№ას-52-2023

02 ნოემბერი, 2023 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

რევაზ ნადარაია (მომხსენებელი), თამარ ზამბახიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „დ–მა“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ.თ–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. შპს „დ–მამ“ (შემდეგში - მოსარჩელე, კასატორი) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში თ.თ–ის (შემდეგში - მოპასუხე) მიმართ 17075 ევროს ეკვივალენტი ლარის ოდენობით, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით (ტ.1, ს.ფ. 1-16).

1.1. მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „დ–მას“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინებით შპს „დ–მას“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

5. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება,

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2022 წლის 31 მაისის განჩინებით შპს „დ–მას“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით შპს „დ–მას“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

8. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

8.1. შპს „დ–მა“ საქართველოში რეგისტრირებული იურიდიული პირია, რომელიც დაფუძნდა 2012 წლის 30 იანვარს თ.თ–ის მიერ, 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით.

8.2. 2012 წლის 23 მარტს თ.თ–მა, როგორც შპს „დ–მას“ 100% წილის პარტნიორმა მიიღო გადაწყვეტილება, საზოგადოების 100% წილიდან 48% წილი საკუთრებაში გადაეცა ს.ს–ძისათვის, ხოლო 10% ნ.კ–სათვის. მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ცვლილება შევიდა ასევე კომპანიის წესდებაშიც, რის საფუძველზედაც კომპანიის წილები გადანაწილდა შემდეგნაირად: - თ.თ–ი 42% წილი - ს.ს–ძე - 48% წილი - ნ.კ–ძე - 10% წილი.

8.3. შპს „დ–მას“ საქმიანობის საგნად კომპანიის წესდებაში მითითებულია - ა) ჯანდაცვის სფეროში არსებული უახლესი ტექნოლოგიების გავრცელების ხელშეწყობა და ამ მიზნით ტრენინგებისა და სემინარების ჩატარება, ასევე ბ) პაციენტების მიღება და დ–მატო_კოსმეტოლოგიური პროცედურების ჩატარება (ინექციური და არაინექციური მეთოდები). სხვადასხვა თერაპიული გამაახალგაზრდავებელი პროცედურები, ლაზერული ეპილაცია. ამასთან, მიეთითა, რომ საზოგადოებას უფლება აქვს მოგების მიღების მიზნით განახორციელოს კანონით აუკრძალავი ნებისმიერი საქმიანობა. ასევე წესდებაში აღინიშნა, რომ შპს „დ–მას“ კაპიტალი მოიცავს ალექსანდრიტის ლაზერისა და კონტურული მაკიაჟის აპარატს.

8.4. თ.თ–მა დირექტორად ყოფნის პერიოდში, კომპანიისათვის სოლარიუმების შესყიდვის მიზნით საზღვარგარეთ ორ ტრანშად გადარიცხა, ჯამში 17 075 ევრო, კერძოდ 2014 წლის 04 მარტს შპს „დ–მას“ მიერ კომპანია S.T.A., K ., S -ის სასარგებლოდ გადაირიცხა 5122.50 ევრო, ხოლო 2014 წლის 16 ივნისს შპს „დ–მას“ მიერ კომპანია S.T.A., G, I-ის სასარგებლოდ გადაირიცხა 11 952.50 ევრო.

8.5. 2014 წლის 22 სექტემბერს გაიმართა შპს „დ–მას“ პარტნიორთა კრება, რომელსაც ესწრებოდა 48% წილის მესაკუთრე პარტნიორი ს.ს–ძე და 10% წილის მესაკუთრე ნ.კ–ძე. კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით შეიცვალა კომპანიის იურიდიული და ელექტრონული მისამართი, ასევე დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლდა თ.თ–ი, რომლის ნაცვლადაც დაინიშნა ს.ს–ძე.

8.6. 2017 წლის 6 ივნისს, თ.თ–ს გაეგზავნა შეტყობინება შპს „დ–მას“ პარტნიორთა კრების მოწვევის თაობაზე, რომელზე განსახილველი საკითხების თაობაზე მოპასუხეს ეცნობა წერილობით, კერძოდ დღის წესრიგით განსახილველი იყო: - თ.თ–ის, როგორც შპს „დ–მას“ დირექტორის პასუხისმგებლობის საკითხი, საზოგადოებისათვის 17 075 ევროს ოდენობით მიყენებულ ზიანთან მიმართებით. - საზოგადოების პარტნიორებს შორის გაუარესებული ურთიერთობის გათვალისწინებით, შემდგომი ერთობლივი ბიზნეს საქმიანობის გაგრძელების შეუძლებლობის გამო, საწარმოს ფუნქციონირების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღება, მათ შორის მისი შესაძლო ლიკვიდაცია, გაყოფა ან რეორგანიზაცია.

