საქმე № ას-532-2021 13 ივლისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გიორგი მიქაუტაძე,

ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ნ.ბ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს–ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ნასყიდობის საფასურისა და პირგასამტეხლოს დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულ უნდა იქნეს განჩინება - საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. შპს ,,ე.გ–ი“ (შემდგომში „შპს“, „კომპანია“, „მოპასუხე კომპანია“ ან „მყიდველი“) საქართველოში რეგისტრირებული მეწარმე სუბიექტია (რეგისტრაციის თარიღი - 19.07.2016წ.), რომლის 100% წილის მესაკუთრე პარტნიორი და დირექტორია ნ.ბ–ი (შემდგომში „კომპანიის დირექტორი“, „მოპასუხე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“, შემდგომში ტექსტში ორივე ერთად მოხსენებული, როგორც „მოპასუხეები“).

2. 2018 წლის 23 იანვარს მოპასუხე კომპანიასა და შპს „ს–ს“ (შემდგომში „მოსარჩელე“ ან „გამყიდველი“) შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება (შემდგომში „ხელშეკრულება“), რომლის შესაბამისად, მოსარჩელეს მოპასუხისათვის უნდა მიეწოდებინა ტექნიკა და თანმდევი მომსახურება (ინსტალაცია/გამართვა). ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 42 605,40 აშშ დოლარის ეკვივალენტით ლარში, დღგ-ს ჩათვლით, გადახდის დღისათვის არსებული ეროვნული ბანკის გაცვლითი კურსის მიხედვით.

3. მყიდველს ნასყიდობის საფასური უნდა გადაეხადა 3 ნაწილად. კერძოდ, ღირებულების 35% მყიდველს უნდა გადაეხადა შეკვეთის განთავსებისას; მე-2 ნაწილი - ღირებულების 35% - ტექნიკის ჩამოსვლისას, ხოლო დარჩენილი მე-3 ნაწილი - მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმებიდან არაუგვიანეს 5 კალენდარული დღისა.

4. ხელშეკრულების 7.2 პუნქტით, ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, მხარეებმა გაითვალისწინეს პირგასამტეხლო, ხელშეკრულების ჯამური ღირებულების 0,2%.

5. მყიდველმა შეკვეთის განთავსებისას გადაიხადა ხელშეკრულების ღირებულების 35 % - 37500 ლარი.

6. 2018 წლის 24 იანვარს მყიდველმა გამყიდველს გადაურიცხა ნასყიდობის საფასურის ნაწილი - 37 500 ლარი.

7. 2018 წლის 20 მარტს მხარეთა შორის გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი ხელშეკრულებით შეთანხმებულ პროდუქციაზე.

8. შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 17 მაისის N025-2018-073544 ბრძანების საფუძველზე გადასახადის, საურავის და ჯარიმის თანხების ჩამოწერის და შესაბამის ბიუჯეტში ჩარიცხვის მიზნით, მყიდველის საბანკო ანგარიშებზე წარდგენილ იქნა საინკასო დავალებები.

9. კომპანიის 100% წილის მესაკუთრე პარტნიორმა და დირექტორმა 2018 წლის 8 ივნისს გამყიდველის ანგარიშზე დამატებით გადარიცხა 35 000 ლარი (გადახდის დანიშნულებაში მიეთითა - „შეძენილი საქონლის ღირებულება“).

10. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 13 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტის შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურის ერთიან ელექტრონულ ბაზაზე დაყრდნობით დადგინდა, რომ შესამოწმებელ პერიოდში კომპანიის დღგ-თი დასაბეგრმა ბრუნვამ შეადგინა 2016 წლის ივლისში - 10 533 ლარი; 2018 წლის თებერვალში - 53 964 ლარი; მარტში 109 868 ლარი. სსკ-ს 275-ე მუხლის მიხედვით, შპს დაჯარიმდა ბიუჯეტში გადასახდელი თანხის შემცირებისათვის. ამავე აქტის შესაბამისად, კომპანიამ დაარღვია სსკ-ს 175-ე მუხლისა და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის N996 ბრძანების მოთხოვნები, კერძოდ, დღგ-ს დეკლარაციაში ანგარიშ-ფაქტურების რეესტრით არ არის ასახული 2018 წლის მარტის ანგარიშ-ფაქტურები. შემოწმების შედეგებიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელს მიეთითა უზრუნველეყო ბუღალტრული აღრიცხვა-ანგარიშგების მოწესრიგება კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად, გამოვლენილი დარღვევების მიხედვით მოეხდინა ცვლილებები საბუღალტრო დოკუმენტაციაში.

11. მყიდველს გამყიდველის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დარჩენილი აქვს დავალიანება - 12 781.62 აშშ დოლარი.

12. მოსარჩელის მოთხოვნა

12.1. გამყიდველმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მყიდველისა და კომპანიის დირექტორის მიმართ და მოითხოვა ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდიარე დავალიანების 11 791.75 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს, 14 191.33 აშშ დოლარის მოპასუხეთათვის სოლიდარულად გადახდის დაკისრება.

12.2. მოსარჩელის განცხადებით, 2018 წლის 23 იანვარს მასსა და შპს-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ტექნიკისა და თანმდევი მომსახურების ნასყიდობის შესახებ, რომლის მიხედვით, შპს-ს მოსარჩელისგან უნდა შეეძინა 41 605.4 აშშ დოლარის ღირებულების საქონელი. მოსარჩელემ მას მიაწოდა ხელშეკრულებით განსაზღვრული საქონელი, თუმცა შპს-მ არ შეასრულა გარიგებით ნაკისრი ვალდებულება და არ გადაიხადა საქონლის ღირებულება. მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნის შემდგომ, 2018 წლის 8 ივნისს, კომპანიის დამფუძნებელმა პარტნიორმა, დირექტორმა გადაიხადა შეძენილი საქონლის ღირებულების ნაწილი, ხოლო დარჩენილი თანხის გადახდაზე განაცხადა უარი. მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, ვალდებულებების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისთვის განსაზღვრული იყო პირგასამტეხლო ხელშეკრულების ღირებულების 0.2%. მოსარჩელის აზრით, კომპანიის დამფუძნებელი/დირექტორის არაკეთილსინდისიერად უძღვებოდა შპს-ს საქმიანობას და კომპანიიდან იღებდა პირად სარგებელს, რის გამოც, მის მიმართ არსებობს ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ გამოყენების წინაპირობა. ამასთან, მიუხედავად იმისა, რომ შპს გადახდისუუნაროა და მას სახელმწიფოსა და სხვა კრედიტორების წინაშე აქვს შეუსრულებელი საგადასახადო ვალდებულებები, მოპასუხეს არ დაუწყია გადახდისუუნარობის საქმისწარმოება. ამდენად, კომპანიას მის დირექტორთან ერთად სოლიდარულად გადასახდელად უნდა დაეკისროს ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანებისა და პირგასამტეხლოს გადახდა.

13. მოპასუხეების პოზიცია

13.1. მოპასუხე კომპანიამ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და განმარტა, რომ მას მოსარჩელის მიმართ დავალიანება მართლაც აქვს, თუმცა, თავის მხრივ, მოსარჩელემაც დაარღვია ხელშეკრულების პირობა - შესყიდული საქონელი მიაწოდა დაგვიანებით, რამაც კომპანიის საქმიანობა შეაფერხა, რადგან შესყიდული საქონლის ნაწილი დარჩა გამოუყენებელი. ამასთან, მოსარჩელემ შპს-ს არ გადასცა სრულყოფილი დოკუმენტაცია, რის გამოც, კომპანიას წარმოეშვა დავალიანება (ჯარიმის სახით) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

13.2. კომპანიის დირექტორმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ არასწორია მოსარჩელის პრეტენზია დავალიანების გადახდაზე სოლიდარულად ვალდებულ პირად მისი მიჩნევის შესახებ. მოსარჩელის განმარტება იმის შესახებ, რომ კომპანიის დირექტორი არაკეთილსინდისიერად უძღვებოდა შპს-ს საქმიანობას და კომპანიის ქონებას იყენებდა პირადი მიზნებისთვის ეწინააღმდეგება მისივე განცხადებას, რომ მოპასუხემ პირადად გადაურიცხა დავალიანების ნაწილი მოსარჩელეს. 2018 წლის 8 ივნისისთვის შპს-ს საბანკო ანგარიშზე წარმოშობილი იყო საინკასო დავალიანება, რის გამოც, კომპანია ვერ შეძლებდა მოსარჩელისთვის თანხის გადარიცხვას, სწორედ ამიტომ, შპს-ს დირექტორმა თანხა გადარიცხა პირადად.

14. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება

14.1. მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ დავალიანების, 30 658.55 ლარისა და პირგასამტეხლოს, 3747.42 ლარის გადახდა.

15. კომპანიის დირექტორის (მოპასუხის) სააპელაციო საჩივარი

15.1. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ბ–მა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მის მიმართ დაყენებული მოთხოვნის ნაწილში (თანხის სოლიდარულად დაკისრება) სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

16. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

16.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

16.2. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-11 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები.

16.3. სასამართლომ იხელმძღვანელა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის სადავო პერიოდში მოქმედი 3.2-ე, 3.6-ე, 9.6-ე, 44-ე მუხლებით, სამოქალაქო კოდექსის 463-ე, 464-ე მუხლებით და საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და წარდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება, რომ კომპანიის დირექტორი არაკეთილსინდისიერი განზრახვით იყენებდა კომპანიის შეზღუდული პასუხისმგებლობის სამართლებრივ ფორმას, რაც წარმოშობს ,,მეწარმეთა შესახებ’’ საქართველოს კანონის 3.6 მუხლით განსაზღვრულ ე.წ. ,,გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ამოქმედებისათვის საკმარის წანამძღვარს. პალატის შეფასებით, კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზეა პარტნიორის/დირექტორის „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ელემენტი - კორპორციული ფორმალობების დაუცველობა. დირექტორი, რომლის მოვალეობაა კეთილსინდისიერად გაუძღვეს საწარმოს საქმიანობას და ზრუნავდეს შემოსავლის გაზრდაზე, არ/ვერ ასრულებს ამ ვალდებულებას, რის გამოც საწარმოში სრულად მოშლილია კორპორაციული მართვის სისტემა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებითაა დადგენილი, კომპანიის დირექტორისთვის უცნობია, თუ რამდენი პირია დასაქმებული მის კომპანიაში და რა სახელფასო ანაზღაურება გაიცემა მათ მიმართ მისთვის ასევე უცნობია, თუ რა დანიშნულებით რიცხავდა კომპანია თანხების. შემოსავლების სამსახურიდან წარდგენილი დეკლარაციების მიხედვით, დეკლარირებული თანხები არ ემთხვევა საბანკო ანგარიშების ამონაწერებში მითითებულ თანხებს.

16.4. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება იმის შესახებ, რომ კომპანიის დირექტორმა შეძენილი პროდუქციის რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი გამოიყენა არა კომპანიის საქმიანობის განვითარებისა და ორგანიზაციის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისთვის, არამედ პირადი ინტერესებისთვის. ამასთან, სასამართლომ დაადგინა, რომ კომპანიაში არ კონტროლდებოდა შემოსული და გასული თანხები, აღრეული იყო კომპანიის დირექტორის პირადი და საწარმოს ქონება, მოშლილი იყო ბუღალტრული აღრიცხვა. ეს ყოველივე კი, მიმართული იყო საზოგადოების წინაშე არსებული ვალდებულებებისაგან თავის არიდებისა და პარტნიორის/დირექტორის პირადი სარგებლის მიღებისაკენ. ამდენად, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ შპს-ს დირექტორი კომპანიის საფარველს ამოფარებული ზრუნავდა პირად კეთილდღეობაზე, იყენებდა რა ბოროტად კანონმდებლობით დადგენილ სტანდარტს. მისი ამ ქმედებით კი, ზიანი მიადგა მოსარჩელეს, რაც გამოიხატა აუნაზღაურებელ ვალდებულებებში. შესაბამისად, არსებობდა მოპასუხე კომპანიასათან ერთად მისი დირექტორისთვის სოლიდარულად გადასახდელად თანხის დაკისრების საფუძველი.

17. კომპანიის დირექტორის (მოპასუხის) საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა და საფუძვლები

17.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს-ს დირექტორმა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, კომპანიის დირექტორის მიმართ წარდგენილი მოთხოვნის ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

17.2. კასატორის განცხადებით, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა - „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 3.6 მუხლი და დაასკვნა, რომ შპს-ს დირექტორი კორპორაციულ საფარველს ამოფარებული ზრუნავდა პირად კეთილდღეობაზე, რითაც ზიანი მიადგა მოსარჩელეს, თუმცა საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება და სასამართლოც ვერ მიუთითებს იმგვარ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლებიც დაადასტურებდა „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 3.6-ე მუხლით გათვალისწინებულ ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელ წინაპირობებს. მხოლოდ ის გარემოება, რომ დირექტორმა არ იცის რამდენი ადამიანი მუშაობს მის საწარმოში და რა რაოდენობის ხელფასები გაიცემა მათზე, რა თქმა უნდა არ მოიცავს პარტნიორის განზრახვას საზოგადოების „ინსტრუმენტად“ გამოყენებისთვის და ასევე არ მოიცავს პარტნიორის მიერ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის პრივილეგიის მარტოოდენ სხვისი ინტერესების საზიანოდ გამოყენებას.

17.3. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა კანონი, რომელიც არ გამოიყენა - „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 3.4-ე მუხლი, რომლის მიხედვით. შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორები საზოგადოების ვალდებულებებისთვის პასუხს არ აგებენ. ამავე კანონის 44-ე მუხლის თანახმად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება არის საზოგადოება, რომლის პასუხისმგებლობა მისი კრედიტორების წინაშე შემოიფარგლება მთელი მისი ქონებით. ამ ნორმებით შპს-ს პარტნიორების პირადი ქონება გამიჯნული და დაცულია კომპანიის ვალდებულებებისაგან. კომპანიის შეუსრულებელი ვალდებულების გამო დირექტორის ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელია არსებობდეს კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს.

18. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

18.1 საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

18.2 საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის სამართლებრივი დასაბუთებულობის არსებითად განხილვის გზით შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოპასუხის საკასაციო განაცხადი საფუძვლიანია.

19. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

20. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის, რომ მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა წარდგენილი სარჩელი და მოპასუხეებს - კომპანიასა და მის დირექტორს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად გადასახდელად დაეკისრათ თანხის გადახდა, კომპანიას არ გაუსაჩივრებია. შესაბამისად, გადაწყვეტილება კომპანიის მიმართ წარდგენილი მოთხოვნის ნაწილში შესულია კანონიერ ძალაში.

21. განსახილველი დავის ფარგლებში შესაფასებელია კომპანიის დირექტორის მიმართ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების კანონიერება.

22. კასატორის ძირითადი საკასაციო პრეტენზია ემყარება იმას, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად გამოიყენეს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის სადავო ურთიერთობის დროს მოქმედი 3.6-ე მუხლი (შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორები საზოგადოების კრედიტორების წინაშე პასუხს აგებენ პირადად, თუ ისინი ბოროტად გამოიყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმებს) და მოპასუხე კომპანიასთან ერთად კომპანიის დირექტორის სოლიდარული პასუხისმგებლობის საკითხი არასწორად დააფუძნეს ე.წ „გამჭოლ პასუხისმგებლობას“.

23. მითითებული პრეტენზიის შემოწმების მიზნით, საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს განმარტოს „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ცნება და მისი წარმოშობის წინაპირობები. მანამდე კი, ყურადაღებას მიაქცევს დავის წარმოშობის დროს მოქმედ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლზე, რომლითაც დადგენილია, რომ შპს-ს პასუხისმგებლობა კრედიტორების წინაშე შემოიფარგლება საზოგადოების მთელი ქონებით, რაც იმას ნიშნავს, რომ საზოგადოების ვალდებულებებისათვის საზოგადოების პარტნიორები პირადი ქონებით პასუხს არ აგებენ. ამ წესიდან გამონაკლისს ადგენს ამავე კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტი და საზოგადოების კრედიტორების წინაშე პასუხისმგებლობას აკისრებს პარტნიორს ამ უკანასკნელის მიერ პასუხისმგებელობის შეზღუდვის ფორმის ბოროტად გამოყენების შემთხვევაში.

24. პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობის აღნიშნული წესი გამომდინარეობს იმ დოქტრინიდან, რომელსაც სამეწარმეო სამართალში „კორპორაციული საფარველის გაჭოლვის“ ან სხვაგვარად, „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დოქტრინა ეწოდება.

25. „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ გამოყენების საჭიროება, როგორც წესი, წარმოიშობა იმ შემთხვევაში, როცა ვალდებულება წარმოეშვა კომპანიას, მაგრამ იგი არ არის გადახდისუნარიანი. კრედიტორი, გადახდისუნარიანი პირის ძიებაში, უჩივის კომპანიის პარტნიორს და მიუთითებს, რომ ამა თუ იმ მიზეზის გამო, ის პირადად აგებს პასუხს კომპანიის სახელით წარმოშობილი ვალდებულებებისათვის. ასეთ შემთხვევაში, როდესაც კომპანია გადახდისუუნაროა და კრედიტორი ითხოვს გადახდას პარტნიორისაგან, სასამართლომ უნდა გადაწყვიტოს, ვალდებულების შეუსრულებლობით წარმოშობილი დანაკარგი მესამე პირს თუ პარტნიორს დააკისროს. ყოველ ასეთ შემთხვევაში შეზღუდული პასუხისმგებლობის პრინციპის უპირობო გამოყენება გამოიწვევდა შედეგს, რომელიც ყოველთვის კრედიტორს აზარალებს.

26. „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ გამოყენების საფუძვლები პირველად განიმარტა ამერიკის შეერთებული შტატების სასამართლოების მიერ. აღნიშნული განმარტების მიხედვით, გამჭოლი პასუხისმგებლობა გამოიყენება, როდესაც პარტნიორის მხრიდან ადგილი აქვს მოტყუებას, შეცდომაში შეყვანას ან მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას (fraud, misrepresentation, illegality). მოგვიანებით, სამოსამართლო სამართალი განევრცო აღნიშნულ თემაზე და გამჭოლი პასუხისმგებლობის გამოყენების საფუძვლად მიიჩნია ისეთი შემთხვევები, როცა კომპანია წარმოადგენს პატნიორის ხელში „ინსტრუმენტს“, პარტნიორის „ალტერ ეგოს“ ან „ფიქციას“ (Melvin Aron Eisenberg, Corporations and Other Business Organizations, Cases and Materials, at 220-257, Foundation Press (9^th ed. 2005)).

27. გამჭოლი პასუხისმგებლობის გამოყენების ფართოდ გავრცელებული საფუძვლებია კომპანიის „არაადეკვატური კაპიტალიზაცია“ (გამჭოლი პასუხისმგებლობის გამოყენების მიზნებისათვის არაადექვატური კაპიტალიზაცია არ გულისხმობს კანონით დადგენილი მინიმალური კაპიტალის ქონას (მრავალ ქვეყანაში, საქართველოს ჩათვლით, ასეთი მოთხოვნა კომპანიების მიმართ აღარ არსებობს). არაადეკვატურ კაპიტალიზაციაში იგულისხმება ის შემთხვევა, როცა კომპანიის კაპიტალი ძალიან მცირე ან შეუსაბამოა იმ კომპანიის საქმიანობის სახისათვის და იმ რისკების დასაზღვევად, რომელსაც კომპანიის ბიზნეს საქმიანობა წარმოშობს. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, აქ იგულისხმება მოსალოდნელი ეკონომიკური საჭიროებები და არა ფორმალურ-სამართლებრივი მოთხოვნები. „არაადეკვატური კაპიტალიზაციის“ ელემენტს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება არასახელშეკრულებო (არანებაყოფლობით) კრედიტორებთან მიმართებით პარტნიორის გამჭოლი პასუხისმგებლობის გამოყენებისას), ასევე, „კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა“ (ამ ელემენტის დარღვევა აშკარაა, როცა არ იმართება დირექტორებისა და პარტნიორების კრებები, როცა პარტნიორებისა და დირექტორების მმართველობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებები არ არის ნათლად გამიჯნული, როცა აღრეულია პარტნიორებისა და კომპანიის ქონება, როცა კომპანიის სახსრები გამოიყენება პარტნიორთა პირადი მიზნებისათვის, ხოლო პირადი ხარჯები მიიჩნევა კომპანიის ხარჯებად ბუღალტრული ანგარიშგების წესების დარღვევით, ან როცა არ ხდება სათანადო ბუღალტრული და ფინანსური ანგარიშგება და შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოება). საგადასახადო ვალდებულებების კონტექსტში გამჭოლი პასუხისმგებლობა გამოიყენება, როცა კომპანიის პარტნიორების საქმიანობა მიმართულია გადასახადებისაგან თავის არიდების სქემების შექმნისაკენ და კომპანია გამოიყენება, როგორც გადასახადებისაგან თავის არიდების „ინსტრუმენტი“.

28. როგორც უკვე აღნიშნა, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი კომპანიის პარტნიორთა გამჭოლ პასუხისმგებლობას ითვალისწინებს მაშინ, როდესაც ისინი ბოროტად იყენებენ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის სამართლებრივ ფორმას.

