10 ნოემბერი, 2022 წელი

№ას-11-2022 ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ამირან ძაბუნიძე

თეა ძიმისტარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შ.პ.ს. „ნ.ქ.“ (ს/ნ ......)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შ.პ.ს. „ნ.ქ.“ (ს/ნ ........)

გასაჩივრებული განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-მა (ს/ნ ....; შემდგომში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“, „აპელანტი“, „კასატორი“) სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ის (ს/ნ ......; შემდგომში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხე“, „მოწინააღმდეგე მხარე“) მიმართ, მოპასუხის სასაქონლო ნიშნის „ N. C.“ (რეგისტრაციის №31189) რეგისტრაციის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

სარჩელის საფუძვლები:

2.1. მოსარჩელე თავისი საფირმო სახელწოდებით „ნ.ქ." და ამავე ლათინური სახელწოდებით „ N. C.” ადამიანის ფრჩხილების ჰიგიენისა და კოსმეტიკის სფეროში საქართველოში საქმიანობს მეწარმეთა და არასამეწარმეო იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან _ 2017 წლის 20 ოქტომბრიდან.

2.2. 2018 წლის 04 იანვარს მოპასუხე მოსარჩელის იდენტური საფირმო სახელწოდებით დარეგისტრირდა სამეწარმეო რეესტრში, ხოლო 2019 წლის 17 მაისს ს–ში დაარეგისტრირა მოსარჩელის საფირმო სახელწოდებასთან აღრევამდე მსგავსი სასაქონლო ნიშანი - „ N. C.". სასაქონლო ნიშანი რეგისტირებულია ნიცის საერთაშორისო კლასიფიკაციის 44-ე კლასში (ადამიანის ფრჩხილების ჰიგიენა და კოსმეტიკის სფერო).

2.3. მოსარჩელის საფირმო სახელწოდებაზე უფლებები წარმოშობილია სამეწარმეო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან _2017 წლის 20 ოქტომბრიდან, ანუ მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე (განაცხადის შეტანის თარიღია 2018 წლი 13 აპრილი). მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია განხორციელდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით, რითაც ირღვევა მოსარჩელის უფლებები. მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი მომხმარებელში ასოცირდება მოსარჩელის სილამაზის სალონთან და იწვევს აღრევის შესაძლებლობას. ამასთან, სადავო სასაქონლო ნიშნის მოსარჩელის სახელზე რეგისტრაციით ირღვევა მოსარჩელის საავტორო უფლება.

2.4. მოსარჩელისა და მოპასუხის სილამაზის სალონები იდენტური სახელწოდებისაა, ორივე მათგანი მდებარეობს ერთსა და იმავე უბანში, ინტერნეტის საძიებო სისტემაში „ნ.ქ.“-ის ჩაწერისას მომხმარებელი მყისიერად პოულობს “ N. C.” სახელწოდებით ორ სილამაზის სალონს, რაც მომხმარებელს აფიქრებინებს, რომ ორივე სალონი ეკუთვნის ერთ კომპანიას.

2.5. ამრიგად, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“, „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებზე დაყრდნობით არსებობს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის სამი საფუძველი.

მოპასუხის პოზიცია:

3.1. მოპასუხემ წერილობით შესაგებელში სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ მოპასუხე შ.პ.ს. „ნ.ქ." სამეწარმეო რეესტრში დარეგისტრირდა 2018 წლის 04 იანვარს და საქმიანობას ახორციელებს 2018 წლის 05 მარტიდან. მოპასუხემ ს–ში დაირეგისტრირა თავისი საფირმო სახელწოდების შესაბამისი სასაქონლო ნიშანი - „ N. C.". მომხმარებელი სადავო სასაქონლო ნიშანს სწორედ მოპასუხის საფირმო სახელწოდებას უკავშირებს.

