საქმე Nას-687-2022
03 ნოემბერი 2022 წელი ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
თეა ძიმისტარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი
ამირან ძაბუნიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კერძო საჩივრის ავტორი – ლ.გ–ი
მოწინააღმდეგე მხარე – დ.შ–ძე, შ.შ–ძის უფლებამონაცვლე პ.შ–ძე, იბა „ი. ?“, იბა „ი. ?“
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 იანვრის განჩინება
კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილება
დავის საგანი – კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, საქმის წარმოების განახლება
საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება – კერძო საჩივრის უარყოფა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. და შ.შ–ძეების სარჩელი, ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობების „ი. ?-სა“ და „ი. ?-ის“ მიმართ, სამართლებრივი ურთიერთობის აღიარების, საცხოვრებელი ფართისა და ავტოფარეხის გადაცემის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა;
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით დ.შ–ძის და შ.შ–ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში გაუქმდა და სარჩელი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ი. ?-ის“ მიმართ მოთხოვნების ნაწილში ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, დ. და შ.შ–ძეები აღიარებულ იქნენ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ი. ?-ის“ პირველი კატეგორიის მენაშენეებად, რომელთაც შესრულებული აქვთ ვალდებულება – ქ.თბილისში, ....... და ........ გამზირს შორის ამიერკავკასიის სამხედრო მუზეუმის დასავლეთით კორპუსში დ.შ–ძეს ანაზღაურებული აქვს 114.40 კვ.მ ოთხოთახიანი ბინის, ხოლო შ.შ–ძეს – 100 კვ.მ სამოთახიანი ბინის ღირებულება, დ.შ–ძის და შ.შ–ძის სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. ხსენებული გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში 2014 წლის 14 ივნისს, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ ინდივიდუალური ბინამშენებლობის ამხანაგობა „ი. ?-ის“ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო.
3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას განცხადებით მიმართა ლ.გ–მა და მოითხოვა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. განმცხადებლის ძირითად არგუმენტს წარმოადგენს ის, რომ იგი, როგორც ამხანაგობის წევრი, საქმის განხილვაზე არ ყოფილა მიწვეული. ამხანაგობას გადაწყვეტილების საფუძველზე წარმოეშვა გარკვეული უფლებები და მოვალეობები მოსარჩელის მიმართ და ქონების გადაცემის მოთხოვნით აღძრულია ახალი სარჩელი ამხანაგობის მიმართ, შესაბამისად, განმცხადებელი მიიჩნევს, რომ ახალი დავის ფარგლებში ისე დაეკისრება ვალდებულების შესრულება მოსარჩელეების მიმართ, რომ მას არ მიეცა საშუალება, დაეცვა საკუთარი საპროცესო უფლებები.
4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 იანვრის განჩინებით, ლ.გ–ის განცხადება არ დაკმაყოფილდა.
5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა ლ.გ–მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილება.
6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 28 ივლისის განჩინებით ლ.გ–ის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
7. საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კი უნდა დარჩეს უცვლელად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრის განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად, ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო/კერძო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.
8. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლებაზე უარის თქმის შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 იანვრის განჩინების მართლზომიერების შეფასება წარმოადგენს.
9. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დასრულებული საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით წარდგენილი განცხადების საფუძვლიანობის კვლევისათვის, პირველ რიგში, ყურადღებაა გასამახვილებელი კანონის იმ დანაწესზე, რომელიც საქმის წარმოების განახლების საპროცესო სამართლებრივ მექანიზმს ითვალისწინებს, ხოლო შემდგომ დასადგენია ამ საპროცესო მოქმედების განხორციელებისათვის კანონით გათვალისწინებული წანამძღვრების არსებობა.
10. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსზე, რომლის თანახმადაც, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები.
11. დასახელებული ნორმა წარმოადგენს არა სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების გასაჩივრების კიდევ ერთ შესაძლებლობას, არამედ სამართალწარმოების განხორციელებისას დაშვებული შესაძლო დარღვევების გამოსწორების საგამონაკლისო წესს, რათა ერთ-ერთი მხარის მიმართ არ დაირღვეს ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით გარანტირებული საქმის სამართლიანი განხილვის უფლება (სუსგ: საქმე № ა-4581-ბ-1-2017, 14.07.2017წ.) „სამართლიანი სასამართლოს უფლება გულისხმობს არა მარტო სასამართლოში ფორმალურ ხელმისაწვდომობას, არამედ ასევე მოითხოვს, რომ საქმის განმხილველ სასამართლოს ჰქონდეს უფლების დარღვევის ფაქტზე რეაგირების ეფექტური საშუალება“ (იხ. საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2013 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილება, საქმე 5/1/531).
