საქმე №ას-402-2023 6 ივლისი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

თამარ ზამბახიძე (მომხსენებელი),

რევაზ ნადარაია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ.ხ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ი.მ–ძე, ნ.ხ–ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 18.01.2023 წლის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – მესაკუთრედ ცნობა

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 15.04.2022 წლის გადაწყვეტილებით ვ.ხ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“, „ კასატორი") სარჩელი ი.მ–ძის და ნ.ხ–ის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოპასუხეები“) მიმართ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელე ცნობილი იქნა თბილისში, ........ ქუჩა N29-ში მდებარე ბინა 31-ის (ს/კ .........) (შემდეგში „სადავო უძრავი ნივთი“) 1/5 ნაწილის მესაკუთრედ. გ.ც–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

2. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძვლები:

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 18.01.2023 წლის გადაწყვეტილებით მოპასუხეების სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, შეიცვალა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებისა და სასამართლო ხარჯების განაწილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგს:

3.1. 08.04.1957 წელს თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომმა გ.დ. ძე ხ–ის სახელზე და მის ოჯახზე გასცა ორდერი №3661, 2 ოთახის დასაკავებლად N68-69, ფართით 33,8 კვ.მ. ბინაში N31, სართული 3. I .......ქუჩაზე, I ფეხსაცმელების ფაბრიკის სახლში. ორდერი გაცემულია თბილქალაქაღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე 8/IV-1957 წლის N579-რ. ორდერის მიხედვით, ოჯახის შემადგენლობა განსაზღვრულია შემდეგი სახით: 1. ხ–ლი გ.დ; 2. ხ–ლი მ.ი - ცოლი; 3.ხ–ლი ნ.გ - ქალიშვილი; 4. ხ–ლი ვ.გ - ქალიშვილი; 5. მ–ვა ნ.ე - სიდედრი.

3.2. 27.04.2005 წლის საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით სადავო უძრავი ნივთი უსასყიდლოდ გადაეცათ მოპასუხეებს და მ.ხ–ს.

3.3. ორდერში ინიციალებით მითითებული ხ–ლი ვ.გ - მოსარჩელეა.

სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული გარემოება მოპასუხეებს შესაგებლით სადავოდ არ გაუხდიათ, შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) მე-4, 201-ე, 206-ე, 219-ე, 380.2 მუხლებზე დაყრდნობით სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა მსჯელობა მხოლოდ ინიციალებით პირის იდენტიფიცირების შეუძლებლობის შესახებ.

3.4. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება, რომ მოსარჩელე პრივატიზაციის უფლების მქონე პირია. სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, 25.11.1997 წლიდან ძალადაკარგულია საქართველოს 04.06.1983 წლის სსრ საბინაო კოდექსი, რომელიც განსხვავებულად აწესრიგებდა დამქირავებლისა და მისი ოჯახის წევრების სამართლებრივ მდგომარეობას და როდესაც ბინაში ჩაწერა წარმოშობდა საცხოვრებელ ფართზე უფლების მოპოვებას. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992 წლის №107-ე დადგენილება ბინის პრივატიზაციის პროცესში ამგვარ პირებს მოიაზრებდა დამქირავებლის თანაბარ სტატუსში, ხოლო პრივატიზებულ ბინაზე როგორც დამქირავებელი, ასევე მისი ოჯახის წევრებიც ხდებოდნენ თანამესაკუთრეები. №107 დადგენილების პირველი პუნქტის თანახმად, ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. ამავე დადგენილების მე-5 პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, როლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლების ოჯახის წევრები არიან. ამდენად, №107 დადგენილებით მინიჭებული უფლება ვრცელდება დამქირავებელთან ერთად მცხოვრებ ოჯახის ყველა წევრზე და საერთო უფლებებთან ერთად მათ ეკისრებათ სარგებლობიდან გამომდინარე მესაკუთრის ყველა ვალდებულება. საკასაციო სასამართლოს არაერთ გადაწყვეტილებაშია განვითარებულია მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლება მიეცემა ყველა იმ პირს, რომელსაც ბინის პრივატიზაციის დროისათვის საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა (ცხოვრობდა და ჩაწერილი იყო სადავო ბინაში). ამდენად, ბინის პრივატიზაციის უფლების რეალიზაციის ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის ფაქტი. დამქირავებელთან მცხოვრებ ოჯახის წევრებს გააჩნდათ ყველა ის უფლება, რომლითაც დამქირავებელი სარგებლობდა (იხ. სუსგ-ებები: №ას-155-146-05, №ას-516-838-05, №ას-265-594-05, №ას-284-610-05).

3.5. სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია იმ გარემოების დადგენა, ცხოვრობდა თუ არა მოსარჩელე სადავო უძრავ ქონებაში პრივატიზაციის დროისთვის, ჰქონდა თუ არა მას წყვეტა საცხოვრებლის ფლობის თვალსაზრისით და მიატოვა თუ არა მან სადავო საცხოვრებელი ფართი. პალატამ აღნიშნა, რომ საცხოვრებელი ფართის მიტოვებაში იგულისხმება საბინაო კოდექსის მოქმედების პერიოდში, ე.წ. „ჩაწერის ინსტიტუტის“ გაუქმებამდე, ექვსი თვის განმავლობაში ფართის მიტოვება, რაც საბინაო კოდექსის მე-100 მუხლის თანახმად, ფართზე უფლების დაკარგვას იწვევდა. სარჩელით ირკვევა და არც თავად მოსარჩელე უარყოფს, რომ ბინის პრივატიზაციამდე (2005 წლის 27 აპრილის მდგომარეობით) მოსარჩელე ამოეწერა სადავო ბინიდან და ჩაეწერა სხვა მისამართზე, მეუღლის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით. როგორც მოსარჩელემ სააპელაციო სასამართლოში გამართულ სასამართლო სხდომაზე განმარტა, იგი გათხოვებამდე - 1974 წლამდე ცხოვრობდა სადავო ბინაში, 1988 წელს ამოეწერა სადავო ბინიდან და იმავე საცხოვრებელ კორპუსში, გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობდა მეუღლის ბინაში. მოგვიანებით, ოჯახი გაფართოვდა, ვარკეთილში მიიღეს ბინა და იქ გადავიდნენ საცხოვრებლად, ხოლო მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ - 1991 წლის სექტემბრიდან დაბრუნდა სადავო მისამართზე. მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება, რომ იგი 1991 წლიდან 2005 წლამდე სადავო უძრავ ქონებაში ცხოვრობდა, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. საქმის მასალებით ასევე, არ დასტურდება ბინის პრივატიზაციის დროისათვის (2005 წლის 27 აპრილის მდგომარეობით) მოსარჩელის სადავო მისამართზე რეგისტრაციის ფაქტი. ამრიგად, №107-ე დადგენილებით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად მოსარჩელეს ევალებოდა იმის დამტკიცება, რომ პრივატიზაციის დროისათვის იგი წარმოადგენდა ბინის მოსარგებლეს, რომელიც ცხოვრობდა და სარგებლობდა ამ ბინით. შესაბამისად, წინამდებარე დავის ფარგლებში დაყენებული მოთხოვნა განხორციელებადი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი მოსარჩელე დამაჯერებლად და სარწმუნოდ დაასაბუთებდა პრივატიზების დროისათვის სადავო მისამართზე ცხოვრებისა და უძრავი ნივთით სარგებლობის ფაქტს. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ სადავო ბინით სარგებლობის ფაქტის დამტკიცება უტყუარი და დასაშვები მტკიცებულებების წარდგენით ვერ შეძლო, რაც იურიდიულად დაუსაბუთებელს ხდის სასარჩელო მოთხოვნას.

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა:

4. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

6. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

7. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

8. „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების პირველ პუნქტის თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. ამავე დადგენილების მე-5 პუნქტით განსაზღვრულია პრივატიზაციის განხორციელების სუბიექტების ცნება, ასევე პრივატიზაციის განხორციელების წესი და ნორმის პირველი წინადადებით დადგენილია, რომ საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან. მოხმობილი ნორმების ანალიზით დგინდება, რომ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) პრივატიზაციისას თანაბარი უფლებებით სარგებლობენ ის პირები, ვინც წარმოადგენენ ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლებს ან მათი ოჯახის წევრებს. აღნიშნული ნორმატიული აქტი არ აყენებს საცხოვრებელი სახლის (ბინის) არც ერთ დამქირავებელს ან მისი ოჯახის წევრს პრივილეგირებულ მდგომარეობაში (სუსგ №ას-1161-1107-2013, 29.05.2015წ.; სუსგ Nას-1169-1124-2016, 10.03.2017წ.; სუსგ Nას-292-2021, 27.05.2021 წ.).

9. პრივატიზაციის უფლების მქონე ერთ-ერთ პირზე საკუთრების უფლების აღრიცხვა არ ნიშნავს იმას, რომ მასთან მცხოვრებმა ოჯახის წევრებმა უარი განაცხადეს საკუთრების უფლების მოპოვებაზე. ამ შემთხვევაში გასათვალისწინებელია, რომ პრივატიზაციის განხორციელებაზე ოჯახის ყველა წევრის ნების არსებობა გულისხმობს საკუთრების უფლების მოპოვებას ოჯახის ყველა წევრის სასარგებლოდ, მიუხედავად იმისა, რომ საკუთრების უფლება შეიძლება რეგისტრირებულ იქნეს მხოლოდ ერთ-ერთ დამქირავებელზე. ამ შემთხვევაში არ შეიძლება საკუთრების ინსტიტუტი განვმარტოთ მხოლოდ უძრავი ნივთების შეძენის იურიდიული დეფინიციის ფარგლებში. კონკრეტულ შემთხვევაში მას გააჩნია სოციალური დანიშნულება, რაც პოზიტიურ-სამართლებრივი სახით ვლინდება საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 01.02.1992წ. №107 დადგენილების პირველ აბზაცში (სუსგ №ას-934-877-2012, 24.12.2012წ., სუსგ Nას-213-202-2017, 10.07.2017წ.; სუსგ Nას-292-2021, 27.05.2021წ.). არაერთ გადაწყვეტილებაში საკასაციო სასამართლო მსჯელობს იმის თაობაზე, რომ პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლება მიეცემა ყველა იმ პირს, რომელსაც ბინის პრივატიზაციის დროისათვის საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა (ცხოვრობდა და ჩაწერილი იყო სადავო ბინაში) (სუსგ№ას-516-838-05, 14.11.2005წ.; სუსგ Nას-1108-1028-2017, 31.07.2018წ.; სუსგ Nას-292-2021, 27.05.2021წ.; სუსგ Nას-1382-2020, 8.04.2021წ.; სუსგ Nას-728-2020, 16.06.2021წ.).

10. ამრიგად, №107-ე დადგენილებით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად მოსარჩელეს ევალებოდა იმის დამტკიცება, რომ პრივატიზაციის დროისათვის იგი წარმოადგენდა ბინის მოსარგებლეს, რომელიც ცხოვრობდა და სარგებლობდა ამ ბინით. შესაბამისად, წინამდებარე დავის ფარგლებში დაყენებული მოთხოვნა განხორციელებადი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი მოსარჩელე დამაჯერებლად და სარწმუნოდ დაასაბუთებდა პრივატიზების დროისათვის სადავო მისამართზე ცხოვრებისა და უძრავი ნივთით სარგებლობის ფაქტს (შდრ. სუსგ Nას-1108-1028-2017, 31.07.2018წ.; სუსგ Nას-1382-2020, 8.04.2021წ.; სუსგ Nას-728-2020, 16.06.2021წ.). მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, ხოლო კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია ვერ დაუპირისპირა იმ გარემოებას, რომ სადავო ბინის პრივატიზების მომენტისათვის მოსარჩელეს არ გააჩნდა ის სამართლებრივი სტატუსი – საპრივატიზაციო ბინის დამქირავებელი ან მასთან ერთად მცხოვრები პირი, რაც ნორმატიული რეგულაციის თანახმად ფართზე საკუთრების უფლების მოპოვების წინაპირობას წარმოადგენდა. ამ მიმართებით ვერც ის გარემოება შეფასდება რელევანტურად, რომ პრივატიზების ხელშეკრულების გაფორმების (27.04.2005 წელი) შემდეგ (05.10.2010 წელი) მოსარჩელემ შეიძინა დედის 1/3 წილი პრივატიზებულ ბინაში (იხ. სარჩელი, ს.ფ. 3, 4; ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, ს.ფ. 35). ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელემ სადავო ბინით პრივატიზების დროისათვის სარგებლობის ფაქტის დამტკიცება უტყუარი და დასაშვები მტკიცებულებების წარდგენით ვერ შეძლო, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

11. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

12. სსსკ-ის 401.4 მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, ხოლო კასატორს გადახდილი აქვს საკასაციო სამართალწარმოებისათვის განსაზღვრული სახელმწიფო ბაჟი - 1256 ლარი, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% – 879.2 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ.ხ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. ვ.ხ–ს (პ/ნ: ........) უკან დაუბრუნდეს ნ. მ–ძის (პ/ნ: ......) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 1256 ლარის (საგადახდო დავალება 17184628764, გადახდის თარიღი 22.05.2023წ.) 70% – 879.2 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე

რევაზ ნადარაია