3.2. მოსარჩელე კომპანია სამეწარმეო რეესტრში დარეგისტრირდა 2017 წლის 20 ოქტომბერს, თუმცა წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ის ვერ ადასტურებს საქმიანობის დაწყების თარიღს და სფეროს. მოსარჩელემ საქმიანობა დაიწყო არაუადრეს 2018 წლის აპრილისა. შესაბამისად, მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანის დროისთვის მას ვერ ექნებოდა მომხმარებელში ის ცნობადობა, რაც შესაძლებელია მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის საფუძველი გამხდარიყო. მოპასუხე უარყოფს სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციით მოსარჩელის საავტორი უფლების დარღვევის ფაქტსაც.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 04 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით, მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 04 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

7. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია დავისთვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

7.1. ს.ს.ი.პ. საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ ცენტრ „ს–ში“ მოპასუხე შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ის სახელზე ნიცის საერთაშორისო კლასიფიკაციის 44-ე კლასში განსაზღვრული მომსახურების (მომსახურება ადამიანის ფრჩხილების ჰიგიენისა და კოსმეტიკის სფეროში) მიმართ რეგისტრირებულია სასაქონლო ნიშანი (სიტყვიერი გამოსახულება) - „ N. C.". მოპასუხემ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის თაობაზე განაცხადი ს–ში 2018 წლის 13 აპრილს წარადგინა.

7.2. მოსარჩელე შ.პ.ს. „ნ.ქ." მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრირებულია 2017 წლის 20 ოქტომბერს, ხოლო მოპასუხე შ.პ.ს. „ნ.ქ." - 2018 წლის 04 იანვარს.

7.3. მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მის მიერ სამეწარმეო საქმიანობის 2017 წლის 29 დეკემბერს დაწყების ფაქტი. მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ფაქტების კონსტატაციის მასალების მიხედვით, მოსარჩელე მხარე საქმიანობას სულ მცირე მის მიერ დასახელებული თარიღიდან რამდენიმე თვეში, არაუადრეს 2018 წლის აპრილისა შეუდგა.

7.4. მოპასუხემ მომსახურების გაწევა დაიწყო 2018 წლის 05 მარტს.

8. დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სააპელაციო პალატამ მისცა შემდეგი სამართლებრივი შეფასება:

8.1. სასაქონლო ნიშნის გამოყენებისას, განმსაზღვრელი ფაქტორია პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, ანუ უკავშირებს თუ არა მომხმარებელი წარმოებულ პროდუქციას კონკრეტულ საწარმოს. მომხმარებელს აქვს საშუალება, თავად აირჩიოს სასურველი პროდუქცია, რომელსაც იცნობს და ენდობა, ამდენად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიზანი სწორედ ისაა, რომ მომხმარებელს ჰქონდეს უტყუარი ინფორმაცია, კონკრეტული პროდუქციის წარმოშობის, მისი მწარმოებლისა და სხვა სპეციფიკური ნიშან-თვისებების შესახებ, რის გამოც, ირჩევს პროდუქტს. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზანი არა მხოლოდ კერძო პირთა საკუთრების უფლების დაცვის უზრუნველყოფაში გამოიხატება, არამედ საჯარო ინტერესშიც, რომ მომხმარებელთა არა მხოლოდ კონკრეტული წრე, არამედ პოტენციური მომხმარებელიც დაცული იყოს საქონლის თვისების, ხარისხის, გეოგრაფიული წარმოშობის ან სხვა მახასიათებლების შესახებ შეცდომაში შემყვანი, არასწორი ინფორმაციისაგან.

8.2. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცენდენტული სამართლით, სასაქონლო ნიშანი, ეროვნული კანონმდებლობის შესაბამისად მისი რეგისტრაციის მომენტიდან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით დაცულ „ქონებას“ წარმოადგენს, შესაბამისად, რეგისტრაციის პროცედურების დასრულების შემდგომ, სასაქონლო ნიშანი ხდება საკუთრების ობიექტი და მასზე ვრცელდება დაცვის ყველა სამართლებრივი რეგულაცია.

8.3. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისგან (შემდგომ - საქონელი). ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სიმბოლო შეიძლება იყოს: სიტყვა ან სიტყვები, აგრეთვე ადამიანის სახელი; ასოები; ციფრები; ბგერები; გამოსახულება; სამგანზომილებიანი ფიგურა, მათ შორის, საქონლის ფორმა ან შეფუთვა ისევე, როგორც საქონლის სხვა გარეგნული გაფორმება ფერის ან ფერთა კომბინაციის გამოყენებით. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანი დაცულია „ს–ში“ მისი რეგისტრაციის ან საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე.

8.4. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის, „ა“ პუნქტის თანახმად, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის იდენტურია და საქონელიც იდენტური, ხოლო „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის „მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა”.

8.5. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიციას იმის თაობაზე, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია განხორციელდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით, რითაც ირღვევა მოსარჩელის უფლებები და რომ, მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი მომხმარებელში ასოცირდება მოსარჩელის სილამაზის სალონთან და იწვევს აღრევის შესაძლებლობას.

8.6. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციისას არაკეთილსინდისიერი განზრახვის დასადგენად მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული გარემოებები, რომელსაც ადგილი ჰქონდა კონკრეტული განაცხადის შეტანის მომენტისათვის. ასეთი გარემოებებია: 1) განმცხადებელმა იცოდა ან უნდა სცოდნოდა თუ არა, რომ მესამე პირი სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციის წევრ ერთ ქვეყანაში მაინც იყენებს სასაქონლო ნიშნის იდენტურ ან მსგავსი ნიშანს იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის; 2) განმცხადებლის განზრახვა, აუკრძალოს მესამე პირს თავისი ნიშნის გამოყენება; 3) განცხადებული და მესამე პირის სასაქონლო ნიშნის დაცვის ხარისხი.

8.7. მოსარჩელე მხარის მიერ სასამართლოში წარდგენილი 2017 წლის 29 დეკემბრით დათარიღებული სასაქონლო ზედნადებით, რომლითაც მან სამეწარმეო საქმიანობისათვის აუცილებელი საქონელი შეიძინა, მართალია, ადასტურებს მოსარჩელის მიერ საქონლის შეძენის ფაქტს, თუმცა სამეწარმეო საქმიანობისათვის საჭირო მოწყობილობის კონკრეტულ თარიღში შეძენა არ ნიშნავს, რომ მოსარჩელე აღნიშნული თარიღიდან შეუდგა საქმიანობას. მოპასუხის მიერ წარდგენილი ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, რომელშიც მოცემულია სოციალურ ქსელ „ფეისბუქში" 2018 წლის 01 აპრილით, 2019 წლის 31 მარტით და 2019 წლის 10 აპრილით დათარიღებული სტატუსები, ირკვევა, რომ მოსარჩელემ საქმიანობა დაიწყო არაუადრეს 2018 წლის აპრილისა. მოპასუხემ, თავის მხრივ, წარმოადგინა ს.ს.ი.პ. შემოსავლების სამსახურის მიერ გაცემული ცნობა და სალაროს აპარატის ქვითარი, რომლითაც დასტურდება, რომ მოპასუხის მიერ 2018 წლის 05 მარტს კლიენტისათვის გაწეული მომსახურებისთვის მიღებული იქნა შესაბამისი ანაზღაურება.

8.8. აპელანტმა (მოსარჩელე მხარემ) სარწუნო მტკიცებულებებით ვერ დაამტკიცა ისეთი ფაქტების არსებობა, რომლებიც მოწინააღმდეგე მხარის (მოპასუხის) არაკეთილსინდისიერ განზრახვაზე მიუთითებდა. ასევე მოსარჩელე მხარემ ვერ დაამტკიცა, რომ მოპასუხემ მარეგისტრირებელ ორგანოში განაცხადის წარდგენამდე იცოდა ან უნდა სცოდნოდა, რომ მოსარჩელე სადავო სასაქონლო ნიშნის გამოყენებით მომხმარებელს მომსახურებას სთავაზობდა. მოსარჩელე მხრემ ვერ შეძლო დაემტკიცებინა, რომ მან საქმიანობა მოპასუხის მიერ „ს–ში“ განაცხადის შეტანამდე დაიწყო, რაც გამორიცხავს მოპასუხის ინფორმირებას მოსარჩელის მიერ სასაქონლო ნიშნის გამოყენებასთან დაკავშირებით. სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზნით განაცხადის წარდგენის მომენტისთვის (2018 წლის 13 აპრილი), მოსარჩელის საქმიანობის შედეგად, სადავო სასაქონლო ნიშანს დაცვის გარკვეული ხარისხი არ გააჩნდა, შესაბამისად, მოპასუხეს განაცხადის წარდგენისას ვერ ექნებოდა მომხმარებლისთვის უკვე ცნობილი სასაქონლო ნიშნის მისაკუთრების მიზანი.

