საქმე №ას-1639-2019 7 ივლისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ე. გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ქ.ლ–ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ.ქ–ი (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხეები – ე.ხ–ი, ნოტარიუსი ხ.შ–ი, კ.ჯ–ი, ც.ბ–ძე, ნ.ბ–ძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 მარტის განჩინებით ქ.ლ–ის (შემდგომში - „მოპასუხე“ ან „კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ.ქ–ის (შემდგომში - „მოსარჩელე“) სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოსარჩელეს უარი ეთქვა ხ.შ–ის მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე; ბათილად იქნა ცნობილი 2011 წლის 30 სექტემბერს ე.ხ–ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობა №111060433; ბათილად იქნა ცნობილი 2010 წლის 06 ოქტომბერს ე.ხ–სა და კ.ჯ–ს შორის დადებული უძრავის ნივთის ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულება; ბათილად იქნა ცნობილი 2011 წლის 08 ნოემბერს კ.ჯ–სა და ც.ბ–ძეს შორის დადებული უძრავის ნივთის ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულება; ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 28 მარტს ც.ბ–ძესა და ნ.ბ–ძეს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება; ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 03 ივლისს ნ.ბ–ძესა და მოპასუხეს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულება.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ გარდაბნის რაიონის სოფელ ........ რეგისტრირებული იყო ნ.ქ–ის (ხ–ის) კომლი. კომლის უფროსად ირიცხებოდა ნ.ქ–ი (ხ–ი). კომლის უფროსის გარდაცვალების შემდეგ კომლში დარჩა ბოლო წევრი ი. (ო.) ქ–ი, რომელიც გარდაიცვალა 2007 წლის 5 მარტს და რომელსაც პირველი რიგის მემკვიდრე არ დარჩენია. მოსარჩელე წარმოადგენს ი. ქ–ის ძმისშვილს. ე.ხ–ი და ნ.ქ–ი (ხ–ი) არიან დები და შესაბამისად, ი. ქ–ი არის ე.ხ–ის დისშვილი;

2.2. 2011 წლის 26 ივლისს გარდაბნის რაიონული სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ე.ხ–ის სარჩელი მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ სამკვიდროს ვადის აღდგენის შესახებ დაკმაყოფილდა;

2.3. 2011 წლის 30 სექტემბერს ნოტარიუსმა ხ.შ–მა ი. ქ–ის სამკვიდრო ქონებაზე გასცა სამკვიდრო მოწმობა. სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე სადავო უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №......) საჯარო რეესტრში 2011 წლის 6 ოქტომბერს ე.ხ–ზე აღირიცხა;

2.4. 2011 წლის 6 ოქტომბერს ც.მ–ს, როგორც ე.ხ–ის წარმომადგენელსა (ამავე დროს, ც.მ–ი წარმოადგენს ე.ხ–ის შვილს) და კ.ჯ–ს შორის გაფორმდა უძრავი ნივთის, მდებარე გარდაბნის რაიონი, სოფელი ........, 4000,00 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი, საკადასტრო კოდი №......., შენობა-ნაგებობები №1, №2, №3, №4, №5, ნასყიდობის ხელშეკრულება;

2.5. 2011 წლის 8 ნოემბერს კ.ჯ–სა და ც.ბ–ძეს შორის გაფორმდა უძრავი ნივთის, მდებარე გარდაბნის რაიონი, სოფელი ........, 4000,00 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი, საკადასტრო კოდი №......., შენობა-ნაგებობები №1, №2, №3, №4, №5, ნასყიდობის ხელშეკრულება;

2.6. მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე, გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი ამავე სასამართლოს 2011 წლის 26 ივლისის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება;

2.7. 2012 წლის 28 მარტს ც.ბ–ძესა და ნინო ბ–ძეს შორის გაფორმდა უძრავი ნივთის (საკადასტრო კოდი №......) ჩუქების ხელშეკრულება;

2.8. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 25 აპრილის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ე.ხ–ის სარჩელი მოსარჩელის მიმართ სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების შესახებ. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში;