8.7. შეტყობინების შესაბამისად, 2017 წლის 19 ივნისს გაიმართა შპს „დ–მას“ პარტნიორთა კრება, რომელზეც განხილული იქნა თ.თ–ის, როგორც შპს „დ–მას“ დირექტორის პასუხისმგებლობის საკითხი, ასევე პარტნიორთა შორის არსებული დაპირისპირებიდან გამომდინარე საზოგადოების შესაძლო ლიკვიდაციის, გაყოფის ან რეორგანიზაციის საკითხები. სხდომაზე მოხსენება გააკეთა ს.ს–ძისა და ნ.კ–ძის წარმომადგენელმა ა.თ–მა, რომელმაც აღნიშნა, რომ 2014 წლის 22 სექტემბერს შპს „დ–მას“ 58% პარტნიორთა გადაწყვეტილებით თ.თ–ი გათავისუფლდა შპს „დ–მას“ დირექტორის თანამდებობიდან, მის ნაცვლად შპს „დ–მას“ დირექტორად დაინიშნა ს.ს–ძე, რომელმაც საზოგადოებაში დირექტორად დანიშვნიდან გარკვეული პერიოდის გასვლის შემდგომ ოფიციალურად კომპანიის მომსახურე ბანკისგან გამოთხოვილი ინფორმაციის საფუძველზე დაადგინა, რომ თ.თ–ის დირექტორად ყოფნის პერიოდში კომპანიის საბანკო ანგარიშიდან საზღვარგარეთ განხორციელდა ორი საეჭვო ტრანზაქცია ჯამურად 17 075 ევროს ოდენობით, კერძოდ 04.03.2014 წელს შპს „დ–მას“ მიერ კომპანია S.T.A., K ., S -ის სასარგებლოდ გადაირიცხა 5122.50 ევრო, ხოლო 16.06.2014 წელს შპს „დ–მას“ მიერ კომპანია S.T.A., G, I-ის სასარგებლოდ გადაირიცხა 11 952.50 ევრო. განხორციელებული გადარიცხვების საფუძვლებთან მიმართებით, ნ.კ–ძემ და ს.ს–ძემ, თ.თ–ს მისცეს შესაძლებლობა 1 კვირს ვადაში წარედგინა კომპანიის პარტნიორებისათვის შესაბამისი ხელშეკრულება და ინვოისი, ასევე სხვა დოკუმენტები, რომლებიც დაადასტურებდნენ ხელშეკრულების დადებას, მის მიზანს და საწარმოს ინტერესებიდან გამომდინარე მისი დადების მიზანშეწონილობას. აღნიშნული დოკუმენტების და ინფორმაციის დანიშნულ ვადაში წარუდგენლობის შემთხვევაში, მომხსენებლის მითითებით, კომპანიას მიეცემოდა შესაძლებლობა, რომ შპს „დ–მასთვის“ 17 075 ევროს ოდენობით ზარალის მიყენების გამო, შესაბამისი სამოქალაქო სარჩელი წარედგინა სასამართლოში თ.თ–ის წინააღმდეგ. ამავე სხდომაზე ნ.კ–სა და ს.ს–ძის წარმომადგენელმა ა.თ–მა აღნიშნა, რომ საჭირო იყო ისეთი გადაწყვეტილების მიღება, რაც საშუალებას მისცემდა პარტნიორებს მშვიდ ვითარებაში განეგრძოთ სამომავლო ბიზნეს საქმიანობა. ამავდროულად ს.ს–ძემ შესთავაზა თ.თ–ს წილის შესყიდვა, რასთან მიმართებითაც თ.თ–ის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ აუდიტორული შემოწმების გარეშე, ისინი მოკლებულნი იყვნენ შესაძლებლობას განესაზღვრათ წილის ღირებულება, რის გამოც მხოლოდ შეფასების შემდგომ შესაძლოა ეფიქრათ წილის გასხვისებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება:

8.8. პალატის მითითებით, მტკიცების ტვირთი იმისა, რომ თ.თ–ი მოქმედებდა პირადი დაინტერესებით ან ინფორმაცია არ ჰქონდა მოძიებული, მოსარჩელე მხარეს ეკისრებოდა. აღნიშნული გარემოებებიდან ერთ-ერთის დადასტურების შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი გადავიდოდა მოპასუხე მხარეზე, რომელსაც უნდა დაედასტურებინა, რომ მისი ქმედება საზოგადოების ინტერესებში იყო. ამასთან, პალატამ მიუთითა, რომ კეთილსინდისიერება შეფასებითი კატეგორიაა, რომლისთვისაც პირადი დაინტერესების არარსებობა და ინფორმირების ვალდებულების შესრულებაა გადამწყვეტი.

8.9. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ თ.თ–ს არ ჰქონდა გადაწყვეტილების მიღების უფლება და უნდა მოეწვია პარტნიორთა კრება და აღნიშნა, რომ ჯამში 90% წილის მფლობელი პარტნიორები მოქმედებენ ურთიერთშეთანხმებით. საქმეში წარმოდგენილი მიმოწერებით დგინდებოდა, რომ ს.ს–ძისათვის ცნობილი იყო სოლარიუმის შეძენის თაობაზე. ამასთან არ დგინდებოდა, რომ ს.ს–ძე უარს აცხადებდა სოლარიუმების შეძენაზე ან თანხის გადარიცხვაზე.

8.10. პალატამ მოპასუხისათვის ზიანის დაკისრების საკითხის გადასაწყვეტად მიუთითა, იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხე იყო არა მხოლოდ საწარმოს დირექტორი, არამედ შპს „დ–მას“ 42% წილის მესაკუთრე პარტნიორი და მისი ქმედება ემსახურებოდა საწარმოს განვითარებას, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით. ამასთან დირექტორის მიერ ერთი სოლარიუმის ღირებულების ფარგლებში, ორი სოლარიუმის შეძენა, სწორედ დირექტორის კეთილსინდისიერებაზე და საწარმოს განვითარების მიზანზე მიუთითებდა.

8.11. პალატის მითითებით, ს.ს–ძის დირექტორად დანიშვნის შემდეგ არ დგინდებოდა, რომ კომპანიამ რაიმე ქმედითი ნაბიჯი გადადგა კონტრაჰენტებთან არსებული ურთიერთობის მოგვარების კუთხით. ერთი მხრივ, მოძრავ ნივთზე გარიგების დადება შესაძლებელი იყო ზეპირი ფორმითაც, ხოლო, მეორე მხრივ, საქმეში წარმოდგენილი იყო ინვოისები, რომლითაც დასტურდებოდა მხარეთა შორის შეთანხმება. ამასთან მასში მითითებული იყო გამყიდველი კომპანიის საკონტაქტო მონაცემები. თუ გადარიცხული იყო თანხა, მაგრამ არ სრულდებოდა ვალდებულება, მოქმედი დირექტორის პირობებში შესაძლებელი იყო უცხოურ კომპანიასთან დაკავშირება ელექტრონული ფოსტის, ტელეფონის მეშვეობით, ვინაიდან აღნიშნული ინფორმაცია დატანილია ინვოისზე, რომლის შენახვის ვალდებულება გააჩნდა კომპანიას.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 29 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

9.1. კასატორი მიუთითბს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ შეასრულა საკასაციო პალატის მიერ საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების შესახებ განჩინებით დადგენილი ის მითითებები, რომლებიც უკავშირდებოდა საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების დადგენას და მათ სწორ სამართლებრივ შეფასებას.

9.2. კასატორი მიიჩნევს, რომ იმ პირობებში, როდესაც სოლარიუმების შეძენა და ამ სეგმენტზე მომსახურების დაწყების ინიცირება არ ყოფილა შეთანხმებული კომპანიის პარტნიორებთან, არ ყოფილა ჩატარებული არანაირი ანალიზი, თუ რა სარგებლობის მომტანი იქნებოდა სოლარიუმით მომსახურების დაწყება კომპანიისთვის, ასევე როდესაც მოპასუხეს არ გაუქარწყლებია მოსარჩელის პოზიცია აღნიშნული აპარატურის კომპანიის შესაძლებლობებთან თავსებადობის შესახებ, სრულიად წარმოუდგენელია სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მოპასუხეს არ დაურღვევია მისი ფიდუციური მოვალეობა.

9.3. მოპასუხეს არ მიუცია არანაირი განმარტება პარტნიორებისთვის და არ დაუსაბუთებია მისი გადაწყვეტილების მართებულობა და მიზანშეწონილობა, რაც გულმოდგინების, ერთგულებისა და კეთილსინდისიერების საზღვრებს სცდება. მიუხედავად პარტნირთა მხრიდან მიცემული შესაძლებლობისა, მოპასუხემ, როგორც დირექტორმა ვერ შეძლო იმის დამტკიცება, რომ იგი მოქმედებდა მისთვის კანონით და კომპანიის წესდებით დაკისრებული საწარმოს კეთილსინდისიერად მართვის მოვალეობის ფარგლებში, რაც კასატორის აზრით ქმნის სარჩელით მოთხოვნილი თანხის დაკისრების საფუძველს.

10. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 30 იანვრის განჩინებით სსსკ-ის 396-ე მუხლის საფუძველზე შპს „დ–მას“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

11. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

13. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

14. მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ იმ სამართლებრივი შედეგის გათვალისწინებით, რისი მიღწევაც მოსარჩელეს სურს, მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების სახით თანხის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის (დავის წარმოშობის დროს მოქმედი) მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტი (დირექტორები საზოგადოების საქმეებს უნდა გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად, კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის. თუ ისინი არ შეასრულებენ ამ მოვალეობას, საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ), საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილი (მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება) და 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი (იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება).

15. დირექტორის პასუხისმგებლობის ზემოხსენებული ნორმებით გათვალისწინებული საფუძველი არაერთხელ გამხდარა საკასაციო სასამართლოს განმარტების საგანი.

16. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9.6 მუხლის თანახმად, კომპანიის დირექტორს აკისრია განსაკუთრებული მოვალეობები კომპანიის წინაშე, რომლებსაც ეწოდება ფიდუციური მოვალეობები, და რომლებიც, სხვასთან ერთად, მოიცავს დირექტორის მოვალეობას, საზოგადოების საქმეებს გაუძღვეს კეთილსინდისიერად, კერძოდ, ზრუნავდეს ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი და მოქმედებდეს იმ რწმენით, რომ მისი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის („ზრუნვის მოვალეობა“)(იხ. სუსგ: №ას-687-658-2016, 06.11.2018; №ას-1307-1245-2014, 6.05.2015). ფიდუციური მოვალეობები, კერძოდ, ზრუნვისა და ერთგულების მოვალეობა, დირექტორს გააჩნია საზოგადოების წინაშე, შესაბამისად, ამ მოვალეობების დარღვევისათვის მისი პასუხისმგებლობა დგება საზოგადოების, და არა საზოგადოების პარტნიორების ან რომელიმე პარტნიორის მიმართ (იხ. სუსგ №ას-457-436-2015, 06.06.2016).

17. „საწარმოს ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილი პირის (დირექტორის) მოვალეობები სამ ნაწილად შეიძლება დაიყოს: ა) გულმოდგინება, ბ) ერთგულება და გ) კეთილსინდისიერება. გულმოდგინების მოვალეობა გულისხმობს დირექტორის მიერ ისეთი გადაწყვეტილებების მიღებას, რომლებსაც მიიღებდა ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი. ერთგულების მოვალეობა მოიცავს კორპორაციის საუკეთესო ინტერესებიდან გამომდინარე გადაწყვეტილების მიღებას. კეთილსინდისიერება გულისხმობს სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა მოქმედებას პასუხისმგებლობით, და ერთმანეთის უფლებებისადმი პატივისცემით მოპყრობას …“ (იხ. სუსგ №ას-687-658-2016, 6.11.2018).

18. ერთგულების მოვალეობა გამომდინარეობს დავალების ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმებიდან და წარმომადგენლობის არსიდან, რომელიც წარმომადგენელს ავალდებულებს წარმოდგენილი პირის ინტერესებით და არა პირადი ინტერესებით იხელმძღვანელოს (იხ. სუსგ №ას-766-766-2018, 10.06.2019).