29. საკასაციო პალატას მიჩნია, რომ აღნიშნული ნორმა ფართოდ განიმარტება და მოიცავს არა მხოლოდ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის კორპორაციული ფორმის ბოროტად გამოყენებას (მაგ., კორპორაციის, როგორც მხოლოდ პარტნიორის მიზნის მისაღწევი „ინსტრუმენტის“ დანიშნულებით გამოყენება; „კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა“; კორპორაციის, როგორც პარტნიორის „ალტერ ეგოს“ არსებობა), არამედ თავად შეზღუდული პასუხისმგებლობის, როგორც პასუხისმგებლობის ელემენტის, ბოროტად გამოყენებას, რაც გულისხმობს პარტნიორის მიერ პასუხისმგებლობის შეზღუდვის პრივილეგიის მარტოოდენ სხვისი ინტერესების საზიანოდ გამოყენებას და საკუთარი ეკონომიკური რისკებისა და დანაკარგის სხვაზე გადაკისრებას კრედიტორის განზრახ შეცდომაში შეყვანით.

30. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ პარტნიორის მიერ შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმის ბოროტად გამოყენება სახეზეა, როცა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორი საზოგადოებაში უშუალოდ ხელმძღვანელობს და ახორციელებს ისეთ საქმიანობას, რომელიც მიზნად ისახავს გადასახადებისაგან თავის არიდებას, ანუ როცა საზოგადოება პარტნიორის მიერ გამოიყენება არადეკლარირებული შემოსავლის მაგენერირებელი წყაროს დანიშნულებით. აღნიშნული გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1307-1245-2014, 6 მაისი, 2015 წელი; საქმე №1307-1245-2014, 6 მაისი, 2015 წელი).

31. განსახილველ დავაში, ვინაიდან დადგენილია, რომ მოპასუხე კომპანიის ერთადერთი პარტნიორი არის თავად კომპანიის დირექტორი (კასატორი), საკასაციო სასამართლო საჭიროდ მიიჩნევს ასევე შეეხოს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ცნებას - დირექტორის ზრუნვის მოვალეობას. როგორც უზენაესი სასამართლოს არაერთ განჩინებაშია განმარტებული, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის (დავის წარმოშობის დროს მოქმედი) მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, კომპანიის დირექტორს აკისრია განსაკუთრებული მოვალეობები კომპანიის წინაშე, რომლებსაც ფიდუციური მოვალეობები ეწოდება, და რომლებიც, სხვასთან ერთად, მოიცავს დირექტორის მოვალეობას საზოგადოების საქმეებს გაუძღვეს კეთილსინდისიერად, კერძოდ, ზრუნავდეს ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი და მოქმედებდეს იმ რწმენით, რომ მისი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის („ზრუნვის მოვალეობა“) (იხ. სუსგ საქმე №ას-1307-1245-2014, 06 მაისი, 2015 წელი; №ას-1158-1104-2014, 06 მაისი, 2015 წელი) აღნიშნული მოვალეობის შეუსრულებლობის შემთხვევაში კი, დირექტორი საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებს სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ [დირექტორები საზოგადოების საქმეებს უნდა გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად, კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის. თუ ისინი არ შეასრულებენ ამ მოვალეობას, საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ].

32. ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმები მიუთითებენ როგორც დირექტორის, ასევე პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობის სამართლებრივ საფუძვლებზე.

33. საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ პარტნიორის პირადი პასუხისმგებლობა წარმოადგენს საგამონაკლისო მექანიზმს, განსაკუთრებით კი, პირადი პასუხისმგებლობა „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ფორმით. შესაბამისად, იგი აერთიანებს ფაქტობრივ გარემოებათა და წინაპირობათა ფართო წრეს, რის გამოც, ერთ-ერთ რთულად დასამტკიცებელ სამართლებრივ მოცემულობად მიიჩნევა. ამ სახის პასუხისმგებლობის განსაზღვრისთვის საჭიროა, ერთი მხრივ, პარტნიორის ქმედებებსა და კომპანიის გადახდისუუნარობას და, მეორე მხრივ, პარტნიორის ქმედებებსა და კრედიტორისთვის მიყენებულ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის დადგენა.

