საქმე №ას-1961-2018 14 ივლისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ს.კ–ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – კ.ს. (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე – დ.კ–ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. კ.ს–სა (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „დამქირავებელი/მოიჯარე“) და ს.კ–ძეს (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“, „გამქირავებელი/მეიჯარე“ ან „კასატორი“) შორის 2017 წლის 25 სექტემბერს გაფორმდა ქირავნობის წინარე და თანხის გადაცემის ხელშეკრულება. კერძოდ, ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ 2017 წლის 15 ნოემბრიდან 2017 წლის 01 დეკემბრამდე პერიოდში პირველი მოპასუხის საკუთრებაში რიცხულ უძრავ ქონებაზე (საცხოვრებელი სახლი თავისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთით, დაზუსტებული ფართობი 139 კვ.მ, მდებარე: ქალაქი თბილისი, ........), ს.კ. ........, დადებული იქნებოდა ქირავნობის ხელშეკრულება, შემდეგი პირობებით: ქირავნობის ვადა 11 თვე, საიჯარო ქირა 3000 აშშ დოლარი, ქირავნობის ვადის ათვლა დაიწყებოდა მხარეთა მიერ ხელშეკრულებაზე ხელმოწერისთანავე. ხელშეკრულების მე-5 პუნქტის მიხედვით, მოსარჩელემ პირველ მოპასუხეს ბეს სახით გადასცა 1000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი. 2017 წლის 25 სექტემბერსვე მოსარჩელემ დ.კ–ძეს (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“) გადასცა 3000 აშშ დოლარი, პირველი თვის საიჯარო ქირის სახით, რის შესახებაც მხარეებმა შეადგინეს ხელწერილი (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 25-30, 32).

2. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეთა მიმართ და მოითხოვა - პირველი მოპასუხისათვის 1000 აშშ დოლარის, ხოლო მეორე მოპასუხისათვის 3000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება, იმ საფუძვლით, რომ მას უძრავი ქონება არ გადასცემია, ხოლო მოპასუხეებმა მიღებული თანხის დაბრუნებაზე უარი განაცხადეს.

3. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 01 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

5. მოსარჩელემ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება მოითხოვა.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; პირველ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1000 აშშ დოლარის გადახდა, ხოლო მეორე მოპასუხის მიმართ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

7. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოება და მასზე დაყრდნობით ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო სამართალურთიერთობის ფარგლებში მოსარჩელემ პირველ მოპასუხეს ბეს სახით გადასცა 1000 აშშ დოლარი, ხოლო მეორე მოპასუხეს ერთი თვის ქირის სახით, 3000 აშშ დოლარი.

8. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ქირავნობის ხელშეკრულების დადება და ქირავნობის საგნის დამქირავებლისათვის გადაცემა დაკავშირებული იყო გამქირავებლის მიერ ქირავნობის საგანზე სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოების დასრულებასთან, რომლის დასრულების ვადად მხარეებმა 2017 წლის 01 დეკემბერი განსაზღვრეს. სადავო არ არის ასევე, რომ 2017 წლის 01 დეკემბრისთვის გამქირავებელმა სარემონტო სამუშაოები ვერ დაასრულა და მითითებული დროისთვის ქირავნობის საგანი დამქირავებელს არ გადასცემია. დადგენილია, რომ აღნიშნულის გამო მოსარჩელეს უარი არ უთქვამს წინარე ხელშეკრულებაზე და არც შესაბამისი მოთხოვნები წაუყენებია მოპასუხეებისათვის. საქმის მასალების, კერძოდ, მხარეთა შორის არსებული სექტემბრის, ოქტომბრისა და ნოემბრის თვეების ელექტრონული მიმოწერის (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 148-150) ანალიზის საფუძველზე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მხარეთა ურთიერთშეთანხმებით საიჯარო ურთიერთობა წარმოიშვა მხოლოდ იანვრის თვიდან, რა დროიდანაც დამქირავებელს მფლობელობაში გადაეცა ქირავნობის საგანი.

9. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, რომ მას ქირავნობის საგანი არა თუ დათქმულ ვადაში (01 დეკემბრისთვის), არამედ საერთოდ არ გადასცემია, რის გამოც მან იანვრის თვის ბოლოს უარი თქვა ხელშეკრულების დადებაზე და მოითხოვა გადაცემული თანხის უკან დაბრუნება. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ მოსარჩელის 27 იანვრის წერილზე, სადაც იგი მოპასუხეს ატყობინებს, რომ ჯანმრთელობის მდგომარეობისა და მასთან დაკავშირებული ფინანსური პრობლემების გამო, მიიღო გადაწყვეტილება, უარი თქვას იმ საქმიანობაზე, რის განხორციელებასაც ნაქირავებ ფართში აპირებდა და, შესაბამისად, უარს ამბობს ქირავნობის ურთიერთობის გაგრძელებაზე. იმავე წერილით მოსარჩელე ითხოვს წინასწარ, ქირის სახით გადაცემული 3000 აშშ დოლარის დაბრუნებას და, ამავე დროს, მოპასუხეს სთავაზობს მისი კუთვნილი ნივთები, რომლებიც განათავსა „ოტელში“ (ნაქირავებ ფართში) - 2 კარადა, 2 მინი ბარი, 2 დივანი, 20 კომპლექტი ლოგინის თეთრეული, პირსაწმენდები, ფარდები, დაიტოვოს მისაღებ ფასად (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 121-123). სააპელაციო პალატამ აღნიშნული მომოწერის საფუძველზე დაასკვნა, რომ იანვრის თვეში ქირავნობის საგანი იმყოფებოდა მოსარჩელის მფლობელობაში, იმდენად, რამდენადაც ნაქირავებ ფართში განთავსებული იყო მისი კუთვნილი ისეთი ნივთები, რომლებიც მას სასტუმროს ფუნქციონირებისათვის ესაჭიროებოდა (სარჩელის შინაარსიდან, ასევე მხარეთა შორის არსებული სატელეფონო მომიწერის მასალებიდან ირკვევა, რომ მოსარჩელის ინტერესს წარმოადგენდა ნაქირავებ ფართში სასტუმროს მოწყობა და საქართველოში უკრაინელი ტურისტების ჩამოყვანა); ხოლო, ის გარემოება - დამქირავებელმა ნაქირავებ ფართში განათავსა თუ არა ტურისტები იანვრის თვეში, მხარეთა შორის წარმოშობილი საიჯარო ურთიერთობის სამართლებრივ შედეგებზე გავლენას ვერ მოახდენს.

10. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ იმ პირობებში, როდესაც დადგენილია მოსარჩელის მიერ მისი კუთვნილი ნივთების ნაქირავებ ფართში განთავსების ფაქტი, იმის მტკიცების ტვირთი, რომ ქირავნობის საგანი მოსარჩელეს არ გადასცემია და ის ტურისტების მისაღებად ვარგისი არ იყო, სწორედ ამ უკანასკნელს ეკისრებოდა, თუმცა მას აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარუდგენია.

11. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა მოსარჩელის მიერ მოპასუხეებთან ელექტრონულ მიმოწერაში მითითებულ გარემოებაზე, რომ მან „შეისყიდა ლოგინის თეთრეული და მრავალი სხვა ნივთი“ და „ჩადო დიდი ძალისხმევა, რომ ყველაფერი გამოსულიყო“. სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული ფრაზები სწორედ იმ დასკვნის გაკეთების საფუძველს იძლევა, რომ მოსარჩელე რეალურად შეუდგა საქმიანობას სასტუმროს ასამუშავებლად, რაც იმას ნიშნავს, რომ ქირავნობის საგანი მას გადაცემული ჰქონდა, თუმცა რიგი მიზეზების გამო, მოგვიანებით ხელშეკრულებაზე უარი განაცხადა.

12. ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს ქირავნობის საგანი გადაეცა 2017 წლის 25 სექტემბერს გაფორმებული ქირავნობის წინარე და თანხის გადაცემის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის დარღვევით და ის მხოლოდ ერთი თვის განმავლობაში ფლობდა მას. შესაბამისად, მიიჩნია, რომ ერთი თვის ქირის თანხა, 3000 აშშ დოლარი გამქირავებელს მართლზომიერად აქვს მიღებული.

13. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქირავნობის ხელშეკრულება შეწყდა 2018 წლის 27 იანვარს, მოსარჩელის ინიციატივით. კერძოდ, სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებში არსებული სატელეფონო მიმოწერის მიხედვით, მოსარჩელე ურთიერთობის გაგრძლებას გამორიცხავს როგორც ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების, ასევე იმის გამო, რომ „სამუშაო არ აეწყო (შეკვეთები იყო მარტო საახალწლოდ)“. მოსარჩელე პირდაპირ მიუთითებს სასტუმროს ასამუშავებლად საჭირო ფინანსური სახსრების მოუძიებლობაზე და მოპასუხეებს ურჩევს დროულად მოიძიონ გადახდისუნარიანი მოიჯარე (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 121-122). აღნიშულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მითითება, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი მოპასუხის მიერ ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულება, კერძოდ, ქირავნობის საგნის დათქმულ ვადაში გადაუცემლობა გახდა, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია.

14. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, მხარეებს მათ შორის ურთიერთობა მოწესრიგებული აქვთ ქირავნობის ხელშეკრულების სახელით, მაგრამ ხელშეკრულების შინაარსის ანალიზი ცხადყოფს, რომ მათ რეალურ მიზანს წარმოადგენდა იჯარის ხელშეკრულების დადება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 421-ე მუხლით, 581-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ ვინაიდან მხარეთა შორის შედგა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამართლებრივი ურთიერთობა, ბეს სახით გადაცემული თანხა უნდა ჩაითვალოს გადასახდელი თანხის ანგარიშში. შესაბამისად, ვინაიდან დადგენილია, რომ მხარეთა შეთანხმებით საიჯარო ქირა შეადგენდა თვეში 3000 აშშ დოლარს, ხოლო საიჯარო ურთიერთობა გაგრძელდა მხოლოდ ერთი თვე და ცალმხრივად, მოსარჩელის ინიციატივით შეწყდა, გამქირავებელი უფლებამოსილია ერთი თვის საიჯარო ქირის 3000 აშშ დოლარის მიღებაზე, ხოლო დამქირავებელს გადახდილი 4000 აშშ დოლარიდან უნდა დაუბრუნდეს ბეს სახით ქირის ანგარიშში გადახდილი 1000 აშშ დოლარი, უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების შესაბამისად (სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ პუნქტის საფუძველზე).

15. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე პირველმა მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

16. კასატორის განმარტებით, დადგენილია, რომ მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა 2018 წლის 27 იანვარს, მოსარჩელის ინიციატივით, შესაბამისად, ვინაიდან მოსარჩელემ ხელშეკრულება საკუთარი ინიციატივით შეწყვიტა, არ არსებობს ბეს სახით გადაცემული თანხის უკან დაბრუნების საფუძველი.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

18. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

19. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

20. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

21. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

22. კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით პრეტენზია (შედავება) არ განუხორციელებია.

23. წინამდებარე საქმეში საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანია ბეს სახით გადახდილი თანხის მოიჯარისათვის (მოსარჩელე) დაბრუნების მართლზომიერება.

24. კასატორი დავობს, რომ ვინაიდან მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა მოიჯარის ინიციატივით, არ არსებობს ბეს სახით გადაცემული თანხის მისთვის დაბრუნების საფუძველი, რასაც საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს.

25. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 421-ე და 422-ე მუხლების თანახმად, ბედ მიიჩნევა ფულადი თანხა, რომელსაც ხელშეკრულების ერთი მხარე აძლევს მეორე მხარეს და ამით დასტურდება ხელშეკრულების დადების ფაქტი. იმავე კოდექსის 423-ე მუხლის მიხედვით, თუ ბეს მიმცემი ბრალეულად დაარღვევს მასზე დაკისრებულ ვალდებულებას, ბე რჩება მის მიმღებს. ამასთან, ბე ჩაითვლება ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში. ხოლო, თუ ვალდებულების შეუსრულებლობა გამოწვეულია ბეს მიმღების ბრალეული მოქმედებით, მან ბე უკან უნდა დააბრუნოს ორმაგად. ამასთან, ბეს მიმცემს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება.

26. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ბე წარმოადგენს მოთხოვნის უზრუნველყოფის ერთ-ერთ დამატებით საშუალებას. იმისათვის, რომ ერთი მხარის მიერ მეორე მხარისათვის გადაცემული ფულადი თანხა მივიჩნიოთ ბედ, აუცილებელია, რომ აღნიშნული სამართალურთიერთობა აკმაყოფილებდეს შემდეგ პირობებს: 1. ბე შეიძლება იყოს მხოლოდ ფულადი თანხა, ანუ ფულის განსაზღვრული რაოდენობა; 2. ბეს საშუალებით შეიძლება მხოლოდ სახელშეკრულებო ვალდებულების უზრუნველყოფა. ბე გადაიცემა გადასახდელი თანხის ანგარიშში, ამიტომ იგი ჩაითვლება მისი საშუალებით უზრუნველყოფილი ვალდებულების შესრულებისას. თავად ბე არ წარმოადგენს ძირითადი ვალდებულების შესრულებას. თუ მოვალემ დაიწყო ძირითადი ვალდებულების შესრულება, თუნდაც არაჯეროვნად, ბე ხდება შესრულების ნაწილი და, აქედან გამომდინარე, უნდა ჩაითვალოს ნაწილობრივ გადახდად (იხ. სუსგ საქმე №ას-793-758-2014, 19 ივნისი, 2015 წელი). ამდენად, იმისათვის, რომ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების დარღვევის გამო ბეს მიმღებს გაუჩნდეს უფლება ბეს სახით ანაზღაურებული თანხის დატოვებაზე, ხოლო ბეს მიმცემს გაუჩნდეს უფლება ბეს ორმაგად გადახდის მოთხოვნაზე, აუცილებელია, რომ ხელშეკრულებიდან წარმოშობილი ვალდებულება საერთოდ არ იქნეს შესრულებული. კერძოდ, ეს წესი არ ვრცელდება ვალდებულების არაჯეროვან შესრულებაზე (იხ. სუსგ საქმე №ას-1201-1130-2012, 25 დეკემბერი, 2012 წელი; აგრეთვე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი III, ვალდებულებითი სამართლის ზოგადი ნაწილი, მუხლი 423, გვ. 821).

27. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მხარეებმა დაიწყეს მათ შორის დადებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ძირითადი ვალდებულებების შესრულება. კერძოდ, პირველმა მოპასუხემ ვადადარღვევით, თუმცა გადასცა მოსარჩელეს მფლობელობაში იჯარის საგანი, რა დროისთვისაც ამ უკანასკნელს წინსწრებით უკვე გადახდილი ჰქონდა ერთი თვის ქირის საფასური. ამდენად, ზემოაღნიშნული განმარტებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოსარჩელის მიერ პირველი მოპასუხისათვის ბეს სახით გადაცემული თანხა გახდა შესრულების ნაწილი და უნდა ჩაითვალოს საიჯარო ქირის ანგარიშში.

28. შესაბამისად, ვინაიდან დადგენილია, რომ მხარეთა შორის საიჯარო ურთიერთობა გაგრძელდა მხოლოდ ერთი თვის განმავლობაში, ხოლო საიჯარო ქირა შეადგენდა თვეში 3000 აშშ დოლარს, საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოსარჩელეს მის მიერ გადახდილი 4000 აშშ დოლარიდან, უსაფუძვლო გამდიდრების შესახებ წესების მიხედვით, უნდა დაუბრუნდეს 1000 აშშ დოლარი.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს.

30. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით, ვერც საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

31. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

32. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

33. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ს.კ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს ს.კ–ძეს (პ/ნ .......) დაუბრუნდეს რ.ა–ის (პ/ნ ........) მიერ 2019 წლის 18 იანვრის №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე