საქმე №ას-1056-2019 30 ივლისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ნ-....“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ.გ–ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – აღნაგობის უფლებიდან გამომდინარე ანაზღაურების გადახდა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ბ.გ–ძის (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „ნ - ...“-ს (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „კასატორი“) დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 3 300 ლარის გადახდა.

2. რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 6528.43 ლარის გადახდა.

4. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

4.1. 2005 წლის 17 მარტის აღნაგობის ხელშეკრულების შესაბამისად, მოპასუხის კუთვნილ, ქ. ხაშურში, ...... მდებარე 20 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის ხუთი წლით განსაზღვრული აღნაგობის უფლების ვადა გავიდა 2010 წლის 17 მარტს;

4.2. 2005 წლის 17 მარტის აღნაგობის ხელშეკრულების თანახმად, აღნაგობის უფლება იყო სასყიდლიანი, კერძოდ, ხელშეკრულების მე-4 პუნქტით, მიწის ნაკვეთით სარგებლობისათვის მხარეთა შეთანხმებით მოსარჩელემ ერთი წლის აღნაგობის ქირა გადაიხადა 2000 ლარის ოდენობით, ხოლო 2006 წლის 17 მარტიდან ოთხი წლის განმავლობაში დადგინდა ყოველთვიურად 30 ლარის გადახდა;

4.3. ქ. ხაშურში, . მდებარე 20 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელემ აღმართა 20 კვ.მ. ფართის ნაგებობა, რომელსაც იყენებდა მაღაზიად;

4.4. აღნაგობის უფლება რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში;

4.5. საქმეში მოპასუხის მიერ წარმოდგენილია 28.03.2014 წლის აუდიტორული დასკვნა, რომლის თანახმად, ხაშურში, ....... მდებარე მოპასუხის უძრავ ქონებაზე, მიწის ფართზე აშენებული ნაგებობის მშენებლობაზე დანახარჯების ღირებულებამ შეადგინა 4832 ლარი. ვინაიდან მშენებლობა ნაწარმოებია წლების წინ, შეუძლებელია ზუსტი თანხის ოდენობის დაანგარიშება;

4.6. მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 02.12.2013 წლის N5005006413 სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქალაქ ხაშურში, ...... ექსპერტიზაზე წარმოდგენილი 20 კვ.მ. კომერციული დანიშნულების ფართის საბაზრო ღირებულება მიწის ნაკვეთის ღირებულების გათვალისწინებით 2013 წლის დეკემბრის თვის მდგომარეობით საორიენტაციოდ შეადგენს 22000 ლარს;

4.7. ექსპერტიზის დანიშვნის შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 05.04.2017 წლის განჩინების შესაბამისად ჩატარებული სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 16.08.2017 წლის N5004625817 საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ქ. ხაშურში, ....... მდებარე მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ......) მოსარჩელისა და მოპასუხის წარმომადგენლის მიერ მითითებული ნაგებობის აშენების საორიენტაციო სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება 2005 წლის მე-3 კვარტლის დონეზე განისაზღვრა 6528.43 ლარით დ.ღ.გ.-ს (გათვალისწინებულია მასალის ფასში) და სხვა ნორმატიული დარიცხვების გათვალისწინებით.

5. სააპელაციო პალატამ დავის გადაწყვეტისათვის გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 2010 წლის 17 მარტს (ანაზღაურების მიცემის ვალდებულების წარმოშობის მომენტი) მოქმედი რედაქცია.

6. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 233.1. და 239-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ აღნაგობის უფლების ვადის გასვლით (2010 წლის 17 მარტს), მოსარჩელეს არ დაუკარგავს აღმართული ნაგებობისათვის სათანადო ანაზღაურების მიღების უფლება, ვინაიდან მას ანაზღაურების სანაცვლოდ აღნაგობის უფლების გაგრძელებაზე უარი არ უთქვამს. მოპასუხის მხრიდან კი ანაზღაურების გადახდის ან, მის სანაცვლოდ, უფლების გაგრძელების შეთავაზებას მოსარჩელისათვის ადგილი არ ჰქონია. სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გარემოება წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. კერძოდ, საქმის მასალებში წარმოდგენილი 25.12.2013 წლის, 05.09.2013 წლისა და 19.09.2013 წლის მოსარჩელის მიმართვებით მოპასუხისათვის, სადაც ის მიუთითებს აღნაგობის უფლების ვადის გასვლის თაობაზე, და ასევე, მოპასუხის 23.09.2013 წლის მიმართვით არ დგინდება, რომ მოსარჩელეს კომპანიისაგან ჰქონდა შეთავაზება აღნაგობის უფლების ვადის გაგრძელებაზე ან/და ნაგებობისათვის ანაზღაურების მიღებაზე, რაზედაც მან უარი განაცხადა. ამასთან, პალატამ დამატებით ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ აღნაგობის უფლების გაგრძელების შეთავაზება უნდა განხორციელდეს სანივთო ძალით - რეესტრში შეტანით, აღნაგობის უფლების დასრულებამდე, რადგან დასრულებასთან ერთად ეს უფლება ავტომატურად წყდება და მხოლოდ ახალი აღნაგობის დადგენაა შესაძლებელი და არა - ძველის გაგრძელება. შესაბამისად, აღნაგობის უფლების გაგრძელების შეთავაზება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია ნამდვილი, თუ ის დროულად ხდება და უტოვებს მეაღნაგეს (აღნაგობის ვადის გასვლამდე) მასზე დაფიქრებისა და ამ გაგრძელების რეგისტრაციის შესაძლებლობას. სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მსგავს შეთავაზებას ადგილი არ ჰქონია.

7. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, ვინაიდან ადგილი არ ჰქონია მოსარჩელისათვის აღნაგობის უფლების გაგრძელების შეთავაზებას, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა სათანადო ანაზღაურების გადახდა ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის, რომელიც არ უნდა იყოს ნაგებობის ღირებულების ორ მესამედზე ნაკლები.

8. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იმის გათვალისწინებით, რომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 16.08.2017 წლის N5004625817 დასკვნა წარმოადგენს საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნას და ამასთან, ნაგებობის აშენების საორიენტაციო სახარჯთაღრიცხვო ღირებულება განისაზღვრა 2005 წლის მე-3 კვარტლის დონეზე, პალატამ მიიჩნია, რომ ნაგებობის ღირებულების გაანგარიშება უნდა მომხდარიყო სწორედ აღნიშნული დასკვნის შესაბამისად. რაც შეეხება სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 02.12.2013 წლის N5005006413 დასკვნას, აღნიშნული დასკვნით მიწის ნაკვეთის ღირებულება განისაზღვრა 2013 წლის დეკემბრის თვის მდგომარეობით, ამასთან, აღნიშნული დასკვნა წარმოადგენს სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნას და შეფასებულია უძრავი ქონების, როგორც კომერციული ობიექტის, საბაზრო ღირებულება და არა - ნაგებობის ღირებულება, მასზე გაწეული დანახარჯების გათვალისწინებით, რის გამოც აღნიშნული დასკვნა სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა. 28.03.2014 წლის აუდიტორულ დასკვნასთან დაკავშირებით კი, პალატამ აღნიშნა, რომ იგი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას, რაც საფუძვლად დაედო დასკვნაში ასახული ღირებულების განსაზღვრას. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ უპირატესობა უნდა მინიჭებოდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 16.08.2017 წლის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნას, სადაც დეტალურად არის აღწერილი როგორც შენობა-ნაგებობის მახასიათებლები, ასევე, მშენებლობასთან დაკავშირებული დეტალები. ამასთან, სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული ექსპერტიზის ჩატარება მოხდა ორივე მხარის თანდასწრებით და მშენებლობის პერიოდიც - 2005 წლის მე-3 კვარტალი, მიუთითეს სწორედ მხარეებმა.

9. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად უნდა დაკისრებოდა ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის სათანადო ანაზღაურება, რაც სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 16.08.2017 წლის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, შეადგენს 6528.43 ლარს, 2010 წელს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 239.1. მუხლზე მითითებით, რომლის შესაბამისად, ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის სათანადო ანაზღაურებად არ ჩაითვლება თანხა, რომელიც არ შეადგენს ნაგებობის ღირებულების ორ მესამედს მაინც. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან 2010 წელს მოქმედი კანონმდებლობა არ კრძალავდა ნაგებობის ღირებულების სრული ოდენობის დაკისრებას მიწის მესაკუთრისათვის აღნაგობის უფლების მქონეს სასარგებლოდ, მიზანშეწონილი იყო მოპასუხისათვის ნაგებობის სრული ღირებულების თანხის დაკისრება.

10. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

11. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

12. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

13. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

14. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი].

15. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი აღნაგობის საფასურის ოდენობის დადგენასთან დაკავშირებით. სასამართლომ ნაგებობის ღირებულება - 6528,43 ლარი მთლიანად დააკისრა მოპასუხე მხარეს, როცა სსკ-ის 239.1. მუხლის თანახმად, ანაზღაურების ოდენობა უნდა განესაზღვრა ნაგებობის ღირებულების ორი მესამედის ოდენობით. სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა 2010 წლის 17 მარტს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის რედაქციით, რადგან მაშინ ანაზღაურების ვალდებულება არ წარმოშობილა, მოსარჩელეს არავინ უშლიდა ხელს ანაზღაურებაზე ედავა 2010 წელს.

16. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას სსკ-ის 239-ე მუხლის პირველ ნაწილში შევიდა საკანონმდებლო ცვლილება (2015 წლის 16 ოქტომბერს მიღებულ იქნა საქართველოს კანონი „საქართველოს სამოქალაქო კოდექსში ცვლილების შეტანის შესახებ“, რომელიც ამოქმედდა გამოქვეყნებისთანავე ანუ 2015 წლის 20 ოქტომბერს) და ჩამოყალიბდა ახალი სახით: სასყიდლიანი აღნაგობის უფლების ვადის გასვლის შემთხვევაში, თუ მხარეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, მიწის ნაკვეთის მესაკუთრემ აღნაგობის უფლების მქონეს უნდა მისცეს ანაზღაურება ამ ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობის ღირებულების ორი მესამედის ოდენობით. სსკ-ის 239.1. მუხლის მანამდე მოქმედი რედაქციის თანახმად: თუ აღნაგობის უფლება სასყიდლიანი იყო, აღნაგობის უფლების ვადის გასვლის შემთხვევაში მიწის მესაკუთრემ აღნაგობის უფლების მქონეს უნდა მისცეს სათანადო ანაზღაურება ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის. სათანადო ანაზღაურებად არ ჩაითვლება თანხა, რომელიც არ შეადგენს ნაგებობის ღირებულების ორ მესამედს მაინც.

17. ამდენად, სსკ-ის 239.1. მუხლის ძველი რედაქცია, რომლითაც იხელმძღვანელა სააპელაციო პალატამ, იძლეოდა იმის შესაძლებლობას, რომ აღნაგობის უფლების მქონეს მისცემოდა ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის ანაზღაურება ნაგებობის ღირებულების ორ მესამედზე მეტის ოდენობით.

18. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 2005 წლის 17 მარტის აღნაგობის ხელშეკრულების შესაბამისად, მოპასუხის კუთვნილ, ქ. ხაშურში, .... მდებარე 20 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის ხუთი წლით განსაზღვრული აღნაგობის უფლების ვადა გავიდა 2010 წლის 17 მარტს. 2005 წლის 17 მარტის აღნაგობის ხელშეკრულების თანახმად, აღნაგობის უფლება იყო სასყიდლიანი (იხ. წინამდებარე განჩინების 4.1. და 4.2. ქვეპუნქტები). დადგენილია ისიც, რომ მოპასუხის მხრიდან ანაზღაურების გადახდის ან, მის სანაცვლოდ, უფლების გაგრძელების შეთავაზებას მოსარჩელისათვის ადგილი არ ჰქონია. ამ მხრივ დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია კასატორს. ამდენად, სსკ-ის 239-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელეს (აღნაგობის უფლების მქონეს) ნაკვეთზე აღმართული ნაგებობისათვის სათანადო ანაზღაურების მიღების უფლება წარმოეშვა 2010 წელს, ამასთან, მას სარჩელი წარდგენილი აქვს 2014 წელს, სსკ-ის 239-ე მუხლის ძველი რედაქციის მოქმედების დროს.

19. საკასაციო პალატა საკასაციო პრეტენზიის პასუხად მიუთითებს სსკ-ის მე-6 მუხლზე, რომელიც განსაზღვრავს სამოქალაქო კანონთა უკუქცევით ძალას და ადგენს, რომ კანონებსა და კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტებს არა აქვთ უკუქცევითი ძალა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს პირდაპირ არის კანონით გათვალისწინებული. არ შეიძლება კანონს მიეცეს უკუქცევითი ძალა, თუ იგი ზიანის მომტანია ან აუარესებს პირის მდგომარეობას.

20. „უკუძალის აკრძალვის საფუძველი უკავშირდება სამართლიანი სახელმწიფოს იდეას, რამეთუ კანონისმიერი ნდობის პრინციპი, ამასთანავე, გულისხმობს კანონების სტაბილურად არსებობის პრინციპსაც: მას, ვისაც კანონი ეხება, უფლება აქვს ჰქონდეს მოლოდინი, რომ დარღვეული უფლება დარღვევის მომენტში არსებული კანონით გადაწყდება. სამოქალაქო ურთიერთობაში მონაწილე პირებს უნდა ჰქონდეთ კანონიერი ნდობა მოქმედი ნორმების მიმართ, რაც გულისხმობს იმას, რომ დღეს განხორციელებული მოქმედება მომავალში მიღებული კანონით არ იქნება გადაწყვეტილი. შესაბამისად, სამართლებრივი მდგომარეობის გამაუარესებელი კანონები, რომლებიც უკუქცევითი ძალით აწესრიგებენ უკვე ამოწურულ გარემოებებს, როგორც წესი, არ შეესაბამება სამართლებრივი სახელმწიფოს პრინციპს, რომლის ერთ-ერთი ძირითადი კომპონენტია სამართლებრივი სტაბილურობა, რაც, პირველ რიგში, ცალკეული მოქალაქის ნდობის დაცვას გულისხმობს, ნდობაში კი იგულისხმება ის, რომ აღიარებული, უცვლელი დარჩება უკვე ამოწურულ ფაქტობრივ ელემენტებსა და გარემოებებთან დაკავშირებული სამართლებრივი შედეგები“ (იხ. სამოქალაქო კოდექსის კომენტარი, წიგნი I, ავტორთა კოლექტივი, თბილისი, 2017 წელი, გვ. 37).

21. ზემოაღნიშნული მსჯელობის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა კანონი და მხარეთა შორის არსებული დავა სწორად გადაწყვიტა სსკ-ის 239.1. მუხლის იმ დროს მოქმედი რედაქციით, როდესაც წარმოიშვა ანაზღაურების გადახდის ვალდებულება.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს.

23. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი [სსსკ-ის 401.4 მუხლი]. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 327 ლარის 70% – 228,9 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „ნ-....“-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. შპს „ნ-....“-ს (ს/კ: ......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2019 წლის 6 აგვისტოს №9842 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 327 ლარის 70% – 228,9 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი