№ას-1257-2021

21 ივნისი, 2022 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

რევაზ ნადარაია (მომხსენებელი), თამარ ზამბახიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ფ.ა - მ–ა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ.ღ-კ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ამხანაგობის კრების ოქმის (განშლის ოქმი) ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, უძრავ ნივთზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. მ.ღ–მა-კ–ძემ (შემდეგში - მოსარჩელე, კასატორი) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა - „........... ქუჩა N....“- თავმჯდომარე - ბ.კ–ძის, ა.ტ–ის, ფ.ა-მ–ას, ჯ.ს–ის (უფლებამონაცვლე - ნ.მ–ი), ო.კ–ძის, გ.დ–სა და ტ.კ–ოს მიმართ (შემდეგში - მოპასუხეები) შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნებით:

1.1.ბათილად იქნეს ცნობილი ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმი და განშლის ოქმი ნ.შ–თვის (უფლებამონაცვლე ფ.ა-მ–ა) თბილისი, ........... ქუჩა N?, მე-4 სართული, ბინა N23-ის (ს/კ ...........) გადაცემის ნაწილში;

1.2.მ.ღ-კ–ძე ცნობილ იქნეს უძრავი ქონების, მდებარე: თბილისი, ........... ქუჩა N...-ში არსებული ბინა N23 -ის მესაკუთრედ. (ს/კ ...........).

2. მოპასუხე ფ.ა-მ–ამ, ა.ტ–მა და ბ.კ–ძემ წარმოდგენილი შესაგებლებით სარჩელი არ ცნეს; მოპასუხე ტ.კ–ოს სარჩელი თანდართულ მასალებთან ერთად ჩაბარდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესის შესაბამისად, თუმცა, მხარეს შესაგებელი არ წარმოუდგენია; ხოლო, მოპასუხეების: ჯ.ს–ის უფლებამონაცვლე ნ.მ–ის, ო.კ–ძისა და გ.დ–ს პოზიცია სასამართლოსათვის უცნობია, მიუხედავად იმისა, რომ სარჩელისა და სასამართლო სხდომის თარიღების შესახებ ეცნობათ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით, მ.ღ-კ–ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმი და განშლის ოქმი ნ.შ–თვის (უფლებამონაცვლე ფ.ა-მ–ა) თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში, მე-4 სართულზე მდებარე უძრავი ნივთის - ბინა N23-ის (ს/კ N..........) გადაცემის ნაწილში; მ.ღ-კ–ძე (პ/ნ .......) ცნობილ იქნა თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში, მე-4 სართულზე მდებარე უძრავი ნივთის - ბინა N23-ის (ს/კ N01.14.01.037.009.01.527), მესაკუთრედ.

4. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ფ.ა-მ–ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 09 ივნისის განჩინებით, ფ.ა-მ–ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება.

6. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1.1. 2002 წლის 12 ნოემბრის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მენაშენეთა ამხანაგობის დამფუძნებელი კრების ოქმი N1-ით შეიქმნა მრავალბინიანი სახლის მენაშენეთა ამხანაგობა „კ–ი“. ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ა.ტ–ი.

6.1.2. 2003 წლის 23 იანვრის ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, ვაკე-საბურთალოს რაიონში, ........... ქუჩა N....-ში მენაშენეთა ამხანაგობა „კ–ის“ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის არქიტექტურული პროექტი. 2003 წლის 20 ივნისს გაიცა მშენებლობის ნებართვა.

6.1.3. 2003 წლის 7 მარტს, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში მდებარე მენაშენეთა ამხნაგობა „კ–ს“ (თავმჯდომარე - ა.ტ–ი) და მოქალაქე ნ.შ–ას შორის დაიდო ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 2.1. პუნქტით, „წევრი“ (ნ.შ–ა) ვალდებულია გადასცეს „ამხანაგობას“ ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N36-ში მისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული საცხოვრებელი ბინის დანგრევისა და ამავე მიწის ნაკვეთზე ქალაქის შესაბამის სამსახურებთან შეთანხმებული პროექტის მიხედვით მრავალსართულიანი სახლის აშენების უფლებით. „ამხანაგობისათვის“ წევრის მიერ გადაცემული მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი ბინა ჩაითვლება „წევრის“ მხრიდან „ამხანაგობაში“ სავალდებულო შენატანად. ხელშეკრულების 2.2. პუნქტით, „ამხანაგობა“ ვალდებულია უზრუნველყოს ზემოხსნებული საცხოვრებელი ბინის დანგრევა და მის ნაცვლად მრავალსართულიანი სახლის აშენება დროებით საცხოვრებელში გასვლიდან 18 თვის განმავლობაში. ხელშეკრულების 2.3. პუნქტით, ამხანაგობა ვალდებულია „წევრს“ თავისი კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის სანაცვლოდ, ტოლი ეკვივალენტის სახით, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N...-ში მის მიერ ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში, საკუთრებაში გადასცეს შემდეგი: კიდის ოთხოთახიანი ბინა სასარგებლო ფართი 161 კვ.მ და საზაფხულო ფართი 12 კვ.მ მე-4 სართულზე; კიდის ხუთოთახიანი ბინა სასარგებლო ფართი 165 კვ.მ და საზაფხულო ფართი 24 კვ.მ მე-4 სართულზე; კიდის ხუთოთახიანი ბინა სასარგებლო ფართი 177 კვ.მ და საზაფხულო ფართი 24 კვ.მ მე-5 სართულზე; კიდის ხუთოთახიანი ბინა სასარგებლო ფართი 161 კვ.მ და საზაფხულო ფართი 22 კვ.მ. მე-5 სართულზე და დამატებით - 12.7 ნიშნულზე 65 კვ.მ საოფისე ფართი წინასწარ განსაზღვრულ მდგომარეობაში (მდგომარეობა განისაზღვრება აღნიშნული ხელშეკრულების 2.5 პუნქტის მიხედვით). აგრეთვე, ოთხი ავტოსადგომი საერთო სარგებლობის ავტოფარეხში. ხელშეკრულების 2.5. პუნქტით, 2.3. პუნქტში აღნიშნული ბინების რემონტის სახედ განისაზღვრა შემდეგი: გარე კარ-ფანჯარა მეტალოპლასტმასის, იატაკზე მშრალი, გამოხარშული, ლაქწასმული წიფელის პარკეტი (1 კვ.მ 3 აშშ დოლარი), კედლები სუფთად დამუშავებული და დაფარული უცხოური წარმოების საღებავით. შიდა კარ-ფანჯარა წიწვოვანი ხის მასალის ლაქწასმული, საკეტებით და სახელურებით. სველი წერტილების იატაკი და კედლები მთლიანად დაფარული კერამიკული ფილით (1 კვ.მ 6 აშშ დოლარი) და შეკიდული ჭერით (1 კვ.მ 3.5 აშშ დოლარი), ნიჟარით და უნიტაზი (კომპლექტი) (90 აშშ დოლარი), აბაზანით (150 აშშ დოლარი) და წყლის შემრევებით (15 აშშ დოლარი); სამზარეულოს იატაკი და კედლის ის ნაწილი, რომელზეც დამონტაჟებული იქნება ონკანი, მოპირკეთდება კერამიკული ფილით; ელ. გაყვანილობა გამზადებული და დამონტაჟებული ჩამრთველები და როზეტები; სამზარეულოში ჭურჭლის სარეცხი (75 აშშ დოლარი); გარე შემოსასვლელი ლითონის კარი (150 აშშ დოლარი); სართულის არქიტექტურული სიმაღლე 3.30 მეტრი; ბინა უზრუნველყოფილი იქნება ბუნებრივი აირით (გათბობის ტიპს „ამხანაგობაში“ წევრები განსაზღვრავენ აშენებიდან სახლის ექსპლუატააციაში შესვლამდე), თავისი გამრიცხველიანებით და სატელეფონო ქსელით. აგრეთვე, ბინის სატელევიზიო კაბელით უზრუნველსაყოფი გაყვანილობით. „წევრისათვის“ ამ თავში აღნიშნული ბინის ჩაბარებამდე „ამხანაგობა“ უზრუნველყოფს მისთვის საცხოვრებელი ბინის დაქირავების მიზნით ყოველთვიურად 500 აშშ დოლარის ეკვივალენტის გადახდას ლარებში.

