საქმე №ას-448-2023 27 ივნისი, 2023 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე, გიორგი მიქაუტაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - შპს „გ–ი“

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „ო.ს–ო“

დავის საგანი - აუცილებელი გზით სარგებლობა, ზიანის ანაზღაურება, ქმედების განხორციელების დავალება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „ო.ს–ომ“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - შპს „გ–ის“ მიმართ და მოითხოვა: მოსარჩელისთვის კუთვნილი, ........... ქუჩა №51-ში მდებარე უძრავი ქონების (ს/კ ...........) ჯეროვანი გამოყენებისათვის საჯარო გზასთან აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლების მიცემა, შპს „გ–ის“ საკუთრებაში არსებული, თბილისში,......../........... ქუჩა №51-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის (ს/კ...........) გავლით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 25 მაისის №5002833517 დასკვნის №1 ვარიანტში მოცემული სახით და 2019 წლის 16 სექტემბერს მომზადებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზების შესაბამისად; მოპასუხისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის - 111 967.12 ლარის ანაზღაურების დაკისრება, რაც მოიცავს 2017 წლის 13 ოქტომბრიდან 23 ოქტომბრამდე პერიოდში გზით სარგებლობის შეზღუდვის შედეგად დამდგარი ზიანს - 49 582 ლარს და 2017 წლის 18 დეკემბრიდან გზით სარგებლობის შეზღუდვის შედეგად მოსარჩელის მიერ გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულებების შედეგად დამდგარი ზიანს - 62 385.12 ლარს; მოპასუხისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ ზიანის - 213 186 ლარის ანაზღაურების დაკისრება; მოპასუხისთვის მოსარჩელის ელექტროენერგიით მომარაგების მიზნით მისი ქსელით სარგებლობის თმენის დავალება და ელექტროენერგიით სარგებლობაში ხელშეშლის აკრძალვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელეს საკუთრებაში არსებული, ........... ქუჩა №51-ში მდებარე უძრავი ქონების (ს/კ ...........) ჯეროვანი გამოყენებისათვის მიეცა საჯარო გზასთან აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლება, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული, თბილისში,......../........... ქუჩა №51-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის (ს/კ...........; დაზუსტებული ფართობი: 12 782 მ²) გავლით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 25 მაისის №5002833517 დასკვნის №1 ვარიანტში მოცემული სახით (დანართი №1, მწვანე ისრებით აღნიშნული, ფოტო 1-6) და 2019 წლის 16 სექტემბერს მომზადებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზების შესაბამისად, რომელზეც ყვითელი ფერით მონიშნულია მოპასუხის კუთვნილი 12 782 მ² მიწის ნაკვეთის (ს/კ...........) გამოყენებით მოსარჩელის კუთვნილ 400 მ² მიწის ნაკვეთამდე (ს/კ...........) მისასვლელი გზა (აღნიშნული, როგორც „სერვიტუტი 754 მ²“ და „სერვიტუტი 568 მ² (სიგანე 4მ)); მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ 207 336 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება დაეკისრა; მოპასუხეს დაევალა მოსარჩელის ელექტროენერგიით მომარაგების მიზნით მისი ქსელით სარგებლობის თმენა და აეკრძალა ელექტროენერგიით სარგებლობაში ხელშეშლა; 117 817.12 ლარის ნაწილში ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს „გ–მა“ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „გ–ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შეიცვალა ზიანის ანაზღაურების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით შპს „გ–ს“ შპს „ო.ს–ოს“ სასარგებლოდ დაეკისრა 188 752 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება; შპს „ო.ს–ოს“ მოთხოვნა 136 401.12 ლარის ნაწილში ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით მხოლოდ შპს „გ–მა“ გაასაჩივრა; შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მის მიწის ნაკვეთზე აუცილებელი გზის დადგენის საჭიროება არ არსებობს, რადგან არსებობს მოსარჩელის კუთვნილ ნაკვეთამდე მისვლის ალტერნატიული შესაძლებლობა.

კასატორი, ასევე, არ ეთანხმება მისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრებას. კასატორი მიუთითებს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ზიანის დაკისრება ელექტროენერგიის მიწოდების შეფერხებას დაუკავშირა, თუმცა ხსენებული ქმედება მართლზომიერად ხორციელდებოდა; სააპელაციო პალატა კი გასცდა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს, როდესაც ზიანის ანაზღაურების წინაპირობად მოსარჩელისთვის მიწის ნაკვეთზე გადაადგილების შეზღუდვაც დაასახელა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო, საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხებს წარმოადგენს აუცილებელი გზით სარგებლობისა და ზიანის ანაზღაურების წინაპირობების არსებობა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, თუ მიწის ნაკვეთს არა აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებთან, ელექტრო-, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მეზობელს მოსთხოვოს, რომ მან ითმინოს მისი მიწის ნაკვეთის გამოყენება ამგვარი აუცილებელი კავშირის უზრუნველსაყოფად. ამრიგად, დასახელებული მუხლით „წესრიგდება სამეზობლო თმენის ვალდებულება, რაც წარმოადგენს საკუთრების კანონისმიერი ბოჭვის სამართლებრივ მექანიზმს. ამ ნორმით გათვალისწინებული ბოჭვის უფლების ამ ხარისხით გამოყენება განპირობებული უნდა იყოს ისეთი ობიექტური ფაქტორებით, რომელთა არსებობის შემთხვევაში პრაქტიკულად შეუძლებელია მესაკუთრის მიერ თავის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ჯეროვანი გამოყენება მეზობელი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის გარეშე“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2018 წლის 26 ოქტომბრის №ას-139-131-2017 განჩინება). მეზობელი ნაკვეთის დატვირთვის ობიექტურ გარემოებებს მიეკუთვნება შემთხვევები, „როდესაც მიწის ნაკვეთი მთლიანად ან ნაწილობრივ იზოლირებულია საჯარო გზებისაგან, ან საამისოდ ადრე არსებობდა ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი გზა, მაგრამ ამჟამად შეუძლებელია მისი ამ მიზნით გამოყენება. აუცილებელ გზაში იგულისხმება არა მარტო ბილიკი, საცალფეხო გზა, არამედ სამანქანე გზაც“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 აპრილის №ას-45-2021 განჩინება).

საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ აუცილებელი გზის მოწყობის საკითხის გადაწყვეტისას, მნიშვნელოვანია მტკიცების ტვირთის განაწილების საკითხის შეფასებაც, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, „სამოქალაქო პროცესში მხარეები ვალდებული არიან, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით დაადასტურონ მათი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. კანონით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, რომელიც ადგენს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურ წესს, მოსარჩელეს ევალება სასარჩელო განცხადებაში ასახული ფაქტების მტკიცება შესაბამისი მტკიცებულებების სასამართლოსათვის წარდგენის გზით, ხოლო მოპასუხე მოვალეა, სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით, ქმედითად უარყოს მოსარჩელის არგუმენტები, წარადგინოს იმგვარი მტკიცებულებები, რომლებიც გააქარწყლებს მოსარჩელის მიერ დასახელებულ ფაქტებს“ (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ოქტომბრის №ას-367-2021 განჩინება).

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილია, რომ შპს „ო.ს–ოს“ კუთვნილი ნაკვეთი დამოუკიდებლად ვერ უკავშირდება საჯარო გზას; დღეის მდგომარეობით, მას ერთი მხრიდან ესაზღვრება შპს „გ–ის“, მეორე მხრიდან კი შპს „ბ–ის“ მიწის ნაკვეთები. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, სახეზეა აუცილებელი გზის დადგენის წინაპირობები, თუმცა კასატორი სადავოდ ხდის მისი მოწყობის კონკრეტულ ფორმას, რადგან არსებობს ორი ალტერნატიული ვარიანტი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ალტერნატიული ვარიანტების არსებობისას შერჩეულ უნდა იქნეს ყველაზე ოპტიმალური, რომელიც მეტად დაიცავს მხარეთა კანონიერ ინტერესებს და ნაკლებად შეზღუდავს მათ უფლებებს. ამ კუთხით კი გასათვალისწინებელია საქმეში წარმოდგენილი, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2017 წლის 25 ივლისის დასკვნა და სასამართლო სხდომაზე დაკითხული ექსპერტის ჩვენება, რომლებითაც დასტურდება, რომ მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ (ს/კ...........) მიწის ნაკვეთზე გავლით მისასვლელი გზა დღეის მდგომარეობით არ საჭიროებს ინფრასტრუქტურულ სამუშაოებს (შესაძლებელია შესვლა/მისვლა მოსარჩელის საკუთრებაში), ხოლო შპს „ბ–ის“ საკუთრებაში არსებულ (ს/კ ......) მიწის ნაკვეთზე გავლისთვის საჭიროა შესაბამის სამსახურებთან შეთანხმებით ინფრასტრუქტურული სამუშაოების ჩატარება.

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა აუცილებელი გზა სწორედ მოპასუხის მიწის ნაკვეთზე, რათა მოსარჩელეს ჰქონდეს თავისი უძრავი ქონებით სრულყოფილად სარგებლობის შესაძლებლობა. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც შპს „ბ–ის“ მიწის ნაკვეთზე აუცილებელი გზის მოწყობისთვის საჭიროა უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოებისგან ნებართვის მოპოვება, ინფრასტრუქტურული სამუშაოების ჩატარება და დამატებითი ხარჯების გაწევა, რისი საჭიროებაც მოპასუხის ნაკვეთის მიმართ არ არსებობს, დაუსაბუთებელია კასატორის არგუმენტი ალტერნატიული გზის გამოყენების შესახებ. დამატებით საგულისხმოა, რომ მოსარჩელე მიწის ნაკვეთის შეძენის დღიდან საჯარო გზას სწორედ დღეის მდგომარეობით მოპასუხის საკუთრებაში არსებული ტერიტორიის გავლით უკავშირდებოდა, რომელიც თავდაპირველად შპს „თ–ი ..-ს“ ეკუთვნოდა და მხარეთა შორის დადებული იყო სერვიტუტის ხელშეკრულება, რომლის თაობაზეც მოპასუხისთვის ცნობილი იყო.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აუცილებელი გზის დადგენის შესახებ მოთხოვნა მართებულად დაკმაყოფილდა და მოპასუხემ ვერ წარმოადგინა სათანადო მტკიცებულებები და არგუმენტები, რომლებიც მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა.

რაც შეეხება მოპასუხის კუთვნილი ელექტროენერგიის ქსელით სარგებლობას, სადავო პერიოდში მოქმედი „ელექტროენერგეტიკისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ“ კანონის 46¹ მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, თუ მოთხოვნილი გატარების (მათ შორის, ელექტროენერგიის, ბუნებრივი გაზის ან სასმელი წყლის გატარების) მომსახურება ეხება ისეთ ქსელს, რომელიც არ არის განაწილების ან/და წყალმომარაგების ლიცენზიანტის მფლობელობაში, ქსელის მფლობელი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, ვალდებულია, ჯეროვანი კავშირის უზრუნველყოფის მიზნით, ითმინოს თავისი ქსელით სარგებლობა. ამასთანავე, ქსელის მფლობელი უფლებამოსილია თავისი ქსელით სარგებლობისათვის მოითხოვოს გატარების საფასურის ან თმენის კომპენსაციის გადახდა. მოქმედი, „ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების შესახებ“ კანონის 98-ე მუხლის მე-7 პუნქტი, ასევე, ადგენს, რომ გადამცემი ან გამანაწილებელი ქსელის ან წყალმომარაგების სისტემის მოწყობილობის მესაკუთრე, რომელიც არ არის სისტემის ოპერატორი ან წყალმომარაგების ლიცენზიანტი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისად ვალდებულია, ითმინოს მისი მოწყობილობით სარგებლობა მომხმარებლისთვის მომსახურების გაწევის მიზნით.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთს ელექტროენერგია მიეწოდება მოპასუხის საკუთრებაში არსებული ტრანსფორმატორის მეშვეობით, რაც განპირობებულია შპს „თ–ი ...-ის“ მიერ გაცემული ნებართვით. კერძოდ, შპს „თ–ი ..-მა“ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებასთან ერთად თანხმობა გამოხატა, მის საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიაზე განთავსებული ელექტროენერგიის ტრანსფორმატორის გამოყენების გზით განხორციელებულიყო მოსარჩელის კუთვნილი ტერიტორიისათვის ელექტროენერგიის მიწოდება. დამატებით საგულისხმოა, რომ საქმეზე არ დადასტურდა ელექტროენერგიის ალტერნატიული წყაროს არსებობა; ამასთან, მოსარჩელემ სს „თელასსაც“ მიმართა, თუმცა ელექტროენერგიის კვების წყარო მაინც არ იქნა შეცვლილი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ მოპასუხისთვის მოსარჩელის ელექტროენერგიით მომარაგების მიზნით მისი ქსელით სარგებლობის თმენის დავალება და ელექტროენერგიით სარგებლობაში ხელშეშლის აკრძალვა შეესაბამება სამოქალაქო კოდექსის 172-ე, 180-ე მუხლების მოთხოვნებს.

რაც შეეხება ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნას, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დადგენილი პრაქტიკის თანახმად, დელიქტური ვალდებულების წარმოშობისთვის კუმულატიურად უნდა არსებობდეს შემდეგი ელემენტები: 1. ზიანი; 2. მართლსაწინააღმდეგო ქმედება; 3. მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგსა და ქმედებას შორის; 4. ბრალეულობა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოპასუხემ მოსარჩელის შეუზღუდა უძრავ ქონებამდე მისვლის შესაძლებლობა და ელექტროენერგიის მიწოდება. მოპასუხეს ხსენებული ქმედებები კი იყო თვითნებური და უკანონო, რადგან მას გააჩნდა თმენის ვალდებულება, ამდენად, წარმოიშვა სადავო ქმედებებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებაც.

რაც შეეხება მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მოსარჩელისთვის მიყენებული ზიანის სახესა და ოდენობას, დადგენილია, რომ მოსარჩელე არის სათამაშოების მაღაზიების მფლობელი და სადავო მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს მისი საწყობი. საწყობამდე, მოპასუხის ქმედების შედეგად, მოსარჩელის თანამშრომლებისა და ავტომანქანების მისვლის შეზღუდვის გამო კი, მოსარჩელემ ვერ შეძლო საცალო ქსელის მომარაგება და გაუუქმდა შეკვეთებიც. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 18 თებერვლის განჩინებით დანიშნული ექსპერტიზის შედეგად მომზადებული, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2022 წლის 9 მარტის დასკვნით კი დგინდება, რომ 2017 წლის 2 დეკემბრიდან 14 დეკემბრამდე პერიოდში, მყიდველთან გაუქმებული შეკვეთებით, მათთვის საქონლის მიუწოდებლობის გამო, ასევე, შიდა საცალო ქსელში საქონლის მიწოდების შეფერხების შედეგად, ფასნამატიდან გამომდინარე, მოსარჩელის დაკარგულმა მოგებამ შეადგენდა 188 752 ლარი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოპასუხეს ხსენებული ოდენობით ზიანის ანაზღაურება.

საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ ზიანის ანაზღაურების დაკისრების უკანონობას კასატორი ძირითადად ასაბუთებს იმ არგუმენტით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ზიანის დაკისრება ელექტროენერგიის მიწოდების შეფერხებას დაუკავშირა, ხოლო სააპელაციო პალატა გასცდა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს, როდესაც ზიანის ანაზღაურების წინაპირობად მოსარჩელისთვის მიწის ნაკვეთზე გადაადგილების შეზღუდვაც დაასახელა. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებულ პრეტენზიას, რადგან პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მოპასუხის არამართლზომიერ ქმედებებად შეფასებულია როგორც ელექტროენერგიის მიწოდების შეზღუდვა, ისე მოსარჩელისთვის გადაადგილების შეფერხება. მოსარჩელეც სწორედ ამ ქმედებებიდან გამომდინარე ითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი და წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრულ, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, ვინაიდან: საქმე არ მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ასევე, არ ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი; სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით განსაზღვრული, საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 391-ე, 401-ე, 408-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „გ–ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. შპს „გ–ს“ (ს/კ .....) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თენგიზ ეკალაძის (პ/ნ.....) მიერ 2023 წლის 5 აპრილის №5655 საგადასახადო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 8000 ლარის 70% - 5600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: ლ. მიქაბერიძე

გ. მიქაუტაძე