19. მიუხედავად იმისა, რომ ზრუნვისა და ერთგულების მოვალეობა ერთი და იმავე საფუძვლიდან მომდინარეობს, მათი ერთმანეთისაგან გამიჯვნა მნიშვნელოვანია კომპანიის ხელმძღვანელთა პასუხისმგებლობასთან დაკავშირებულ დავებში მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის სწორად გადანაწილების თვალსაზრისით, რადგან ზრუნვის (გულისხმიერების/გულმოდგინების) მოვალეობის დარღვევასთან დაკავშირებული სარჩელების განხილვისას მოქმედებს ე.წ. „სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების წესი“, სხვაგვარად „ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის პრეზუმფცია”, ხოლო ერთგულების მოვალეობის დარღვევასთან დაკავშირებული სარჩელების განხილვისას ასეთი პრეზუმფცია არ მოქმედებს. ზრუნვის მოვალეობის დარღვევის შესახებ სარჩელის განხილვისას დირექტორს საწარმოსათვის ზიანის მომტანი გადაწყვეტილების გამო პასუხისმგებლობისაგან იცავს ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის პრეზუმფცია. იგი წარმოადგენს დაშვებას, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას კომპანიის დირექტორი იყო სათანადოდ ინფორმირებული და მოქმედებდა კეთილსინდისიერად, იმ რწმენით, რომ განხორციელებული მოქმედება კომპანიის საუკეთესო ინტერესებში იყო. ასეთ საქმეებში მოსარჩელეს ეკისრება ზემოაღიშნული დაშვების გაბათილების ტვირთი, რადგან სასამართლოს არ შეუძლია ეჭვი შეიტანოს დირექტორის გადაწყვეტილების სისწორეში, თუ ის რაციონალური პროცესის შედეგად იქნა მიღებული და დირექტორი ყველა მნიშვნელოვან და გონივრულად ხელმისაწვდომ ინფორმაციას ფლობდა (იხ. სუსგ №ას-766-766-2018, 10.06.2019).

20. საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ ზრუნვის მოვალეობა მოითხოვს დირექტორისაგან მიიღოს ისეთი გადაწყვეტილებები, რომლებიც გამოიწვევს კომპანიის მოგების გაზრდას. აღნიშნული გადაწყვეტილებები შეიძლება იყოს მაღალი რისკის მატარებელიც და მცდარიც, თუმცა „ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის“ პრეზუმფციიდან გამომდინარე, თუ ხელმძღვანელი კეთილგონიერების ფარგლებში მოქმედებს იმ რწმენით, რომ მისი გადაწყვეტილება მიღებულია საზოგადოების საუკეთესო ინტერესების დაცვის მიზნით და ამ გადაწყვეტილების მიღებისას იგი ინფორმიებული იყო იმ ზომით, რაც მას, მოცემულ ვითარებაში საკმარისად მიაჩნდა, ამ გადაწყვეტილების შედეგისათვის კომპანიის დირექტორი დაცულია პირადი პასუხისმგებლობისაგან (იხ. სუსგ: №ას-1307-1245-2014, 6.05.2015; №ას-1158-1104-2014, 6.05.2015).

21. პრეზუმფცია დირექტორის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მართებულობის შესახებ გამოიყენება მხოლოდ ოთხი კუმულაციური წინაპირობის არსებობისას: 1) დირექტორმა უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება (უნდა იმოქმედოს). ისეთ შემთხვევაში, როცა დირექტორმა გამოიჩინა უმოქმედობა და არ მიიღო გადაწყვეტილება, იგი ვერ იქნება დაცული სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების წესით (აღნიშნულში არ იგულისხმება შემთხვევა, როდესაც უმოქმედობა, თავისთავად, მიღებული გადაწყვეტილების შედეგია ანუ მიღებულია გადაწყვეტილება მოქმედებისაგან თავის შეკავების შესახებ); 2) გადაწყვეტილების მიღებამდე დირექტორმა უნდა მიიღოს ინფორმაცია, რომელიც ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე ადამიანისათვის საკმარისია მოცემულ გარემოებებში, მოცემული გადაწყვეტილების მისაღებად, ანუ გადაწყვეტილების მიღების პროცესი უნდა აკმაყოფილებდეს კეთილგონივრულობის სტანდარტს; 3) გადაწყვეტილება მიღებულ უნდა იქნას კეთილსინდისიერად - ეს მოთხოვნა არ ითვლება დაკმაყოფილებულად თუ სხვა გარემოებებთან ერთად, დირექტორისთვის ცნობილია, რომ იგი იღებს კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილებას; და 4) დირექტორს არ უნდა ჰქონდეს პირადი დაინტერესება. თუ ზემოაღნიშნული ოთხი პირობიდან რომელიმე არ არის დაკმაყოფილებული, მაშინ პრეზუმფცია ვერ ამოქმედდება. ამრიგად, სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების წესი/ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის პრეზუმფცია იცავს მხოლოდ პირადი დაინტერესების არმქონე დირექტორს, ხოლო დირექტორის მიმართ, რომელსაც გადაწყვეტილებისადმი პირადი დაინტერესება აქვს, ის არ მოქმედებს. შესაბამისად, თუ საქმის ფატობრივი გარემობებიდან იკვეთება გადაწყვეტილების/გარიგების მიმართ დირექტორის პირადი დაინტერესება, მაშინ სახეზეა არა ზრუნვის, არამედ დირექტორის ერთგულების მოვალეობის დარღვევა. ამ გამიჯვნას არსებითი პროცესუალური მნიშვნელობა აქვს, რადგან ერთგულების მოვალეობის დარღვევის გამო დირექტორის პასუხისმგებლობის შესახებ სარჩელის განხილვისას მოსარჩელის მტკიცების ტვირთში ზიანის ფაქტთან ერთად შედის მხოლოდ იმ გარემობის დადასტურება, რომ დირექტორს გადაწყვეტილების/გარიგების მიმართ პირადი დაინტერესება ჰქონდა. თუ მოსარჩელე აღნიშნულის დადასტურებას მოახერხებს, მაშინ დირექტორის გადაწყვეტილების დასაცავად სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების წესის/ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის პრეზუმფციის მოქმედება გამორიცხულია, რაც ნიშნავს, რომ მტკიცების ტვირთი გადადის მოპასუხე დირექტორზე, რომელმაც უნდა ამტკიცოს, რომ მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ყოველმხრივ სამართლიანი და გონივრული იყო კორპორაციისათვის. აღნიშნული გულისხმობს სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების შემოწმებას, როგორც გადაწყვეტილების მიღების პროცესის, ისე მატერიალური შინაარსის თვალსაზრისით. ზემოაღნიშნულის საპირისპიროდ, ბიზნეს გადაწყვეტილების მართებულობის პრეზუმფციის მოქმედებისას დირექტორების გადაწყვეტილების მატერიალური შინაარსი სასამართლოს მიერ ბევრად უფრო დაბალი სტანდარტით მოწმდება, კერძოდ, სასამართლო იკვლევს არის თუ არა გადაწყვეტილება რაციონალური, რაც გულისხმობს, რომ გადაწყვეტილება უნდა იყოს ლოგიკურად ახსნადი. თუ გადაწყვეტილება რაციონალურობის მინიმალურ სტანდარტს აკმაყოფილებს, სასამართლო მისი მატერიალური შინაარსის მართებულობის კვლევას არ შეუდგება (იხ. სუსგ №766-766-2018, 10.06.2019).

22. მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს მიერ სააპელაციო პალატისათვის საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების მიზანს წარმოადგენდა იმის დადგენა, სოლარიუმის აპარატების შეძენის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას, იყო თუ არა მოპასუხე, როგორც კომპანიის დირექტორი სათანადოდ ინფორმირებული და მოქმედებდა თუ არა კეთილსინდისიერად, იმ რწმენით, რომ მისი ეს მოქმედება კომპანიის საუკეთესო ინტერესებში იყო; ასევე, იმ საკითხის გამოკვლევა, ზიანის დადგომა სრულად ან ნაწილობრივ ხომ არ განაპირობა ამჟამინდელი დირექტორის ქმედებებმა.

23. კასატორი მიიჩნევს, რომ იმ პირობებში, როდესაც სოლარიუმების შეძენა და ამ სეგმენტზე მომსახურების დაწყების ინიცირება არ ყოფილა შეთანხმებული კომპანიის პარტნიორებთან, არ ყოფილა ჩატარებული ანალიზი, თუ რა სარგებლობის მომტანი იქნებოდა სოლარიუმით მომსახურების დაწყება კომპანიისთვის, ასევე როდესაც მოპასუხეს არ გაუქარწყლებია მოსარჩელის პოზიცია აღნიშნული აპარატურის კომპანიის შესაძლებლობებთან თავსებადობის შესახებ, სრულიად წარმოუდგენელია სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მოპასუხეს არ დაურღვევია მისი ფიდუციური მოვალეობა. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ მოპასუხეს არ მიუცია არანაირი განმარტება პარტნიორებისთვის და არ დაუსაბუთებია მისი გადაწყვეტილების მართებულობა და მიზანშეწონილობა, რაც გულმოდგინების, ერთგულებისა და კეთილსინდისიერების საზღვრებს სცდება.

24. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები არ არის საკმარისი მოპასუხის, როგორც კომპანიის დირექტორის მხრიდან დირექტორის ზრუნვის მოვალეობის დარღვევის დასამტკიცებლად. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის, რომ თ.თ–ის დირექტორობის პერიოდში მის მიერ გადარიცხულია თანხა ორ ტრანშად, ჯამში 17 075 ევრო. თანხის გადარიცხვის მიზანს წარმოადგენდა სოლარიუმის აპარატების შეძენა. მტკიცების ტვირთი იმისა, რომ თ.თ–ი მოქმედებდა პირადი დაინტერესებით ან ინფორმაცია არ ჰქონდა მოძიებული, მოსარჩელის მხარეს იყო. აღნიშნული გარემოებებიდან ერთ-ერთის დადასტურების შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი გადავიდოდა მოპასუხე მხარეზე, რომელსაც უნდა დაედასტურებინა, რომ მისი ქმედება საზოგადოების ინტერესებში იყო. ამასთან, კეთილსინდისიერება შეფასებითი კატეგორიაა, რომლისთვისაც პირადი დაინტერესების არარსებობა და ინფორმირების ვალდებულების შესრულებაა გადამწყვეტი. შპს „დ–მას“ წესდების 1.8 მუხლის მიხედვით, საზოგადოების საქმიანობის საგანია: ჯანდაცვის სფეროში არსებული უახლესი ტექნოლოგიების გავრცელების ხელშეწყობა და ამ მიზნით ტრენინგებისა და სემინარების ჩატარება; პაციენტების მიღება და დ–მატო-კოსმეტოლოგიური პროცედურების ჩატარება (ინექციური და არაინექციური მეთოდები). სხვადასხვა თერაპიული გამაახალგაზრდავებელი პროცედურები, ლაზერული ეპილაცია. დადგენილია, რომ შპს „დ–მა“ დაფუძნდა 2012 წლის 30 იანვარს თ.თ–ის მიერ 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით. შესაბამისად, იგი აღნიშნულ სფეროში ფლობდა ცოდნასა და გამოცდილებას. მოპასუხე აღნიშნავდა, რომ უშუალოდ ჰქონდა კომუნიკაცია კომპანიის წარმომადგენლებთან, პირადად იმყოფებოდა იტალიაში და შეხვდა კომპანიის S.T. წარმომადგენლებს. ამასთან მნიშველოვანია გარემოება, რომ შესაგებელზე დართული მტკიცებულებები: ინვოისები და მიმოწერები ადასტურებენ, რომ მოპასუხეს ინფორმაცია ჰქონდა მოძიებული სოლარიუმის გამყიდველ კომპანიაზე. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ასევე დასტურდება, რომ თ.თ–სა და ს.ს–ძეს შორის არსებობდა მიმოწერა ელექტრონულ ფოსტაზე და წარმოდგენილია ამონაწერები. აღნიშნული მიმოწერით ცხადი ხდება, რომ ს.ს–ძე სრულყოფილად ფლობდა ინფორმაციას აღნიშნულ ტრანზაქციებთან დაკავშირებით. პალატა აღნიშნავს, რომ დირექტორი წარმოადგენს კომპანიის წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს, რომელიც კომპანიის საქმიანობიდან გამომდინარე იღებს გადაწყვეტილებებს, დებს ხელშეკრულებებს და ა.შ. შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოსარჩელე მხარის პრეტენზია, რომ თ.თ–ს არ ჰქონდა გადაწყვეტილების მიღების უფლება და უნდა მოეწვია პარტნიორთა კრება. აღნიშნულ პრეტენზიასთან მიმართებით გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ თ.თ–ი წარმოადგენდა კომპანიის 42% წილის მფლობელ პარტნიორს, ხოლო ს.ს–ძე 48% წილის მფლობელ პარტნიორს და მთლიანობაში 90% წილის მფლობელი პარტნიორები მოქმედებდნენ ურთიერთშეთანხმებით. საქმეში წარმოდგენილი მიმოწერებით დგინდება ს.ს–ძისათვის ცნობილი იყო სოლარიუმის შეძენის თაობაზე. ამასთან არ დგინდება, რომ ს.ს–ძე უარს აცხადებდა სოლარიუმების შეძენაზე ან თანხის გადარიცხვაზე, რაც ადასტურებს, რომ იგი, როგორც პარტნიორი ეთანხმებოდა დირექტორის გადაწყვეტილებას სოლარიუმის შეძენაზე. აღნიშნულ საკითხთან მიმართებით, პალატა ყურადღებას გაამახვილებს საზოგადოების წესდების 5.8 პუნქტზე, რომლის თანახმად, კრების მოწვევა არ იყო აუცილებელი, როცა ყველა პარტნიორი წერილობით დაეთანხმებოდა განსახილველ საკითხს, წერილობითი თანხმობა კრების ოქმის ტოლფასი იყო და ითვლებოდა კრების გადაწყვეტილებად. შესაბამისად, როგორც ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან ირკვევა, ჯამში 90% წილის მფლობელი პარტნიორების შეთანხმება საკმარისი იყო გადაწყვეტილების მისაღებად.

25. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ თანხის გადარიცხვის მიზანს წარმოადგენდა სოლარიუმის აპარატის შეძენა საწარმოს განვითარების მიზნით, ხოლო შპს „დ–მას“ წესდების 1.8 მუხლის მიხედვით განსაზღვრული საქმიანობის საგნიდან გამომდინარე, კომპანიის დირექტორის გადაწყვეტილება სწორედ საზოგადოების მიზნებს შეესაბამებოდა. საქმის მასალებით არ დგინდება და მოსარჩელესაც არ მიუთითებია ასევე, ინტერესთა კონფლიქტის არსებობაზე. ამდენად, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა ფულადი თანხების გადარიცხვაში თ.თ–ის მიერ ინფორმაციის მოუძიებლობას ან/და მისი პირადი დაინტერესების არსებობა.

26. პალატა ყურადღებას მიაქცევს 2014 წლის 22 სექტემბერს გამართულ შპს „დ–მას“ პარტნიორთა კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდა 48% წილის მესაკუთრე პარტნიორი ს.ს–ძე და 10% წილის მესაკუთრე ნ.კ–ძე. კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით შეიცვალა კომპანიის იურიდიული და ელექტრონული მისამართი, ასევე დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლდა თ.თ–ი, რომლის ნაცვლადაც დაინიშნა ს.ს–ძე. მისი დანიშვნის შემდეგ არ დგინდება, რომ კომპანიამ რაიმე ქმედითი ნაბიჯი გადადგა კონტრაჰენტებთან არსებული ურთიერთობის მოგვარების კუთხით. პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას აღნიშნულ საკითხთან მიმართებით და აღნიშნავს, რომ მოძრავ ნივთზე გარიგების დადება შესაძლებელია ზეპირი ფორმითაც. ასევე, საქმეში წარმოდგენილია ინვოისები, რომლითაც დასტურდება მხარეთა შორის შეთანხმება და მასში მითითებულია გამყიდველი კომპანიის საკონტაქტო მონაცემები. ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, მოქმედი დირექტორის მიერ შესაძლებელი იყო უცხოურ კომპანიასთან დაკავშირება ელექტრონული ფოსტის და ტელეფონის მეშვეობით, ვინაიდან აღნიშნული ინფორმაცია დატანილია ინვოისზე. ინვოისის, როგორც საგადასახადო დოკუმენტის შენახვის ვალდებულება კი სწორედ კომპანიას გააჩნდა.

27. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მართებულად გამოიყენა და განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონისა და სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი მუხლები, ასევე მართებულად განახორციელა ის საპროცესო მოქმედებები, რომლებიც მხარეთა თანასწორუფლებიანობის პირობებში, საჭირო იყო საქმის გარემოებათა დადგენისა და, მხარეთათვის დაკისრებული მტკიცების ტვირთის შესაბამისად, მათ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასებისათვის და მიიჩნია, რომ თ.თ–ის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება და ქმედებები შეესაბამება გულისხმიერი, კეთილსინდისიერი დირექტორის მოქმედებას. შესაბამისად, მის მოქმედებაზე ვრცელდება „სამეწარმეო გადაწყვეტილების თავისუფლების“ წესი.

28. ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა საკასაციო სასამართლოს მითითებები და მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევის შედეგად საქმეზე დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებანი, შესაბამისად, სწორად გადაწყვიტა საქმეში არსებული სადავო საკითხი და მიიღო კანონიერი განჩინება; ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

29. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და მის დამატებით ოქმთან/ოქმებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

31. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

33. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 2465.80 ლარის 70% – 1726.06 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „დ–მას“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

2. შპს „დ–მას“ (.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 2465.80 ლარის (საგადახდო დავალება N6180, გადახდის თარიღი 13.01.2023) 70% – 1726.06 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: რევაზ ნადარაია

თამარ ზამბახიძე