6.1.4. ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით, დაკმაყოფილდა ამხანაგობა „კ–ის“ სარჩელი და ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N.....-ში მდებარე 1401 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ და დაევალა ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის საჯარო რეესტრს მოეხდინა აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ამხანაგობა „კ–ის“ სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია კანონმდებლობით დადგენილი წესით

6.1.5. 2004 წლის 15 დეკემბერს, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N...-ში მდებარე ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარეს - ა.ტ–სა და მ.ღ–ს შორის დაიდო ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1. პუნქტით, ამხანაგობა ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში ასაშენებელ მრავასართულიან საცხოვრებელ სახლში საკუთრებაში გადასცემს წევრს VI სართულზე სამოთახიან საცხოვრებელ ბინას საერთო ფართით 121 კვ.მ, შემდეგ მდგომარეობაში: გარე პერიმეტრზე ორმაგი მეტალოპაკეტის კარ-ფანჯრები, იატაკზე ცემენტის მოჭიმვა, სანტექტნიკის დასამონტაჟებლად გამზადებული ვერტიკალური კომუნიკაციები, ელგაყვანილობა, შემოსასვლელში რკინის კარი, კედლები, ტიხრები და ჭერი გაჯით შელესილი, სახლი უზრუნველყოფილი იქნება საკუთარი ელ. მომარაგებით, ბუნებრივი აირით, სუსტი ქსელებით, დაცული და კეთილმოწყობილი ეზოთი და სადარბაზოთი. ხელშეკრულების 2.3 პუნქტით, „წევრი“ ვალდებულია საცხოვრებელი ბინის სანაცვლოდ გადაიხადოს 40 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარებში ანგარიშსწორების მომენტში არსებული ეროვნული ბანკის კურსის 3.2. პუნქტით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად.

6.1.6. 2005 წლის 21 ივლისს, ამხანაგობა „კ–სა“ (თავმჯდომარე ა.ტ–ი) და მ.ღ–ს შორის დაიდო ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1 პუნქტით „ამხანაგობა“ ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N....--ში ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში საკუთრებაში გადასცემს „წევრს“ მე-4 სართულზე სამოთახიან საცხოვრებელ ბინას საერთო ფართით 121 კვ.მ. და ერთ ავტოსადგომს საერთო სარგებლობის ავტოფარეხში, აგრეთვე - 9.90 ნიშნულზე სარდაფს (10 კვ.მ) შემდეგ მდგომარეობაში: გარე პერიმეტრზე ორმაგი მეტალოპაკეტის კარ-ფანჯრები, იატაკზე წიფელის პარკეტი (1 კვ.მ 3 აშშ დოლარი), კედლები სუფთად დამუშავებული და დაფარული უცხოური წარმოების შპალერით (1 რულონი 3.5 აშშ დოლარი), შიდა კარ-ფანჯარა წიწვოვანი ხის მასალის ლაქწასმული, საკეტებით და სახელურებით, სველი წერტილების იატაკი და კედლები დაფარული კერამიკული ფილით, (1 კვ.მ 6 აშშ დოლარი) და შეკიდული ჭერით (1 კვ.მ 3.5 აშშ დოლარი), ნიჟარით და უნიტაზით (კომპლექტი) (90 აშშ დოლარი), აბაზანით (150 აშშ დოლარი) და წყლის შემრევებით (15 აშშ დოლარი); ელ-გაყვანილობა გამზადებული და დამონტაჟებული ჩამრთველები და როზეტები; სამზარეულოში ჭურჭლის სარეცხი (75 აშშ დოლარი); გარე შემოსასვლელი ლითონის კარი (150 აშშ დოლარი); სართულის არქიტექტურული სიმაღლე 3.30 მეტრი. ბინა უზრუნვლეყოფილი იქნება ბუნებრივი აირით თავისი გამრიცხველიანებით და სატელეფონო ქსელით, დაცული და კეთილმოწყობილი ეზოთი და სადარბაზოთი. ხელშეკრულების 3.1. პუნქტით, ხელშეკრულების 1.1. პუნქტში მითითებული საცხოვრებელი ბინის სანაცვლოდ „წევრი“ იხდის 40 000 აშშ დოლარს. მენაშენეთა ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარის ა.ტ–ის მიერ, 2007 წლის 13 აგვისტოს, დადასტურებულია, რომ მ.ღ–მა სრულად შეასრულა ვალდებულება ამხანაგობის წინაშე, რომელიც განსაზღვრული იყო 60 000 აშშ დოლარით.

6.1.7. ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N...-ში მდებარე მენაშენათა ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმი N5-ით განისაზღვრა მენაშენეთა ამხანაგობა „კ–ის“ (მდებარე: ქ. თბილისი, ........... N....-ში) წევრთა შორის განაწილებული ფართების შედარება და საბოლოო განაწილება სახლის ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ. ამ კრების ოქმის საფუძველზე ნ.შ–ას სახელზე განაწილებული იქნა სადავო ბინა, მდებარე მე-4 სართულზე, ბინა №23, 216.00 კვ.მ. ასევე, ნ.შ–იას საკუთრებაში გადაეცა მე-4 სართულზე მდებარე ბინა №5, 231.4 კვ.მ.; მე-5 სართულზე - ბინა №25, 188.69 კვ.მ., ხოლო მისი ოჯახის წევრს (მეუღლეს) - შ. მ–ას - მე-5 სართულზე მდებარე ბინა №7, 243.00 კვ.მ. (სულ 879.09 კვ.მ. ფართი).

6.1.8. სადავო უძრავი ქონება, მდებარე: ქალაქი თბილისში, ქუჩა ...... N....-ში, სადარბაზო 2, სართული 4, ბინა N23, საკადასტრო კოდით: N........... საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ნ.შ–ას სახელზე.

6.1.9. 2015 წლის 18 მაისს გაცემული სამკვიდრო მოწმობით, ფ.ა-მ–ა წარმოადგენს ნ.შ–ას მემკვიდრეს. სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მის საკუთრებაში აღირიცხა სადავო უძრავი ქონება, მდებარე: ქალაქი თბილისი, ......., სადარბაზო 2, სართული 4, ბინა N23, საკადასტრო კოდი: N............ აღნიშნულ ბინა 2007 წლიდან მ.ღ-კ–ძის მფლობელობაშია.

6.1.10. საქმეზე დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებიდან ირკვევა შემდეგი:

- მოწმე ნ.ლ–ას განმარტებით, ბინის სადავოობის შესახებ მისთვის ცნობილი გახდა 2015 წელს, სადავო ბინა ეკუთვნის მ.ღ-კ–ძეს, ბინა არის ხუთოთახიანი, ადგილზე მისვლის დროს რემონტი გაკეთებული იყო, მაგრამ ავეჯის ნაწილი მთლიანად შეტანილი არ ჰქონდათ.

- მოწმე თ.ა–ის ჩვენებით, თავდაპირველ მოსარჩელეს იცნობს 2005 წლიდან. 2007 წლის ზაფხულის პერიოდში მეგობრებთან ერთად ავიდა მ–ას ბინის სანახავად; სადავო ბინაში ბევრჯერ არის ნამყოფი; რა ფასად შეიძინა არ იცის; მისთვის ცნობილია, რომ მოსარჩელემ სუფთა ბინა შეიძინა და რემონტი თავად არ გაუკეთებია, გააკეთა გისოსები.

სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხული გ.მ–იას განმარტებით, მოსარჩელეს იცნობს 2007 წლიდან. ........... ქუჩა N....-ში მდებარე კორპუსში მუშაობს 2007 წლის 1 მარტიდან, ამ დრომდე ჰქონდა დაცვის ფუნქცია, დღევანდელი დგომარეობით კი, არის ამხანაგობის თავმჯდომარეობის კანდიდატი. მოწმის განმარტებით, მ–ნე აღნიშნულ ბინაში ოჯახთან ერთად ცხოვრობს 2007 წლის შემდგომ, მაგრამ 2008 წელს, როდესაც მესაკუთრეთა სია გადასცეს მ.ღ–ი-კ–ძე იქ მითითებული არ ყოფილა, იყო მ–ა.

ამდენად, სასამართლო სხდომაზე მოწმეთა მიერ დადასტურებულია სადავო ფართში მ.ღ–ი-კ–ძის 2007 წლიდან ცხოვრების ფაქტი.

6.2. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი გადაწყვეტილება მიიღო.

6.3. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა მასზედ, რომ მ.ღ-კ–ძე წარმოადგენს უძრავ ქონებაზე, მდებარე: თბილისი, ........... ქუჩა N....-ში მე-4 სართული, ბინა N23-ში (ს/კ ...........) საკუთრების უფლების მქონე პირს.

6.4. სააპელაციო პალატის მითითებით, ამხანაგობა „კ–სა“ და მ.ღ-კ–ძეს შორის 2004 წლის 15 დეკემბერსა და 2005 წლის 21 ივლისს გაფორმებული ურთიერთშეთანხმებები, თავისი შინაარსით, ნარდობის ხელშეკრულებას წარმოადგენდა. ხელშეკრულების დადების მიზანი შესრულებული სამუშაოს - კონკრეტული ფართის საკუთრებაში გადაცემა იყო, რისთვისაც მოსარჩელეს გადახდილი ჰქონდა შესაბამისი საფასური. ამგვარი შინაარსის შეთანხმება ნარდობის ხელშეკრულებად მიიჩნეოდა.

6.5. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელშეკრულებების საფუძველზე ამხანაგობამ იკისრა მ.ღ-კ–ძისთვის, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში, მე-4 სართულზე სამოთახიანი საცხოვრებელი ბინის, საერთო ფართით 121 კვ.მ. და ერთი ავტოსადგომის, აგრეთვე - 9.90 ნიშნულზე სარდაფის (10 კვ.მ) საკუთრებაში გადაცემა 40 000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ. პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე 2007 წლიდან ფლობდა სადავო ბინას და მან სრულად შეასრულა ამხანაგობის წინაშე არსებული ფულადი ვალდებულება 60 000 აშშ დოლარის ოდენობით.

6.6. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც ამხანაგობასა და თავდაპირველ მოსარჩელეს შორის დადებული შეთანხმების შესაბამისად, მ.ღ-კ–ძეს სრულად ჰქონდა გადახდილი ნარდობით გათვალისწინებული საფასური და 2007 წლიდან უწყვეტად ფლობდა მას, პალატის შეფასებით, ამხანაგობას წარმოეშვა შემხვედრი ვალდებულება, ბინის მოსარჩელის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით.

6.7. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება მასზედ, რომ 2007 წლის 15 სექტემბრის ოქმით და განშლის ოქმით, უგულებელყოფილ იქნა კონკრეტულ უძრავ ქონებაზე მოსარჩელესთან არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა და მისთვის უფლების მინიჭება საკუთრებაში აღერიცხა საცხოვრებელი ფართი, რაც ეწინააღმდეგებოდა მხარეთა შეთანხმებას. ამხანაგობამ, მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულების მიუხედავად, სადავო ბინა, სადავო კრების ოქმის საფუძველე, საკუთრებაში გადასცა ნ.შ–ას. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობდა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ანალიზის საფუძველზე.

6.8. პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო კრების ოქმსა და 2003 წლის 7 მარტს, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N.....-ში მდებარე მენაშენეთა ამხანაგობა „კ–ს“ და მოქალაქე ნ.შ–ას შორის დადებულ ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულებას შორის გარკვეული სახის შეუსაბამობა ფიქსირდებოდა; კერძოდ, როგორც დადგენილი იყო, ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულებით, ნ.შ–იას ამხანაგობისგან უნდა გადასცემოდა ჯამში 661 კვ.მ. ფართი (161, 165, 177 და 161 კვ.მ. ფართები მე-4 და მე-5 სართულებზე), ხოლო, 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმის თანახმად, გადაეცა 879.09 კვ.მ. ფართი, შესაბამისად, 218 კვ.მ. ფართით მეტი, ვიდრე ეს განსაზღვული იყო ხელშეკრულებით.

6.9. ამდენად, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ.ღ-კ–ძეს სრულად ჰქონდა გადახდილი ნარდობის საფასური; ბინას ფლობდა 2007 წლიდან; დადგენილი იყო, რომ ამხანაგობამ არ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება; სადავო კრების ოქმით არ გაითვალისწინა მოსარჩელის უფლებები და ბინა საკუთრებაში გადასცა ნ.შ–ას, მაშინ, როდესაც ნ.შ–ას და მის ოჯახს გადაეცა იმაზე მეტი ფართი, ვიდრე განსაზღვრული იყო ამხანაგობასთან დადებული ხელშეკრულებით. აღნიშნული სააპელაციო პალატის მოსაზრებით ეწინააღმდეგებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობის პრინციპს და ზემოჩამოთვლილი გარემოებები წარმოადგენდა საფუძველს კრების ოქმის ბათილობისათვის.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ფ.ა-მ–ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

7.1. კასატორების მოთხოვნის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

7.1.1. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კერძოდ, 2004 და 2005 წლებში მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183.1. და 323-ე მუხლები; ასევე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 328.1, 59.1. და 485-ე მუხლები.

- კასატორი მიუთითებს, რომ საკუთრების უფლების გადაცემისათვის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 2004 და 2005 წლებში მოქმედი რედაქცია, აუცილებელ წინაპირობად გარიგების სანოტარო წესით დამოწმებას ადგენდა, თუმცა მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის გაფორმებული ხელშეკრულებები უძრავი ქონების გადაცემის შესახებ, სანოტარო წესით დადასტურებული არ ყოფილა. შესაბამისად, ეს ხელშეკრულებები, როგორც აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგებები, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

- კასატორის მოსაზრებით, მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 485-ე მუხლს დააფუძნა, გარიგებები ნასყიდობის ხელშეკრულებებად შეაფასა და მ.ღ-კ–ძეს უპირატესობა იმის გამო მიანიჭა, რომ მას უფრო ადრე გადაეცა ბინა (სასამართლოს შეფასებით), ხოლო, სააპელაციო პალატამ საერთოდ არ გამოიყენა 485-ე მუხლი, ძირეულად შეცვალა მიდგომა, ხელშეკრულებები ნარდობად დააკვალიფიცირა და კასატორისათვის გაურკვეველი დარჩა, თუ რის საფუძველზე მიანიჭა პალატამ მოსარჩელეს უპირატესობა.

7.1.2. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

- კასატორის შეფასებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის საფუძველზე სადავო ბინის მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობა ეწინააღმდეგება კანონს, რადგან დასახელებული ნორმა არ იძლევა იმის საფუძველს, რომ უპირატესობა მიენიჭოს მოსარჩელეს. სააპელაციო პალატა კი ვერ ასაბუთებს, თუ რატომ მიანიჭა უპირატესობა მოსარჩელესთან გაფორმებულ ხელშეკრულებას მაშინ, როცა ნ.შ–ასთან უფრო ადრე ჰქონდა ამხანაგობას ხელშეკრულება გაფორმებული.

7.1.3. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

- ამ მიმართებით, კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ კრებისა და განშლის ოქმი იმის გამო მიიჩნია ბათილად, რომ ნ.შ–ამ ჯამში უფრო მეტი ფართი მიიღო, ვიდრე ხელშეკრულებით იყო განსაზღვრული. ეს ასეც რომ იყოს, კასატორისათვის გაუგებარია სსკ-ის 54-ე მუხლის გამოყენება, რომელიც მისი განმარტებით დეფინიციურია და კონკრეტულ სამართლებრივ შედეგს არ ითვალისწინებს.

- ამასთან, კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ მხედველობის მიღმა დატოვა ის ფაქტი, რომ ნ.შ–ამ უფრო მეტი ფართი არა თვითნებურად, არამედ ამხანაგობის გადაწყვეტილებით, კრების ოქმის საფუძველზე მიიღო, რომლითაც ბინების ფართის საბოლოო შედარება/განაწილება განხორციელდა და ამის შემდგომ დაირეგისტრირა სადავო ბინა საჯარო რეესტრში. კასატორი აღნიშნავს, რომ კრების ოქმს და ფართის საბოლოო განაწილებას წინ უძღვოდა ამხანაგობის გადაწყვეტილებები, რომელთა საფუძველზეც მოხდა ფართის გაზრდა დღეს არსებულ მდგომარეობამდე. შესაბამისად, ოქმით განხორციელდა ამხანაგობის წევრების ფართების საბოლოო კონსტანტაცია. ფართის გაზრდის გარეშეც, ნ.შ–ას ხელშეკრულებით სადავო ბინა 189 კვ.მ. ფართის ოდენობით უნდა გადასცემოდა, ხოლო, უფრო მოგვიანებით გაფორმებული ხელშეკრულებით კი, მოსარჩელეს ამხანაგობისგან გაცილებით ნაკლები - 121 კვ.მ. ფართის ბინა უნდა მიეღო.

7.1.4. კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ არ იმსჯელა სასამართლოს მეგობრების: სახალხო დამცველისა და ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის მოსაზრებებზე.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 03 დეკემბრის განჩინებით, ფ.ა-მ–ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

9. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

12. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

13. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის დისპოზიციიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლოს არ შეუძლია თავისი ინიციატივით შეამოწმოს საპროცესო დარღვევები, გარდა 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტებისა. შესაბამისად, წინამდებარე განჩინებით, საკასაციო პალატის შეფასების საგანი იქნება კასატორის შედავების საფუძვლიანობა.

14. მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ძირითადად ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ კანონის დარღვევაზე მითითებას ეფუძნება (სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; სასამართლომ გამოიყენა კანონი რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა). გამომდინარე იქიდან, რომ საკასაციო საჩივარში მითითებული არგუმენტაცია, მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლების/სამართლებრივი წინაპირობების წინააღმდეგაც არის მიმართული (სასამართლომ გამოიყენა სსკ-ს 629-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა), საკასაციო პალატა მიიჩნევს, პირველ რიგში უნდა გადაწყდეს საკითხი იმის შესახებ, თუ რა სამართლებრივ ურთიერთობასთან გვაქვს საქმე.

15. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საქმეებზე დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღებისა და ზოგადად, მართლმსაჯულების განხორციელების უწინარეს საფუძველს წარმოადგენს იმის სწორად განსაზღვრა, თუ რა სამართლებრივი საფუძვლიდან გამომდინარეობს მხარეთა შორის წარმოშობილი დავა. ამ მიზნით, საქმის განმხილველმა სასამართლომ პირველყოვლისა, უნდა დაადგინოს მოთხოვნის მატერიალური საფუძველი [მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმა]. მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა გამოარკვიოს მოძიებული ნორმის წინაპირობები, მისი აბსტრაქტული შემადგენლობა და შეამოწმოს განხორციელებულია თუ არა განსახილველ საქმეზე ყველა მათგანი. ამ ასპექტში, ფორმალურ სამართლებრივი თვალსაზრისით, სასამართლო შეზღუდულია სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებებით: იგი ამოწმებს რომელ კონკრეტულ ფაქტობრივ გარემოებებზე მიუთითებს მოსარჩელე, ქმნიან თუ არა ისინი დამფუძნებელი ნორმის უკლებლივ ყველა წანამძღვარს. ამის შემდეგ მოწმდება, მოპასუხის პოზიცია რამდენად აქარწყლებს წარმოშობილ წანამძღვრებს (პროცესუალური და მატერიალური თვალსაზრისით) (იხ. სუსგ №ას-53-49-2017, 07 აპრილი 2017 წელი).

16. განსახილველ შემთხვევაში, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილია და კასატორს სადავო არ გაუხდია ის გარემოებები, რომ 2004 წლის 15 დეკემბერს და 2005 წლის 21 ივლისს, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N.....-ში მდებარე ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარე - ა.ტ–სა და მ. ღ–ს შორის დაიდო ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულებები. 2004 წლის 15 დეკემბრის ხელშეკრულების მიხედვით, მ.ღ–ს 40 000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ უნდა გადასცემოდა ........... ქუჩა N....-ში, VI სართულზე, სამოთახიანი საცხოვრებელ ბინა საერთო ფართით - 121 კვ.მ; ხოლო, 2005 წლის 21 ივლისის ხელშეკრულებით, შეიცვალა გადასაცემი საცხოვრებელი ბინის მდებარეობა და ფაქტობრივი მდგომარეობა. კერძოდ, 2005 წლის 21 ივლისის ხელშეკრულების 1.1 პუნქტის თანახმად, „ამხანაგობა“ ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N....-ში ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში, საკუთრებაში გადასცემს „წევრს“ მე-4 სართულზე სამოთაახიან საცხოვრებელ ბინას საერთო ფართით - 121 კვ.მ. და ერთ ავტოსადგომს საერთო სარგებლობის ავტოფარეხში, აგრეთვე, 9.90 ნიშნულზე სარდაფს (10 კვ.მ) შემდეგ მდგომარეობაში: გარე პერიმეტრზე ორმაგი მეტალოპაკეტის კარ-ფანჯრები, იატაკზე წიფელის პარკეტი (1 კვ.მ 3 აშშ დოლარი), კედლები სუფთად დამუშავებული და დაფარული უცხოური წარმოების შპალერით (1 რულონი 3.5 აშშ დოლარი), შიდა კარ-ფანჯარა წიწვოვანი ხის მასალის ლაქწასმული, საკეტებით და სახელურებით, სველი წერტილების იატაკი და კედლები დაფარული კერამიკული ფილით, (1 კვ.მ 6 აშშ დოლარი) და შეკიდული ჭერით (1 კვ.მ 3.5აშშ დოლარი), ნიჟარით და უნიტაზი (კომპლექტი) (90 აშშ დოლარი), აბაზანით (150 აშშ დოლარი) და წყლის შემრევებით (15 აშშ დოლარი); ელ გაყვანილობა გამზადებული და დამონტაჟებული ჩამრთველები და როზეტები; სამზარეულოში ჭურჭლის სარეცხი (75 აშშ დოლარი); გარე შემოსასვლელი ლითონის კარი (150 აშშ დოლარი); სართულის არქიტექტურული სიმაღლე 3.30 მეტრი. ბინა უზრუნველყოფილი იქნება ბუნებრივი აირით თავისი გამრიცხველიანებით და სატელეფონო ქსელით, დაცული და კეთილმოწყობიილი ეზოთი და სადარბაზოთი, რის სანაცვლოდაც „წევრი“ იხდის 40 000 აშშ დოლარს (ხელშეკრულების 3.1. პუნქტი).

17. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. დასახელებული ნორმის ანალიზის საფუძველზე, პალატა განმარტავს, რომ განსხვავებით ნასყიდობის ხელშეკრულებისაგან (რომელიც ქონების წარმოება/დამზადებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობას არ აწესრიგებს და მიმართულია უკვე არსებული ქონების გადაცემასთან), ნარდობის ხელშეკრულება განეკუთვნება სამუშაოს შესრულების ტიპის ხელშეკრულებას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ნარდობა მოიცავს არა მხოლოდ სამუშაოს შედეგს, არამედ სამუშაოს შესრულების მიმდინარეობასაც. ნარდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს შრომითი საქმიანობის შედეგი.

18. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2004 წლის 15 დეკემბრისა და 2005 წლის 21 ივლისის ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული საზღაურის გადახდის სანაცვლოდ, ამხანაგობამ (მენარდემ) იკისრა ვალდებულება, ამავე ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობებით აეშენებინა და მოსარჩელისათვის (შემკვეთისათვის) საკუთრებაში გადაეცა წინასწარ განსაზღვრული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები, რის გამოც, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ზემოაღნიშნულ ხელშეკრულებებს ნარდობის ხელშეკრულებისათვის დამახასიათებელი შინაარსი აქვთ (ანალოგიურ განმარტებას შეიცავს სუსგ.-ები საქმეებზე, №ას-1162-1091-2012, 7/03/2013 წ., ას-879-2018, 23/07/2019 წ.).

19. ამასთან, პალატა მიუთითებს, რომ მართალია, ხელშეკრულებებში მოსარჩელე ამხანაგობაში გაწევრიანებულებად - „წევრად“ არის მოხსენიებული, თუმცა, შინაარსობრივად დგინდება, რომ ხელშეკრულების დადების მიზანი შესრულებული სამუშაოს - კონკრეტული ფართების საკუთრებაში გადაცემა იყო, რისთვისაც მოსარჩელე იხდიდა ამ ფართების შეთანხმებულ საფასურს. ცალსახად დგინდება, რომ მოსარჩელის ინტერესი ინდივიდუალურად განსაზღვრული ფართის მიღებით შემოიფარგლებოდა და მისი მიზანი არ იყო, ამხანაგობის სხვა წევრებთან ერთად, ერთობლივად ემოქმედა ამხანაგობის მიზნის მისაღწევად, ანდა მონაწილეობა მიეღო შემოსავლებისა და გასავლების განაწილებაში. საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკის მიხედვით კი, ამგვარი შინაარსის შეთანხმება ნარდობის ხელშეკრულებად, ხოლო ასეთი პირები კი, შემკვეთებად მიიჩნევიან (იხ. სუსგ.-ები საქმეებზე: №ას-630-597-2014, 28/07/2015 წ.; №ას-374-351-2014, 6/02/2015 წ.; №ას-866-808-2017, 17/10/2017 წ.; №ას-879-2018, 23/07/2019 წ.).

20. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების, საქმეში არსებული მასალებისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი პრაქტიკის მხედველობაში მიღებით, საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის არასწორ გამოყენებასთან მიმართებით და სრულად იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას მასზედ, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 629-ე (ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური; თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავის მიერ შეძენილი მასალით, მაშინ იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე. თუ დამზადებულია გვაროვნული ნივთი, მაშინ გამოიყენება ნასყიდობის წესები) მუხლიდან გამომდინარეობს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის შედავებას მასზედ, რომ სააპელაციო პალატის მიერ, 2004 წლის 15 დეკემბრისა და 2005 წლის 21 ივლისის ხელშეკრულებების ნარდობის ხელშეკრულებად კვალიფიცირება მიმართული იყო ხელშეკრულების სავალდებულო ფორმასთან დაკავშირებით მათი არგუმენტების საწინააღმდეგოდ.

21. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტს მასზედ, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი (სსკ-ს 183.1.; 323-ე; 328.1-ე; 59.1-ე და 485-ე მუხლები), რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რამეთუ საკუთრების უფლების გადაცემისათვის, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 2004 და 2005 წლებში მოქმედი რედაქცია, აუცილებელ წინაპირობად გარიგების სანოტარო წესით დამოწმებას ადგენდა, ხოლო, ვინაიდან მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის გაფორმებული ხელშეკრულებები უძრავი ქონების გადაცემის შესახებ, სანოტარო წესით დადასტურებული არ ყოფილა, ეს ხელშეკრულებები, როგორც აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგებები, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი. აღნიშნულის საპირისპიროდ, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 68-ე მუხლზე (გარიგების ნამდვილობისათვის საჭიროა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვა. თუ ასეთი ფორმა არ არის დაწესებული, მხარეებს შეუძლიათ თვითონ განსაზღვრონ იგი), ამავე კოდექსის 69-ე მუხლზე (გარიგება შეიძლება დაიდოს ზეპირად ან წერილობითი ფორმით) და განმარტავს, რომ გარიგების ფორმა, ნების გამოვლენის განცხადების საშუალებაა, ხოლო, გარიგების ფორმასთან დაკავშირებით საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნაწილით დადგენილი წესები ხელშეკრულების ფორმაზეც ვრცელდება.

22. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც წესი, ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის რაიმე განსაკუთრებული ფორმის დაცვა საჭირო არაა. ხელშეკრულება ძალაში მას შემდეგ შედის, როდესაც მხარეები ყველა არსებით პირობებზე, თუნდაც ზეპირი მოლაპარაკებების გზით შეთანხმდებიან; არსებითად ჩაითვლება ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეულ უნდა იქნეს შეთანხმება, ანდა რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ (სსკ-ს 327.1 და 327.2 მუხლები). ზოგადად, ხელშეკრულების ფორმასთან დაკავშირებით, მოქმედებს სახელშეკრულებო ფორმის თავისუფლების პრინციპი, თუმცა, აღნიშნული პრინციპი შეუზღუდავი არ არის. ცალკეულ შემთხვევებში კანონი ადგენს ფორმას, რომლის დაცვაც კონკრეტული ტიპის ხელშეკრულებების ნამდვილობისათვის აუცილებელია. მხარეებსაც შეუძლიათ გაითვალისწინონ ხელშეკრულების რაიმე ფორმა, როგორც მისი ძალაში შესვლის აუცილებელი წინაპირობა. მაშასადამე, ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის საჭიროა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვა, თუმცა, თუ ასეთი ფორმა არ არის დაწესებული, მხარეებს შეუძლიათ თვითონ განსაზღვრონ იგი (იხ. სუსგ საქმეზე №ას-1166-2019, 06/04/2020 წ.).

23. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ნარდობის ხელშეკრულება, როგორც სამუშაოს შესრულების ტიპის ხელშეკრულება, არის ორმხრივი, კონსესუალური და სასყიდლიანი ხელშეკრულება. ნარდობის ხელშეკრულების შინაარსს შეადგენს მისი პირობების ერთობლიობა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი არ შეიცავს რაიმე სპეციალურ ნორმას ნარდობის ხელშეკრულების ფორმის თაობაზე. ასეთ შემთხვევაში, გამოყენებული უნდა იქნეს ის ნორმები, რომლებიც ზოგადად ხელშეკრულების ნამდვილობისთვისაა საჭირო; ანუ, ნარდობის ხელშეკრულება მიეკუთვნება ფორმათავისუფალ ხელშეკრულებათა რიცხვს, რაც ნიშნავს იმას, რომ ნარდობის ხელშეკრულება შეიძლება დაიდოს როგორც ზეპირად, ისე წერილობითი ფორმით და მისი ნამდვილობისათვის, ხელშეკრულების სანოტარო წესით დადასტურების ვალდებულებას სამოქალაქო კოდექსის არც 2004-2005 წლებში მოქმედი რედაქცია ითვალისწინებდა და არც დღეის მდგომარეობით მოქმედი რედაქცია ითვალისწინებს.

24. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2004 წლის 15 დეკემბრისა და 2005 წლის 21 ივლისის ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულებებით, ერთი მხრივ, ქ. თბილისში, ........... ქუჩა N...-ში მდებარე ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარე - ა.ტ–ი და მეორე მხრივ, მ.ღ შეთანხმდნენ ხელშეკრულების არსებით პირობებზე: ხელშეკრულების საგანსა (ანუ რა სამუშაო უნდა შეესრულებინა მენარდეს) და ხელშეკრულების ფასზე; შესაბამისად, მათ შორის გაფორმებული ხელშეკრულებები ნამდვილია, რის გამოც, საფუძველს მოკლებულია კასატორის მოსაზრება მასზედ, რომ ეს ხელშეკრულებები, როგორც აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგებები, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

25. რაც შეეხება კასატორის შედავებას მასზედ, რომ არ არსებობდა ნ.შ–თვის (უფლებამონაცვლე ფ.ა-მ–ა) თბილისში, ........... ქუჩა N..-ში, მე-4 სართულზე, ბინა N23-ის (ს/კ ...........) გადაცემის ნაწილში ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმის (განშლის ოქმის) საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის საფუძველზე ბათილად ცნობის წინაპირობები, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ გარიგების ბათილობის ლეგალურ დეფინიციას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი არ შეიცავს და მხოლოდ იმით შემოიფარგლება, რომ განსაზღვრული პირობების დარღვევით დადებულ გარიგებებს ბათილად აღიარებს (იხ. ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო სამართლის ზოგადი ნაწილი, თბ., 2011, 385-393). ამიტომ, გარიგების ბათილობის ცნება და შინაარსი კანონის ნორმებსა და ლიტერატურაში არსებული მოსაზრებების ანალიზის საფუძველზე უნდა განისაზღვროს (იხ.ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I., მუხლი 54., თბ., 2017, ველი 5.) .

26. მიუხედავად იმისა, რომ კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებში კერძო ავტონომიისა და თავისუფალი კონტრაჰირების პრინციპი მოქმედებს, გარიგება, რომელიც საზოგადოებაში „საყოველთაოდ მიღებულ ქცევის სტანდარტს“ ეწინააღმდეგება, ამორალურ გარიგებად მიიჩნევა და ბათილობის სამართლებრივ შედეგებს უკავშირდება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს. მითითებული ნორმის დეფინიციის შესაბამისად, გარიგების ბათილობის საფუძველი თავს იჩენს, თუ ხდება იმ ფასეულობათა დარღვევა, როგორიცაა კანონით დადგენილი წესი და აკრძალვა, საჯარო წესრიგი და ზნეობის ნორმები. კანონით დადგენილი წესისა თუ აკრძალვის დარღვევა გულისმოხბს ყველა იმ გარემოებას, რომელსაც გააჩნია ბათილობის კანონით განსაზღვრული საერთო საფუძველი, ასევე, ცალკეული გარემოებებისათვის დამახასიათებელი სპეციალური საფუძველი. საჯარო წესრიგში იგულისხმება არა მხოლოდ ურთიერთობის კონკრეტული მონაწილის უფლებები, არამედ სახელმწიფო თუ საზოგადოებრივ ინტერესთა ერთობლიობა. საჯარო წესრიგის დარღვევა შეიძლება გამოიხატოს სხვადასხვა პრინციპული სამართლებრივი ფასეულობათა უარყოფაში. რაც შეეხება ზნეობის ნორმების დარღვევას, აღნიშნული შეფასებითი საკითხია. „დამკვიდრებული შეხედულების თანახმად, გარიგება ეწინააღმდეგება ზნეობის ნორმებს, როდესაც იგი არსებითად არღვევს ერთ-ერთი მხარის ინტერესებს და არათანაბარ პირობებში აყენებს მას. ზნეობის შესაბამისი გარიგება არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს სოციალური სამართლიანობის პრინციპს, ხელშეკრულების მხარეს არ უნდა აყენებდეს შეუსაბამოდ რთულ მდგომარეობაში. ამ საკითხის კვლევისას შემოწმების საგანი არის არა გარიგების მონაწილეთა ქცევა ზნეობასთან მიმართებაში, არამედ გარიგების შინაარსის მიმართება ზნეობასთან“ (იხ. სუსგ №ას-625-584-2017, 07.07.2017 წ.).

27. საკასაციო პალატა ერთი მხრივ, იზიარებს კასატორის მოსაზრებას მასზედ, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლი ზოგადდეფინიციური ხასიათისაა და სხვა ნორმების (რომლებიც მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს შეიცავენ) მითითების გარეშე არ უნდა იქნეს გამოყენებული, თუმცა, მეორე მხრივ, უნდა აღინიშნოს, რომ დოქტრინაში გამოთქმული არაერთი მოსაზრებისა და სასამართლო პრაქტიკის გათვალისწინებით, ზნეობის ნორმების საწინააღმდეგოდ გარიგების შინაარსის შესაფასებლად, როდესაც სადავო საკითხი გარიგების ამორალურობას უკავშირდება, დასახელებული მუხლი შესაძლებელია დამოუკიდებლად იქნეს გამოყენებული, თუმცა, ასეთ ვითარებაში, დამატებით შესაძლოა კონტრაჰენტთა ქმედებების შეფასება მოხდეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილით განმტკიცებული კეთილსინდისიერების მასშტაბითაც, რათა დადგინდეს არა მხარეების სუბიექტური დამოკიდებულება გარიგებისადმი (მისი კონკრეტული პირობისადმი), არამედ ობიექტური გარემოებების შეფასების საფუძველზე, რაც გარიგების შინაარსის ზნეობის ნორმებთან შესატყვისობას ეხება, გაირკვეს ამორალურია თუ არა მხარეთა შეთანხმება (ანალოგიურ განმარტებებს შეიცავს სუსგ.-ები საქმეებზე: №ას-212-201-2017, 15/05/2017 წ.; Nას-1273-2020, 18.02.2021 წ.).

28. როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეების ქცევის მასშტაბს - კეთილსინდისიერების ვალდებულებას, ინდივიდის მოქმედებას სამართლიანობის კრიტერიუმთან ურთიერთკავშირში (ლადო ჭანტურია, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, ჭანტურია (რედ), თბილისი, 2017, მუხლი 8, ველი 1, 10-12). დასახელებული ნორმის თანახმად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებულნი არიან, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. კეთილსინდისიერება გულისხმობს სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა მოქმედებას პასუხისმგებლობით, და ერთმანეთის უფლებებისადმი პატივისცემით მოპყრობას. კეთილსინდისიერების საფუძველზე აღმოიფხვრება როგორც კანონის, ისე ხელშეკრულების ხარვეზი. კეთილსინდისიერების პრინციპის შინაარსი, უპირველეს ყოვლისა, იმით გამოიხატება, რომ მხარეს, გარდა ვალდებულების ჯეროვანი შესრულებისა, ევალება ვალდებულების კეთილსინდისიერად შესრულებაც, ანუ კონტრაჰენტის პატივსადები ინტერესების გათვალისწინება და დაცვა. ამ მოთხოვნის დარღვევა კი არა მხოლოდ სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულების პროცესში, არამედ სახელშეკრულებო მოლაპარაკებათა და ძირითადი ვალდებულებების შესრულების შემდგომ ეტაპზეც შეიძლება პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი გახდეს.

29. კეთილსინდისიერების პრინციპს სამი ფუნქცია ეკისრება: 1) ყველა ხელშეკრულება უნდა განიმარტოს კეთილსინდისიერების პრინციპიდან გამომდინარე; 2) კეთილსინდისიერების პრინციპს აქვს ხარვეზის (სამართლის ნორმის ხარვეზის) შემავსებელი ფუნქცია, ასევე ხელშეკრულების პირობათა (რომლებიც მხარეთა მიერ ან/და კანონით არ იყო გათვალისწინებული) დამატების ფუნქცია; 3) გამაუქმებელი, შემზღუდავი და „მაკორექტირებელი“ ფუნქცია. კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქცია კი, სამართლიანი შედეგების დადგომაა და იმავდროულად, აშკარად უსამართლო შედეგის თავიდან აცილება, რითაც მიღწეულ უნდა იქნეს სამოქალაქო ურთიერთობის სტაბილურობა და სიმყარე (იხ. სუსგ. №ას-23-18-2011, 24.05.2011 წ.).

30. კეთილსინდისიერების პრინციპი კერძო-სამართლებრივი ურთიერთობების ქვაკუთხედს წარმოადგენს, რაც საბაზრო ეკონომიკის განვითარების ერთ-ერთი აუცილებელი წინაპირობაა. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი ზოგადი დებულების სახით არის დეკლარირებული, რაც შესაძლებლობას ანიჭებს სასამართლოს, ყოველი კონკრეტული შემთხვევა შეაფასოს მორალური ღირებულებების საფუძველზე. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველი სადავო საკითხიც (ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმის (განშლის ოქმის) ნაწილობრივ ბათილად ცნობა) სწორედ ამ ჭრილში უნდა იქნეს განხილული.

31. პალატა მიუთითებს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის საფუძველზე მიმდინარეობს, რაც გულისხმობს იმას, რომ მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები (სსსკ-ის მე-4 მუხლი). შეჯიბრებითობის პრინციპი მოიცავს მხარეთა საქმიანობას საქმის ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების სფეროში. მოთხოვნების თუ შესაგებლის ფაქტობრივი დასაბუთება ეკისრებათ თავად მხარეებს. მხარეებმა თვითონ უნდა განსაზღვრონ, თუ რომელი ფაქტები დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს და რა კონკრეტულ გარემოებებს დაემყარება მათი შესაგებელი. შეჯიბრებითობის პრინციპის კონკრეტული გამოვლენაა სსსკ-ის 102-ე მუხლის დებულება. ამავე მუხლით განსაზღვრულია მტკიცებულებათა სახეები, რომლებიც მხარეებს შეუძლიათ, თავიანთი მოთხოვნების დასადასტურებლად გამოიყენონ. ჩამოთვლილ მტკიცებულებათაგან არც ერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა. საბოლოოდ კი, მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს აფასებს სასამართლო ერთობლივად, სსსკ-ის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე; მტკიცებულებათა შეფასება უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

32. ამდენად, სამოქალაქო სამართალსა და სამოქალაქო საპროცესო სამართალში დადგენილი მტკიცების ტვირთის ფარგლებში, მხარეებს მოეთხოვებათ საკუთარი მტკიცების ტვირთის იმგვარად რეალიზება, რომ თითოეულმა მათგანმა სამართლებრივად ვარგისი, სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულება წარადგინოს მისთვის ხელსაყრელ გარემოებებთან დაკავშირებით. ამასთან, რამდენადაც სამოქალაქო სამართალში მოქმედი კეთილსინდისიერების პრინციპის გათვალისწინებით, სამოქალაქო გარიგებათა მიმართ მოქმედებს ნამდვილობის პრეზუმფცია, პირი, რომელიც უფლების ნაკლსა თუ სამართლებრივი ურთიერთობის არარსებობაზე აპელირებს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვალდებულია, მიუთითოს იმგვარ ფაქტებზე და წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომელთა ინდივიდუალური და/ან ერთობლივი შესწავლა (სსსკ-ის 105-ე მუხლი) მინიმუმ შეარყევდა სადავო სამართალურთიერთობის მართლზომიერების პრეზუმფციას, ამის შემდგომ კი, მტკიცება იმისა, რომ ქონებრივი მიმოქცევა მართლზომიერი იყო, ეკისრება მოპასუხეს (ქონების შემძენს) (იხ. სუსგ საქმეზე №ას-28-25-2017, 28/02/2018 წ.).

33. განსახილველ შემთხვევაში, პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებებზე, რომ ამხანაგობა „კ–ის“ თავმჯდომარე - ა.ტ–სა და მ.ღ–ს შორის დადებულია ნარდობის ხელშეკრულებები; ფულადი ვალდებულების შესრულების დასადასტურებლად მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილია სალაროს შემოსავლის ორდერები; მოსარჩელის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულების შესრულება ასევე დასტურდება ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ გაცემული ცნობით, რომლის თანახმად, მ.ღ–მა სრულად შეასრულა ვალდებულება ამხანაგობის წინაშე, რომელიც განსაზღვრული იყო 60000 აშშ დოლარით; დადგენილია სადავო ფართის მოსარჩელის მიერ ფლობის ფაქტი 2007 წლიდან დღემდე, რის წინააღმდეგაც კასატორს დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია არ წარმოუდგენია. აღნიშნული მოცემულობის პარალელურად, დადგენილია, რომ ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმის (განშლის ოქმის) საფუძველზე, სადავო ფართი განაწილდა მოპასუხეზე. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც ამხანაგობამ მოსარჩელესთან დადო ხელშეკრულება და მიიღო უძრავი ქონების საფასური, ამასთან, მოსარჩელეს მიანიჭა კონკრეტული უძრავი ქონების დაუფლების უფლება და აღნიშნულის შემდგომ, კიდევ ერთხელ განახორციელა მისი განკარგვა, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების შეფასებას მასზედ, რომ ნ.შ–თვის (უფლებამონაცვლე ფ.ა-მ–ა) თბილისში, ........... ქუჩა N...-ში, მე-4 სართულზე, ბინა N23-ის (ს/კ ...........) გადაცემის ნაწილში ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმით (განშლის ოქმით) უგულებელყოფილ იქნა ყველაზე მთავარი - კონკრეტულ უძრავ ქონებაზე მოსარჩელესთან არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა და მისთვის უფლების მინიჭება საკუთრებაში აღერიცხა საცხოვრებელი ფართი.

34. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულების შემდგომ, იმავე უძრავი ქონების სხვა პირისათვის (ნ.შ–თვის) გადაცემა, იმის უგულვებელყოფით, რომ თავად ამხანაგობასა და ნ.შ–ას შორის დადებული ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულება არ ითვალისწინებდა იმ ოდენობით ფართის გადაცემის შესაძლებლობას, რაც საბოლოოდ სადავო კრების ოქმით (განშლის ოქმით) მიიღო, ეწინააღმდეგება მოსარჩელესთან გაფორმებული სახელშეკრულებო ურთიერთობის და ზოგადად, კეთილსინდისიერების პრინციპს. დასახელებული გარემოებები კი, წარმოადგენს ნ.შ–თვის (უფლებამონაცვლე ფ.ა-მ–ა) სადავო უძრავი ქონების გადაცემის ნაწილში ამხანაგობა „კ–ის“ 2007 წლის 15 სექტემბრის კრების ოქმის (განშლის ოქმის), როგორც მართლსაწინააღმდეგო და ამორალური გარიგების ბათილობის საფუძველს.

35. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03).

36. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა საქმეში არსებული სადავო საკითხი; ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

37. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

38. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

39. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

40. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

41. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. შესაბამისად, ფ.ა - მ–ას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 7.2-ე, 257.1-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ფ.ა - მ–ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

2. ფ.ა - მ–ას (......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის (საგადახდო დავალება N0, გადახდის თარიღი 01.11.2021) 70% – 4200 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: რევაზ ნადარაია

თამარ ზამბახიძე