2.9. 2012 წლის 3 ივლისს ნ.ბ–ძესა და მოპასუხეს შორის შედგა უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი №.....) ნასყიდობის ხელშეკრულება გადახდის განვადებით;

2.10. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილ იქნა, რომ ი. ქ–ის (მამკვიდრებლის) გარდაცვალების შემდეგ მის საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა მოსარჩელე. ამდენად, ი. ქ–ის სამკვიდრო მიიღო მოსარჩელემ ფაქტობრივი ფლობით, როგორც მეორე რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ (ტ. 1. ს.ფ. 49-50). მოსარჩელე სადავო საცხოვრებელი სახლიდან გამოსახლებულ იქნა 2011 წლის ოქტომბერში, პოლიციის მეშვეობით.

3. სააპელაციო პალატის მითითებით, წარმოდგენილი სარჩელით მოთხოვნილია ყველა იმ გარიგების ბათილად ცნობა, რაც სადავო უძრავი ქონების გასხვისებას უკავშირდება. მოპასუხეებს - ე.ხ–ს, კ.ჯ–ს, ც.ბ–ძესა და ნ.ბ–ძეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებიათ. შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება აღნიშნული მოპასუხეების მიმართ შესულია კანონიერ ძალაში. სააპელაციო საჩივრით მოპასუხე სადავოდ ხდის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასაბუთებას 2013 წლის 3 ივლისს ნ.ბ–ძესა და მოპასუხეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში.

4. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე არ წარმოადგენს უძრავი ნივთის კეთილსინდისიერ შემძენს.

5. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 185-ე და 312-ე მუხლებით და განმარტა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემები მხოლოდ მაშინ შეიძლება იქნეს მიჩნეული უსწოროდ, თუ ამ ჩანაწერების საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. პირველ შემთხვევაში საკმარისია, უფლების შემძენმა იცოდეს, რომ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი ამ უფლების შეძენის გარიგების დადებამდე, ხოლო მეორე შემთხვევაში საკმარისია, რომ უფლების შეძენის შესახებ გარიგების დადებამდე მისთვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებების შესახებ (საჩივრის გარდა), რის გამოც ეს ჩანაწერები უზუსტოა. მხოლოდ ამ გარემოებათა არსებობის შემთხვევაში უფლების შემძენი არ არის კეთილსინდისიერი. წინააღმდეგ შემთხვევაში რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, შესაბამისად, რეესტრის მონაცემები მესამე პირისათვის ყოველთვის ითვლება სწორად და არ არის აუცილებელი დამატებით ამ სისწორის დადასტურება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის პრეზუმფციას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. ზემოთ დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიულ განმსაზღვრელ ელემენტს – შემძენმა იცის, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამდენად, შემძენის ინტერესების დამცავი ნორმის გამოყენებისას უნდა შემოწმდეს არა მარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის უზუსტობის თაობაზე.

6. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ქვემოთ მოცემული ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლიობა გამორიცხავდა შემძენის - მოპასუხის დაცვას კეთილსინდისიერების საფუძვლით:

6.1. პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმე ე. მ–ძის მიერ მიცემული ჩვენების თანახმად, მან (ე. მ–ძემ) მოპასუხეს უთხრა, რომ სახლი იყო სადავო. მოწინააღმდეგე მხარის ადვოკატმა გ.ჭ–ძემ „საბუთები“ გადასცა მოპასუხეს და გააფრთხილა, რომ ბინაზე მიმდინარეობდა დავა. მოპასუხეს „ბე“ მიცემული ჰქონდა და გამომძიებელი ეუბნებოდა, რომ დარჩენილი თანხა აღარ მიეცა. იგი (ე. მ–ძე) უშუალოდ ესწრებოდა მოპასუხისა და გ.ჭ–ძის საუბარს;

6.2. სააპელაციო სასამართლოში მოპასუხემ დაადასტურა მის მიერ საგამოძიებო ორგანოში 2013 წლის 24 სექტემბერს მოწმის სახით დაკითხვისას მიცემული ჩვენება (2013 წლის 24 სექტემბრის ჩვენება ერთვის საქმეს) და განმარტა, რომ, როდესაც იგი მეზობლებს მამა-შვილს ჟ. და ნ. გაეცნო, მათ უთხრეს, რომ სახლის ყოფილ მემკვიდრეებს შორის დავა მიმდინარეობდა. აღნიშნულის შემდგომ, იგი დაუკავშირდა გამყიდველს - ნ.ბ–ძეს და ჰკითხა, თუ რა დავა მიმდინარეობდა სახლთან დაკავშირებით, რომლის ყიდვასაც აპირებდა. ნ.ბ–ძემ უპასუხა, რომ მართლაც არსებობდა დავა მემკვიდრეებს შორის, თუმცა განუმარტა, რომ მან აღნიშნული სახლი კანონიერად იყიდა 60 000 ლარად და არის კეთილსინდისიერი შემძენი. მას (მოპასუხეს) ასევე დაუკავშირდა მოწინააღმდეგე მხარის ადვოკატი გ. ჭ–ძე, რომელმაც უთხრა, რომ თავი შეეკავებინა სახლის ყიდვისაგან, რადგან სადავო იყო. აღნიშნული ინფორმაციის მიღების შემდგომ იგი (მოპასუხე) ვაზიანის პოლიციაში წავიდა, სადაც პოლიციის უფროსმა განუცხადა, რომ საცხოვრებელ სახლთან დაკავშირებით ადრე იყო დავა ორ მემკვიდრეს შორის და მოხდა გამოსახლება. მან (მოპასუხემ) კონსულტაცია გაიარა თავის ადვოკატთან და გამომძიებელთან, რომლებმაც უთხრეს, რომ გამყიდველს კეთილსინდისიერად ჰქონდა შეძენილი ქონება და პრობლემები არ შეექმნებოდა. მან ასევე შეამოწმა საჯარო რეესტრის ჩანაწერი და სახლზე რაიმე უფლებრივი დატვირთვა არ ყოფილა, რის შემდგომაც სახლის მესაკუთრეს თანხა სრულად გადაუხადა (იხ: სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმი);

6.3. ამდენად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე სამკვიდროთი დაინტერესებული პირის მოსარჩელის ადვოკატის გ. ჭ–ძის მიერ ინფორმირებული იყო, რომ ბინა სადავო ნივთს წარმოადგენდა და, რომ დაწყებული იყო სისხლისსამართლებრივი დევნა. დავის შესახებ მოპასუხე გაფრთხილებული იქნა, ასევე, მეზობლების - ე. მ–ძისა და ნ.ტ–ის მიერ, რომლებიც სასამართლო სხდომაზე დაკითხული იქნენ მოწმეებად და რომლებმაც დაადასტურეს მოპასუხის ინფორმირება ქონების სადავოობასთან დაკავშირებით. პალატამ აღნიშნა, რომ სახლის სადავოობის შესახებ მოპასუხის ინფორმირებულობა დასტურდება, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ნ.რ–ის ჩვენებით.

7. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის ინტერესია სადავო უძრავი ქონების მის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. თუმცა, სარჩელით ქონების მიკუთვნების შესახებ მოთხოვნა არ არის წარმოდგენილი. მიუხედავად აღნიშნულისა, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნია იურიდიული ინტერესი სარჩელის მიმართ და მისი ინტერესის (ქონების რეგისტრაცია) რეალიზაცია მოცემული დავის დასრულების შემდეგ შესაძლებელია ნოტარიუსისთვის მიმართვის გზით.

8. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა შემდეგ ფაქტებზე:

8.1. ი. ქ–ს პირველი რიგის მემკვიდრე არ ჰყავს. მოსარჩელე არის ი. ქ–ის ერთადერთი მეორე რიგის მემკვიდრე (მამკვიდრებლის ძმისშვილი). ე.ხ–ი კი არის გარდაცვლილი ი. ქ–ის დეიდა და ამდენად, მეოთხე რიგის მემკვიდრე (სსკ-ის 1336-ე მუხლი). სსკ-ის 1337-ე მუხლის თანახმად, წინა რიგის თუნდაც ერთ-ერთი მემკვიდრის არსებობა გამორიცხავს შემდგომი რიგის მემკვიდრეობას;

8.2. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ი. ქ–ის სამკვიდრო მიიღო მოსარჩელემ ფაქტობრივი ფლობით, როგორც მეორე რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ. დადგენილია, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ სადავო საცხოვრებელ სახლში ცხოვრობდა მოსარჩელე, რომელიც გამოსახლებულ იქნა 2011 წლის ოქტომბრის თვეში პოლიციის მეშვეობით.

9. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 1433-ე, 1421-ე, 1424-ე მუხლებით, „ნოტარიატის შესახებ“ საქართველოს კანონის 38.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით და „სანოტარო მოქმედებათა შესრულების წესის შესახებ“ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის №71 ბრძანების (31.03.2010წ) 85-ე მუხლის პირველი პუნქტით [სამკვიდროს ფაქტობრივი დაუფლების ფაქტი შეიძლება დადგინდეს შემდეგი გარემოებებითა და/ან დოკუმენტებით: ა) იმ ფაქტით, რომ მამკვიდრებელსა და მემკვიდრეს სამკვიდროს გახსნიდან სამკვიდროს მიღების ვადის ამოწურვამდე დროის თუნდაც მცირე მონაკვეთში ჰქონდა ერთი და იგივე რეგისტრირებული საცხოვრებელი ადგილი. ამასთანავე, ეს ნორმა მოქმედებს მიუხედავად იმისა, რა უფლებრივი მიმართება ჰქონდა მამკვიდრებელს, ან რა უფლებრივი მიმართება აქვს მემკვიდრეს იმ ბინის/სახლის მიმართ, რომელშიც იყვნენ ისინი რეგისტრირებულნი. ამ შემთხვევაში ივარაუდება, რომ მემკვიდრე ფაქტობრივად დაეუფლა სამკვიდრო მასაში შემავალ მოძრავ ნივთებს, ან სამკვიდრო მასაში შემავალ ბინას/საცხოვრებელ სახლს, რომელშიც ამ ქვეპუნქტის პირველ წინადადებაში მითითებულ დროის მონაკვეთში რეგისტრირებულნი იყვნენ მემკვიდრე და მამკვიდრებელი; ბ) მამკვიდრებლის კუთვნილი იმ დოკუმენტების ფაქტობრივად ფლობა, რომელიც ადასტურებს სამკვიდრო მასაში სატრანსპორტო საშუალების, საბანკო ანგარიშზე თანხის, სახეობითი აქციის არსებობას; გ) საგადასახადო ორგანოს ცნობა, სადაზღვევო კომპანიის ცნობა, ბანკის ცნობა იმის შესახებ, რომ მემკვიდრემ შეასრულა მამკვიდრებლის შეუსრულებელი საგადასახადო და/ან სახელშეკრულებო ვალდებულებები, ან მემკვიდრემ გადაიხადა სამკვიდრო მასაში შემავალ ქონებასთან დაკავშირებული გადასახადები (მაგალითად, ქონების გადასახადი, მიწის გადასახადი) და/ან სადაზღვევო შენატანები. ამასთანავე, ეს ვალდებულებები შესრულებული უნდა იყოს სამკვიდროს მიღების ვადაში; დ) კომუნალური მომსახურების გადასახადების დამადასტურებელი ცნობები, ან ქვითრები, თუ შესაძლებელია მათში მითითებული გადამხდელის იდენტიფიკაცია; დ1) ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის მიერ გაცემული დოკუმენტი კონკრეტულ ტერიტორიაზე არსებული მამკვიდრებლის კუთვნილი უძრავი ქონების ფლობის ან სარგებლობის შესახებ, აგრეთვე ორდერი, სადაც ორდერში შეტანილ პირებში მითითებულია როგორც მამკვიდრებელი, ისე მემკვიდრე; ე) სხვა საჯარო დოკუმენტები].

10. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მემკვიდრეებს აქვთ შესაძლებლობა სამკვიდრო ქონების რეგისტრაცია განახორციელონ ნოტარიუსის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, თუ მათ შორის არ არსებობს დავა სამკვიდრო ქონებასთან მიმართებით. თუმცა ამ შემთხვევაში მოსარჩელისათვის ამ გზით უფლების განხორციელების დამაბრკოლებელ გარემოებას წარმოადგენს ის გარიგებები, რომლებიც სარჩელით სადავო გახდა. მოცემული დავის გადაწყვეტით მოიხსნება ის სამართლებრივი ბარიერი, რაც ნოტარიუსისათვის მიმართვის გზით უფლების რეალიზაციას აბრკოლებს. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სარჩელის მიმართ იურიდიული ინტერესი მდგომარეობს იმაში, რომ უძრავ ნივთზე აღდგეს პირვანდელი მდგომარეობა, რის შემდეგაც მემკვიდრე ნოტარიუსისთვის მიმართვის გზით შეძლებს ქონებრივი ინტერესის დაკმაყოფილებას. აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებით მოსარჩელისთვის დადგება სასარგებლო შედეგი და არ იარსებებს მიკუთვნებითი სარჩელის აღძვრის საჭიროება. სადავო გარიგებების ბათილად ცნობის შემთხვევაში აღდგება პირვანდელი მდგომარეობა, რაც აძლევს უფლებას მემკვიდრეს მოითხოვოს შესაბამისი სამართლებრივი მოქმედებების განხორციელება. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნია იურიდიული ინტერესი, რათა დადგინდეს სადავო გარიგებების კანონდარღვევით დადების ფაქტი.

11. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება. კასატორმა ასევე იშუამდგომლა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე სსსკ-ის 272-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე იმ დასაბუთებით, რომ, სსსკ-ის მე-2 და 180-ე მუხლების თანახმად, მოსარჩელეს არ ჰქონდა უფლება, აღეძრა სარჩელი და მოეთხოვა მისი ვითომ დარღვეული უფლების სასამართლო წესით დაცვა.

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

13. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

14. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

15. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი].

16. საკასაციო საჩივრის თანახმად:

16.1. მოწმეებმა მოპასუხეს ასევე აცნობეს, რომ სახლის იმჟამინდელი მესაკუთრე პოლიციას მიაჩნდა კეთილსინდისიერ შემძენად და, თუ ვინმე მას ხელს შეუშლიდა სახლის გასხვისებაში, დაჯარიმდებოდა 500 ლარით. ამის შესახებ უბნის ინსპექტორმა მათ ხელწერილიც კი ჩამოართვა. მათ მოპასუხეს განუმარტეს, რომ მოსარჩელე გამოსახლებულ იქნა მამკვიდრებლის ბინიდან;

16.2. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც აშკარად სიცრუის შემცველია. კერძოდ, გაზიარებულია მოწმე ე.მ–შვილის ჩვენება იმ ნაწილში, ვითომ იგი შეესწრო მოპასუხის და გ.ჭ–ძის საუბარს, რა დროსაც გამომძიებელი მოპასუხეს აფრთხილებდა, რომ ქონების სადავოობის გამო გამსხვისებლისთვის არ გადაეხადა დანარჩენი თანხა. აღნიშნული არასწორია, რადგან 2012 წლის 15 ივლისამდე მოპასუხეს (გამომძიებელთან დაკითხვაზე გამოცხადებამდე) ის თვალითაც არ უნახავს და წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ მისთვის აბსოლუტურად უცნობი პირების მიმართ მისთვის გაურკვეველი საფუძვლით მიმდინარეობდა გამოძიება. შესაბამისად, არც ადვოკატი გ.ჭ–ძეა გულწრფელი, როდესაც აცხადებს, რომ მოპასუხეს აცნობა საქმეზე გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ, როგორც ამის თაობაზე გასაჩივრებულ განჩინებაშია ასახული. გ.ჭ–ძის მიერ მოპასუხისთვის საბუთების გადაცემა არ წარმოადგენს დადგენილ ფაქტს, ვინაიდან მოპასუხე გადაცემის ფაქტს უარყოფს (არ ახსოვს), სამაგიეროდ, ზუსტად ახსოვს, რომ, როდესაც გ.ჭ–ძესთან საუბრის შემდეგ მივიდა ვაზიანის პოლიციის უფროსთან, მას ამ დროს საბუთები ხელზე არ ჰქონდა;

