელმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 20 იანვრის განჩინებით, მოპასუხის (დამსაქმებლის) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

9. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომლის თანახმად, დამსაქმებლის პოზიციას დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე არ გააჩნია ლეგიტიმური საფუძველი და დასახული მიზნის არაპროპორციულია

10. სასამართლომ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, დადასტურებულად მიიჩნია მოსარჩელის მიერ დადგენილი წესის დარღვევის ფაქტი, თუმცა მიუთითა, რომ მოსარჩლის სამსახურიდან გათავისუფლება დარღვევის ადეკვატურ და თანაზომიერ საშუალებას არ წარმოადგენდა. სასამართლოს მითითებით, დამსაქმებელმა გათავისუფლების სახით დისციპლინური ღონისძიება გამოიყენა პირველივე შემთხვევაში, ყოველგვარი გამაფრთხილებელი ღონისძიების - მათ შორის, შედარებით უფრო მსუბუქი სახდელის გამოყენების გარეშე. ამასთან, სასამართლოს მითითებით, საქმეზე დაკითხული ორივე მოწმის ჩვენების თანახმად, დამსაქმებელმა 2017 წლის 30 ივნისის დარღვევის შესახებ (რომლის თანახმად, კომპანიის პროდუქცია ყოველგვარი დოკუმენტაციის გარეშე გაიყიდა, რაც გამოიხატა იმით, რომ ფაქტობრივად მიწოდებული პროდუქცია გაფორმებული დოკუმენტაციასთან შეუსაბამო იყო) ივლისის შუა რიცხვებში უკვე იცოდა, შესაბამისად, სასამართლოს მითითებით გაუგებარია თუ რატომ დუმდა კომპანია და არ ახდენდა შესაბამის რეაგირებას თვეების განმავლობაში.

11. სასამართლოს შეფასებით, საქმის მასალებით არ დადასტურდა რაიმე ისეთი ქმედების ჩადენა, რაც ობიექტურად შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას გაამართლებდა და დარღვევა მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების პროპორციული იქნებოდა, შესაბამისად, დამსაქმებელს არ გააჩნდა უფლებამოსილება, დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობა შეეწყვიტა.

12. სააპელაციო სასამართლომ სშკ-ის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილზე მითითებით განმარტა, რომ ვინაიდან მხარეებს შორის სასამართლო გადაწყვეტილების მიღების დროისთვის შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის მომწესრიგებელ ხელშეკრულების ვადა გასული იყო, პირველი ინსტანციის სასამართლომ დამსაქმებელს დასაქმებულის სასარგებლოდ 7 თვის მიუღებელი შრომის - 8227.31 (დაუბეგრავი) ლარის ანაზღაურება 2018 წლის 24 იანვრიდან 24 აგვისტომდე მართებულად დააკისრა.

კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

13. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

14. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებისას არ გაითვალისწინა დასაქმებულის დარღვევის ხარისხი და სიმძიმე, ასევე, რა გავლენა ჰქონდა მის ქმედებას კომპანიის სხვა თანამშრომლებსა და კომპანიაში შრომითი ურთიერთობის სტაბილურობაზე. სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, თუ რა ზიანი შეიძლება მოეტანა მოსარჩელის მიერ ჩადენილ დარღვევას კომპანიისათვის.

15. კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელის არაკეთილსინდისიერება, წინასაწარი განზრახულობა და ჯგუფური ქმედება ვლინდებოდა, რაც გამოიკვეთა საქმის არსებითი განხილვისა და მტკიცებულებების შეფასების ეტაპზე, სასამართლომ დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ქმედება მაინც არ დააკვალიფიცირა უხეშ დარღვევად, რაც დაუსაბუთებელია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

16. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

17. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

19. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

20. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), რის გამოც მოცემულ საქმეზე დადგენილად ითვლება შემდეგი:

21. მოსარჩელე 2016 წლის 24 აგვისტოდან ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულებით მოპასუხე კომპანიაში სავაჭრო აგენტის ასისტენტად მუშაობდა.

22. მხარეები დამატებით აღარ შეთანხმებულან ხელშეკრულების გაგრძელებაზე, შესაბამისად, ხელშეკრულება ერთი წლით - 2018 წლის 24 აგვისტომდე გაგრძელდა.

23. კომპანიის 2018 წლის 24 იანვრის ბრძანებით, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა და იგი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა სშკ-ის 37-ე მუხლის (სშკ-ის იმ დროს მოქმედი რედაქცია) პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად.

24. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ბრძანების ბათილად ცნობისა და უფლებრივი რესტიტუციის შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სშკ-ის (იმ დროს მოქმედი რედაქცია) 38-ე მუხლის მე-8 პუნქტი (სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია, პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით) და 44-ე (შრომითი ურთიერთობისას მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით) მუხლი, ასევე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგ - სსკ) 394.1 (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება) და 408.1 (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება) მუხლები.

25. პალატა განმარტავს, რომ სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, პირველ რიგში, სასამართლო ამოწმებს, რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლებისას. ამ საკითხის გამორკვევა კი, შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე მიღებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (შდრ. სუსგ №ას-514-2019, 4 ოქტომბერი, 2019 წელი; №ას-1873-2018, 31 მაისი, 2019 წელი, №ას-151-147-2016, 19 აპრილი, 2016 წელი). მოცემულ შემთხვევაში, დამსაქმებლის ბრძანებით, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა სშკ-ის 37.1 მუხლის „ზ’’ ქვეპუნქტის საფუძველით, რაც დაკისრებული ვალდებულების უხეშად დარღვევას გულისხმობს.

26. საკასაციო პალატის მითითებით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ ბრძანების კანონიერების დადგენა დამოკიდებული იყო დამსაქმებლის მხრიდან დამაჯერებელი არგუმენტებისა და მტკიცებულებების წარმოდგენაზე, რომლითაც ის დაამტკიცებდა, რომ მოსარჩელემ სამსახურებრივი მოვალეობა ნამდვილად უხეშად დაარღვია, რადგანაც საკასაციო სასამართლოს არაერთი განმარტებით, სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დამსაქმებელს ენიჭება დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების უფლება არა შრომითი ხელშეკრულების ყოველგვარი დარღვევის, არამედ ვალდებულების „უხეში დარღვევის“ შემთხვევაში. მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლების კვლევისას, სასამართლო ამოწმებს დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. ამისათვის კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერების შეფასების მიზნით, დადგინდეს დასაქმებულის მიერ მისთვის დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად.

27. მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძველი გახდა ამ უკანასკნელის მიერ კომპანიის პროდუქციის გაყიდვა ყოველგვარი დოკუმენტაციის გარეშე, კერძოდ, ხელშეკრულების დარღვევა გამოიხატა იმით, რომ გუნდმა (რომელშიც მოსარჩელე შედიოდა) შეჯიბრის მოგების მიზნით, გარკვეული ტიპის ელემენტები გაყიდა, თუმცა პროგრამულად სხვა ტიპის ელემენტების გაყიდვა დააფიქსირა.

28. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებას და მიიჩნევს, რომ შრომითი პირობების უხეშად დარღვევის ფაქტის მტკიცება მართებულად დაეკისრა დამსაქმებელს (საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ შრომით დავასთან დაკავშირებულ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ ,,ამ სახის დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს იმ ძირითადი პრინციპიდან, რომ დამსაქმებელს დასაქმებულთან შედარებით გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები (იხ. სუსგ. №ას-922-884-2014, 2015 წლის 16 აპრილის განჩინება; №ას-483-457-2015, 2015 წლის 7 ოქტომბრის განჩინება; №ას-182-171-2017, 2019 წლის 27 დეკემბრის განჩინება)“, რომელსაც შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის მართლზომიერი დადასტურების განკუთვნადი მტკიცებულებები სასამართლოსთვის არ წარუდგენია.