34. მოცემულ საქმეში, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოპასუხე კომპანიის დირექტორი ორგანიზაციის საფარველს ამოფარებული ზრუნავდა პირად კეთილდღეობაზე, იყენებდა რა ბოროტად საკუთარ უფლებამოსილებებს - მან შეძენილი პროდუქციის რეალიზაციით მიღებული შემოსავალი გამოიყენა არა კომპანიის საქმიანობის განვითარებისა და ორგანიზაციის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისთვის, არამედ პირადი ინტერესებისთვის. დირექტორისათვის „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრების უმთავრეს საფუძვლად კი, სასამართლომ „კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა“ დაასახელა. კერძოდ, მიუთითა, რომ კომპანიის დირექტორისთვის უცნობია, თუ რამდენი პირია დასაქმებული მის კომპანიაში და რა სახელფასო ანაზღაურება გაიცემა მათ მიმართ, ასევე უცნობია, რა დანიშნულებით რიცხავდა კომპანია თანხებს (საშემოსავლო დეკლარაციებში ასახული თანხები არ ემთხვევა საბანკო ანგარიშების ამონაწერებში მითითებულ თანხებს), აღრეულია კომპანიის დირექტორის პირადი და საწარმოს ქონება, მოშლილია ბუღალტრული აღრიცხვა და სხვა.

35. კასატორი არ ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მითითებულ დასკვნას და აცხადებს, რომ საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რომელიც ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელ წინაპირობებს დაადასტურებდა.

36. ამდენად, საკასაციო საჩივრის ფარგლებში სადავოა, ჰქონდა თუ არა სასამართლოს შესაძლებლობა, მხარეთა მიერ საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების შესაბამისად, დაედგინა დირექტორის მიერ პასუხისმგებელობის შეზღუდვის ფორმის ბოროტად გამოყენების ფაქტი და ამ საფუძვლით მისთვის დაეკისრებინა ფინანსური პასუხისმგებლობა.

37. სასამართლო მიუბრუნდება მსჯელობას, რომლის მიხედვით, ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ ერთ-ერთი ფართოდ გავრცელებული საფუძველია „კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა“, რაც გულისხმობს იმას, რომ კომპანიაში დარღვეულია შემდეგი ფორმალური წესები: არ იმართება დირექტორებისა და პარტნიორების კრებები; პარტნიორებისა და დირექტორების მმართველობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებები არ არის ნათლად გამიჯნული; აღრეულია პარტნიორებისა და კომპანიის ქონება; კომპანიის სახსრები გამოიყენება პარტნიორთა პირადი მიზნებისათვის, ხოლო პირადი ხარჯები მიიჩნევა კომპანიის ხარჯებად ბუღალტრული ანგარიშგების წესების დარღვევით; არ იწარმოება სათანადო ბუღალტრული და ფინანსური ანგარიშგება და შესაბამისი დოკუმენტაცია (იხ. სუსგ საქმე Nას-1307-1245-2014, 6 მაისი, 2015 წელი). აღსანიშნავია, რომ კორპორაციულ ფორმალობათა ისეთი დაუცველობა, რომელსაც არ მოჰყოლია კრედიტორისთვის უარყოფითი შედეგი, არ წარმოადგენს გამჭოლი პასუხისმგებლობის წინაპირობას. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ მითითებული გარემოებები დგინდებოდეს შესაბამისი მტკიცებულებებით (იხ. სუსგ საქმე Nას-433-2020, 19 ნოემბერი, 2020 წელი).

38. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობით განსაზღვრული მტკიცების ტვირთი [სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი] ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს.

39. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთ გადაწყვეტილებაშია განმარტებული, რომ მტკიცებულებათა შეფასება სათანადოდ მოტივირებული და დამაჯერებელი უნდა იყოს. მტკიცებულებათა შეფასება ეფუძნება შეჯიბრებითობის ფარგლებში მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას და არა - სასამართლოს სუბიექტურ მოსაზრებებს. სასამართლო ობიექტურ საწყისებზე მტკიცებულებათა ყოველმხრივი და სრული გამოკვლევის შედეგად ადგენს მათ იურიდიულ ძალას, კერძოდ, განსაზღვრავს, თუ რა გარემოების დადგენა ან პირიქით, უარყოფაა შესაძლებელი. აქ, უპირველეს ყოვლისა, იგულისხმება მტკიცებულებათა შეფასება მათი უტყუარობის თვალსაზრისით, რისთვისაც საჭიროა ამ მტკიცებულებათა ყოველმხრივი შემოწმება, მათი დაპირისპირება საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან. მტკიცებულებათა შეფასებას კი, პროცედურულად მოჰყვება საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა. სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა (იხ. სუსგ საქმე №ას-400-2020, 15.02.2020).

40. როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონისა და სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკიდან გამომდინარე, ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელია დგინდებოდეს პარტნიორის განზრახვა საზოგადოების „ინსტრუმენტად“ გამოყენებისთვის, რაც თავისთავად გულისხმობს პარტნიორის აქტიურ მოქმედებებს დასახული მიზნის მისაღწევად. ამდენად, ამ ტიპის დავის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადაწყვეტისთვის აუცილებელია საქმის გარემოებებიდან აშკარად იკვეთებოდეს პარტნიორის მიზანი - თუ რის მისაღწევად მოქმედებს იგი და ამ მიზნის მისაღწევად რა აქტიურ მოქმედებებს ასრულებს.

41. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ კომპანიის დირექტორის მიერ შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმის ბოროტად გამოყენების ფაქტი დაადგინა შემდეგ გარემოებებზე დაყრდნობით: კომპანიის დირექტორს არ ახსოვს, თუ რამდენი პირია დასაქმებული მის კომპანიაში და რა სახელფასო ანაზღაურება გაიცემა მათ მიმართ; მისთვის ასევე უცნობია რა დანიშნულებით ირიცხებოდა ორგანიზაციიდან თანხები; ამასთან, ვინაიდან დირექტორმა პირადად, თავისი სახელით გადაიხადა დავალიანების ნაწილი, აღნიშნული ცალსახად მიუთითებდა კორპორაციული მართვის ფუნქციის მოშლასა და, ზოგადად, კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობაზე, რასაც ვერ გაიზიარებს საკასაციო სასამართლო და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ზემოაღნიშნული გარემოებები არ არის საკმარისი ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელი წინაპირობების დასადასტურებლად. მეტიც, მითითებული გარემოებებით არ შეიძლება დადგინდეს კომპანიის დირექტორის მიერ ორგანიზაციის არაკეთილსინდისიერად გაძღოლის, საწარმოს ფულადი სახსრების არამიზნობრივად გახარჯვისა და, მით უფრო, დირექტორის პირადი მიზნებისთვის საწარმოს ქონების მოხმარების ფაქტი. რაც შეეხება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 13 ივნისის შემოწმების აქტის პროექტს, რომლის მიხედვითაც, შემოწმების შედეგებიდან გამომდინარე, მოპასუხე კომპანიას მიეცა მითითება კანონმდებლობის მოთხოვნათა შესაბამისად მოეწესრიგებინა ბუღალტრული დოკუმენტაცია, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მითითებული დოკუმენტიც არ ქმნის საფუძველს დასკვნისთვის, რომ კომპანიის დირექტორი არაკეთილსინდისიერად უძღვებოდა საწარმოს საქმიანობას და მისი ქმედებები მიმართული იყო საზოგადოების წინაშე არსებული ვალდებულებებისაგან თავის არიდებისკენ.

42. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამჭოლი პასუხისმგებლობის დაკისრების მიზნებისთვის სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული საფუძველი - კორპორაციული ფორმალობების დაუცველობა არ ვლინდება. მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მოპასუხე კომპანიის დირექტორის/პარტნიორის მხრიდან საზოგადოების „ინსტრუმენტად“ გამოყენების განზრახვა მაშინ, როდესაც სწორედ მას ეკისრებოდა პარტნიორის მიერ შეზღუდული პასუხისმგებლობის ფორმის ბოროტად გამოყენების მტკიცების ტვირთი (იხ. სუსგ საქმე №ას-1307-1245-2014, 6.05.2015წ., საქმე №ას-1158-1104-2014, 6.05.2015წ.).

43. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები არ ქმნიდა კომპანიის დირექტორისთვის ე.წ „გამჭოლი პასუხისმგებლობის“ დაკისრებისთვის აუცილებელ წინაპირობებს, რაც დირექტორის მიმართ წარდგენილი მოთხოვნის ნაწილში კრედიტორის სარჩელზე უარის თქმის საფუძველია.

44. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი არ არსებობს, რადგან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

45. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8 მუხლით, 53-ე, 408-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ნ.ბ–ის საკასაციო საჩივარი, დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 24 თებერვლის განჩინება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

3. შპს „ს–ის“ მიერ სარჩელზე გადახდილი ბაჟი დარჩეს სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად;

4. შპს „ს–ს“ (.....) ნ.ბ–ის სასარგებლოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ სააპელაციო და საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 3 218.64 ლარი;

5. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: გ. მიქაუტაძე

ვ. კაკაბაძე