8.9. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციით მოპასუხის საავტორო უფლების დარღვევის შესახებ და მიუთითა, რომ მართალია, საქმეში წარმოდგენილია ეიფიონ სპეისერი კაინეს მიერ სხვადასხვა დიზაინით შექმნილი გრაფიკული გამოსახულება ინიციალებით NC, ასევე სიტყვათა შეთანხმება „ N. C.", მაგრამ საავტორო უფლება შეიძლება გავრცელდეს ავტორის მიერ ლათინური ასოების გამოყენებით შექმნილ ორიგინალური დიზაინის გამოსახულებაზე, თუმცა არა თავად სიტყვაზე ან სიტყვათა წყობაზე - „ N. C.". ასეთი სახის მოწესრიგებას „საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ" საქართველოს კანონი ან სხვა ნორმატიული აქტი არ ითვალისწინებს. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოპასუხეს სასაქონლო ნიშნის სახით რეგისტრირებული აქვს სიტყვიერი გამოსახულება - „ N. C.", რომლის გრაფიკული გამოსახულება განსხვავდება მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი გამოსახულებისაგან (ლოგოსგან). საავტორო უფლების დარღვევას შეიძლება ადგილი ჰქონოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მოსარჩელე სასაქონლო ნიშნად დაირეგისტრირებდა სიტყვიერ გამოსახულებას იმ ორიგინალური შესრულებით, რომელზეც საავტორო უფლება, როგორც მხარე განმარტავს, მას გააჩნია.

8.10. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ" საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ" ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ საფუძველთან (სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა) დაკავშირებით პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ მითითებული ნორმა მხოლოდ საფირმო სახელწოდების სამეწარმეო რეესტრში რეგისტრაციას სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის საკმარის საფუძვლად არ განიხილავს. ნორმის მიხედვით, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობისათვის აუცილებელია ორი კუმულატიური პირობის არსებობა, კერძოდ, 1) სასაქონლო ნიშანი უნდა შეიცავდეს სხვა პირის საფირმო სახელწოდებას (რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე) და 2) უნდა არსებობდეს ორი სუბიექტის მიერ შეთავაზებული მომსახურების ან საქონლის აღრევის შესაძლებობა.

8.11. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ სადავო სასაქონლო ნიშანი შეიცავს მოპასუხის საფირმო სახელწოდებასაც. გარდა ამისა, მოსარჩელე მხარემ ვერ დაადასტურა, რომ მოპასუხის მიერ განაცხადის წარდგენის დროისთვის მოსარჩელე მომსახურებას სთავაზობდა მომხმარებელს ან მისი საფირმო სახელწოდება ცნობილი იყო მომხმარებელთა ფართო წრისთვის, რის გამოც არსებობდა მომსახურების აღრევის შესაძლებლობა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის, „სასაქონლო ნიშნების შესახებ" საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლების არსებობა დასაბუთებული არ იყო.

9. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების გზით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი საფუძვლებით:

9.1. სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტი, როდესაც მიუთითა, რომ სასაქონლო ნიშნის მფლობელსა და ამავე ნიშნის შემცველი საფირმო სახელწოდების მქონე სუბიექტს შორის აღრევის შესაძლებლობა უნდა არსებობდეს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზნით განცხადების წარდგენის მომენტისათვის. კანონმდებელი აღრევის შესაძლებლობის კონკრეტულ პერიოდზე მითითებას არ აკეთებს, ამავდროულად, აღრევის შესაძლებლობის შეფასების კრიტერიუმად არ აწესებს ისეთ გარემოებებს, როგორიც არის „საფირმო სახელწოდების ცნობილობა მომხმარებელთა ფართო წრისთვის“ ან „მომხმარებლისთვის კონკრეტული დროისთვის მომსახურების გაწევის ფაქტი“, ამდენად, სასამართლოს დასკვნა მასზედ, რომ არ სრულდებოდა კანონის 28-ე მუხლის 1-ლი პუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობა _ „აღრევის შესაძლებლობა“, წარმოადგენს კანონის არასწორად განმარტების შედეგს. „აღრევის შესაძლებლობის“ შეფასებისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ის მიდგომა, რომელიც ორი სასაქონლო ნიშნის ერთმანეთთან აღრევის შესაძლებლობის შეფასების დროს გამოიყენება კანონის მე-5 და მე-6 მუხლით, აგრეთვე „სასაქონლო ნიშანზე განცხადების წარდგენისა და რეგისტრაციასთან დაკავშირებული პროცედურების შესახებ“ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-5 პუნქტით დადგენილი შეფასების წესი.

აღრევის შესაძლებლობის ვარაუდს ქმნიდა სწორედ ის გარემოება, რომ მოსარჩელის სასაქონლო ნიშანი შეიცავდა მხოლოდ მოსარჩელის საფირმო სახელწოდებას, სხვა რაიმე სიტყვისა თუ გამოსახულების დამატების გარეშე. იდენტური სიტყვიერი ნიშნების გამოყენება იდენტური საქმიანობის სფეროში, შეუძლებელია, არ იწვევდეს აღრევას პოტენციურ მომხმარებელში.

ამავდროულად, სააპელაციო პალატამ არ შეაფასა, რომ საფირმო სახელწოდებაზე უფლება წარმოშობილად ითვლება მისი სამეწარმეო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან, მოცემულ შემთხვევაში _2017 წლის 20 ოქტომბრიდან, რაც წინ უსწრებს მოპასუხის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზნით მოპასუხის მიერ განაცხადის შეტანის თარიღს _2018 წლის 13 აპრილს, სწორედ ამიტომ, საფირმო სახელწოდებასა და სასაქონლო ნიშანს შორის უპირატესობა ენიჭება საფირმო სახელწოდების მფლობელს, ვინაიდან მისი უფლების დადგენამ დროში გაუსწრო სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების წარმოშობას.

9.2. სასამართლომ არ დაადგინა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე საქმიანობენ ერთ და იმავე უბანში, იდენტურ სფეროებში, აგრეთვე არ დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზედ, რომ პოტენციური მომხმარებლის მიერ ინტერნეტის საძიებო სისტემაში “ N. C.”-ის ჩაწერისას იძებნება როგორც მოსარჩელის, ისე მოწინააღმდეგის სალონების შესახებ საკონტაქტო ინფორმაცია, რასაც, ბუნებრივია, მომხმარებელი შეჰყავს შეცდომაში და აფიქრებინებს, რომ ორივე სალონი ერთსა და იმავე კომპანიას ეკუთვნის. გარდა ამისა, ამონაბეჭდები ინტერნეტიდან სწორედ იმას ადასტურებს, რომ ორივე კომპანია აქტიურია სამოქალაქო ბრუნვაში ფრჩხილების მოვლის მომსახურების სფეროში და წარმოადგენენ ერთმანეთის კონკურენტებს. შეუძლებელია, მომხმარებელს არ აერიოს იდენტურ სფეროში მომუშავე ორი კომპანია, რომელსაც აბრაზე ერთი და იგივე წარწერა აქვს.

10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მივიდა დასკვნამდე, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული, შემდეგ გარემოებათა გამო:

11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

12. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

13. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ” ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა.

14. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაპყრობს იმ გარემოებას, რომ სარჩელი სასაქონლო ნიშნის ბათილად ცნობაზე ემყარებოდა სამ წინაპირობას: 1. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით; 2. სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა; 3. ამგვარი რეგისტრაციით ირღვევა მესამე პირის საავტორო უფლებები, რომლებიც წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნისათვის დადგენილი პრიორიტეტის თარიღამდე. საქმის როგორც პირველ, ისე მეორე ინსტანციით განხილვისას, სასამართლოებმა უარყვეს მოთხოვნის საფუძვლიანობა ხსენებულ სამივე საფუძველთან მიმართებით. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით კასატორი პრეტენზიას აცხადებს სადავო განჩინების დასაბუთების მხოლოდ იმ ნაწილზე, რომლითაც უარყოფილი იქნა სასაქონლო ნიშნის ბათილად ცნობის მოთხოვნის საფუძვლიანობა სასაქონლო ნიშნების შესახებ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის (სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა) ფარგლებში, ამრიგად, საკასაციო შემოწმების საგანს, საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სწორედ ის ნაწილი, რომელსაც მიემართება საკასაციო პრეტენზია, ხოლო სასაქონლო ნიშნის არაკეთილსინდისერი განზრახვით რეგისტრაციისა და სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციით საავტორო უფლებების რღვევის წინაპირობებს სასამართლო აღარ შეაფასებს ამ ნაწილში საკასაციო პრეტენზიის წერილობით განუცხადებლობის გამო.

15. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

16.1. დადგენილია და მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს და მოპასუხეს გააჩნიათ იდენტური საფირმო სახელწოდება და ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმა _ შ.პ.ს.“ნ.ქ.“. საგულისხმოა, რომ მათი რეგისტრაციის დროს მოქმედი „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი, განსხვავებით დღეს მოქმედი რედაქციისგან, არ შეიცავდა აკრძალვას მასზედ, რომ ერთი და იგივე საფირმო სახელწოდება მინიჭებოდა ერთზე მეტ რეგისტირებულ მეწარმე სუბიექტს. სწორედ აღნიშნულმა თავისუფლებამ განაპირობა ის, რომ წინამდებარე დავაში მონაწილე ურთიერთდაპირისპირებულ სუბიექტთა საფირმო სახელწოდება არის იდენტური.

16.2. თავად საფირმო სახელწოდება კი არის სახელი, რომელიც ასეთად რეგისტრირებულია რეესტრში და რომლითაც მეწარმე საქმიანობას ახორციელებს. სახელი პირის იდენტიფიკაციისა და ინდივიდუალიზაციის საშუალებას წარმოადგენს, იქნება ის ფიზიკური თუ იურიდიული პირი.

16.3. სასაქონლო ნიშნების შესახებ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის 1-ლი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს არა აქვს უფლება აუკრძალოს მესამე პირს სამოქალაქო ბრუნვაში სასაქონლო ნიშნად გამოიყენოს საკუთარი სახელი ან მისამართი, თუ ისინი ემთხვევა განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის სასაქონლო ნიშანს.

16.4. საქართველო 1993 წლის 14 ივნისიდან მონაწილეა 1883 წლის 20 მარტს ხელმოწერილი სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციისა, რომლის პირველი მუხლის თანახმად, სამრეწველო საკუთრების დაცვის ობიექტებია პატენტები, სასარგებლო მოდელები, სამრეწველო დიზაინები, სასაქონლო ნიშნები, მომსახურების ნიშნები, საფირმო სახელწოდებები, წარმოშობის აღნიშვნები და ადგილწარმოშობის დასახელებები, აგრეთვე არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აღკვეთა.

16.5. ხსენებული კონვენციის მე-8 მუხლის თანახმად, საფირმო სახელწოდება კავშირის ყველა ქვეყანაში დაცულია განაცხადის შეტანის ან რეგისტრაციის ვალდებულების გარეშე მიუხედავად იმისა, შეადგენს თუ არა იგი სასაქონლო ნიშნის ნაწილს.

16.6. აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარეობს ზოგადი პრინციპი _ დაუშვებელია, პირს აეკრძალოს საკუთარი სახელის სასაქონლო ნიშნად გამოყენების უფლება, მაშინაც კი, როდესაც აღნიშნულ სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლება სხვა პირს ეკუთვნის. საფირმო სახელწოდების იდენტური სასაქონლო ნიშნით სარგებლობის უფლებას კანონი არ უკავშირებს სასაქონლო ნიშანსა და საფირმო სახელწოდებაზე უფლების წარმოშობის თარიღს, არამედ, ასეთი უფლება გარანტირებულია საფირმო სახელწოდების მქონე პირისათვის. ამრიგად, სასაქონლო ნიშნით სარგებლობა მოპასუხის მიერ მართლზომიერი იქნებოდა მაშინაც კი, ამავე სარგებლობას ზურგს რომ არ უმაგრებდეს მის სასარგებლოდ სასაქონლო ნიშანზე რეგისტრირებული განსაკუთრებული უფლება.

16.7. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშანი შეიცავს საფირმო სახელწოდებას, რომელზედაც უფლებები წარმოშობილია სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე, რის შედეგადაც ჩნდება აღრევის შესაძლებლობა.

16.8. ხსენებული ნორმის წინაპირობები შემდეგია: 1. უნდა არსებობდეს რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშანი; 2. აღნიშნული სასაქონლო ნიშანი უნდა შეიცავდეს სხვა პირის საფირმო სახელწოდებას; 3. საფირმო სახელწოდებაზე უფლება წარმოშობილი უნდა იყოს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განაცხადის შეტანამდე; 4. იდენტურობა ერთი პირის სასაქონლო ნიშანსა და მეორე პირის საფირმო სახელწოდებას შორის უნდა იწვევდეს ამ პირთა მიერ სამოქალაქო ბრუნვაში გატანილი საქონლის/მომსახურების აღრევის შესაძლებლობას.

16.9. ხსენებულ წინაპირობათაგან დადასტურებულია პირველი სამის არსებობა, ვინაიდან უდავოა, რომ სასაქონლო ნიშანი ,, N. C." რეგისტრირებულია მოპასუხეზე, ამავდროულად, შ.პ.ს. „ნ.ქ.“ წარმოადგენს მოსარჩელის (და ამავდროულად, მოპასუხის) საფირმო სახელწოდებას, თუმცა მოსარჩელის სასარგებლოდ საფირმო სახელწოდების რეგისტრაცია დროში წინ უსწრებს მოპასუხის მიერ ამავე საფირმო სახელწოდებისა და შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას, ხოლო რამდენად იწვევს სასაქონლო ნიშნისა და საფირმო სახელწოდების იგივეობა მომხმარებელში მოსარჩელისა და მოპასუხის საქონლის/მომსახურების აღრევის შესაძლებლობას, ცხადია, შეფასების საგანს წარმოადგენს გარკვეული კრიტერიუმების მეშვეობით.

16.10. გარემოებები, რომლებიც მხედველობაში უნდა იყოს მიღებული სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების დაკარგვის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას, განსხვავდება იმის მიხედვით, დღის წესრიგში დგას სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის გაუქმების (კანონის 27-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები) თუ მისი რეგისტრაციის ბათილად ცნობის (ამავე კანონის 28-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები) საკითხი. ვინაიდან რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ მიღებულ გადაწყვეტილებას არ გააჩნია უკუქცევითი ძალა და რეგისტრაციით მინიჭებული უფლებები შეწყვეტილად ითვლება რეგისტრაციის გაუქმების შესახებ ჩანაწერის რეესტრში შეტანის დღიდან (კანონის 29-ე მუხლის 1-ლი პუნქტი), რეგისტრაციის გაუქმებაზე გადაწყვეტილების მიღებისას რელევანტურია აწმყოში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები, თუმცა ვინაიდან რეგისტრაციის ბათილად ცნობა გულისხმობს რეგისტრაციით მინიჭებული უფლებების შეწყვეტას სასაქონლო ნიშანზე ამ უფლებების წარმოშობის დღიდანვე (29-ე მუხლის მე-2 პუნქტი), სასამართლოსთვის სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილად ცნობის მოთხოვნის განხილვისას ამოსავალია წარსულში არსებული ფაქტობრივი გარემოებები, ვინაიდან ბათილად ცნობის იურიდიული შედეგი დგება სწორედ იმიტომ, რომ რეგისტრაციის გადაწყვეტილება იმთავითვე უკანონო იყო. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ბათილობის კონტექსტში აღრევის ალბათობაზე მსჯელობისას საგულისხმოა სწორედ წარსულში _ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის შესახებ მოთხოვნის წარდგენისას არსებული და არა სარჩელის განხილვის ეტაპზე არსებული ფაქტები.

16.11. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა მოსაზრებას მასზედ, რომ აღრევის შესაძლებლობა სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე განცხადების წარდგენის დროისათვის არსებობს მაშინ, თუ 1. საფირმო სახელწოდების მფლობელი იმ ეტაპზე უკვე სწევს მომსახურებას/აწარმოებს საქონელს ან 2. საქონლის წარმოების/მომსახურების გაწევის გარეშეც მისი საფირმო სახელწოდება ცნობილია მომხმარებელთა ფართო წრისთვის.

16.12. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების ფარგლებში, თითოეულმა მხარემ უნდა ამტკიცოს გარემოებანი, რომელზედაც ამყარებენ თავიანთ სარჩელსა და შესაგებელს.

16.13. ვინაიდან აღრევის ალბათობის დადასტურება შედის სასაქონლო ნიშნის ბათილად ცნობის მომთხოვნის _ მოსარჩელის სამართლებრივ ინტერესში, სწორედ მას მართებს, მიუთითოს იმგვარ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, რომლითაც დადასტურდება, რომ მოპასუხის მიერ „ს–ის“ წინაშე სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნით განაცხადის წარდგენის ეტაპზე უკვე არსებობდა მომხმარებელში მოსარჩელისა და მოპასუხის მიერ სამოქალაქო ბრუნვაში შეთავაზებული მომსახურების აღრევის შესაძლებლობა. სწორედ ამიტომ, მომსახურების გაწევის პერიოდისა და საფირმო სახელწოდების ცნობადობის პოზიტიურად დადასტურების ტვირთი მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებას წარმოადგენს.

16.14. მოცემულ შემთხვევაში, საქმიანობის დაწყების თარიღის დასამტკიცებლად მოსარჩელემ სასამართლოს წარუდგინა მხოლოდ აპარატურის შეძენის დამადასტურებელი ზედნადები, თუმცა საწარმოს ფუნქციონირებისთვის საჭირო აღჭურვილობის შეძენა თავისთავად არ ნიშნავს საწარმოს მზაობას, გასწიოს მომსახურება მომხმარებლის მიმართ. ვინაიდან, მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ ფაქტების კონსტატაციის ოქმში, (რომელიც თავის მხრივ, ეფუძნება და ასახავს მოსარჩელის აქტივობას სოციალურ ქსელში), მოსარჩელის კუთვნილი სილამაზის სალონის გახსნის სამ სხვადასხვა თარიღზეა მითითება (2018 წლის 31 მარტი, 01 აპრილი, 10 აპრილი), აღნიშნულით ქარწყლდება მოსარჩელის მიერ მითითებული ის გარემოება, რომ მან საქმიანობა წამოიწყო 2017 წლის 29 დეკემბერს აპარატურის შეძენასთან ერთად. პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას მასზედ, რომ მოსარჩელემ მომსახურების გაწევის დაწყების თარიღის ნაწილში მტკიცების ტვირთი ვერ დაძლია. რაც შეეხება აღრევის შესაძლებლობის მეორე კრიტერიუმს, საფირმო სახელწოდების ცნობადობას მომხმარებელთა წრეში _ აღნიშნული მიმართულებით მოსარჩელეს მტკიცებითი საქმიანობა საერთოდ არ წარუმართავს.

16.15. მეორე მხრივ, მოპასუხემ საკუთარი მტკიცების ტვირთის რეალიზების ფარგლებში დაადასტურა, რომ მან ფრჩხილების მოვლისა და ჰიგიენის სფეროში საქმიანობა დაიწყო 2018 წლის 05 მარტიდან, რაც დასტურდება კლიენტისგან მომსახურების შესაბამისი საფასურის მიღებით. ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაში, მსგავსი ფაქტობრივი გარემოებებების არსებობისას, საკასაციო სასამართლომ გამართლებულად მიიჩნია უპირატესობის მინიჭება არა უფრო ადრე რეგისტრირებული საფირმო სახელწოდების მქონე მხარისათვის, არამედ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის მფლობელისათვის სწორედ სასაქონლო ნიშნის გამოყენების დროის პრიორიტეტზე მითითებით (იხ. სუსგ. №ას-772-772-2018, 24.07.2020წ).

17. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა, თუ რა გარემოების გათვალისწინებით არსებობდა იმის ალბათობა, რომ პოტენციურ მომხმარებელს, მოპასუხის მიერ „ს–ში“ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნის წარდგენის დროისათვის (2018 წლის 13 აპრილი), ერთმანეთთან გაეიგივებინა მოსარჩელისა და მოპასუხის მომსახურება ფრჩხილების მოვლის სფეროში, მით უმეტეს, რომ დადასტურებული არ არის ამავე პერიოდში მოსარჩელის მიერ მომხმარებლ(ებ)ისთვის მომსახურების გაწევის ან/და მისი საფირმო სახელწოდების ცნობადობის ფაქტები.

18. რაც შეეხება საკასაციო პრეტენზიას ფაქტობრივი გარემოებების დაუდგენლობასთან მიმართებით, პალატა მიუთითებს, რომ მოსარჩელისა და მოპასუხის სილამაზის სალონების ერთ უბანში მდებარეობის, ასევე ინტერნეტის საძიებო სისტემაში ,, N. C."-ის მოძიებისას ორივე დაწესებულების ხილვადობის შესახებ ფაქტობრივ გარემოებებს, დავის გადასაწყვეტად მნიშვნელობა არ გააჩნიათ, ვინაიდან, როგორც აღინიშნა, წინამდებარე საქმისათვის სახელმძღვანელოა არა ის ფაქტები, რომლებიც აღმოცენდა სარჩელის აღძვრის ეტაპზე, არამედ, რომლებიც არსებობდა სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მოთხოვნის შესახებ მოპასუხის განცხადების „ს–ში“ წარდგენის ეტაპისათვის. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად განსაზღვრა რა მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებები, არ დაადგინა დავის გადაწყვეტისთვის მნიშვნელობის არმქონე ფაქტები, აღნიშნული კი ვერ მიიჩნევა საპროცესო დარღვევად.

19. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

20. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამრიგად, შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ს (ს/ნ ........) უნდა დაუბრუნდეს ნ.ბ–ძის მიერ 2021 წლის 07 დეკემბერს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70%, რაც შეადგენს 210 ლარს.

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. შ.პ.ს. „ნ.ქ.“-ს (ს/ნ .......) დაუბრუნდეს ნ.ბ–ძის (პ/ნ .......) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის (გადახდის თარიღი: 07/12/2021, საგადახდო დავალება: 0, რეფერენსი: 220719, გადამხდელის ბანკი: ს.ს. „თიბისი ბანკი“) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი: TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი: 300773150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი

ამირან ძაბუნიძე

თეა ძიმისტარაშვილი