საქმე №ას-337-2021 29 სექტემბერი, 2023 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები - ე.მ–ნი, ვ.მ–ნი (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - თ.ბ–ი (მოსარჩელე მ.მ–ის უფლებამონაცვლე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მინდობილობის ბათილად ცნობა, სამკვიდრო ქონებზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მ.მ–ი (შემდგომ – მოსარჩელე, აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე) ვ.მ–ნისა (შემდგომ - მოსარჩელისა და მოპასუხეების მამა, მამკვიდრებელი, მჩუქებელი, აწ გარდაცვლილი) და ვ.მ–ის (შემდგომ - მოსარჩელის დედა) შვილია.

2. მოსარჩელის მშობლების ქორწინების აქტის ჩანაწერი რეგისტრირებულია 1960 წლიდან. მათ შორის ქორწინება განქორწინებით არ შეწყვეტილა.

3. ე.მ–ნი (შემდგომ - პირველი მოპასუხე, პირველი კასატორი) და ვ.მ–ნი (შემდგომ - მეორე მოპასუხე, მეორე კასატორი) მოსარჩელის მამისა და ე.ლ–ის შვილები არიან.

4. მხარეთა მამამ, 1992 წლის 17 აპრილის ხელშეკრულებით, ადგილობრივი მმართველობის ორგანოსაგან უსასყიდლოდ მიიღო უძრავი ქონება მდებარე თბილისში, ......... თბილისის მერიის საქალაქო მმართველობის ისნის რაიონის გამგეობის 07.07.1992 წლის გადაწყვეტილებით, მიღებულ იქნა საუწყებათაშორისო ტექნიკური კომისიის წინადადება და დაკანონდა ........ №29-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ლიტ „ა“ ნაგებობის შესაბამისი საცხოვრებელი და სათავსი ფართები. გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია, რომ ნაგებობა 1955 წლიდან აღრიცხულია მხარეთა მამასა და ამ უკანასკნელის მამის, აწ გარდაცვლილი ვ.გ. მ–ის სახელზე. ნაგებობის საერთო სასარგებლო ფართია 354.5 კვ.მ, აქედან საცხოვრებელია - 257 კვ.მ.

5. მხარეთა მამამ, 2009 წლის 16 ივნისს, წინამდებარე განჩინების მე-4 პუნქტში მითითებული უძრავი ქონება ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთარ მეუღლეს (მოსარჩელის დედას) მიჰყიდა. ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა გამყიდველის საკუთრებაში არსებული დაზუსტებული ფართობი 438.00 კვ.მ-დან 1/2 ნაწილი.

6. მოსარჩელის დედამ, 2012 წლის 13 ივლისს, მეუღლეზე (მოსარჩელისა და მოპასუხეების მამაზე) განუსაზღვრელი ვადით გასცა მინდობილობა, რომლის მიხედვითაც, მარწმუნებელმა რწმუნებულს მიანიჭა უფლებამოსილება, იყოს მისი წარმომადგენელი საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, სანოტარო ბიუროში, რათა მართოს და განაგოს მარწმუნებლის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, რომლის მისამართია: ქ. თბილისი, ..., №29-დან კუთვნილი 1/2 ნაწილი (ს/კ .......), შესაბამისად, დადოს კანონით ნებადართული ყოველგვარი გარიგება, მათ შორის - გაყიდოს, გააჩუქოს, გასცეს იჯარით, გადაიფორმოს საკუთარ თავზე, ხელი მოაწეროს შესაბამის ხელშეკრულებას, ყველა ამ შემთხვევაში განსაზღვროს თანხა, ვადა და სხვა პირობები თავისი შეხედულებისამებრ, მოაწეროს ხელი და შეასრულოს ყველა მოქმედება, რაც საჭირო გახდება ზემოთ აღნიშნულთან დაკავშირებით.

7. მოსარჩელის დედამ (წარმომადგენელი მისი მეუღლე - მხარეთა მამა), 2013 წლის 8 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისში, ........ №29-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი ჩუქებით გადასცა მოსარჩელსა და მოპასუხეების მამას. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, საჯარო რეესტრში მითითებული უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით მთლიანად დარეგისტრირდა ამ უკანასკნელის სახელზე.

8. უძრავი ქონება, მდებარე თეთრიწყაროს რაიონის სოფელ ...... (ს/კ ........) 2016 წლის 17 მაისის მონაცემებით, საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა მხარეთა მამის საკუთრებაში. უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია მიწის განაწილების სია №552, ხოლო განცხადების რეგისტრაციის თარიღია 05.02.2002 წელი.

9. მხარეთა მამამ, 2016 წლის 3 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულებით, წინამდებარე განჩინების მე-8 პუნქტში მითითებული უძრავი ქონება საკუთრებაში გადასცა პირველ მოპასუხეს. ამჟამად, ეს უკანასკნელი ირიცხება უძრავი ნივთის მესაკუთრედ.

10. 2016 წლის 3 სექტემბრის უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, მამამ პირველ და მეორე მოპასუხეებს თანაბარწილად აჩუქა თბილისში მდებარე უძრავი ქონება. ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა მოპასუხეთა სახელზე.

11. მოსარჩელისა და მოპასუხეების მამა 2016 წლის 16 სექტემბერს გარდაიცვალა, მისი მეუღლე (მოსარჩელის დედა) კი - 2016 წლის 29 ოქტომბერს.

12. მოსარჩელის მშობლები გარდაცვალებამდე რეგისტრირებული იყვნენ მისამართზე - თბილისში, ........

13. მოსარჩელე და მოპასუხეები ცხოვრობენ სადავო საცხოვრებელ მისამართზე, მდებარე თბილისში, ......... №29-ში.

14. სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის შპს „ვ–ის“ დასკვნის თანახმად, ექსპერტიზაზე წარდგენილი სამედიცინო დოკუმენტაციით და მათი რეტროსპექტული ანალიზით მხარეთა მამას ჯერ კიდევ ფილტვის ავთვისებიანი სიმსივნის დიაგნოსტირებამდე უფრო ადრეც აღენიშნებოდა არაერთი პათოლოგიური პროცესი, რაც უარყოფითად იმოქმედებდა თავის ტვინის ფუნქციონალურ მდგომარეობაზე. კიბოს დიაგნოსტირებამდე 1.5 თვის მანძილზე, ზოგადი მძიმე ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო, პრაქტიკულად შინ მწოლიარე იყო („მიჯაჭვული საწოლს“). სიმსივნური ინტოქსიკაცია და რღვევითი პროცესები სწრაფად პროგრესირდება და, შესაბამისად, ტკივილის ინტენსივობის შემცირების მიზნით ჯერ კიდევ 2016 წლის 22 აგვისტოს დანიშნული „ოპაიდის - მორფინის“ სადღეღამისო დოზა ორი ამპულიდან გაეზარდა ოთხ ამპულამდე. აღნიშნული ორგანული პათოლოგიური პროცესი არსებით ნეგატიურ გავლენას ახდენს თავის ტვინზე - ცნობიერებაზე და, შესაბამისად, 2016 წლის 3 სექტემბერს ჩუქების ხელშეკრულებების გაფორმებისას გამჩუქებელი ვერ შეძლებდა, ადეკვატურად აღექვა საკუთარი ქმედების მნიშვნელობა.

15. შპს „რ–ის“ სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტის დასკვნის თანახმად, წარმოდგენილი სამედიცინო დოკუმენტების მონაცემების მიხედვით, მამკვიდრებელს 2016 წლის აგვისტოში თავის ტვინის ნივთიერებაში დაუდგინდა „ერთეული ლაკონური ატროფიული კერები“, აღინიშნებოდა ზომიერი ქერქული ატროფიის კტ. სურათი, რაც არ წარმოადგენს თავის ტვინის მძიმე პათოლოგიას და არ მიუთითებს ცნობიერების დარღვევაზე. კლინიკურად აწ გარდაცვლილის ცნობიერება იყო ნათელი, შეეძლო ურთიერთობა. 2016 წლის 29 ივლისს თავის ტვინის კომპიუტერულ-ტომოგრაფიული კვლევით თავის ტვინის ნივთიერებაში მწვავე პათოლოგიური სიმკვრივის კერა არ უნახავთ. 2016 წლის აგვისტოს ბოლოს და სექტემბრის პირველ კვირაში სამედიცინო დოკუმენტების მონაცემების მიხედვით, მამკვიდრებლის ცნობიერების შეცვლა ან დარღვევა არ გამოვლენილა. კლინიკური, ინსტრუმენტული და ლაბორატორიული კვლევების მონაცემების მიხედვით, 2016 წლის აგვისტოს ბოლოს და სექტემბრის პირველ კვირაში მამკვიდრებლის ცენტრალური ნერვული სისტემის ფუნქციონირების დარღვევის მონაცემები და ცნობიერების დარღვევის გამომწევი პათოლოგია არ აღინიშნებოდა.

სარჩელის საფუძვლები:

.

16. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხეთა წინააღმდეგ და მოითხოვა თეთრწყაროს რაიონში, სოფელ .......... (ს/კ .......) მდებარე უძრავ ქონებაზე 2016 წლის 3 სექტემბერს მამკვიდრებელსა და პირველ მოპასუხეს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა (90%-ის ნაწილში), ქ. თბილისში, .........5 შესახვევში, №29-ში (ს/კ ......) მდებარე უძრავ ქონებაზე 2016 წლის 3 სექტემბერს მამკვიდრებელსა და მოპასუხეებს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა (90%-ის ნაწილში); მოსარჩელის დედის მიერ 2012 წლის 13 ივლისს მამკვიდრებელის სახელზე გაცემული მინდობილობის ბათილად ცნობა; მოსარჩელის მშობლებს შორის 2013 წლის 8 ივლისს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; ზემოაღნიშნული უძრავი ქონებების 90%-ის მესაკუთრედ მოსარჩელის აღიარება (დაზუსტებული სარჩელით, მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მამის მიერ შედგენილი ანდერძით, ამ უკანასკნელმა ჯერ კიდევ სიცოცხლეში გაანაწილა თავისი ქონება მასზე, დედამისსა და ნათესავ ვართან მოსიანზე. სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მისი ქონება განაწილდება იმგავარად, რომ მთელი ქონების 90%-ს ის მიიღებს შემდეგი გაანგარიშებით: მთლიანი ქონების ნახევარი ისედაც მის დედას ერგება, ხოლო მეორე ნახევრიდან მოპასუხეები მემკვიდრეთა რაოდენობის (5 მემკვიდრე) გათვალისწინებით სავალდებულო წილის სახით მიიღებენ იმ წილის ნახევარს, რასაც მიიღებდნენ ანდერძი რომ არ ყოფილიყო. მთლიანობაში ეს არის მთელი ქონების 10%. ანდერძში მითითებული პირი ვართან მოსიანი მოსარჩელის სასარგებლოდ თმობს თავის წილს, რის გამოც, ანდერძით გათვალისწინებული მისი წილი მიემატება მოსარჩელისათვის მისაკუთვნებელი წილის ოდენობას, რაც გამოდის უძრავი ქონების 90%).

17. მოსარჩელის განმარტებით, მამკვიდრებლის ავადმყოფობით ისარგებლეს მოპასუხეებმა და მისი სახლში დროებით არყოფნის პერიოდში, კერძოდ, 2016 წლის 3 სექტემბერს, ადგილზე მიიყვანეს ნოტარიუსი და ფაქტობრივად ცნობიერებაზე არმყოფ პირს - მხარეთა მამას ხელი მოაწერინეს ჩუქების ხელშეკრულებებზე.

18. მოსარჩელის მტკიცებით, ჩუქების ხელშეკრულების დადების დროს, მამკვიდრებელს, ავადმყოფობისა და ნარკოტიკების მიღების გამო, დაკარგული ჰქონდა ცნობიერება და ახასიათებდა ფსიქიკური აშლილობა. იგი სწორად ვერ აღიქვამდა რეალურ ვითარებას, არ იყო ადეკვატური, შესაბამისად, მას არ ჰქონდა ნების გამოვლენის უნარი. ასეთი პირის მიერ დადებული გარიგება კი ბათილია. ასევე, მოსარჩელის დედაც მინდობილობის გაცემის დროს, ავადმყოფობის გამო ვერ აცნობიერებდა, რაზე აწერდა ხელს.

19. მოსარჩელის მითითებით, გარდა ზემოაღნიშნულისა, თბილისში, ....... №29-ში მდებარე უძრავი ქონება მისი მშობლების თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, რომელიც 1992 წელს, მეუღლეთა ერთად ცხოვრების პერიოდში მხარეთა მამის სახელზე დაკანონდა. ამასთან, მშობლების ქორწინების განმავლობაში მნიშვნელოვნად გაიზარდა ქონების ღირებულება. სოფელ .......... მდებარე უძრავ ქონებაც, როგორც ერთად ცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონება, არის მეუღლეთა თანასაკუთრება, რისი გათვალისწინებითაც, მხარეთა მამას უძრავი ქონებებიდან მოსარჩელის დედის კუთვნილი 1/2 წილის გაჩუქების უფლება არ ჰქონდა.

მოპასუხეთა პოზიცია:

20. მოპასუხეებმა წერილობით წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ არ არსებობს მჩუქებლის ნების გამოვლენის ნამდვილობაში ეჭვის შეტანის რაიმე საფუძველი, ისევე, როგორც - მინდობილობის გაცემის დროს, მოსარჩელის დედის საღ გონებაზე ყოფნის ეჭვქვეშ დაყენების საფუძველი.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლები.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

22. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ უკანასკნელმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

23. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 20 იანვრის გადაწყვეტილებით, აპელანტის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება გაუქმდა და სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მოსარჩელის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; 1/2 ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი უძრავ ქონებაზე, მდებარე თეთრიწყაროს რაიონი, სოფ. .......... (ს/კ ......), 2016 წლის 3 სექტემბერს მამკვიდრებელსა და პირველ მოპასუხეს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულება და ქ. თბილისში, .......... №29-ში (ს/კ .........) მდებარე უძრავ ქონებაზე 2016 წლის 3 სექტემბერს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება; მოსარჩელე მიჩნეულ იქნა ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ.

24. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია ჩუქების ხელშეკრულებების გაფორმების დროს აწ გარდაცვლილის ქმედუუნარობასთან დაკავშირებით, ვინაიდან, სასამართლოს შეფასებით, ის გარემოება, რომ აპელანტის მამა იმ დროისათვის ვერ აცნობიერებდა მის მიერ დადებული გარიგებების შინაარსობრივ ხასიათს, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება. ასევე, სასამართლოს შეფასებით, არ დგინდება სადავო მინდობილობის გაფორმების დროისათვის ნების გამომვლენი პირის, მოსარჩელის დედის ქმედუნარიანობის ეჭვქვეშ დაყენების საფუძვლის არსებობაც. თუმცა, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, უმართებულოა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, თითქოს სადავო უძრავი ქონება არ წარმოადგენდა მოსარჩელის მშობლების თანასაკუთრებას.

25. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით უტყუარად დასტურდება ის ფაქტი, რომ მოსარჩელის მშობლები 1960 წლიდან ქორწინებაში იმყოფებოდნენ. მათ შორის ქორწინება განქორწინებით არ შეწყვეტილა. ამასთან, დადგენილია, რომ უძრავი ქონება, მდებარე თეთრიწყაროს რაიონში, სოფელი .........., მხარეთა მამის სახელზე საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით 2002 წელს აღირიცხა, რაც გულისხმობს მეუღლეთა ქორწინების პერიოდში შეძენას, ხოლო თბილისში, ........№29-ში მდებარე უძრავი ქონება, 1992 წლის 17 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე, საკუთრებაში გადაეცა მხარეთა მამას, აქედან გამომდინარე, 1992 წელს 17 აპრილს ადგილობრივი მმართველობის ორგანოსთან დადებული ხელშეკრულებით, როდესაც ამ უკანასკნელს საკუთრებაში გადაეცა საცხოვრებელი ბინა, ამ დროისათვის იგი უკვე რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა მოსარჩელის დედასთან და ეს უკანასკნელიც უნდა ჩაითვალოს ამ ქონების და შემდეგ უკვე დაკანონებული ფართის თანამესაკუთრედ, რადგან მამისათვის აღნიშნული ფართის გადაცემა არა მხოლოდ მოსარჩელისათვის, არამედ მთელი მისი ოჯახისათვის ქონების გადაცემას გულისხმობდა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მამკვიდრებლისათვის საკუთრებაში ქონების გადაცემა რომც არ იქნეს განხილული, როგორც ცოლ-ქმრის თანასაკუთერებად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომ - სსკ) 1163-ე მუხლის თანახმად, იგი მაინც ასეთად უნდა იქნეს მიჩნეულ, რადგან აღნიშნული ქონების მოცულობა მნიშვნელოვნადაა გაზრდილი მხარეთა ქორწინების განმავლობაში, თითქმის 85 კვ.მ-ით.

26. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ზემოაღნიშნულის გავალისწინებით, მართებულია აპელანტის პოზიცია, რომლის თანახმად, სოფელ .......... მდებარე უძრავი ქონების, როგორც მეუღლეთა თანასაკუთრების ერთპიროვნულად განკარგვის უფლება მხარეთა მამას არ გააჩნდა. რაც შეეხება თბილისში მდებარე უძრავ ქონებას, დადგენილია, რომ 2009 წლის 16 ივნისს, მხარეთა მამამ აღნიშნული უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი (პრაქტიკულად ქონებიდან თავისი წილი) ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთარ მეუღლეს გადასცა, რის შედეგადაც, ეს უკანასკნელი მთელი ქონების მესაკუთრე გახდა. 2013 წლის 8 ივლისს კი ამ უკანასკნელმა ეს წილი ისევ მხარეთა მამას აჩუქა, ისე, რომ მოსარჩელის დედას თავის წილ 1/2-ზე საკუთრების უფლება არ დაუკარგავს და მხარეთა მამას არ ჰქონდა მეუღლის კუთვნილი 1/2 ნაწილის განკარგვის (გაჩუქების) უფლება.

27. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მხარეთა მამამ განკარგა უძრავი ქონებების ის ნაწილი, რომელზეც მას საკუთრების უფლება არ გააჩნდა. საკუთრების უფლება ქონების 1/2 ნაწილზე, რეგისტრირებულ ქორწინებაში მყოფი მეუღლეების თანასაკუთრების რეჟიმით მოპოვებული ჰქონდა მის მეუღლეს (მოსარჩელის დედას), რის გამოც უძრავ ქონებაზე, მდებარე: თეთრიწყაროს რაიონში, სოფ. .......... (ს/კ. .....) 2016 წლის 3 სექტემბერს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება 1/2 ნაწილში და თბილისში, ...... №29-ში (ს/კ.........) 2016 წლის 3 სექტემბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება 1/2 ნაწილში არღვევს საჯარო წესრიგს, ზნეობის ნორმებს (სსსკ-ის 54-ე მუხლი) და არსებობს მისი ნაწილობრივ ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რის შედეგადაც ხსენებულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების 1/2 წილი უნდა აღირიცხოს მოსარჩელის დედის საკუთრებად და, შესაბამისად, მის დანაშთ სამკვიდრო ქონებად.

28. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აპელანტი მისი დედის ერთადერთი პირველი რიგის მემკვიდრეა, ასევე, დადგენილია რა, რომ ზემოაღნიშნული ქონებების 1/2 ნაწილი ირიცხება მოსარჩელის დედის საკუთრებად და მის დანაშთ სამკვიდრო ქონებად, აპელანტი, როგორც დედის ერთადერთი მემკვიდრე, მიჩნეულ უნდა იქნეს ხსენებული უძრავი ქონებების 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ.

კასატორთა მოთხოვნა და საფუძვლები:

29. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, მოპასუხეებმა საკასაციო საჩივარი წარადგინეს და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

30. კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, თითქოს სოფელ .......... მდებარე უძრავი ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა. მართალია, უძრავი ნივთი 2002 წელს აღირიცხა მხარეთა მამკვიდრებლის საკუთრებაში, მაგრამ, როგორც საჯარო რეესტრის ამონაწერით ირკვევა, ქონება მხარეთა მამამ მიწის განაწილების სიის საფუძველზე მიიღო. აღნიშნული დოკუმენტი მიიღო კონკრეტულად მოსარჩელეებისა და მოპასუხეების მამამ და არა მისმა ოჯახმა, შესაბამისად, უძრავი ქონება მისი ინდივიდუალური საკუთრება გახლდათ. ამასთან, მამკვიდრებელმა ამ ქონების ნაწილი მიიღო მემკვიდრეობით, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა. კასატორთა მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკას ეწინააღმდეგება (საქმე №ას-1048-968-2017, 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება).

31. კასატორთა მითითებით, თბილისში მდებარე უძრავ ქონება 2009 წლისათვის იყო თუ არა მეუღლეთა თანასაკუთრება, ამის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელე მხარეზე იყო. კასატორებს მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები სადავოდ არ გაუხდიათ, რადგან მასში მითითებული ფაქტები სწორია და სასამართლოს მხოლოდ უნდა შეეფასებინა და დაედგინა ეს მტკიცებულებები, რამდენად ადასტურებს ქონების საერთო საკუთრების რეჟიმს.

32. კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, თითქოს თბილისში მდებარე უძრავი ქონებაც მეუღლეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, შემდგომ მხარეთა მამამ თავისი წილი მეუღლეს მიჰყიდა და ეს უკანასკნელი გახდა მთელი უძრავი ქონების მესაკუთრე.

33. კასატორთა მითითებით, 2009 წლამდე მთელი უძრავი ქონება მხარეთა მამის სახელზე ირიცხებოდა. თუ მიიჩნეოდა, რომ ეს იყო მეუღლეთა თანასაკუთრება და მოსარჩელის დედას ნახევარი ეკუთვნოდა, მხარეთა მამამ მეუღლეს თავისი ნახევარი 2009 წლის 16 ივნისს ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადასცა, ხოლო მეორე ნახევარი თვითონ დაიტოვა. ამით საერთო ქონება გადაიქცა მეუღლეთა ინდივიდუალურ საკუთრებად. წლების შემდეგ, 2013 წელს, მოსარჩელის დედამ განკარგა თავისი ინდივიდუალური საკუთრების საგანი და ჩუქების ხელშეკრულებით გადასცა მეუღლეს. ამის შემდგომ მოსარჩელის დედას ამ უძრავ ქონებაში წილი აღარ ჰქონდა, ხოლო მხარეთა მამას უკვე ინდივიდუალურ საკუთრებად ექცა მთელი უძრავი ქონება.

საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

34. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2021 წლის 29 აპრილის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

35. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით თ.ბ–ი ცნობილ იქნას მოსარჩელის (მოწინააღმდეგე მხარის) უფლებამონაცვლედ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

36. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

37. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

38. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

39. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

40. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ სადავო ნივთების 1/2 ნაწილზე მოსარჩელის მესაკუთრედ ცნობა ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ ქონებები წარმოადგენდა მოსარჩელის მშობლების თანასაკუთრებას, შესაბამისად, მოსარჩელის დედის დანაშთ სამკვიდრო ქონებასაც (თეთრიწყაროს რაიონში, სოფელ .......... (ს/კ ........) და თბილისში, .......... №29-ში (ს/კ ........) მდებარე უძრავი ქონებების ½ ნაწილი), რისი გათვალისწინებითაც, მოსარჩელე, როგორც დედის ერთადერთ პირველი რიგის მემკვიდრე ცნობილ უნდა იქნეს უძრავი ქონებების 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ.

41. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ მსჯელობას კასატორები სადავო ხდიან, შესაბამისად, საკასაციო პალატის შეფასების საგანია სადავო ნივთების 1/2 ნაწილი წარმოადგენდა თუ არა მოსარჩელის დედის საკუთრებასა და მის სამკვიდრო მასაში შემავალ აქტივს.

42. საკასაციო პალატის მითითებით, მოსარჩელე წარმოდგენილი სარჩელით/დაზუსტებული სარჩელით საკუთარ სასარჩელო მოთხოვნას უძრავი ქონებებზე დადებული ჩუქების ხელშეკრულებების გაუქმებისა და ქონებების მესაკუთრედ ცნობის შესახებ იმ გარემოებებზე აფუძნებდა, რომ მის მშობლებს გარიგებათა დადებისას (მამას ჩუქების ხელშეკრულებების გაფორმებისა და დედა - რწმუნებულების გაცემისას) თავიანთი ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე, არ შეეძლოთ, ქმედების მნიშვნელობა და დადებულ გარიგებათა სამართლებრივი შედეგი გაეცნობიერებინათ. მოსარჩელე მოთხოვნას ამყარებდა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ ქონებები მის მშობლებს თანაბარწილად ეკუთვნოდათ, კერძოდ, მოსარჩელე მიუთითებდა როგორც ნივთების მისი მშობლების მიერ ქორწინების პერიოდში შეძენაზე, ასევე, დამატებით, თბილისში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით სსკ-ის 1163-ე მუხლებიდან გამომდინარე ქონების სამართლებრივი რეჟიმის ტრანსფორმირებაზე და აღნიშნავდა, რომ მამამისი არ იყო უფლებამოსილი, მთელი ქონება საკუთარი შეხედულებით მოპასუხეებზე განეკარგა.

43. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სსკ-ის 1158-ე მუხლი ადგენს მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონების მათ საერთო ქონებად, თანასაკუთრებად არსებობის პრეზუმფციას. ნორმა განსაზღვრავს მეუღლეთა თანასაკუთრების რეჟიმს, რომლითაც დადგენილია მათი უფლებები ქორწინების პერიოდში შეძენილი ქონების მიმართ და ემსახურება ოჯახის ინტერესების დაცვის მიზანს, კერძოდ, ივარაუდება, რომ ქორწინების პერიოდში ქონება შეძენილია ოჯახის გაძღოლის, საერთო მიზნების უზრუნველსაყოფად, ამდენად, დავის შემთხვევაში ქორწინების განმავლობაში ქონების შეძენის ფაქტი (კანონით დადგენილი გამონაკლისების გარდა) საკმარისი საფუძველია ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებად მიჩნევისათვის (იხ. სუსგ №ას-1426-1346-2017, 2 მარტი, 2018 წელი).

44. მოცემულ შემთხვევაში, უდავოა, რომ მოსარჩელის მშობლები 1960 წლიდან იყვნენ დაქორწინებული. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ თეთრიწყაროს რაიონში, სოფელ .......... მდებარე უძრავი ქონება მხარეთა მამის სახელზე საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით 2002 წელს - მეუღლეთა ქორწინების განმავლობაში აღირიცხა, ისევე, როგორც თბილისში, ......... №29-ში მდებარე უძრავი ქონება, რომელიც მხარეთა მამამ, 1992 წლის 17 აპრილის ხელშეკრულებით, ადგილობრივი მმართველობის ორგანოსაგან უსასყიდლოდ მიიღო, შესაბამისად, ვინაიდან სადავო უძრავი ნივთები მხარეთა მამის სახელზე მის მეუღლესთან ქორწინების განმავლობაში აღირიცხა, პრეზუმირებულია, რომ ქონებები წარმოადგენს მეუღლეთა საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას).

45. საკასაციო პალატის განმარტებით, საქმის გარემოებების ამგვარ პირობებში, მნიშვნელობა ენიჭება იმას, მოპასუხე მხარე რამდენად არყევს და აბათილებს მოსარჩელის მიერ მითითებულ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს.

46. საკასაციო პალატა სარჩელისაგან თავდაცვის მიზნით ყურადღებას ამახვილებს მოპასუხეთა მიერ წარდგენილ შესაგებელზე და მიუთითებს, რომ 2007 წლის 28 დეკემბერს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში შესული ცვლილებების მიხედვით, მოპასუხის მიერ პასუხის (შესაგებლის) წარდგენა სავალდებულოა, რაც იმით გამოიხატება, რომ აღნიშნული საპროცესო ვალდებულების შეუსრულებლობა მხარისათვის უარყოფით საპროცესოსამართლებრივ შედეგებს იწვევს, კერძოდ, სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნევა შეუდავებლად და, შესაბამისად, დამტკიცებულად. სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შესაგებლის წარუდგენლობის ფაქტი თავისთავად განსაზღვრავს მტკიცების საგანს, რადგანაც მოსარჩელე თავისუფლდება სარჩელში მითითებული ფაქტების მტკიცებისაგან. ამასთან, სსსკ-ის 201-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, დგინდება, რომ მოპასუხე უნდა შეედავოს მოსარჩელის გამართულ, დასაბუთებულ მოთხოვნას ანუ დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები (და არა მისი სამართლებრივი შეხედულებები) დამტკიცებულად ითვლება. პასუხში (შესაგებელში) სრულყოფილად და თანამიმდევრობით უნდა აისახოს მოპასუხის მოსაზრებები სარჩელში მითითებულ თითოეულ ფაქტობრივ გარემოებასა და მტკიცებულებასთან დაკავშირებით. თუ მოპასუხე არ ეთანხმება სარჩელში მოყვანილ რომელიმე გარემოებას, იგი ვალდებულია, მიუთითოს ამის მიზეზი და დაასაბუთოს შესაბამისი არგუმენტაციით; წინააღმდეგ შემთხვევაში, მას ერთმევა უფლება, შეასრულოს ასეთი მოქმედება საქმის არსებითად განხილვის დროს. სსსკ-ის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოპასუხე ვალდებულია, საქმის მომზადების მიზნით, აქტიურად იმოქმედოს, რაც, უპირველესად, სასამართლოსათვის სარჩელზე მისი წერილობითი მოსაზრებების წარდგენით გამოიხატება. მოპასუხის მიერ ამ უფლების განუხორციელებლობა, სსსკ-ის 206-ე მუხლის შესაბამისად, ართმევს მას უფლებას, შეასრულოს ასეთი მოქმედება ამ საქმის არსებითად განხილვის დროს (ანუ, სასამართლოს სხდომაზე მხარისაგან მტკიცებულები აღარ მიიღება). ამ შემთხვევისათვის სხვა რაიმე სპეციალურ შედეგს კანონი არ ადგენს (მოპასუხის კვალიფიციური შედავების მნიშვნელობის შესახებ შდრ. სუსგ №ას-664-635-2016, 2 მარტი, 2017 წელი).

47. საკასაციო პალატის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხეთა მიერ წარდგენილი შესაგებელი არ შეიცავს მოსარჩელის მიერ დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებების უარყოფას, კერძოდ, ის გარემოება, რომ სადავო ნივთები მოსარჩელის მშობლების ქორწინების პერიოდშია შეძენილი და 1/2 ნაწილი მოსარჩელის მამკვიდრებლის ქონებას წარმოადგენდა, ასევე გარემოება, რომელიც ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად თბილისში მდებარე ქონების ღირებულების მნიშვნელოვნად გადიდებასა და ქონების სამართლებრივი რეჟიმის ტრანსფორმაციას ეხება - შესაგებლით არ არის შედავებული. საქმეში წარმოდგენილი შესაგებლიდან (მათ შორის დაზუსტებული შესაგებლიდან) მოპასუხეებმა მხოლოდ 2018 წლის 24 მაისს წარდგენილ შესაგებელში გააკეთეს ზოგადი მითითება, რომ სოფელ .......... მდებარე უძრავი ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებას არ წარმოადგენდა. სხვა რაიმე განმარტება და არგუმენტი, ზემოაღნიშნული საფუძვლით სარჩელის დაკმაყოფილების წინააღმდეგ მათი მხრიდან მითითებული არ ყოფილა. მეტიც, კასატორებს საკასაციო საჩივარში თბილისში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ ქორწინების პერიოდში ქონების ღირებულების მნიშვნელოვნად გაზრდის ფაქტის არასწორად დადგენაზე არ მიუთითებიათ. კასატორები საკასაციო საჩივარში მხოლოდ იმ გარემოებას მიუთითებენ, აღნიშნული გარემოება რამდენად ასაბუთებს ქონებაზე მეუღლეთა საერთო საკუთრების რეჟიმს.

48. საკასაციო პალატა ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით მიუთითებს, რომ ვინაიდან სოფელ .......... მდებარე უძრავი ქონება მოპასუხის მამის საკუთრებად აღრიცხულია მხარეთა ქორწინების განმავლობაში და, ამასთან, ამ ნაწილში კვალიფიციური შედავება მოპასუხეებს არ წარუდგენიათ, ისევე, როგორც მტკიცებულება, რომელიც ქონების მხარეთა მამის ინდივიდუალურ საკუთრებად მიჩნევის კანონით გათვალისწინებულ საფუძველს შექმიდა, მოსარჩელის დედა ზემოაღნიშნული ქონების თანამესაკუთრედ უნდა ჩაითვალოს, რაზეც კანონიერად იმსჯელა სააპელაციო სასამართლომ. რაც შეეხება თბილისში მდებარე სადავო ქონებას, საკასაციო პალატის მითითებით, როდესაც მოპასუხე მხარე ზემოაღნიშნულ ქონებაზე მოსარჩელის მშობლების ქორწინების პერიოდში ხარჯების გაწევასა და შედეგად, ქონების ღირებულების მნიშვნელოვნად გაზრდის ფაქტს საქმისწარმოების არცერთ ეტაპზე არ შესდავებია და უდავოა, რომ მხარეთა ქორწინების განმავლობაში 2009 წლამდე მოემატა ქონებას ფართი და 438 კვ.მ ფართამდე (თითქმის 85 კვ.მ-ით) გაიზარდა, მოსარჩელის მშობლების თანასაკუთრების წარმოშობის შესახებ სსკ-ის 1163-ე მუხლით გათვალისწინებული ფაქტობრივსამართლებრივი საფუძველი (თითოეული მეუღლის ქონება შეიძლება ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, თუ დადგინდება, რომ ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გადიდდა (გადაგეგმარება, მშენებლობის დასრულება, გადაკეთება და სხვა). მოცემული წესი არ გამოიყენება, თუ საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ იქნება გათვალისწინებული) ვლინდება.

49. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როდესაც დადასტურებულია სსკ-ის 1163-ე მუხლის საფუძველზე მოსარჩელის დედის თბილისში მდებარე სადავო ქონების 1/2 ნაწილზე საკუთრების უფლება, საკასაციო პალატა დამატებით აღარ იმსჯელებს, ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრება წარმოიშვა თუ არა ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსთან 1992 წლის 17 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე, ასევე, იმ გარემოებაზე ამ ქონების ნაწილი მხარეთა მამამ მემკვიდრეობით მიიღო თუ არა, ვინაიდან აღნიშნულს საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა აღარ გააჩნია.

50. კასატორთა შემდეგი პრეტენზია ისაა, რომ 2009 წლამდე მთელი უძრავი ქონება მხარეთა მამის სახელზე ირიცხებოდა. მხარეთა მამამ მეუღლეს თავისი ნახევარი 2009 წლის 16 ივნისს ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადასცა, ხოლო მეორე ნახევარი თვითონ დაიტოვა. ამით საერთო ქონება გადაიქცა მეუღლეთა ინდივიდუალურ საკუთრებად. წლების შემდეგ, 2013 წელს, მოსარჩელის დედამ განკარგა თავისი ინდივიდუალური საკუთრების საგანი და ჩუქების ხელშეკრულებით გადასცა მეუღლეს. ამის შემდგომ მოსარჩელის დედას ამ უძრავ ქონებაში წილი აღარ ჰქონდა, ხოლო მხარეთა მამას უკვე ინდივიდუალურ საკუთრებად გაუხდა მთელი უძრავი ქონება, რაც მან განკარგა საკუთარ შვილებზე.

51. საკასაციო პალატის მითითებით, თბილისში მდებარე უძრავი ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა და მასში თითოეული მეუღლის წილი თანაბარი იყო (სსკ-ის 1159-ე და 1168-ე მუხლები). უდავოა, რომ 2009 წლის 16 ივნისს, მხარეთა მამამ უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მეუღლეს მიჰყიდა. პალატა მიუთითებს, რომ ამ შემთხვევაში, ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი მოსარჩელის დედის საკუთრება ვერ იქნებოდა, ვინაიდან ეს წილი გამყიდველს (მხარეთა მამას) არ ეკუთვნოდა, შესაბამისად, ზემოაღნიშნული გარიგებით, მხარეთა მამამ კუთვნილი წილი მოსარჩელის დედას მიჰყიდა და ეს უკანასკნელი გახდა მთლიანი უძრავი ქონების მესაკუთრე, 2013 წლის 8 ივნისის ჩუქების ხელშეკრულების გათვალისწინებით კი, მოსარჩელის დედას ქონების 1/2-ზე საკუთრების უფლება არ დაუკარგავს, რისი გათვალისწინებითაც, კასატორთა პრეტენზიის გაზიარების საფუძველი არ არსებობს.

52. რაც შეეხება კასატორის მიერ მითითებულ უზენაეს სასამართლოს პრაქტიკას (იხ. საქმე №ას-1048-968-2017, 2017 წლის 31 ოქტომბრის განჩინება), პალატა მიუთითებს, რომ ფაქტობრივი გარემოებები მოცემულ შემთხვევაში განსხვავებულია და მოხმობილ განჩინებას წინამდებარე საქმესთან შემხებლობა არ აქვს.

53. პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება.

54. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

55. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

56. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

57. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №ას-1242-2018, 2019 წლის 16 ინავრის განჩინება; №ას-1210-2021, 2022 წლის 30 ივნისის განჩინება; №ას-1277-2018, 2020 წლის 15 მაისის განჩინება).

58. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორმა ვერ გააქარწყლა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

59. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, კასატორებს დაუბრუნდებათ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე.მ–ნისა და ვ.მ–ნის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. ე.მ–ნს (პ/ნ .......) და ვ.მ–ნს (პ/ნ .........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ც.ც–ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 5261.29 ლარის (საგადასახადო დავალება №0 / გადახდის თარიღი 23.04.2021), 70% - 3683 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე