საქმე №ას-1161-2019 9 მარტი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ვ.გ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ.ი–ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საიჯარო ქირის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ი.გ–ძეს, ლ.გ–ძესა და ვ.გ–ს (შემდგომში - „მოპასუხე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) შორის 2008 წლის 01 ივნისს ზეპირი ფორმით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, მოპასუხეს იჯარით გადაეცა უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ....... (შემდგომში - „იჯარის საგანი“).

2. ლ.გ–ძემ 2010 წლის 17 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების ½ ნაწილი მიჰყიდა ვ.ი–ს (შემდგომში - „მოსარჩელე“); ასევე, ი.გ–ძემ 2010 წლის 27 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, იმავე უძრავი ქონების ½ ნაწილი მიჰყიდა მოსარჩელეს. შესაბამისად, 2010 წლის 27 აპრილიდან აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრეს მოსარჩელე წარმოადგენს (იხ. ს.ფ. 19-26).

3. 2010 წლის 27 აპრილის უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულებისა და 2010 წლის 17 მარტის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელე აღირიცხა უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისი, ......., ს.კ. ........, მესაკუთრედ(იხ. ს.ფ. 27- 28).

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების (საქმე N2/4201-10) სარეზოლუციო ნაწილის მე-6 პუნქტის თანახმად, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის სახით, 9 400 აშშ დოლარის გადახდა. იმავე გადაწყვეტილების მე-7 პუნქტით მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის გადახდა 2 000 აშშ დოლარის ოდენობით 2010 წლის 01 იანვრიდან საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტამდე (იხ. ს.ფ. 19-26).

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 12 იანვრის განჩინებით (საქმე N2/4201-10) იმავე სასამართლოს 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში დაშვებული უსწორობა გასწორდა და გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-7 პუნქტი შემდეგნაირად ჩამოყალიბდა: მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისროს საიჯარო ქირა 2011 წლის 01 იანვრიდან 2 000 აშშ დოლარი საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტამდე (იხ. ს.ფ. 29).

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 15 ივნისის განჩინებით (საქმე N2ბ/619-11) მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო ი.გ–ძის, ლ.გ–ძისა და მოსარჩელის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი (იხ. ს.ფ. 30-35).

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 07 თებერვლის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 15 ივნისის განჩინება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით (საქმე N2ბ/865-12) მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5, მე-9, მე-10 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი (იხ. ს.ფ. 90-103).

8. 2013 წლის 10 მაისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდის თაობაზე განცხადებით მიმართა მოსარჩელემ და პირველად მოთხოვნასთან ერთად, მოითხოვა მოპასუხისათვის 2012 წლის 23 იანვრიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ყოველ თვეზე საიჯარო ქირის 2 000 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 15 მაისის განჩინებით (საქმე N2/15278-12) მოსარჩელეს აღნიშნული განცხადების მიღებაზე ეთქვა უარი(იხ. ს.ფ. 36-37).

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ 2013 წლის 20 სექტემბერს 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების (საქმე N2/4201-10) სარეზოლუციო ნაწილის მე-6 და მე-7 პუნქტებზე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი, სადაც კრედიტორად მითითებულია მოსარჩელე, ხოლო მოვალედ მოპასუხე (იხ. ს.ფ. 38).

10. კერძო აღმასრულებელმა, ნ.კ–ამ 2014 წლის 25 თებერვალს მოვალეს, მოპასუხეს გაუგზავნა წინადადება გადაწყვეტილების შესრულების შესახებ, რომლის მიხედვით, მოვალეს 2013 წლის 20 სექტემბერს გაცემული სააღსრულებო ფურცლის თანახმად, ჯამში კრედიტორის, მოსარჩელის სასარგებლოდ ეკისრება 9 495 აშშ დოლარის გადახდა (იხ. ს.ფ. 39-41).

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით (საქმე N3ბ/516-15) მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 24 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოპასუხის სარჩელი დაკმაყოფილდა; კერძო აღმასრულებელს, ნ.კ–ას დაევალა კრედიტორის, მოსარჩელისათვის თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ 2013 წლის 20 სექტემბერს გაცემული სააღსრულებო ფურცლის (საქმე N2/4201-10) დაბრუნება (იხ. ს.ფ. 42-56).

12. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (საქმე N2/16550-14) დადგენილია, რომ (გადაწყვეტილების 3.1.7 პუნქტი) 2010 წლის მაისიდან, მას შემდეგ, რაც უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისი, ......., მესაკუთრე გახდა მოსარჩელე, 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით საგადასახადო შემოწმებამ მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის გადახდილი იჯარის ღირებულება 35 976 ლარი მიიჩნია, როგორც არარეგისტრირებულ, არარეზიდენტ ფიზიკურ პირზე გადახდილად და მოპასუხეს გადასახდელად დააკისრა საშემოსავლო გადასახადი, ჯარიმა და საურავი, საერთო ჯამში 13 182,82 ლარის ოდენობით. იმავე გადაწყვეტილებით (გადაწყვეტილების 3.2.1 პუნქტი), ლ.გ–ძე და მოსარჩელე გადასახადის გადამხდელნი არ იყვნენ; აღნიშნული ფაქტის თაობაზე იმთავითვე ცნობილი იყო მოსარჩელისათვის (წინამდებარე საქმეში მოპასუხე); ამასთან, გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულება, საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, მოპასუხეებს (წინამდებარე საქმეში მოსარჩელე, ასევე ლ.გ–ძე) არ გააჩნდათ (იხ. ს.ფ. 228-237).

13. სსიპ შემოსავლების სამსახურის ელექტრონული ბაზის მონაცემებზე დაყრდნობით, მოსარჩელე 15.02.2012 წლის მდგომარეობით ფიზიკურ პირად არ ყოფილა რეგისტრირებული. სსიპ შემოსავლების სამსახურის ელექტრონული ბაზის მონაცემებით, იგი ფიზიკურ პირად რეგისტრირებულია 2012 წლის 28 მარტიდან (იხ. ს.ფ. 302, 303).

14. მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის 2012 წლის 24 ოქტომბერს, საბანკო ანგრიშსწორების გზით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილების (საქმე N2ბ/865-12) საფუძველზე, ჩარიცხულია 9 400 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში (იხ. ს.ფ. 273).

15. მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის 2011 წლის 22 ივნისს მაისის თვის საიჯარო ქირის სახით, საბანკო ანგარიშსწორების გზით, ჩარიცხულია 1 600 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2011 წლის 28 ივლისს ივნისის თვის საიჯარო ქირის სახით, ჩარიცხულია 1 600 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2011 წლის 20 სექტემბერს ივლისის თვის საიჯარო ქირის სახით, ჩარიცხულია 1 600 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2011 წლის 28 დეკემბერს სექტემბერ-ოქტომბრის საიჯარო ქირის სახით, ჩარიცხულია 3 200 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 04 აპრილს იანვრის საიჯარო ქირის სახით, საბანკო ანგარიშსწორების გზით, ჩარიცხულია 2 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 01 მაისს თებერვლის თვის იჯარის სახით, ჩარიცხულია 2 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 24 ივლისს მარტისა და აპრილის თვის საიჯარო ქირის სახით, ჩარიცხულია 4 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 05 სექტემბერს მაისის თვის საიჯარო ქირის სახით, ჩარიცხულია 2 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში (იხ. ს.ფ. 255, 257, 260, 263-267).

16. მოპასუხის მიერ ხაზინის ერთიან ანგარიშზე 2011 წლის 22 ივნისს, 2011 წლის 28 ივლისს, 2011 წლის 20 სექტემბერს, 2011 წლის 28 ოქტომბერს, 2011 წლის 28 აპრილს და 2011 წლის 05 თებერვალს იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით ჩარიცხულია 400 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში, ხოლო 2011 წლის 28 დეკემბერს იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით, ჩარიცხულია 800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 31 იანვრის იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით, ჩარიცხულია 800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2012 წლის 04 აპრილის იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით, ჩარიცხულია 400 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში; 2013 წლის 30 აპრილს 2010 წლის მაისის, ივნისის, ივლისის და აგვისტოს იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით, ჩარიცხულია 2 641,28 ლარი; 2013 წლის 18 მაისს 2010 წლის აპრილის, ოქტომბრის, ნოემბრის, დეკემბრის თვის ასევე 2011 წლის იანვრის და თებერვლის თვის იჯარის გადასახადიდან დაქვითული 20%-ის სახით, ჩარიცხულია 3 272 ლარი (ი.ხ. ს.ფ. 256, 258-259, 261-263, 268-272).

17. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხის მიმართ და მოითხოვა მისთვის საიჯარო ქირის დავალიანების - 9 495 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება.

18. მოსარჩელემ წინამდებარე გადაწყვეტილების 1-9 და 11 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გარდა, სარჩელის საფუძვლად შემდეგ გარემოებებზე მიუთითა:

18.1. მხარეთა შორის საიჯარო ურთიერთობა ამ დრომდე არ შეწყვეტილა;

18.2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც განისაზღვრა მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ საიჯარო ქირის გადახდის ვალდებულება 2011 წლის 01 იანვრიდან საიჯარო ურთიერთობის შეწყვეტამდე ყოველთვიურად 2000 აშშ დოლარის ოდენობით (აღნიშნული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-7 პუნქტი) შესულია კანონიერ ძალაში. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილებით განისაზღვრა მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის ყოველთვიურად გადასახდელი საიჯარო ქირის ოდენობა, ამ უკანასკნელმა დაარღვია ქირის გადახდის ვალდებულება;

18.3. კერძოდ, მოიჯარემ მეიჯარეს 2011 წლის 01 იანვრიდან 2012 წლის 01 იანვრამდე გადაუხადა მხოლოდ 1600 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, ასევე, 2013 წლის მარტისა და აპრილის საიჯარო ქირის სახით გადაიხადა მხოლოდ 2 164,63 ლარი, რაც იმ დროს მოქმედი ოფიციალური გაცვლითი კურსის მიხედვით, შეადგენდა 1 305 აშშ დოლარს (1 აშშ დოლარი = 1,658 ლარი);

18.4. შესაბამისად, მოიჯარის მიერ ამ დრომდე მეიჯარისათის არ არის ანაზღაურებული 2011 წლის 01 იანვრიდან 2012 წლის 01 იანვრამდე დარჩენილი საიჯარო ქირა თვეში 400 აშშ დოლარის ოდენობით, რაც 12 თვეზე შეადგენს 4 800 აშშ დოლარს; 2013 წლის მარტისა და აპრილის სრული ორი თვის საიჯარო ქირა, ჯამში 4000 აშშ დოლარის ოდენობით და 2013 წლის მაისის თვის დარჩენილი ქირა 695 აშშ დოლარის ოდენობით;

18.5. ამრიგად, მოპასუხის ჯამური დავალიანება მოსარჩელის მიმართ შეადგენს 9 495 აშშ დოლარს, რომლის ნებაყოფლობით გადახდაზეც იგი უარს აცხადებს.

19. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო. მისი განმარტებით, სააღსრულებო საქმის მასალებითა და 30.10.2015წ. გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლიდან გამომდინარე, დაექვითა საიჯარო ქირა.სარჩელის შინაარსიდან გამომდინარე, მოსარჩელე დაქვითვის კანონიერებაზე არ დავობს. იგი თვლის, რომ მოპასუხეს გააჩნია საიჯარო ქირის დავალიანება. თუმცა, სანამ არ გაირკვევა მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის საგადასახადო ვალდებულების დაფარვის მიზნით დაქვითული და საგადასახადო ორგანოში გადარიცხული საიჯარო ქირის დაქვითვის კანონიერება, მანამდე დავალიანების არსებობა ეჭქვეშ დგას და დაუდასტურებელია.

20. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 13 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9 495 აშშ დოლარის ანაზღაურება.

21. მოპასუხემ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე წარადგინა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

22. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

23. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე გადაწყვეტილების 1-16 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

24. სააპელაციო პალატამ საქმეში არსებული მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ სადავო პერიოდში გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი საიჯარო ქირიდან არ უნდა გამოქვითულიყო.

25. სააპელაციო პალატამ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581.1 და 327-ე მუხლებზე დაყრდნობით აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების ფასი ხელშეკრულების არსებით პირობას წარმოადგენს. შესაბამისად, ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში სადავოდაა გამხდარი სწორედ საიჯარო ქირის ოდენობა, კერძოდ, ის გარემოება, ყოველთვიური საიჯარო ქირა - 2000 აშშ დოლარი მოიცავდა თუ არა საშემოსავლო გადასახადსაც, მნიშვნელოვანია ხელშეკრულების მხარეთა მიერ საიჯარო ქირის განსაზღვრასთან მიმართებით გამოვლენილი ნების განმარტება. ამასთან, ვინაიდან სახეზეა ზეპირი იჯარის ხელშეკრულება, მხარეთა ნების განმარტება საქმეში არსებული ყველა მტკიცებულების ერთობლივი ანალიზით უნდა შეფასდეს, რა დროსაც ყურადღება უნდა მიექცეს წლების განმავლობაში მხარეთა მიერ განხორციელებულ ქმედებებს, როგორც მათი კონკლუდენტური ქცევის წესს დადებული გარიგების შესრულების მიზნებისათვის.

26. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 52-ე მუხლებით და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში უდავო ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენს და საქმეში წარდგენილი კანონიერ ძალაში შესული არაერთი გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ 2008 წლის 01 ივნისს ი.გ–ძეს, ლ.გ–ძესა და მოპასუხეს შორის ზეპირი ფორმით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მოპასუხეს იჯარით გადაეცა უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ......... 2010 წლის 27 აპრილიდან აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრეს მოსარჩელე წარმოადგენს. შესაბამისად, დადგენილია, რომ მან საიჯარო ურთიერთობაში სწორედ ის სამართლებრივი მდგომარეობა დაიკავა, რომელიც ლ.გ–ძესა და ი.გ–ძეს გააჩნდათ. საქმეში არსებული არაერთი მტკიცებულებით დასტურდება, რომ მოპასუხე და უძრავი ქონების იმდროინდელი მესაკუთრეები ყოველთვიური საიჯარო ქირის - 2000 აშშ დოლარის გადახდაზე შეთანხმდნენ (იხ. ს.ფ. 25). თავად აპელანტი მის მიერ წარდგენილ შესაგებელსა და სააპელაციო საჩივარში აღიარებს, რომ იგი საიჯარო ქირას ყოველთვიურად 2000 აშშ დოლარის ოდენობით იხდიდა მანამ, სანამ გაიგებდა საშემოსავლო გადასახადის გადახდის წყაროსთან დაბეგვრის შესახებ. სწორედ აღნიშნულის შემდეგ გადაწყვიტა აპელანტმა საშემოსავლო გადასახადი 20%-ის ოდენობით (400 აშშ დოლარი) გადასახდელი ქირიდან გამოექვითა. 2016 წლის 31 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (საქმე N2/16550-14) დადგენილია, რომ ლ.გ–ძე და მოსარჩელე არ იყვნენ გადასახადის გადამხდელნი. აღნიშნული ფაქტის თაობაზე იმთავითვე ცნობილი იყო მოსარჩელისათვის. ამასთან, გადამხდელად რეგისტრაციის ვალდებულება საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად მოპასუხეებს (იმ საქმეში) არ გააჩნდათ. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის შეთანხმებული საიჯარო ქირა საშემოსავლო გადასახადს არ მოიცავდა, აღნიშნულს მოპასუხის მიერ ზეპირი ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ განხორციელებული კონკლუდენტური მოქმედებაც ცხადყოფს, კერძოდ, საიჯარო ქირას იგი სწორედ 2000 აშშ დოლარის და არა 1600 აშშ დოლარის ოდენობით იხდიდა.

27. სააპელაციო პალატის მითითებით, იმ შემთხვევაშიც, თუ სააპელაციო პალატა გონივრული განსჯის შედეგად არ მივიდოდა ზემოაღნიშნულ დასკვნამდე, საქმის მასალებში არსებობს 2016 წლის 31 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, სადაც სასამართლომ გადაწყვეტილების 3.1.7 პუნქტით დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ საგადასახადო შემოწმებით მოპასუხეს გადასახდელად დაეკისრა საშემოსავლო გადასახადი, ჯარიმა და საურავი, როგორც ლ.გ–ძის, ასევე მოსარჩელისათვის გადახდილ საიჯარო ქირაზე. სასამართლომ მიუთითა, რომ იმ შემთხვევაში თუ მოპასუხე არ ეთანხმებოდა საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილებას, მას უფლება ჰქონდა საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესით სადავოდ გაეხადა წარდგენილი საგადასახადო მოთხოვნა და ამ გზით საკუთარი უფლება დაეცვა. სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ მოპასუხის მიერ წარდგენილი არ ყოფილა საგადასახადო ორგანოს მიერ ლ.გ–ძის ან მოსარჩელის, როგორც არარეგისტრირებული პირების დაჯარიმების თაობაზე გადაწყვეტილება, ამდენად იმ ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოპასუხისათვის საგადასახადო ორგანოს შემოწმების შედეგად დარიცხული თანხები მოპასუხეების (იმ საქმეში) მიერ შესასრულებელ ვალდებულებას წარმოადგენდა, მოსარჩელის (იმ საქმეში) მიერ საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა. აღნიშნული დავის ფარგლებში სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას შეეფასებინა წარმოადგენდნენ თუ არა ლ.გ–ძე და მოსარჩელე გადასახადის გადამხდელ პირებს, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის მიზნებიდან გამომდინარე, ისინი გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულნი არ იყვნენ. შესაბამისად, სასამართლომ არ დაადგინა ის ფაქტი, რომ საგადასახადო ორგანომ მოპასუხეს არასწორად დააკისრა გადასახადები, ხოლო მოსარჩელე და ლ.გ–ძე მოპასუხის ხარჯზე უსაფუძვლოდ გამდიდრდნენ. ამავე გადაწყვეტილებაში სასამართლო აღნიშნავს, რომ სადავო გადასახადის (საშემოსავლო გადასახადის) გადამხდელ პირად საგადასახადო ორგანომ მოპასუხე მიიჩნია, აღნიშნულის საპირწონე მტკიცებულება კი მოსარჩელემ (იმ საქმეში) ვერ წარადგინა, შესაბამისად მოპასუხის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

28. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გარდა ზემოთ მითითებული გადაწყვეტილებისა, საქმის მასალებში ასევე არსებობს 2011 წლის 05 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად, საიჯარო ქირის ოდენობად 2000 აშშ დოლარი განისაზღვრა და სადავო პერიოდისთვის მოპასუხეს მოსარჩელეების (იმ საქმეში) სასარგებლოდ საიჯარო ქირის გადახდა სწორედ ამ ოდენობით დაეკისრა. მართალია, 2012 წლის 30 მაისს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით (საქმე N2ბ/865-12) მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4, მე-5, მე-9, მე-10 პუნქტები და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, თუმცა დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი, შესაბამისად, ვინაიდან საიჯარო ქირის ოდენობა 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-7 პუნქტით იქნა დადგენილი, იგი კანონიერ ძალაში სწორედ ამ ფორმით შევიდა. უდავო ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული ქირის ოდენობა მოიცავდა თუ არა საშემოსავლო გადასახადსაც. სააპელაციო სასამართლოში გამართულ ზეპირ სხდომაზე აპელანტის წარმომადგენელმა დაადასტურა, რომ მას არ გამოუყენებია მისთვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლით მინიჭებული უფლება და სასამართლო გადაწყვეტილების განმარტება არ მოუთხოვია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ასევე, სასამართლოს მიერ 2016 წელს მიღებული გადაწყვეტილებისა და აპელანტის კონკლუდენტური მოქმედების ურთიერთშეჯერებით, სააპელაციო სასამართლოს შეექმნა შინაგანი რწმენა, რომ მოპასუხემ იცოდა იმ გარემოების შესახებ, რომ მხარეთა შეთანხმება საიჯარო ქირის 2000 აშშ დოლარის გადახდის თაობაზე საშემოსავლო გადასახადს არ მოიცავდა. შესაბამისად, თუ მას აღნიშნული გადასახადის გადახდა კანონით ევალდებოდა, უნდა განხორციელებულიყო დამატებით და სადავო თანხა გადასახდელი ქირიდან არ უნდა გამოქვითულიყო.

29. სააპელაციო პალატამ განსაკუთრებული ყურადღება მიაპყრო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე და 266-ე მუხლებს და განმარტა, რომ წინამდებარე განჩინებაში მითითებული 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც საიჯარო ქირის ოდენობად 2000 აშშ დოლარი დადგინდა და 2016 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგინდა, რომ საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელად საგადასახადო ორგანომ მოპასუხე და არა მოსარჩელე ან ლ.გ–ძე მიიჩნია, კანონიერ ძალაშია შესული, მისი განხილვისას იდენტური მხარეები მონაწილეობდნენ, რაც მათ განსახილველი დავის მიზნებისთვის პრეიუდიციულ ფაქტებად აქცევს და განსაკუთრებით მყარი მტკიცებულების ძალას ანიჭებს. გარდა ზემოაღნიშნულისა, პრეიუდიციული ძალის მქონე გადაწყვეტილების ობიექტურ ფარგლებთან მიმართებით უნდა აღინიშნოს, რომ პრეიუდიციული ძალის მქონე არ არის გადაწყვეტილების/განჩინების სამოტივაციო ნაწილით დადგენილი ყველა გარემოება, ასევე, პრეიუდიციული ძალა არ ვრცელდება ამ ფაქტების სამართლებრივ შეფასებაზე. ეს საკითხი უნდა განისაზღვროს იმის მიხედვით, თუ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული, სასამართლოს მიერ დადგენილი რომელი ფაქტები ამართლებს სარეზოლუციო ნაწილში ჩამოყალიბებულ დასკვნებს (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2016 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საქმეზე №ას-341-326-2016). სასამართლომ მიიჩნია, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული და სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები მათ სარეზოლუციო ნაწილში ჩამოყალიბებულ დასკვნებს ამართლებს, რაც ციტირებულ გადაწყვეტილებებს პრეიუდიციულ ძალას სძენს, მითითებულ ფაქტებს კი ყოველგვარი დამატებითი მტკიცებულების წარმოდგენის გარეშე დამტკიცებულად მიიჩნევს.

30. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ სააპელაციო საჩივარში აპელანტმა მხოლოდ ზოგადი მითითებები გააკეთა საშემოსავლო გადასახადის ადმინისტრირებისა და ბუნების შესახებ, აღნიშნული სასამართლოს მიერ მიღებულ, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს ვერ გააქარწყლებს და მათ საპირწონე მტკიცებულებად ვერ იქნება მიჩნეული, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელად მიიჩნია, როგორც ფაქტობრივი, ასევე სამართლებრივი თვალსაზრისით.

31. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

32. კასატორმა საკასაციო საჩივარში მიუთითა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების შემდეგ საფუძვლებზე:

32.1. სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებს; მთელი რიგი არსებითი საკითხები იურიდიული შეფასების მიღმა დატოვა; არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და კანონი არასწორად განმარტა;

32.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ აპელანტის მიერ სადავო პერიოდში გადახდილი საშემოსავლო გადასახადი საიჯარო ქირიდან არ უნდა გამოქვითულიყო. სასამართლო აღნიშნულ გარემოებაზე მსჯელობისას დაეყრდნო მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნების განმარტებას, თუმცა ყურადღების მიღმა დარჩა ის გარემოება, რომ კონტრაჰენტების ნების განმარტება ხდება მაშინ, როდესაც მხარეებმა რეალურად გამოავლინეს კონკრეტული ნება და აღნიშნული შემდგომ მეორე მხარის მიერ არასწორად იქნა აღქმული ან ინტერპრეტირებული, ან ამგვარი ნების შინაარსი ბუნდოვნად იქნა ჩამოყალიბებული ხელშეკრულებაში;

32.3. მოცემულ შემთხვევაში, საინტერესოა ის გარემოება, რომ რეალურად საშემოსავლო გადასახადს მოიცავდა თუ არა საიჯარო ქირა, მხარეებს არ შეუთანხმებიათ, აღნიშნულზე საერთოდ არ უფიქრიათ და, შესაბამისად, ნებაც არ გამოუვლენიათ. სამოქალაქო სამართალში მოქმედი ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპის თანახმად, სამოქალაქო ბრუნვის სუბიექტები თავად განსაზღვრავენ იმ ურთიერთობათა შინაარსს, რომელ ურთიერთობაშიც სურთ შესვლა. სასამართლოს არ აქვს უფლება ჩაერიოს ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპში და თვითონ დაადგინოს ხელშეკრულების შინაარსი და, ამდენად, თავად მოგვევლინოს სამოქალაქო სამართალურთიერთობის სუბიექტად. სასამართლო, როგორც მართლმსაჯულების ორგანო, უფლებამოსილია ჩაერიოს არა მხარეთა ნების თავისუფლებაში, არამედ ამგვარი თავისუფლების ფარგლებში გამოვლენილი ნების ბუნდოვანების შემთხვევაში, ობიექტურად შეაფასოს მისი ნამდვილი შინაარსი, რასაც ლოგიკურად ადგილი ვერ ექნება, როდესაც ამგვარი ნება უბრალოდ არ გამოვლენილა. ასეთი დაშვების შემთხვევაში, სასამართლოს მხრიდან ცალსახად ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპის შეზღუდვა იქნება სახეზე და მოხდება არა არსებული ვითარების სამართლებრივი კვალიფიკაცია, არამედ სახელშეკრულებო პირობების დადგენა, რაც ფაქტობრივად ანგრევს კერძოსამართლებრივი ურთიერთობების ფუნდამენტურ პრინციპებს;

32.4. შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში, იმ ვითარების მხედველობაში მიღებით, რომ მხარეებს საერთოდ არ გაუთვალისწინებიათ საშემოსავლო გადასახადის გადახდის საკითხი, სასამართლო უნდა ამოვიდეს არა მხარეთა ნების განმარტებიდან, არამედ შესაბამისი საკანონმდებლო დანაწესიდან, რადგანაც ის საკითხები, რასაც კონკრეტული ხელშეკრულება არ ფარავს, წესრიგდება შესაბამისი კანონით - საქართველოს საგადასახადო კოდექსით. ასეთ შემთხვევაში სახეზე სრულიად სხვაგვარი რეალობა იქნებოდა;

32.5. კერძოდ, საგადასახადო სამართალში გადასახადის გადამხდელთან მიმართებით მოქმედებს შემდეგი პრინციპი: საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი არის პირი, რომელსაც აქვს ამ კოდექსით დადგენილი გადასახადის გადახდის ვალდებულება, ხოლო ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო აგენტი არის პირი, რომელმაც ამ კოდექსით დადგენილ შემთხვევაში და დადგენილი წესით უნდა შეასრულოს გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება. ამდენად, საგადასახადო აგენტი ასრულებს არა თავის პირად საგადასახადო ვალდებულებას, არამედ ახდენს სხვა პირის საგადასახადი ვალდებულების ადმინისტრირებას. იმავე კოდექსის 79-ე მუხლის მიხედვით, საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი ფიზიკური პირი ან არარეზიდენტი ფიზიკური პირი, რომელიც შემოსავალს იღებს საქართველოში არსებული წყაროდან;

32.6. ამდენად, საგადასახადო კოდექსი საგადასახადო აგენტს აკისრებს მხოლოდ და მხოლოდ სხვა პირის საგადასახადო ვალდებულების ადმინისტრირების ვალდებულებას. საგადასახადო კოდექსი ამგვარ ვალდებულებას საგადასახადო აგენტს აკისრებს იმ შემთხვევაში, როდესაც გადასახადი იბეგრება წყაროსთან. მაგალითად, შრომითსამართლებრივ ურთიერთობებში ხელფასი, როგორც შემოსავალი/სარგებელი, იბეგრება საშემოსავლო გადასახადით. გადასახადის გადამხდელი, ანუ პირი, რომელსაც ეკისრება საშემოსავლო გადასახადის გადახდა, არის დასაქმებული, რომელიც იღებს შემოსავალს, სარგებელს. ამდენად, საშემოსავლო გადასახადით იბეგრება სწორედ დასაქმებულის ხელფასი. თუმცა, საგადასახადო ადმინისტრირების ოპტიმიზაციის თვალსაზრისით, საგადასახადო კოდექსი ადგენს, რომ ხელფასი იბეგრება წყაროსთან ანუ დამსაქმებელთან, რაც იმას ნიშნავს, რომ დამსაქმებელი ხელფასიდან უქვითავს დასაქმებულს ამ უკანასკნელის გადასახდელ საშემოსავლო გადასახადს და რიცხავს ბიუჯეტში. ამდენად, გადასახადი გადაიხდება დასაქმებულის ხელფასიდან და არა დამსაქმებლის ბიუჯეტიდან. ეს უკანასკნელი მხოლოდ ფორმალურ პროცედურას ახორციელებს და დასაქმებულის მაგივრად ის ახდენს ამ თანხის ადმინისტრირებას;

32.7. მოცემულ შემთხვევაში, გამომდინარე იქიდან, რომ მოსარჩელე არ იყო გადასახადის გადამხდელი, მისი საგადასახადო ვალდებულების - საშემოსავლო გადასახადის გადახდის ვალდებულება ეკისრებოდა მოპასუხეს, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც გაწეული მომსახურების ღირებულებას უნაზღაურებს ფიზიკურ პირს (გარდა დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული ფიზიკური პირისა, ნოტარიუსისა, კერძო აღმასრულებლისა, მიკრო ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისა და ფიქსირებული გადასახადის გადამხდელის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისა, შესაბამისი საქმიანობის ნაწილში), რომელიც ინდივიდუალურ მეწარმედ დარეგისტრირებული არ არის. შესაბამისად, მოპასუხე (როგორც საგადასახადო აგენტი) ვალდებული იყო მოსარჩელისათვის, როგორც გადასახადის გადამხდელად არარეგისტრირებული პირისათვის, დაექვითა საშემოსავლო გადასახადი;

32.8. საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ლიზინგით, უზუფრუქტით, იჯარით, ქირით ან სხვა ამგვარი ფორმით გაცემული ქონებიდან მიღებული შემოსავლები. ამდენად, საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია - იჯარის საფასური ანუ იმ თანხას, რომელიც პირმა შემოსავლის სახით უნდა მიიღოს კონტრაჰენტისგან, აკლდება საშემოსავლო გადასახადი და ირიცხება ბიუჯეტში;

32.9. აქედან გამომდინარე, როდესაც მხარეები თანხმდებიან კონკრეტულ თანხაზე და ამავდროულად შეთანხმებით არ განსაზღვრავენ მოიცავს თუ არა ეს თანხა რაიმე გადასახადს, ითვლება, რომ აღნიშნული არის საიჯარო ფასი ანუ ის თანხა, რაც პირმა უნდა მიიღოს შემოსავლის სახით და, შესაბამისად, სწორედ აღნიშნული თანხა (შემოსავალი) ექვემდებარება დაბეგვრას, ხოლო დარჩენილი თანხა ესაა პირის წმინდა შემოსავალი. სწორედ ამ ლოგიკითაა, რომ ამჟამად მოპასუხე მოსარჩელეს იჯარის ფასის სახით უხდის 2 000 აშშ დოლარს, ვინაიდან მას მოქმედი საგადასახადო კოდექსის მიხედვით, არ აქვს აღნიშნული თანხიდან საშემოსავლო გადასახადის დაკავების ვალდებულება, არამედ აღნიშნული ვალდებულება აკისრია მოწინააღმდეგე მხარეს. ამრიგად, მოსარჩელე საიჯარო თანხის აღებისთანავე ვალდებულია, მისი 20% გადაიხადოს ბიუჯეტში, რაც გულისხმობს იმას, რომ მას ხელზე ყოველთვიურად უნდა დარჩეს 1600 აშშ დოლარი, ისევე როგორც მაშინ, როდესაც საშემოსავლო გადასახადის გადახდის ვალდებულება მოპასუხეს გააჩნდა და მას ხელზე აძლევდა 1600 აშშ დოლარს. ამდენად, შედეგი ერთია, მხოლოდ ადმინისტრირების წესია შეცვლილი;

32.10. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, გამოდის, რომ მხარეები შეთანხმდნენ 2000 აშშ დოლარზე, როგორც საიჯარო ქირის ოდენობაზე, რომელიც საგადასახადო კანონმდებლობის შესაბამისად, ექვემდებარება დაბეგვრას და, შესაბამისად, ნებისმიერ შემთხვევაში მოსარჩელეს „ხელზე ასაღები“ თანხა რჩება 1 600 აშშ დოლარი. სააპელაციო სასამართლოს ლოგიკას თუ გავყვებით, გამოდის, რომ თუ მოსარჩელისათვის ხელზე ასაღები თანხა (და არა საიჯარო ქირა) უნდა ყოფილიყო 2 000 აშშ დოლარი, ე.ი მხარეებს საიჯარო საფასური განუსაზღვრავთ 2 500 აშშ დოლარის ოდენობით, ვინაიდან სწორედ საიჯარო საფასურიდან გამოიანგარიშება საშემოსავალო გადასახადი. აღნიშნული კი არცერთი სასამართლო გადაწყვეტილებით არ დადასტურებულა;

32.11. 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლომ დაადგინა იჯარის საფასური - 2 000 აშშ დოლარი. მას არ უმსჯელია - აღნიშნული თანხა მოიცავდა თუ არა საგადასახადო კოდექსით დადგენილ საშემოსავლო გადასახადს. სასამართლოს მიერ ეს ფაქტი არათუ დადგენილი, არამედ მსჯელობის საგანიც არ გამხდარა. შესაბამისად, ის რაც არ დადგენილა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, პრეიუდიციული მნიშვნელობის ფაქტი ვერ იქნება. ამასთან, ის, რაზეც სასამართლოს არ უმსჯელია გადაწყვეტილების მიღების პროცესში, ბუნებრივია, ვერც განიმარტებოდა. ამდენად, სრულიად გაუგებარია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ ვინაიდან მოპასუხემ არ მიმართა სასამართლოს გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე, ივარაუდება, რომ მან იცოდა, თითქოს 2 000 აშშ დოლარი საშემოსავლო გადასახადს არ მოიცავდა;

32.12. საყურადღებოა ასევე სააპელაციო სასამართლოს მითითება, რომ 2016 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელად საგადასახადო ორგანომ მოპასუხე და არა მოსარჩელე ან ლ.გ–ძე მიიჩნია. აღნიშნულ გარემოებაზე პირდაპირი მითითება და გადაწყვეტილების მიღების ერთ-ერთ საფუძვლად მიჩნევა პირდაპირ მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია ან სათანადოდ ვერ შეაფასა საგადასახადო კანონმდებლობის პრინციპი გადასახადის გადამხდელის ცნებასთან მიმართებით. როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, საგადასახადო აგენტი ახდენს მხოლოდ და მხოლოდ სხვა პირის საგადასახადო ვალდებულების ადმინისტრირებას - დაკავებას გადასახადის გადამხდელის შემოსავლიდან და ბიუჯეტში პროცედურულ გადარიცხვას. შესაბამისად, ვინაიდან საგადასახადო აგენტი გადასახადის გადამხდელის პროცედურულ ვალდებულებას ასრულებს, საგადასახადო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, ამ კოდექსის მიზნებისათვის საგადასახადო აგენტი გათანაბრებულია გადასახადის გადამხდელთან. ამდენად, საგადასახადო შემოწმების შედეგად, საგადასახადო ორგანოს არ დაუდგენია, რომ მოპასუხე თავის საშემოსავლო გადასახადს იხდიდა და არა მოსარჩელისა და ლ.გ–ძის, არამედ დაადგინა, რომ მას ჰქონდა აღნიშნული გადასახადის დაკავებისა და ბიუჯეტში გადარიცხვის ვალდებულება და ამ კუთხით იგი გათანაბრებულია გადასახადის გადამხდელთან. სააპელაციო სასამართლომ იურიდიული შეფასების მიღმა დატოვა აღნიშნული საკითხები, მიუხედავად იმისა, რომ არაერთხელ მოხდა მოცემული საკითხების შეფასება როგორც სააპელაციო საჩივარში, ისე დასახელებულ შეპასუხებაში;

32.13. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2010 წელში მოპასუხეს უნდა დაექვითა 3 600 აშშ დოლარი და 2012 წელს 1200 აშშ დოლარი, რაც მას არ მოუხდენია და მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში მოსარჩელე იღებდა 2 000 აშშ დოლარს ქირის სახით, რაც მას არ ეკუთვნოდა. აღნიშნული გამოწვეული იყო კანონმდებლობის ამ ნაწილის არცოდნით. ხოლო, როდესაც მოპასუხისათვის ცნობილი გახდა აღნიშნულის შესახებ, საგადასახადო შემოწმების დროს, 2013 წელს, გადასახდელი საიჯარო ქირიდან მოხდა წინასწარ ზედმეტად გადახდილი თანხის გამოქვითვა, რომელიც ისევე როგორც დანარჩენი დაქვითული თანხები, სრულად გადაირიცხა სახელმწიფო ბიუჯეტში. მოსარჩელეს მარტის თვეში დაექვითა 2 000 აშშ დოლარი, აპრილის თვეში ასევე 2 000 აშშ დოლარი, ხოლო მაისის თვეში 695 აშშ დოლარი, ჯამში 4 695 აშშ დოლარი. შესაბამისად, ამ პერიოდის განმავლობაში, მოპასუხის მიერ მოხდა სახელმწიფო ბიუჯეტში 4 800 აშშ დოლარის გადახდა, რაც ასევე შესაბამისობაშია 2010 წლისა და 2012 წლის კანონმდებლობასთან;

32.14. მოპასუხის ქმედების მართებულობას ადასტურებს ასევე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება. აღნიშნული გადაწყვეტილებით ცალსახად დადგინდა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილება ავტომატურად აღსასრულებელი არ არის. შესაბამისად, მოცემული გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს უკან დაუბრუნდა სააღსრულებო ფურცელი.

33. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

34. საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს.

35. განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის დავის საგანია მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის საიჯარო ქირის ანაზღაურება.

36. საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანია მხარეთა შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საიჯარო ქირის ოდენობა მოიცავდა თუ არა საშემოსავლო გადასახადს.

37. სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებისა და საქმის გარემოებების ერთობლიობაში შეფასების შედეგად, მხარეთა მიერ საიჯარო ქირის ოდენობის განსაზღვრასთან დაკავშირებით გამოხატული ნება განმარტა იმგვარად, რომ მხარეთა შორის შეთანხმებული საიჯარო ქირის ოდენობა საშემოსავლო გადასახადს არ მოიცავდა, რასაც კასატორი არ ეთანხმება. მისი განმარტებით, ვინაიდან მხარეებს იჯარის ხელშეკრულებით საერთოდ არ გაუთვალისწინებიათ საშემოსავლო გადასახადის გადახდის საკითხი, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა აღნიშნული საკითხის მომწესრიგებელი კანონმდებლობით - საგადასახადო კოდექსით და არა ნების გამოვლენის განმარტებით, ვინაიდან ნების განმარტება ხდება მხარეთა მიერ გამოვლენილი ნების ბუნდოვანების შემთხვევაში, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

38. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „სასამართლო მხარეთა ნამდვილ ნებას ადგენს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ განმარტების პროცესში წარმოიშობა ხელშეკრულების ტექსტში გადმოცემულ დებულებათა შორის წინააღმდეგობა ან შეუსაბამობა. ხელშეკრულების განმარტების საჭიროებას ადგილი აქვს იმ შემთხვევაში, როცა სახეზეა ხელშეკრულება, რომლის გამონათქვამებიც ბუნდოვანი, ორაზროვანი ან ურთიერთგამომრიცხავია, აგრეთვე როცა მისი გამონათქვამები შესწორებასა და შევსებას მოითხოვენ“ (იხ. სუსგ საქმე Nას–178–167-2017, 14 ივლისი, 2017 წელი); „ხელშეკრულების გამონათქვამების განმარტების დროს უნდა დადგინდეს მხარის შინაგანი ნების შესაბამისობა მის გამოხატულებასთან. ხელშეკრულების განმარტების მიზანი მისი შინაარსის დადგენაა. განმარტებას შეიძლება საჭიროებდეს როგორც მთელი ხელშეკრულება, ასევე, მისი რომელიმე ნაწილი ან თუნდაც რომელიმე პუნქტი (პირობა). ხელშეკრულების პირობები იმგვარად უნდა იქნას განმარტებული, რომ ყველა მათგანს მიეცეს მნიშვნელობა და არა რომელიმე მათგანს წაერთვას ძალა“ (იხ. სუსგ საქმე Nას-282–270-2015, 13 მაისი, 2015 წელი); „ნების გამოვლენის განმარტება ემსგავსება კანონის განმარტებას: ორივე შემთხვევაში ხდება ბუნდოვანი, საეჭვო აზრის დაზუსტება, მაგრამ თუ კანონის განმარტებას ზოგადი ხასიათი აქვს, ე.ი სავალდებულოა და გამოიყენება ყველას მიმართ და მიზნად ისახავს კანონის ბუნდოვანი ადგილების ერთიანი გაგების უზრუნველყოფას, გარიგების (ხელშეკრულების) განმარტების მიზანი უფრო ვიწროა – გარიგების (ხელშეკრულების) მონაწილე მხარეებს შორის ურთიერთობის გარკვევა. ამიტომ ასეთ განმარტებას ძალა აქვს მხოლოდ გარიგების მონაწილეებისათვის“ (იხ. სუსგ საქმე Nას-635-602-2014, 25 მაისი, 2015 წელი; ხელშეკრულების ბუნდოვანი პირობების განმარტების თაობაზე იხ. ასევე სუსგ საქმე Nას-1026–984–2014, 10 სექტემბერი, 2015 წელი; Nას-815–779-2014, 30 ოქტომბერი, 2015 წელი; Nას-563–534-2015, 30 ოქტომბერი, 2015 წელი; Nას–358-343-2016, 03 ივნისი, 2016 წელი; Nას- 178–167-2017, 14 ივლისი, 2017 წელი).

39. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მხარეები იჯარის ზეპირი ხელშეკრულებით შეთანხდნენ საიჯარო ქირის ოდენობაზე, თუმცა სადავო არ არის, რომ მათ საიჯარო ქირასთან დაკავშირებული საშემოსავლო გადასახადის გადახდის საკითხი ცალკე არ მოუწესრიგებიათ.

40. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იჯარის ხელშეკრულებით მეიჯარე მოვალეა გადასცეს მოიჯარეს განსაზღვრული ქონება დროებით სარგებლობაში და საიჯარო დროის განმავლობაში უზრუნველყოს ნაყოფის მიღების შესაძლებლობა, თუ იგი მიღებულია მეურნეობის სწორი გაძღოლის შედეგად შემოსავლის სახით. მოიჯარე მოვალეა გადაუხადოს მეიჯარეს დათქმული საიჯარო ქირა. საიჯარო ქირა შეიძლება განისაზღვროს როგორც ფულით, ისე ნატურით. მხარეებს შეუძლიათ შეთანხმდნენ საიჯარო ქირის განსაზღვრის სხვა საშუალებებზედაც.

41. წინამდებარე საქმეში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 05 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მხარეთა შორის ზეპირი ფორმით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლითაც საიჯარო ქირის ოდენობა ყოველთვიურად 2 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა. აღნიშნული გადაწყვეტილებით სასამართლოს არ დაუდგენია, რომ საიჯარო ქირის ოდენობა საშემოსავლო გადასახადს არ მოიცავდა, სასამართლოს საშემოსავლო გადასახადთან დაკავშირებით საერთოდ არ უმსჯელია, რაც სწორედ იმას გულისხმობს, რომ მოცემულ შემთხვევაში საიჯარო ქირის ოდენობა 2 000 აშშ დოლარს შეადგენს და მოიცავს საიჯარო ქირის გადახდასთან დაკავშირებულ ნებისმიერ ხარჯს, მათ შორის, საშემოსავლო გადასახადსაც, მიუხედავად იმისა, ვის ეკისრება მისი ადმინისტრირება და სახელმწიფო ბიუჯეტში გადარიცხვა.

42. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ის, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით არ დადგენილა, არ „იგულისხმება“. შესაბამისად, არასწორია დაშვება, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ საიჯარო ქირის ოდენობა საშემოსავლო გადასახადის გარეშე ივარაუდა. მოპასუხეს იმ ოდენობის საიჯარო ქირის გადახდის ვალდებულება ეკისრება, რაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ 2011 წლის 05 იანვრის გადაწყვეტილებით დაადგინა. როგორც აღინიშნა, დასახელებული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ საიჯარო ქირის ოდენობა შეადგენს 2 000 აშშ დოლარს. ამასთან, პრეზუმირებულია, რომ სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება სწორია და არ შეიძლება მხარეს დაეკისროს იმაზე მეტი ვალდებულება ვიდრე სასამართლოს გადაწყვეტილებით არის დადგენილი. სასამართლოს გადაწყვეტილების იმგვარი ინტერპრეტაცია, რომელიც მხარეს უფრო მეტ ვალდებულებას აკისრებს, არასწორია.

43. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობაში მოქმედებს მტკიცების ტვირთის განაწილების ზოგადი წესი, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). მოსარჩელემ უნდა ამტკიცოს ის გარემოებები, რომლებზედაც დაფუძნებულია სასარჩელო მოთხოვნა, ხოლო მოპასუხემ გარემოებები, რომლებსაც მისი შესაგებელი ემყარება. ამ გარემოებების დამტკიცება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, შეიძლება მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით.

44. მტკიცების ტვირთი - ესაა სამოქალაქო სამართალწარმოებაში საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტების დამტკიცების მოვალეობის დაკისრება მხარეებზე, რომლის შესრულება უზრუნველყოფილია მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით არახელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანით იმ მხარის მიმართ, რომელმაც ეს მოვალეობა არ (ვერ) შეასრულა. მხარეთა მტკიცებითი საქმიანობის საბოლოო მიზანი - ესაა სასამართლოს დარწმუნება საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობაში. სასამართლოს დაურწმუნებლობა კი, მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს იწვევს (იხ. სუსგ საქმე Nას-833-833-2018, 16 ნოემბერი, 2018 წელი; Nას-867-834-2016, 22 ნოემბერი, 2018 წელი).

45. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის, რომ 2010 წლის მაისიდან 2011 წლის იანვრის ჩათვლით მოპასუხე მოსარჩელეს საიჯარო ქირის სახით თვეში 2 000 აშშ დოლარს უხდიდა; ამასთან, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით (საქმე N2/16550-14) დადგენილია, რომ ამ პერიოდში საიჯარო ქირიდან გამომდინარე საშემოსავლო გადასახადის გადახდის ვალდებულება გადახდის წყაროს, ანუ მოიჯარეს/მოპასუხეს ეკისრებოდა. კერძოდ, აღნიშნული გადაწყვეტილების მიხედვით, 2010 წლის მაისიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის გადახდილი იჯარის ღირებულება საგადასახადო შემოწმებამ მიიჩნია არარეგისტრირებულ, არარეზიდენტ ფიზიკურ პირზე გადახდილად და მოპასუხეს გადასახდელად დააკისრა საშემოსავლო გადასახადი, ჯარიმა და საურავი. შესაბამისად, ვინაიდან მხარეთა მიერ განსაზღვრული საიჯარო ქირის ოდენობა საშემოსავლო გადასახადის ოდენობასაც მოიცავს, ხოლო მოპასუხეს მოსარჩელისათვის გადახდილი საიჯარო ქირის თანხის (ყოველთვიურად 2 000 აშშ დოლარი) გარდა, დამატებით დაეკისრა საშემოსავლო გადასახადის გადახდაც, საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ მას ამ დროის განმავლობაში - 2010 წლის მაისიდან 2011 წლის იანვრის ჩათვლით მოსარჩელისათვის საიჯარო ქირის სახით ზედმეტად აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბიუჯეტში ამ უკანასკნელის მიერ გადასახდელი საშემოსავლო გადასახადის შესაბამისი ოდენობა. კასატორის განმარტებით, მას 2010 წელს ზედმეტად აქვს გადახდილი 3 600 აშშ დოლარი. ამ გარემოებაზე მოპასუხე სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელშიც უთითებდა (იხ. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ს.ფ. 324-327), რაც მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოპასუხემ მის მიერ 2010 წელს მოსარჩელისათვის ზედმეტად გადახდილი თანხა მართებულად დაუქვითა მას შემდგომ თვებში გადასახდელი საიჯარო ქირიდან.

46. დადგენილია და სადავო არ არის არც ის გარემოება, რომ მოპასუხე 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის იანვრამდე მოსარჩელეს საიჯარო ქირის სახით უხდიდა 1600 აშშ დოლარს, ხოლო დარჩენილ 400 აშშ დოლარს, როგორც საშემოსავლო გადასახადს, რიცხავდა სახელმწიფო ბიუჯეტში, ვინაიდან, მისი განმარტებით, ამ პერიოდში საშემოსავლო გადასახადის ადმინისტრირების ვალდებულება სწორედ მას ეკისრებოდა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნულ პერიოდში მოპასუხეს სრულად და ჯეროვნად აქვს შესრულებული საიჯარო ქირის გადახდის ვალდებულება და მას არ ეკისრება მოსარჩელისათვის საიჯარო ქირის სახით დამატებით 4800 აშშ დოლარის (12x400) გადახდა.

47. დადგენილია ასევე, რომ მოპასუხეს 2012 წლის იანვრიდან 2012 წლის მაისის ჩათვლით მოსარჩელისათვის გადახდილი აქვს საიჯარო ქირა ყოველთვიურად 2 000 აშშ დოლარის ოდენობით; ამასთან, მოსარჩელე გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებულია 2012 წლის 28 აპრილიდან და იგი ამ დროიდან თავად იყო ვალდებული ეხადა საიჯარო ქირიდან გამომდინარე საშემოსავლო გადასახადი, ხოლო 2012 წლის მარტამდე ამ ვალდებულების შესრულება მოპასუხეს, მოიჯარეს ეკისრებოდა. შესაბამისად, ამ პერიოდში მოპასუხეს მოსარჩელისათვის ქირის სახით უნდა გადაეხადა თვეში 1600 აშშ დოლარი. ამდენად, ვინაიდან დადგენილია, რომ მოპასუხეს მოსარჩელისათვის საიჯარო ქირის სახით 2012 წლის იანვარში და თებერვალში გადახდილი აქვს არა 1600, არამედ 2000 აშშ დოლარი, ზედმეტად გადახდილი 695 აშშ დოლარი (რაც, ზედმეტად გადახდილ რეალურ თანხაზე, 800 აშშ დოლარზე ნაკლებია) მან მართებულად გაუქვითა მოსარჩელეს საიჯარო ქირაში.

48. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობს ამგვარი საფუძვლები, შესაბამისად, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება.

49. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს; გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

50. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამასთან, იმავე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

51. მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით მოსარჩელეს გადაუვადდა სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟის - 650 ლარის გადახდა საქმის განხილვის დასრულებამდე. შესაბამისად, ვინაიდან საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით წინამდებარე საქმეზე სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს მის მიერ სარჩელზე გადასახდელი და ზემოაღნიშნული განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 650 ლარის გადახდა.

52. მოპასუხემ სააპელაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადაიხადა 1033,1 (995,7+37,40) ლარი, ხოლო საკასაციო საჩივარზე - 1412,52 ლარი. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოში დამდგარი შედეგის გათვალისწინებით, მოსარჩელეს მოპასუხის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად 995,7 ლარის, ხოლო საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად 1 412,52 ლარის, ჯამში 2 408,22 ლარის გადახდა. ამასთან, მოპასუხეს უნდა დაუბრუდნეს სააპელაციო სასამართლოში მის მიერ ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 37,40 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა

1. ვ.გ–ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 15 მაისის განჩინება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება;

3. ვ.ი–ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. ვ.ი–ს (პ/ნ: ........) ვ.გ–ის (პ/ნ: .........) სასარგებლოდ დაეკისროს 2 408,22 ლარის გადახდა ამ უკანასკნელის მიერ სააპელაციო და საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად;

5. ვ.ი–ს (პ/ნ: ........) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150) დაეკისროს 650 ლარის გადახდა;

6. ვ.გ–ს (პ/ნ: .......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2019 წლის 11 თებერვალს სააპელაციო საჩივარზე ზედმეტად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 37,40 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

7. საკასაციო პალატის გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე