საქმე №ას-345-2023 21 ივნისი, 2023 წელი თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მირანდა ერემაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ვლადიმერ კაკაბაძე,

ლევან მიქაბერიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - ქ.მ–ი; თ.რ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ.მ–ი (მოსარჩელე, აპელანტი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების სრულად გაუქმება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

საკითხი, რომელზედაც მიღებულია განჩინება - საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. მ.მ–ი (შემდეგში „მოსარჩელე“) და ქ.მ–ი (შემდეგში „მოპასუხე“, „მოსარჩელის და“, „მეიჯარე“ ან „კასატორი“) არიან დები, რომელთაც თანასაკუთრებაში ერიცხებათ ქ. თბილისში, ……… მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლი (შემდეგში „უძრავი ქონება“ ან „სადავო უძრავი ქონება“), საიდანაც მოსარჩელის საკუთრებაა 19/39 ნაწილი, ხოლო, მოპასუხისა - 20/39 ნაწილი. შენობის პირველი სართული უკავია მოპასუხეს და მის მეუღლეს თ.რ–ს (შემდგომში მოპასუხესთან ერთად ტექსტში მოხსენიებული, რომგორც „მოპასუხეები“, „კასატორები“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორები“), ხოლო მეორე სართული - მოსარჩელეს. ეზო გამიჯნული არ არის და საერთო სარგებლობისაა, ხოლო ეზოს ნაწილი, 10 კვ. მ ბაღი - იჯარითაა გაცემული შპს „ი–ზე“ (შემდგომში „შპს“ ან „მოიჯარე“).

2. 2008 წლის 23 მაისს მოსარჩელემ გასცა ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა, რომლითაც გამოხატა ნება, მოპასუხეს გამოეყენებინა საერთო სარგებლობის ეზო (ბაღი) ერთი ან ორსართულიანი ნაგებობის დაპროექტებისა და მშენებლობისათვის.

3. ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 29 ოქტომბრის #1/490 ბრძანებით შეთანხმდა ქ. თბილისში, ...... მოსარჩელისა და მოპასუხის კუთვნილ ტერიტორიაზე სარეკლამო ქილის განთავსების არქიტექტურული პროექტი და გაიცა სანებართვო მოწმობა (დამკვეთი: შპს „ი–ი“).

4. მოსარჩელის მიერ 2009 წლის 3 აგვისტოს გაცემული ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობის მიხედვით, მოპასუხეს შეეძლო გამოეყენებინა საერთო სარგებლობის ეზო (ბაღი) ერთ სართულიანი ნაგებობების დაპროექტებისა და მშენლობლობისათვის, აგრეთვე, შენობის ღია აივანი პირველ სართულზე, ... ქ. N1-ის მხარეს.

5. 2011 წლის 4 აპრილს იჯარის ხელშეკრულება გაფორმდა მოსარჩელის დასა და შპს-ს შორის, რომლის მიხედვითაც, ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადით, მეიჯარემ მოიჯარეს მფლობელობასა და სარგებლობაში გადასცა მის საკუთრებაში არსებული ქონების 20/39 ნაწილიდან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის 1/39 ნაწილი. ყოველთვიური საიჯარო ქირა განისაზღვრა 625 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით. იჯარის ხელშეკრულება შეწყდა 2019 წლის 16 ივლისს.

6. 2012 წლის 17 აპრილს მოპასუხემ უძრავი ქონების კუთვნილი წილი (20/39 ნაწილი) აჩუქა მეუღლეს, რომელმაც 2019 წლის 26 თებერვალს ნასყიდობის ხელშეკრულებით იგი უკან დაუბრუნა გამჩუქებელს.

7. 2014 წლის 17 ივნისს მოსარჩელემ სამისდღეშიო რჩენის ხელშეკრულება გააფორმა თ.ს–თან და მ.მ–თან და კუთვნილი 19/39 წილიდან 1/39 წილი საკუთრებაში გადასცა მათ. ხელშეკრულება გაუქმდა 2019 წელს.

8. 2015 წლის 10 მარტს მოსარჩელემ მიმართა ნოტარიუსს და მოითხოვა 2008 წლის 23 მაისს გაცემული თანხმობის გაუქმება

9. სასარჩელო მოთხოვნა

8.1. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა 3 წლის განმავლობაში (2016 წლის 15 ივლისიდან 2019 წლის 15 ივლისის ჩათვლით) მოპასუხეების მიერ სადავო უძრავი ქონების თანაზიარი საკუთრებიდან მიღებული საიჯარო ქირის - ჯამურად 10 980 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის (მოსარჩელის 19/39 წილის პროპორციულად, თვიურად 305 აშშ დოლარი) მოპასუხეთათვის დაკისრება.

9. მოპასუხის პოზიცია

9.1. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ იჯარის ხელშეკრულება გაფორმდა მოსარჩელის ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობით, ხელშეკრულების თანახმად კი, დამკვეთს გადაეცა მოპასუხის საკუთრებაში არსებული 20/39 წილიდან 1/39 ნაწილი. ამდენად, განიკარგა არა საზიარო საგანი, არამედ მოპასუხის წილის ნაწილი, რის გამოც, ხელშეკრულება სრულიად კანონიერი იყო, რადგანაც კანონი მას საკუთარი წილის განკარგვის უფლებას ანიჭებდა.

10. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება

10.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

11. მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი

11.1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

12. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

13.1თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე ქ.მ–ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 372.5 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარის) გადახდა; მოპასუხე თ.რ–ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9 607.5 აშშ დოლარის (ეკვივალენტი ლარის) გადახდა.

13.2სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-7 პუნქტებში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები, იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში „სსკ“) 953-ე-956-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, წარდგენილი კონდიქციური სარჩელის ფარგლებში სადავო იყო თანაზიარი საკუთრების განკარგვით მიღებული სარგებლის მხარეთა შორის განაწილება წილების მიხედვით.

13.3სასამართლოს მოსაზრებით, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, რომ მოპასუხეებმა მოსარჩელის თანხმობით განკარგეს საერთო თანაზიარი ეზო. სააპელაციო პალატამ არც საქალაქო სასამართლოს დასკვნა გაიზიარა იმის შესახებ, რომ თანხმობის გაცემაზე მეტყველებდა ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 29 ოქტომბრის N1/1490 ბრძანება, 2008 წლის 23 მაისისა და 2009 წლის 3 აგვისტოს მოსარჩელის ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობები. სააპელაციო სასამართლომ სსკ 956.1-ე მუხლზე (სსკ 956.1 მუხლის თანახმად, საზიარო საგანს მოწილენი ერთობლივად მართავენ) დაყრდნობით განმარტა, რომ მითითებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა მოსარჩელის თანხმობა რეკლამის განთავსებასთან დაკავშირებით. ამდენად, მოსარჩელეს უნარჩუნდებოდა თავისი წილის თანაზომიერი ნაყოფის ნაწილის მოთხოვნის უფლება (სსკ 955-ე მუხლი). სასამართლომ გაითვალისწინა ის ფაქტიც, რომ 2015 წლის 10 მარტს მოსარჩელემ მიმართა ნოტარიუსს და ითხოვა 2008 წლის 23 მაისს გაცემული თანხმობის გაუქმება, ვინაიდან იგი არ იყო თანახმა მის დას (მოპასუხეს) საერთო სარგებლობის ეზოში განეთავსებინა სარეკლამო ბანერი.

13.4რაც შეეხება მოსარჩელის მოთხოვნას თანაზიარი საკუთრებიდან მიღებული საიჯარო ქირის წილის პროპორციულად განაწილების შესახებ, სააპელაციო პალატამ ნაწილობრივ გაიზიარა სარჩელში მითითებული პრეტენზიები და აღნიშნა შემდეგი: როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა, 2011 წლის 4 აპრილიდან 2012 წლის 17 აპრილამდე სადავო უძრავი ქონების 20/39 ნაწილის მესაკუთრე იყო მოპასუხე (მოსარჩელის და), 2012 წლის 17 აპრილიდან 2019 წლის 26 თებერვლამდე - მოპასუხის მეუღლე, ხოლო 2019 წლის 26 თებერვლიდან 2019 წლის 16 ივლისამდე კვლავ მოსარჩელის და. შესაბამისად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოპასუხეებს მოსარჩელის საკუთრების წილის პროპორციულად (19/39 წილი) უნდა დაკისრებოდათ ყოველთვიურად მისაღები საიჯარო ქირა (625 აშშ დოლარი) იმის მიხედვით, თუ რა პერიოდით გააჩნდათ მათ საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე.

14. მოპასუხეთა საკასაციო საჩივარი

14.1. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების სრულად გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

14.2.კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია მტკიცებულებები, არასრულად შეაფასა ისინი და არასწორად დაასკვნა, რომ მესაკუთრის მიერ უძრავი ქონების კუთვნილი 20/39 წილიდან 1/39 ნაწილის განკარგა ხელყოფის კონდიქციას წარმოადგენდა. სასამართლომ ასევე არასაწორად მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს მოსარჩელის თანხმობის გარეშე უფლება არ ჰქონდათ უძრავი ქონების კუთვნილ წილზე გაეფორმებინათ იჯარის ხელშეკრულება. სინამდვილეში კი, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 959-ე მუხლი, რომლის თანახმად, თითოეულ მოწილეს შეუძლია განკარგოს თავისი წილი. მაშასადამე, მოპასუხეებს შეეძლოთ თავად გადაეწყვიტათ ქონების კუთვნილი წილების სამართლებრივი ბედი. ისევე, როგორც მოსარჩელეს შეეძლო მისი კუთვნილი წილი განეკარგა შეხედულებისამებრ (რაც მან გააკეთა კიდეც).

14 საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

14.1 საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 6 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

15. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

16. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

17. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

18. მოცემულ შემთხვევაში, სადავოა თანაზიარი საკუთრების განკარგვით მიღებული სარგებლის მოპასუხეთათვის დაკისრების კანონიერება. კასატორები (მოპასუხეები) მიიჩნევენ, რომ მათ მოსარჩელის თანხმობის გარეშე შეეძლოთ თავად გადაეწყვიტათ ქონების კუთვნილი წილების სამართლებრივი ბედი და იჯარით დაეტვირთათ იგი. შესაბამისად, არ არსებობდა მიღებული საიჯარო ქირის ნაწილის მოსარჩელისთვის მიკუთვნების საფუძველი.

19. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სსკ-ის 173-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. ამდენად, საზიარო უფლების მოწილეებს უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება.

20. მოცემულ შემთხვევაში, მოდავე მხარეები არიან სადავო უძრავი ქონების (რომელიც წარმოადგენს საზიარო უფლების ობიექტს) თანამესაკუთრეები და ისინი ერთმანეთთან კანონისმიერ ვალდებულებითსამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებიან (იხ. სუსგ საქმე Nას-1148-1094-2014, 19.03.2015წ.).

21. სსკ-ის 173-ე მუხლის მიხედვით, საერთო საკუთრების ორი ფორმაა მოცემული: საზიარო და წილადი საკუთრება. წილადი საკუთრების თანამესაკუთრეს ეკუთვნის განსაზღვრული წილი საერთო საკუთრებაში. საკუთრების წილი თვითონ არის საკუთრება, სამართლებრივი გაგებით. როგორც წესი, წილად თანასაკუთრებაზე გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი საკუთრების წესები. თანასაკუთრება არის სამოქალაქო კოდექსით აღიარებული ერთადერთი შესაძლებლობა, დაყოფილ იქნეს საკუთრების განკარგვის უფლებამოსილება ერთ ნივთზე; თანაზიარი საკუთრება არსებობს მაშინ, როცა თითოეული თანამესაკუთრის წილი საერთო ქონებაშია იდეალური წილის სახით და, თუ სხვა რამ არ არის დადგენილი, ივარაუდება, რომ თითოეულ თანამესაკუთრეს ეკუთვნის თანაბარი წილი (ლევან თოთლაძე, სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი II, თბილისი, 2018წ., მუხ.173, ველი 1).

22. სსკ-ის 953-ე მუხლის თანახმად, თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება სსკ-ის 953-968-ე მუხლები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს.

23. ამავე კოდექსის 955-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას, ხოლო 957-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება.

24. დასახელებულ ნორმათა ანალიზი ცხადყოფს, რომ ცალკეული მოწილის უფლება საზიარო საგნით სარგებლობის დადგენილი წესის შეცვლისას შეზღუდულია სხვა მოწილეთა სავალდებულო თანხმობით (იხ. სუსგ საქმე №ას-757-1054-05, 27 დეკემბერი, 2005 წელი).

25. განსახილველ დავაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მოპასუხეებმა სადავო ქონებიდან საერთო საკუთრებაში არსებული ფართის - ეზოს ნაწილი - განკარგეს მოსარჩელის (თანამესაკუთრის) თანხმობის გარეშე. კერძოდ, დადგენილია, რომ მოპასუხემ იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, მეიჯარეს მფლობელობასა და სარგებლობაში გადასცა 10 კვ.მ (დაახლოებით 80 კვ.მ-დან) არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა ეკონომიკური მიზნებისთვის (რეკლამის განსათავსებლად).

26. საკასაციო სასამართლო საქმეში არსებული მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას იმის შესახებ, რომ წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება მხარეთა თანაზიარი საკუთრების მოსარჩელის თანხმობით განკარგვის ფაქტი. ამ გარემოების დასამტკიცებლად ვერ გამოდგება საქმეში არსებული მტკიცებულებები - 2008 წლის 23 მაისისა და 2009 წლის 3 აგვისტოს ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობები, ასევე ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2008 წლის 29 ოქტომბრის #1/490 ბრძანება, ვინაიდან მითითებული დოკუმენტებით არ დგინდება მოსარჩელის თანხმობა თანაზიარ საკუთრებაში რეკლამის განთავსებასის შესახებ.

27. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 4.1 მუხლის თანახმად, „სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები“. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, „1. თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. 2. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. 3. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით“.

28. ზემოაღნიშნულ ნორმათა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას იმის შესახებ, რომ ვინაიდან სადავო ფართის სარეკლამო მიზნებისთვის იჯარით გადაცემის უფლებამოსილება მოპასუხეს არ ჰქონდა მინიჭებული თანამესაკუთრისგან (მოსარჩელისგან), სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, თითოეულ მოწილეს ეკუთვნოდა თავისი წილის თანაზომიერი ნაყოფის ნაწილი, რაც მართებულად შეფასდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ და მოსარჩელეს მიეკუთვნა მიუღებელი საიჯარო ქირა საკუთრების წილის პროპორციულად. ამასთან, იმის მიხედვით, თუ რა პერიოდით გააჩნდათ მხარეებს (მოსარჩელესა და მოპასუხეებს) საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ქონებაზე, მართებულად განისაზღვრა ყოველთვიურად მისაღები საიჯარო ქირის ოდენობაც.

29. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად გამოიყენა და განმარტა საზიარო და წილადი საკუთრების უფლების მარეგულირებელი ნორმები, ასევე მართებულად განახორციელა ის საპროცესო მოქმედებები, რომლებიც მხარეთა თანასწორუფლებიანობის პირობებში, საჭირო იყო საქმის გარემოებათა დადგენისა და, მხარეთათვის დაკისრებული მტკიცების ტვირთის შესაბამისად, მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისათვის, რაც ცხადყოფს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული საპროცესო დარღვევებით. ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

30. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ საქმე №ას-1535-1438-2012, 18 თებერვალი, 2013 წელი), არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ.მ–ისა და თ.რ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველი;

2. ქ.მ–სა (.....) და თ.რ–ს (....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი (საგადახდო დავალება №5282, გადახდის თარიღი 5.04.2023), 1 400 ლარის 70% - 980 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ერემაძე

მოსამართლეები: ვ. კაკაბაძე

ლ. მიქაბერიძე