16.3. სააპელაციო სასამართლო ხაზს უსვამს არსებული ჩვენებების მხოლოდ იმ ნაწილს, რომლის თანახმად, მოპასუხესთან კონტაქტში შესული პირები მას ეუბნებოდნენ, რომ სახლის გამო მემკვიდრეებს შორის ადრე (5 წლის წინ) არსებობდა დავა. სასამართლო არ მოიხსენიებს იმ ფაქტს, რომ უბნის ინსპექტორი, ვაზიანის პოლიციის უფროსი და რაიონის პროკურორი ეუბნებოდნენ, რომ დავა წარსულში იყო; რომ ნ.ბ–ძე კეთილსინდისიერი შემძენია; პროკურორმა გამომძიებელს უსაყვედურა, რომ თავად არ განუმარტა მოპასუხეს სახლზე ნ.ბ–ძის უფლების უნაკლობა და მასთან გაგზავნა განმარტების მისაღებად; რომ ნ.ბ–ძეს ჰქონდა სახლის გასხვისების უფლება და ამ სახლის მყიდველს პრობლემები არ შეექმნებოდა;

16.4. სააპელაციო სასამართლომ საჭიროდ არ ჩათვალა შეეფასებინა ის გარემოება, რომ სახლის გასხვისება-შეძენაში მონაწილე პირთა მიმართ აღძრულ საქმეში ნ.ბ–ძე არათუ არ ყოფილა პასუხისგებაში მიცემული, არამედ მის საზიანოდ მისი მამხილებელი არც ერთი ჩვენება თუ გამონათქვამიც კი არ არსებობს;

16.5. სხვა საკითხია, რამდენად დასაშვები იყო სამოქალაქო საქმეზე სისხლის სამართლის საქმის მასალების მტკიცებულებად გამოყენება. გადაწყვეტილების განაჩენზე დამყარება აშკარად მიუღებელია;

16.6. ნ. ბ–ძე წარმოადგენდა კეთილსინდისიერ შემძენს. იგი სახლის გასხვისების მომენტისთვის წარმოადგენდა კანონიერ მესაკუთრეს და მოპასუხესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ნამდვილია;

16.7. მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება, რომ კანონით განსაზღვრულ ვადაში იგი შეუდგა სამკვიდროს ფლობას და მართვას. ამასთან, სამკვიდროს მისაღებად 6 თვის ვადაში ნოტარიუსისთვის მიმართვის არარსებობის შემთხვევაში მისი ფაქტობრივი დაუფლებით მიღება ან ამ ვადის გაშვებისას მისი გაგრძელების საკითხის გადაწყვეტა წარმოადგენს სასამართლოს ექსკლუზიურ უფლებას და სხვა უწყებისთვის მისი გადანდობა ეწინააღმდეგება კანონს;

16.8. გარდაბნის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით არ დადგენილა, რომ მოსარჩელემ დაუფლებით მიიღო სამკვიდრო ქონება, არამედ მან მხოლოდ ის დააფიქსირა, რომ მოსარჩელე სადავო სახლში ცხოვრობდა 2011 წლის 20 ოქტომბრამდე. განაჩენში ასახული მოსარჩელის ჩვენებიდან გამომდინარე, იგი მამკვიდრებლის სახლში გადავიდა სამკვიდროს გახსნიდან 8 თვის შემდეგ, სამკვიდროს მიღების ვადის 2 თვის გადაცილებით.

17. უპირველესად, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელეს აღძრული აქვს აღიარებითი სარჩელი [სსსკ-ის 180-ე მუხლი: სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს], რომლის დასაშვებობისა და დასაბუთებულობის საკითხს სასამართლო საქმისწარმოების ნებისმიერ ეტაპზე ამოწმებს.