29. საკასაციო სასამართლოს განსჯით, ვინაიდან დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება უკიდურესი ღონისძიებაა, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები აუცილებლად უნდა ადასტურებდნენ მოსარჩელის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობების უხეშად დარღვევის ფაქტს. დამსაქმებელს ასეთი მტკიცებულებები სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია, მან ვერ შეძლო იმ ფაქტის დადასტურება, რომ დამსაქმებელმა ვალდებულება უხეშად დაარღვია. საკასაციო პალატის შეფასებით, ვალდებულების დარღვევის ხასიათიდან გამომდინარე, დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების ნაცვლად, მისი ქმედება სხვა უფრო ნაკლებად მკაცრი დისციპლინური ღონისძიების გამოყენების შესაძლებლობას ქმნიდა, მით უფრო, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოპასუხეს მოსარჩელის ქმედების შედეგად დამდგარ ზიანზე არ მიუთითებს. ნიშანდობლივია ის გარემოებაც, რომ მოწმეთა ჩვენებების თანახმად (მოწმედ კომპანიის ყოფილი ზედამხედველი (,,სუპერვაიზერი") - სულხან ნოზაძე და გაყიდვების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი - ზურაბ გელაშვილი დაიკითხნენ), გუნდი, რომელიც პროდუქციას ჰყიდდა, შედგებოდა გაყიდვების აგენტისა და ასისტენტისგან. სწორედ ეს უკანასკნელი თანამდებობა ეკავა მოსარჩელეს და მისი, როგორც ასისტენტის უშუალო ფუნქციებში პროდუქციის გაყიდვა არ შედიოდა და არც პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა. სწორედ აგენტი აწერდა ხელს შესაბამის დოკუმენტებსაც და მხოლოდ მისი არყოფნის შემთხვევაში, ასისტენტი, რაც იშვიათად ხდებოდა. პალატის მითითებით, აღნიშნულს ადასტურებს შედარების აქტიც, რომელიც სწორედ სადავო ინციდენტის შემდგომ შედგა და ხელს აწერს არა დასაქმებული, არამედ სავაჭრო აგენტი.

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ დამსაქმებელმა დასაქმებულის უფლება-მოვალეობებთან დაკავშირებით მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი ვერ დასძლია და ვერ დაამტკიცა მოსარჩელის მიერ ვალდებულების უხეში დარღვევის ფაქტი. ამასთან, სადავო შემთხვევის უხეშ დარღვევად შეფასებისათვის მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, თავად დამსაქმებელს რა რეაგირება ჰქონდა ამ დარღვევაზე, მაშინ როდესაც მისთვის 2017 წლის 30 ივნისის ინციდენტის შესახებ ცნობილი იყო ჯერ კიდევ იმავე წლის ივლისის შუა რიცხებში. აღნიშნულთან დაკავშირებით, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, დამსაქმებელს რაიმე რეაგირება, გარდა იმისა, რომ გუნდი, რომელშიც მოსარჩელეც შედიოდა, შეჯიბრიდან მოიხსნა, არ მოუხდენია, მეტიც, დასაქმებული სწორედ სადავო ინციდენტის შემდგომ დაწინაურდა და იგი გათავისუფლებამდე უკვე როგორც სავაჭრო აგენტი ისე მუშაობდა მოპასუხე კომპანიაში, შესაბამისად, სადავო ინციდენტზე თვეების შემდეგ 2018 წლის 24 დეკემბერს გამოხატულ რეაგირებასთან დაკავშირებით (მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლებასთან დაკავშირებით), დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა მოსარჩელის ბრალეულობის ის ხარისხი, რაც სასამართლოს შეუქმნიდა რწმენას, რომ მოსარჩელის მიმართ ყველაზე მკაცრი დისციპლინური პასუხისმგებლობის ფორმის გამოყენება ადეკვატური და თანაზომიერი სახდელი იყო.

31. სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს, სამსახურებრივი უფლებამოსილების განხორციელებისას, ვალდებულება უხეშად არ დაურღვევია, შესაბამისად, მოპასუხის მიერ გამოვლენილ ცალმხრივ ნებას (მოსარჩელის სამსახურიდან დათხოვნის შესახებ ბრძანებას) სამართლებრივი შედეგი ვერ მოჰყვებოდა, რადგან არ არსებობდა ამ შედეგის განმაპირობებელი ფაქტობრივი გარემოება - მოსარჩელის მხრიდან სამსახურებრივი მოვალეობების უხეში დარღვევა.

32. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიუთითებს, რომ კასატორს საკასაციო საჩივარში ისეთ გარემოებებზე არ მიუთითებია, რაც სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი გახდებოდა, შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია და მისი გასაჩივრების სამართლებრივი საფუძველი არა არსებობს.

33. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

34. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობაში მოდის.

35. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

36. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №ას-1483-2019, 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინება; № ას-861-861-2018, 2018 წლის 25 სექტემბრის განჩინება; №ას-1981-2018, 2019 წლის 17 მაისის განჩინება, საქმე №1225-2018, 2019 წლის 1 მარტის განჩინება).

37. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

38. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს დაუბრუნდება 412 ლარის 70% – 288.4 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს ,,დ.ჯ–ას“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. შპს ,,დ.ჯ–ას“ (ს/კ .....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 412 ლარის (საგადასახადო დავალება 1595251275 / გადახდის თარიღი 21.07.2020), 70% - 288.4 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე