საქმე №ას-1113-2022 13 ივნისი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

მოსამართლეები: გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

თამარ ზამბახიძე (მომხსენებელი),

რევაზ ნადარაია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ.შ–ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.ჩ–ძე, ლ.ნ–ია (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 06.07.2022 წლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა

საკითხი, რომელზეც მიღებულია განჩინება – საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სასარჩელო მოთხოვნა:

მ.შ–ამ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ.ნ–იასა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „პირველი მოპასუხე“) და ა.ჩ–ძის (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „მეორე მოპასუხე“, პირველ მოპასუხესთან ერთად - „მოპასუხეები“) მიმართ და მოითხოვა:

1.1. 09.10.2018 წელს მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა;

1.2. 28.03.2019 წელს პირველ მოპასუხესა და მეორე მოპასუხეს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა;

1.3. უძრავი ქონების, მდებარე: თბილისი, ......., ბინა №27, ს/კ: ......... (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც „სადავო უძრავი ნივთი“), მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 05.03.2021 წლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი და საფუძვლები:

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 06.07.2022 წლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. განჩინება ეფუძნება შემდეგს:

4.1. სადავო უძრავი ნივთი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო მოსარჩელის სახელზე.

4.2. 09.10.2018 წლის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელისგან შეიძინა სადავო უძრავი ნივთი. ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 30 000 აშშ დოლარით, რომელიც ხელშეკრულების მიხედვით, მყიდველის მიერ სრულად არის გადახდილი. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, სადავო უძრავი ნივთი აღირიცხა პირველი მოპასუხის საკუთრებად.

4.3. 28.03.2019 წლის უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების მიხედვით, პირველმა მოპასუხემ სადავო უძრავი ნივთი აჩუქა მეორე მოპასუხეს.

4.4. დ.კ–ის სახელზე გაცემული სესხი, რომლის თავდებიც იყო მოსარჩელე, სრულად დაიფარა 22.02.2021 წელს.

4.5. მოსარჩელე 09.10.2018 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითებს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება შედგა იმ განზრახვით, რომ სესხის ხელშეკრულება, რომლის თავდებიც იყო მოსარჩელე, იმყოფებოდა ვადაგადაცილებაში და საფრთხე ექმნებოდა მის საკუთრებას. აღნიშნული ვერ გაუმხილა მეუღლეს, თავად სცადა პრობლემის მოგვარება და ვინაიდან კარგი ურთიერთობა ჰქონდა პირველ მოპასუხესთან, მისგან სესხულობდა თანხებს პროცენტის სანაცვლოდ და ორმაგადაც კი გადაუხადა ვალი, სთხოვა დროებით საკუთრების მის სახელზე გადაფორმება. გარიგების მოჩვენებითობა დასტურდება იმ გარემოებით, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ მყიდველს არ მოუთხოვია ქონების მის მფლობელობაში გადაცემა.

4.6. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძვლად მიუთითებს სესხის ხელშეკრულებაზე, რომლის თავდებს თავად წარმოადგენდა, თუმცა დ.კ–ის სახელზე გაცემული სესხი, რომლის თავდებიც იყო მოსარჩელე, სრულად დაიფარა 22.02.2021 წელს. პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხულმა დ.კ–მა დაადასტურა, რომ მისი თავდები ნამდვილად იყო მოსარჩელე, საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები კი მისთვის ცნობილი იყო მოსარჩელისგან. მოსარჩელისა და დ.კ–ის განმარტების მიხედვით, ისინი აპირებდნენ იმ სესხის დაფარვას, რომლის თავდებიც იყო მოსარჩელე. ამ სესხის დასაფარი ოდენობა შეადგენდა 1000 ლარს.

4.7. ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითი ხასიათის დადგენისას, უპირველეს ყოვლისა, უნდა განისაზღვროს ნასყიდობის ხელშეკრულებისათვის დამახასიათებელი შედეგები. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა პირველი მოპასუხისა და მოსარჩელის, როგორც გამყიდველის მიერ, ამ გარიგების დადების დროს რაიმე კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მიღწევის ნებას. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო გარიგების დადებით მხარეებს სურდათ, ერთი მხრივ, ქონების საკუთრებაში გადაცემა, მეორე მხრივ, მყიდველის მიერ მისი მიღება. არსებობს ნასყიდობის ხელშეკრულებისთვის დამახასიათებელი ელემენტები: პირველი მოპასუხე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მესაკუთრედ ანუ მან მიიღო ნასყიდობის საგანი. შესაბამისად, არ იკვეთება, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებით, მოსარჩელის მიერ მასზე დაკისრებული რაიმე პასუხისმგებლობის თავიდან აცილების მცდელობა, მით უფრო მაშინ, როცა დ.კ–ის სახელზე გაცემული სესხი, რომლის თავდებიც იყო მოსარჩელე, სრულად დაფარულია. ამდენად, არ დგინდება ისეთი აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, მხარეთა საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას და, შესაბამისად, მხარეთა შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებად ვერ მიიჩნევა. ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებითობა, ასევე ვერ დადასტურდება იმ ფაქტზე აპელირებით, რომ ხელშეკრულების დადების შემდეგ სადავო უძრავი ნივთის პირდაპირ მფლობელად კვლავ მოსარჩელე რჩება, რადგან უდავო ფაქტია, რომ მიმდინარეობს საქმისწარმოება სადავო უძრავი ნივთის მოსარჩელის მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ.

4.8. მოსარჩელის განმარტებით, სადავო უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულება მაქსიმუმ 17 000 აშშ დოლარია, ხოლო ხელშეკრულებაში ორჯერ მეტი ღირებულება - 30 000 აშშ დოლარია დაფიქსირებული, რაც უდავოდ მეტყველებს ნასყიდობის ხელშეკრულების მოჩვენებით ბუნებაზე, ამასთან, ნასყიდობის ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული ღირებულება არ არის გადახდილი. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 102-ე, 105-ე მუხლებით და მიუთითა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მის მიერ მითითებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება იმის თაობაზე, რომ სადავო უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულება მაქსიმუმ 17 000 აშშ დოლარია და არა 30 000 აშშ დოლარი. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ მითითებული არც ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული ღირებულება არ არის გადახდილი. სააპელაციო პალატის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულებით დგინდება, რომ „ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 30 000 აშშ დოლარით, რომელიც მყიდველის მიერ სრულად არის გადახდილი“, აღნიშნული წარმოადგენს ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელ წერილობით მტკიცებულებას, რომლის საწინააღმდეგო მტკიცებულების წარდგენა მოსარჩელეს ევალებოდა, რაც მას არ განუხორციელებია.

4.9. რადგან არ დადგინდა 09.10.2018 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლები, სააპელაციო პალატამ, სსსკ-ის 180-ე მუხლის საფუძველზე, უარყო მოსარჩელის მოთხოვნა სადავო უძრავი ნივთის შემდგომი განკარგვის კანონიერების შემოწმებასთან დაკავშირებით. სააპელაციო პალატის მითითებით, მოპასუხეთა შორის 28.03.2019 წელს დადებული უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც კი, შეუძლებელია მოსარჩელის უფლებრივი მდგომარეობის გაუმჯობესება, მას არ წარმოეშობა ნივთზე საკუთრების უფლება.

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა:

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით - სარჩელის დაკმაყოფილება.

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც ის დაუშვებელია:

7. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

8. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

9. განსახილველ შემთხვევაში, სადავოა 09.10.2018 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას მოსარჩელისა და პირველი მოპასუხის მიერ გამოვლენილი ნების ნამდვილობა. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ აღნიშნული გარიგება დაიდო მოჩვენებით, რადგან გახლდათ დ.კ–ის ვადაგადაცილებული სესხის თავდები და საფრთხე ემუქრებოდა მის საკუთრებას. მოსარჩელის ამ მითითებას უარყოფს მოწინააღმდეგე მხარე და აღნიშნავს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია რეალურად.

10. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოჩვენებით დადებული გარიგების ბათილად ცნობის საკითხს არეგულირებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება). მოჩვენებითია გარიგება, თუკი ნების გამომვლენი და ნების მიმღები თანხმდებიან იმაზე, რომ მათ მიერ გამოვლენილ ნებას არ მიეცეს მსვლელობა, ე.ი გარეგნულად კი გამოხატავენ ნებას, იქცევიან ისე, თითქოს ნამდვილად სურდეთ ამ გარეგნულად გამოხატულის მიღწევა, სინამდვილეში კი არც ფიქრობენ ამ შედეგის დადგომაზე (ლ. ჭანტურია, სამოქალაქო სამართლის ზოგადი ნაწილი, თბილისი, 2011, გვ. 361).

11. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ მოჩვენებით გარიგებას ორი ძირითადი ნიშანი ახასიათებს: პირველი, ის დადებულია მოსაჩვენებლად და, მეორე, მხარეებს არა აქვთ ამ გარიგებით გათვალისწინებული შედეგის დადგომის განზრახვა. სასამართლო პრაქტიკის მიხედვით, მოჩვენებითი გარიგების შემთხვევაში აუცილებელია, რომ ნების გამომვლენი და ნების მიმღები მოქმედებდნენ შეთანხმებით და ორივე აცნობიერებდეს ნების ნაკლს (სუსგ №ას-976-908-2017, 22.01.2018წ; №ას-366-2019, 17.05.2019წ; №ას-603-562-2017, 10.07.2019წ; №ას-1483-2020, 19.03.2021წ.).

12. მოჩვენებით გარიგებას ახასიათებს მხარეთა „ურთიერთშეთანხმება“, „გარიგება“ მოჩვენებით ნების გამოვლენის შესახებ. ამ შემთხვევაში ორივეს გაცნობიერებული აქვს, რომ მათ მიერ ასეთი ნების გამოვლენას არ მოჰყვება იურიდიული შედეგი. სასამართლო პრაქტიკამ გვიჩვენა, რომ ძირითადად მოჩვენებითი გარიგების დადება დაკავშირებულია მესამე პირებთან არსებულ ურთიერთობასთან (მაგალითად, მოჩვენებითი გარიგების დადების ერთ-ერთ მოტივს შეიძლება, წარმოადგენდეს მესამე პირის მოტყუება, პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდება და ა.შ.). ამრიგად, იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება მიიჩნიოს მოჩვენებით გარიგებად, აუცილებელია, ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას (სუსგ №ას-571-879-2009, 30.04.2010წ; №ას-1439-1357-2012, 01.07.2013წ; №ას-171-159-2015, 29.04.2015წ; №ას-921-861-2017, 28.11.2017წ; №ას-1305-2018, 21.12.2018წ; №ას-366-2019, 17.05.2019წ; №ას-928-2019, 22.10.2019წ.). საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მტკიცების ტვირთი მოჩვენებითი გარიგებების შემთხვევაში აწევს იმ პირს, რომელიც ითხოვს ამ საფუძვლით გარიგების ბათილობას. თუნდაც, მოსარჩელე უთითებდეს გარიგების ერთი მხარის არაკეთილსინდისიერებაზე, ივარაუდება, რომ გარიგების მეორე მხარე მოქმედებდა კეთილსინდისიერად, რისი გაქარწყლებაც, მოსარჩელეს ევალება (შდრ. სუსგ №ას-1439-1357-2012, 01.07.2013წ; №ას-862-812-2015, 11.11.2015წ.). მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის გზით ვერ დაადასტურა თავისი პოზიციის გასამყარებლად მითითებული გარემოებების არსებობა. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევისათვის, უნდა დგინდებოდეს ორივე მხარის აღნიშნული მიზნით მოქმედება. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარეების ერთობლივად, საერთო მიზნითა და განზრახვით მოქმედების ფაქტი. ამრიგად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებად ვერ მიიჩნევა. შესაბამისად, ასევე მართებულად არ დაკმაყოფილდა მოთხოვნები ჩუქების ბათილობისა და ქონების მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობის თაობაზე.

13. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

14. კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარმოდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და ვერ შეძლო მისი გაბათილება სარწმუნო მტკიცებულებებით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. ასეთ საფუძველზე ვერც კასატორი მიუთითებს. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობები არ არსებობს, რაც მისი არსებითად განსახილველად დაუშვებლად ცნობის სამართლებრივი საფუძველია.

15. კასატორი სსსკ-ის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე (სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან თავისუფლდებიან მხარეები, რომლებიც დადგენილი წესით რეგისტრირებული არიან სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში და იღებენ საარსებო შემწეობას, რაც დასტურდება შესაბამისი დოკუმენტაციით), გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 391-ე, 401-ე, 284-ე, 285-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.შ–ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: თამარ ზამბახიძე

რევაზ ნადარაია