საქმე №ას-1419-2018 10 ივლისი, 2020 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ.გ–ძე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ჯ-ე–ი“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – საზოგადოების დირექტორობიდან გადაყენება და ახალი დირექტორის დანიშვნა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
1. ვ.გ–ძემ (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჯი-ე–ის“ (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „კომპანია“) მიმართ და მოითხოვა კომპანიის დირექტორის - რ.ზ–იას თანამდებობიდან გადაყენება და კომპანიის დირექტორად ზ.გ–ძის დანიშვნა.
2. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.
3. მოპასუხის სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის გამო, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ 2016 წლის 31 აგვისტოს მიიღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დააკმაყოფილა; რ.ზ–ია გადაყენებულ იქნა კომპანიის დირექტორის თანამდებობიდან და აღნიშნულ თანამდებობაზე დაინიშნა ზ.გ–ძე.
4. საქალაქო სასამართლოს მითითებით, 2016 წლის 31 აგვისტოს დანიშნულ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არ გამოცხადდა მოპასუხე, რომელსაც სხდომის შესახებ ეცნობა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. სხდომაზე გამოცხადებულმა მოსარჩელემ იშუამდგომლა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისა და სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე.
5. საქალაქო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლზე დაყრდნობით, დამტკიცებულად ჩათვალა მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2013 წელს მოსარჩელემ დააფუძნა კომპანია, რომლის პარტნიორებიც არიან მოსარჩელე - 50% წილით და რ.ზ–ია - 50% წილით. ეს უკანასკნელი იმავდროულად არის კომპანიის დირექტორი. საწარმოს მართვის ორგანოებს წარმოადგენს საერთო კრება და დირექტორი. კრების მიერ გადაწყვეტილებები მიიღება დამსწრეთა ხმების უმრავლესობით. რ.ზ–ია, როგორც კომპანიის დირექტორი, არაკეთილსინდისიერად, საზოგადოების ინტერესების საწინააღმდეგოდ ახორციელებს მისთვის დაკისრებულ მოვალეობებს. კერძოდ, მის მიერ კომპანიის კუთვნილი ფულადი თანხების არამიზნობრივი ხარჯვის შედეგად საწარმოს მიადგა მატერიალური ზიანი, საზოგადოების მიერ ვერ ხორციელდება მოგების მიღება. რ.ზ–იას მიერ 2015 წლის 07 ივლისს გამოცემული ბრძანების შედეგად, თანამშრომლებს შეუჩერდათ უფლებამოსილება, შეჩერდა საქონლის რეალიზაცია, რითაც კომპანიას მნიშვნელოვანი ზიანი ადგება.
6. საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9.1, 9.6, 47.3 მუხლებით და მიიჩნია, რომ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, ამასთან, არ არსებობდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 233-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დამაბრკოლებელი გარემოებები.
7. დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ წარადგინა საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა. საჩივრის ავტორის განმარტებით, სასამართლო სხდომაზე მოპასუხის წარმომადგენლის გამოუცხადებლობა მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობით იყო გამოწვეული.
8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 06 მარტის განჩინებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და დაუსწრებელი გადაწყვეტილება დარჩა ძალაში.
9. საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 233-ე, 241-ე, 215-ე მუხლებით და არ გაიზიარა საჩივრის ავტორის მითითება მისი წარმომადგენლის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების თაობაზე, ვინაიდან მან არ წარადგინა სამედიცინო დაწესებულების მიერ გაცემული ცნობა, რომლითაც მხარის სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის შეუძლებლობა დადასტურდებოდა. სასამართლოს მოსაზრებით, გასათვალისწინებელი იყო ის გარემოებაც, რომ საჩივრის განხილვის მიზნით დანიშნულ სასამართლო სხდომაზე საჩივრის ავტორი არ გამოცხადდა, ხოლო საჩივარში არ ყოფილა მითითებული მოპასუხე კომპანიის დირექტორის 2016 წლის 31 აგვისტოს სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზზე. აღნიშნულმა გარემოებებმა კი, სასამართლოს შეუქმნა ვარაუდის საფუძველი, რომ მოპასუხის ქმედება მიმართული იყო საქმის განხილვის გაჭიანურებისკენ.
10. ზემოაღნიშნული განჩინება დაუსწრებელ გადაწყვეტილებასთან ერთად მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.
11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 აგვისტოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და იმავე სასამართლოს 2017 წლის 06 მარტის განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
12. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში სადავოა მოხდა თუ არა მოპასუხის მიერ სასამართლოს ინფორმირება პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობის შესახებ და იყო თუ არა გამოუცხადებლობის მიზეზი საპატიო. თუმცა, დავის არსისა და სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების საფუძველზე, მნიშვნელოვანია შეფასდეს გამართლებულია თუ არა იურიდიულად სასარჩელო მოთხოვნა, რომლის არარსებობაც ასევე გამორიცხავს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას.
13. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-91 მუხლის მე-6 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტით, იმავე კანონის 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, ასევე, მიუთითა საქმეში წარდგენილი კომპანიის 26.08.2013წ. წესდების 8.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, საზოგადოების საქმიანობის ორგანიზაციისათვის პარტნიორების მიერ ინიშნება დირექტორი და განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმების ანალიზიდან გამომდინარე, დირექტორის დანიშვნა და გამოწვევა, მასთან ხელშეკრულების დადება და შეწყვეტა, ხორციელდება პარტნიორების მიერ თავისუფლების საწყისებზე გამოვლენილი ნების საფუძველზე. შესაბამისად, დაუშვებელია ნებაზე ზემოქმედება იძულების წესით, მათ შორის, დირექტორის დანიშვნა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები იურიდიულად არ ამართლებს მის მოთხოვნას და ეწინააღმდეგება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილ სტანდარტს დირექტორთა დანიშვნისა და გადაყენების თაობაზე. ყოველივე აღნიშნულის გამო კი, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღება არამართლზომიერია და არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 230-ე მუხლის მოთხოვნებს.
14. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.
15. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:
15.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და ვერ დაასაბუთა, რატომ არის იურიდიულად გაუმართლებელი სარჩელში მითითებული ფაქტები;
15.2. სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივად დაადგინა, რომ დირექტორის დანიშვნა სასამართლოს მიერ არის შეუძლებელი, ვინაიდან ეს განიხილება, როგორც ძალისმიერი ზემოქმედება, რასაც კასატორი არ ეთანხმება;
15.3. ანალოგიურ საქმეზე, იმავე მხარეებს შორის, იმ განსხვავებით, რომ კომპანია იყო სხვა, გამოტანილია დასუწრებელი გადაწყვეტილება, რომელიც რ.ზ–იამ არ გაასაჩივრა (საქმე N2/13472-15, 19.12.2016წ.). აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე, საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ მოახდინა დირექტორის ცვლილება, რის თაობაზეც სასამართლოსთვის ცნობილი იყო. აქედან გამომდინარე, სასამართლოს მითითება, რომ შეუძლებელია სასამართლოში გადაწყდეს ასეთი საკითხი, დაუსაბუთებელია;
15.4. წესდების თანახმად, დირექტორს ნიშნავს და ათავისუფლებს პარტნიორთა კრება, თუმცა ვინაიდან ხმები იყო განაწილებული 50/50-ზე, პარტნიორთა შორის წარმოშობილი დავა და შეუთანხმებლობა ვერ იძლეოდა ახალი დირექტორის დანიშვნის შესაძლებლობას, ვინაიდან მას სჭირდებოდა ხმების 51%, რომელიც არცერთ პარტნიორს არ ჰქონდა. შესაბამისად, კომპანიის ინტერესებიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მიმართა სასამართლოს, ვინაიდან სხვაგვარად შეუძლებელი იყო ამ საკითხის გადაწყვეტა.
16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
17. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.
18. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.
20. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო სამართალწარმოებაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ინსტიტუტი მხარეთა მიერ საპროცესო ვალდებულებების შესრულებისადმი პატივისცემისა და მათი პასუხისმგებლობის დონის ამაღლებას უზრუნველყოფს. ის საპროცესო დისციპლინის განმტკიცებასა და პროცესის გამარტივებას ემსახურება. აქედან გამომდინარე, ეს ინსტიტუტი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 და მე-4 მუხლებით განმტკიცებული სამართალწარმოების ფუნდამენტური პრინციპების რეალიზაციაა.
21. პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი მოწესრიგებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლით, რომლის თანახმად, თუ სასამართლოს სხდომაზე არ გამოცხადდება მოპასუხე, რომელსაც გაეგზავნა შეტყობინება ამ კოდექსის 70-ე–78-ე მუხლებით დადგენილი წესით და მოსარჩელე შუამდგომლობს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე, მაშინ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება. თუ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას, სარჩელი დაკმაყოფილდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში სასამართლო უარს ეტყვის მოსარჩელეს მის დაკმაყოფილებაზე.
22. ამდენად, გარდა ფორმალური წინაპირობებისა, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანამდე სასამართლომ ასევე უნდა შეამოწმოს სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებს თუ არა სასარჩელო მოთხოვნას, ანუ მოსარჩელე მიუთითებს თუ არა მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის მატერიალური ნორმის შემადგენელ ყველა ელემენტზე.
23. წინამდებარე საქმეში მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს კომპანიის დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლება და ახალი დირექტორის დანიშვნა, იმ საფუძვლით, რომ დირექტორი სათანადოდ არ ასრულებს მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს და კომპანიას ზიანს აყენებს. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას.
24. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებებში, როგორც წესი, დირექტორებს ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს პარტნიორთა საერთო კრება. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-91 მუხლის მე-6 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, დირექტორების დანიშვნისა და გამოწვევის, ასევე მათთან ხელშეკრულებების დადებისა და შეწყვეტის თაობაზე გადაწყვეტილებებს იღებს პარტნიორთა კრება. ამასთან, იმავე კანონის 47-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, პარტნიორთა კრების კომპეტენცია, კრების ჩატარების წესი და გადაწყვეტილების მიღების პროცედურა განისაზღვრება ამ კანონით ან/და საწარმოს წესდებით. ამდენად, დირექტორის თანამდებობაზე დანიშვნა და გამოწვევა საწარმოს შიდაკორპორაციულ ურთიერთობებს განეკუთვნება.
25. ერთ-ერთ საქმეში საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ წესდება, რომლის დეფინიციას „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-41 პუნქტი განსაზღვრავს, საზოგადოების ორგანიზაციული სტრუქტურის განმსაზღვრელი ძირითადი აქტია, რომლის ნორმები სავალდებულოა კორპორაციის წევრისა თუ პარტნიორისათვის. საკორპორაციო სამართლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი თავისებურება სწორედ საწესდებო ავტონომიაა, რაც გულისხმობს იმას, რომ კორპორაცია ქცევის წესს თვითონ ადგენს და თვითონვე უზრუნველყოფს მათ შესრულებას. ამდენად, კორპორაციის მიერ დადგენილი წესები სავალდებულოა ამ კორპორაციის წევრებისათვის, რომელთა დადგენა და შეცვლა მხოლოდ ამ კორპორაციის წევრთა კომპეტენციაა და სხვას, მათ შორის სასამართლოს, ამ წესების დადგენა, შეცვლა ან გაუქმება არ შეუძლია (გარდა იმ შემთხვევისა, როცა იგი კანონსაწინააღმდეგოა) (იხ. სუსგ საქმე №ას-1081-2018, 11 ოქტომბერი, 2018 წელი).
26. განსახილველ შემთხვევაში კომპანიის წესდების 8.1 პუნქტის თანახმად, საზოგადოების საქმიანობის ორგანიზაციისათვის პარტნიორების მიერ ინიშნება დირექტორი. ამდენად, კომპანიის პარტნიორებმა, რომლებიც კორპორაციის მართვის სადავეებს პრაქტიკულად თვითონ ფლობენ, განსაზღვრეს კომპანიის დირექტორის დანიშვნის წესი, შესაბამისად, სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას, პარტნიორთა ნაცვლად მიიღოს გადაწყვეტილება დირექტორის თანამდებობიდან გამოწვევისა თუ ახალი დირექტორის დანიშვნის თაობაზე, რის გამოც არ არსებობდა წინამდებარე საქმეზე დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობა.
27. საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის განმარტებას, რომ ვინაიდან კომპანიის პარტნიორები ფლობენ კომპანიის 50-50% წილს, მათ შორის არსებული უთანხმოების გამო, შეუძლებელი იყო ახალი დირექტორის დანიშვნა და აღნიშნავს, რომ დირექტორის დანიშვნისა და გათავისუფლების გადაწყვეტილებები საერთო კრებაზე, უმეტეს შემთხვევაში, ხმების უბრალო უმრავლესობით მიიღება. მოცემულ შემთხვევაში დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ კომპანიის საერთო კრების მიერ გადაწყვეტილებები დამსწრეთა ხმების უმრავლესობით მიიღება, ხოლო „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-91 მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით კი, თუ გადაწყვეტილება შეეხება საზოგადოებასა და ერთ-ერთ პარტნიორს შორის დავას, მაშინ ამ პარტნიორს ხმის უფლება არა აქვს. განსახილველ შემთხვევაში დირექტორი, რომლის გათავისუფლებასაც მოითხოვს მოსარჩელე, იმავდროულად კომპანიის ერთ-ერთი პარტნიორია.
28. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილებისა და საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.
29. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით; ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.
30. ამასთან, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. მაგ., სუსგ საქმე Nას-1081-2018, 11 ოქტომბერი, 2018 წელი, Nას-1077-2018, 21 ოქტომბერი, 2019 წელი), რის გამოც საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.
31. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
32. კასატორმა საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა მტკიცებულებები. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველ ნაწილზე [საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები] და განმარტავს, რომ აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება. იმავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ. დასახელებული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 19 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება; ამონაწერი მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან შპს „ავტოფორმულას“ შესახებ), მთლიანობაში „07“ ფურცლად (ტ. 2. ს.ფ. 110-116).
33. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
34. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. ვ.გ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;
2. კასატორს ვ.გ–ძეს (პ/ნ .........) დაუბრუნდეს თ.გ–ძის ( პ/ნ .........) მიერ 2018 წლის 17 სექტემბრის №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;
3. კასატორს ვ.გ–ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 19 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება; ამონაწერი მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან შპს „ავტოფორმულას“ შესახებ), მთლიანობაში „7“ ფურცლად (ტ. 2. ს.ფ. 110-116);
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ბ. ალავიძე