12. საკასაციო სასამართლო მოიხმობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლს, რომელიც ამომწურავად ადგენს გადაწყვეტილების (განჩინების) ბათილად ცნობის შემდეგ საფუძვლებს: 1. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ: ა) გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა მოსამართლე, რომელსაც კანონის თანახმად უფლება არ ჰქონდა, მონაწილეობა მიეღო ამ გადაწყვეტილების მიღებაში; ბ) ერთ-ერთი მხარე ან მისი კანონიერი წარმომადგენელი (თუ მას ასეთი წარმომადგენელი სჭირდება) არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე; გ) პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე.) 2. აღნიშნული საფუძვლებით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა არ შეიძლება, თუ მხარეს შეეძლო ამ საფუძვლების წამოყენება საქმის განხილვისას, შესაბამისად პირველი ინსტანციის, სააპელაციო ან საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში.
13. კერძო საჩივრის ავტორი აპელირებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმე განხილული იქნა მისი მონაწილეობის გარეშე, რაც, მისივე მტკიცებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ პუნქტით გათვისწინებულ საფუძველს წარმოადგენს. კერძოდ, განმცხადებელი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით აღიარებული იქნა სამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც არსებობს მოსარჩელესა და ამხანაგობას, ანუ ამხანაგობის წევრებს შორის. გამომდინარე იქიდან, რომ თვითონ არის ამ ამხანაგობის წევრი, გადაწყვეტილება უშუალოდ ეხება მის უფლებებს და მოვალეობებს და იგი ჩართული უნდა ყოფილიყო ამ საქმის განხილვაში. გარდა აღნიშნულისა, შ.შ–ძის უფლებამონაცვლეებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ამხანაგობის წევრების მიმართ და მათგან (განმცხადებელიც მათ შორისაა) ითხოვენ ზიანის ანაზღაურებას. დ. და პ.შ–ძეების მიკუთვნებითი სარჩელი კი, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით, ემყარება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლის განხილვაშიც განმცხადებელს მონაწილეობა არ მიუღია.
14. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად წარდგენილი განცხადების საფუძვლიანობის შესამოწმებლად, მნიშვნელოვანია, განიმარტოს ვინ არის ამ ნორმით გათვალისწინებული საფუძვლით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის უფლების მქონე სუბიექტი, სხვაგვარად, ვის უფლებებსა და კანონიერ ინტერესებს „ეხება უშუალოდ“ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, და შესაბამისად, ვისი მოწვევა იყო აუცილებელი საქმის განხილვაზე.
15. საქართველოს უზენაესი სასამართლო განმარტავს, რომ ტერმინი „უშუალოდ ეხება“ მოცემულ ნორმაში მიუთითებს მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძველზე, რომელიც ახასიათებს პროცესუალურ ტერმინს „მხარე“, რაც გულისხმობს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილება „უშუალოდ ეხება“ მხოლოდ იმ პირებს, რომელთაც მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის თანახმად გააჩნიათ მოთხოვნის უფლება (მოსარჩელე), ეკისრებათ პასუხისმგებლობა (მოპასუხე) ან აქვთ დამოუკიდებელი მოთხოვნა დავის საგანზე (მესამე პირები დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით). ასეთი პირები იმგვარად არიან დაკავშირებულნი სადავო სამართალურთიერთობასთან, რომ სასამართლოს მიერ დავის გადაწყვეტის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილება პირდაპირ გავლენას ახდენს ამ ურთიერთობიდან გამომდინარე მათ უფლებებსა და ინტერესებზე.
16. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნის უფლების მქონე სუბიექტი შეიძლება იყოს მხოლოდ ის პირი, რომელიც სასამართლო დავაში არ მონაწილეობდა, მაგრამ სასამართლოს გადაწყვეტილებამ მხარედ აქცია, რადგან გადაწყვეტილება უშუალოდ შეეხო მის რეალურ, ფაქტობრივად არსებულ და კანონით დაცულ ინტერესს. ასეთი პირები არიან პოტენციური მოსარჩელე, მოპასუხე ან დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის მქონე მესამე პირი (იხ. სუსგ საქმე №ას-687-687-2018, 20 ივლისი, 2018 წელი)
17. კერძო საჩივრის ავტორი კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით აღიარებული იქნა სამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც არსებობს მოსარჩელესა და ამხანაგობას, ანუ ამხანაგობის წევრებს შორის. გამომდინარე იქიდან, რომ თვითონ არის ამ ამხანაგობის წევრი, გადაწყვეტილება უშუალოდ ეხება მის უფლებებს და მოვალეობებს და იგი ჩართული უნდა ყოფილიყო ამ საქმის განხილვაში. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით, რომლის ბათილად ცნობასაც ითხოვს განმცხადებელი, დაკმაყოფილებულია აღიარებითი მოთხოვნა მოსარჩელეების მიერ ამხანაგობის - „ი. ?“-ის წინაშე ორი ბინის ღირებულების გადახდის ვალდებულების შესრულების აღიარების თაობაზე. ამის შემდეგ, დ. და პ.შ–ძეებმა (შ.შ–ძის უფლებამონაცვლეები) აღძრეს მიკუთვნებითი სარჩელი ამხანაგობების - „ი. ?-სა“ და „ი-?-ის“ და მისი წევრების წინააღმდეგ, რომელიც ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით შ.შ–ძე ცნობილი იქნა პირველი კატეგორიის მენაშენედ, თუმცა მოპასუხეები დღემდე თავს არიდებენ ფართის გადაცემას, რის გამოც მოსარჩელეებს ადგებათ ზიანი. ანუ, განცხადება ფაქტობრივად ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ სარჩელი ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით ემყარება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლის განხილვაშიც განმცხადებელს მონაწილეობა არ მიუღია.
18. საქართველო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის იმპერატიული მოთხოვნის თანახმად, იმისათვის, რომ ერთ საქმეზე გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სხვა საქმეზე პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნდეს, სავალდებულოა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ. იგივე მხარეებში იგულისხმებიან კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დასრულებულ საქმეში მონაწილე პირები, მიუხედავად იმისა, რა სტატუსით მონაწილეობენ ისინი სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვისას, მაგალითად, ახალ დავაში მოსარჩელე შეიძლება მოპასუხე იყოს, ან პირიქით. მთავარია, რომ სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვისას იგივე სუბიექტები მონაწილეობდნენ (იხ. პაატა ქათამაძე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის რჩეული მუხლების კომენტარი, მუხლი 266, თბილისი, GIZ, 2020, გვ. 994). ამგვარად, სსსკ-ის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წინასწარ დადგენილი ძალის მქონე ფაქტებად კანონმდებელი განიხილავს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს და მხარეს მათ დასადასტურებლად მტკიცებულებათა წარდგენის ვალდებულებისაგან ათავისუფლებს იმ შემთხვევაში, თუ სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ, ანუ პრეიუდიციული ძალის მქონედ ფაქტობრივი გარემოების მიჩნევისათვის, სავალდებულოა, არსებობდეს სამოქალაქო საქმეზე მიღებული, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების სუბიექტები სხვა სამოქალაქო საქმის მხარეებად უნდა გვევლინებოდნენ.
19. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ იმ საქმის მიმდინარეობისას, რომლის ფარგლებშიც მიღებული იქნა 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილება, დავაში მონაწილე მოპასუხე ფიზიკური პირები (მათ შორის - ლ.გ–ი) პროცესის მონაწილე სუბიექტები არ ყოფილან, მათ არ უსარგებლიათ მხარისათვის მინიჭებული საპროცესო უფლებებით მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებების გაქარწყლებასა და გადაწყვეტილების გასაჩივრებასთან მიმართებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატას მიაჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 02 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები ამხანაგობის წევრების მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ პრეიუდიციული მნიშვნელობის მქონე გარემოებებად ვერ შეფასდება. ამ კუთხით, აღსანიშნავია რომ 2013 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში, რომლითაც განხილული იქნა დ. და პ.შ–ძეების მიკუთვნებითი სარჩელი მოპასუხეების - იბა „ი. ?-ის“, იბა „ი. ?-ისა“ და მათი წევრების მიმართ, თბილისის საქალაქო სასამართლომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 02 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები არ მიიჩნია პრეიუდიციულად იმ საფუძვლით, რომ ამხანაგობის წევრები პირადად არ მონაწილობდნენ საქმეში მოპასუხის სახით და თავიდან იმსჯელა მტკიცების საგანში შემავალ სადავო გარემოებაზე (რომ დ.შ–ძეს სრულად აქვს შესრულებული 114,40 კვ.მ ფართის ღირებულების გადახდის ვალდებულება). პალატა აღნიშნავს, რომ, მართალია, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება, შემდგომში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 10 მარტის განჩინებით გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს, თუმცა სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ვინაიდან მოპასუხეებად დასახელებული პირები მონაწილეობას არ იღებდნენ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილების მიღებაში და საქმის განხილვაში, ვალდებულების შესრულებულად მიჩნევისათვის საჭირო იყო მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა; ამასთან, იმ შემთხვევაში თუ დადგინდებოდა იბა „ი. ?-ის“ მხრიდან იბა „ი. ?-ის“ წინაშე ვალდებულების სრულად შეუსრულებლობის ფაქტი, სასამართლოს უნდა ემსჯელა, ხომ არ იყო სახეზე დ.შ–ძის, როგორც ამხანაგობა „ი-?-ის“ წევრის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ამხანაგობა „ი. ?-ის“ მიმართ, ვალდებულების ჯეროვნად შეუსრულებლობის საფუძვლებიდან გამომდინარე. სააპელაციო სასამართლომ, ფაქტობრივად, გაიზიარა ის პოზიცია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ ჰქონდა პრეიუდიციული მნიშვნელობა თანხის დაკისრების თაობაზე მიკუთვნებითი სარჩელის განხილვისას. აღნიშნული განჩინებაზე (სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 10 მარტის განჩინება) საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი და იგი კანონიერ ძალაშია შესული.
20. საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ კანონის უზენაესობის ერთ-ერთი ფუნდამენტური ასპექტი არის სამართლებრივი განსაზღვრულობის პრინციპი, რომლის თანახმადაც სასამართლო თუ გადაწყვეტს საკითხს, მისი განჩინება არ უნდა დადგეს ეჭვქვეშ (იხ. Brumărescu v. Romania [GC], no.28342/95, § 61, ECHR 1999-VII). ეს პრინციპი ნიშნავს, რომ არცერთ მხარეს არ უნდა ჰქონდეს საბოლოო და ძალაში შესული გადაწყვეტილების გადახედვის მოთხოვნის უფლება მხოლოდ იმიტომ, რომ მიაღწიოს საქმის ხელახლა მოსმენასა და ახალ გადაწყვეტილებას. უმაღლესი ინსტანციის სასამართლოების მიერ საქმის გადახედვა არ უნდა იქცეს ნიღბიან აპელაციად და საკითხზე ორი შეხედულების არსებობა არ წარმოადგენს საქმის გადასინჯვის საფუძველს. ამ პრინციპიდან გადახვევა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამის აუცილებლობა გამოწვეულია არსებითი და გარდაუვალი ხასიათის გარემოებების წარმოშობით (იხ. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო, მეორე სექცია, საქმე „ჭიჭინაძე საქართველოს წინააღმდეგ“, განაცხადი #18156/05, სტრასბურგი, 2010 წლის 27 მაისი, საბოლოო გახდა 2010 წლის 27 აგვისტოს, § 53).
21. საკასაციო პალატას მიაჩნია, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ კერძო საჩივრის ავტორი არ ყოფილა მოწვეული საქმის განხილვაზე, არ შელახულა განმცხადებლის კანონიერი ინტერესი. პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ განმცხადებელს შეუძლია სხვა მოპასუხეთა მსგავსად დისპოზიციურობის და შეჯიბრებითობის პრინციპების დაცვით სრულად უზრუნველყოს თავისი მატერიალურ-სამართლებრივი და პროცესუალური უფლებების რეალიზაცია კანონით დადგენილი წესის დაცვით. (სუსგ: ას-1098-1034-2015, 22.12.2015წ განჩინების 27 -ე პუნქტი).
22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია საპროცესო სამართლის ნორმების დაცვით, სასამართლომ ობიექტური შეფასება მისცა საქმის მასალებს და არ არსებობს განჩინების გაუქმების საფუძველი. ამრიგად, არ იკვეთება კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძვლები.
ს ა რ ე ზ ოლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ლ.გ–ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 იანვრის განჩინება დარჩეს უცვლელი;
3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე თეა ძიმისტარაშვილი
მოსამართლეები: ლაშა ქოჩიაშვილი
ამირან ძაბუნიძე