18. აღიარებითი სარჩელის შემთხვევაში, იურიდიული ინტერესის არსებობა განპირობებულია არა ზოგადად მხარის ინტერესით, არამედ მატერიალურ-სამართლებრივი დანაწესით, რომლის შედეგის რეალიზაცია შესაძლებელია აღიარებითი სარჩელის აღძვრით. აღიარებითი სარჩელი უნდა ემსახურებოდეს მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით განსაზღვრული უფლების დაცვას. სსსკ-ის 180-ე მუხლი ადგენს აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის განმსაზღვრელ კრიტერიუმებს, კერძოდ: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა. აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებით, მოსარჩელემ უნდა განახორციელოს კონკრეტული უფლება და ამ უფლების განხორციელება დაკავშირებული უნდა იყოს უშუალოდ აღიარებითი სარჩელით მოთხოვნილი უფლების აღიარებასთან. სხვა საკითხია იურიდიული შედეგის არსებობის ან არარსებობის დადგენის სურვილი. იურიდიული ინტერესის არსებობის დადგენისათვის უპირატესად უნდა გაირკვეს, გაუმჯობესდება თუ არა მოსარჩელის სამართლებრივი მდგომარეობა მისი აღიარებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის განჩინება საქმე №ას-121-117-2016, 17 მარტი, 2016 წელი).

19. იმ პირობებში, როდესაც სასამართლომ დაადგინა ფაქტი, რომ მოსარჩელე ერთადერთი მეორე რიგის მემკვიდრეა, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მოცემულ საქმეზე მოსარჩელის, როგორც ერთადერთი მეორე რიგის მემკვიდრის, იურიდიული ინტერესის არსებობის თაობაზე (იხ. წინამდებარე განჩინების 7-10 პუნქტები).

20. რაც შეეხება კასატორის შედავებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია იგი სადავო ქონების არაკეთილსინდისიერ შემძენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სსკ-ის 185-ე [შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. (არაკონსტიტუციურად იქნა ცნობილი 185-ე მუხლის ის ნორმატიული შინაარსი, რომლის თანახმადაც, „გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში“, იმ შემთხვევაში, როდესაც რეესტრის ჩანაწერის წინააღმდეგ შეტანილია საჩივარი და ეს ფაქტი შემძენისათვის ცნობილია) - საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2017 წლის 17 ოქტომბრის გადაწყვეტილება №3/4/550 – ვებგვერდი, 26.10.2017წ.] და 312.2. მუხლებზე [იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა] და განმარტავს, რომ საჯარო რეესტრის უმთავრესი დანიშნულებაა სწორად ასახოს რეგისტრაციას დაქვემდებარებული ყოველგვარი უფლება, მათ შორის, საკუთრების უფლება და მათი მდგომარეობა. საჯაროობის პრინციპი კი გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრაციის მომენტიდან იძენს ამგვარი უფლება იურიდიულ ძალას მესამე პირებისათვის. კანონმდებლობა უშვებს საჯარო რეესტრის სისწორის პრეზუმფციას, რაც ნიშნავს იმას, რომ მესამე პირებისათვის რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამდენად საჯარო რეესტრი, ერთი მხრივ, სამოქალაქო ბრუნვის გარანტის ფუნქციას ასრულებს, ხოლო, მეორე მხრივ, იგი სრულ კონსენსუსშია სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებულ ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპთან. კონფლიქტი წარმოიშობა მაშინ, როდესაც რეესტრში რეგისტრირებული უფლება არ შეესაბამება ამ უფლების ნამდვილ შინაარსს, ხოლო მესამე პირისათვის ეს ფაქტი უცნობია (იხ. სუსგ საქმე №ას-189-182-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი).

21. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით, საკუთრების უფლების სრულყოფილი რეალიზება შეუძლებელია სტაბილური სამოქალაქო ბრუნვის გარეშე. სტაბილური სამოქალაქო ბრუნვა წარმოადგენს არა მხოლოდ საკუთრების უფლებით სარგებლობის, არამედ, ზოგადად, სახელმწიფოს ეკონომიკური განვითარების მნიშვნელოვან წინაპირობას. სახელმწიფო უფლებამოსილი და ხშირ შემთხვევაში ვალდებულიც არის, მიიღოს ზომები სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად. არსებული სისტემის თავისებურებების გათვალისწინებით, უძრავი ქონების კონტექსტში საჯარო რეესტრის მონაცემების სისწორე და სანდოობა ორგანულ კავშირშია სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობასთან (იხ. „საქართველოს მოქალაქე ნოდარ დვალი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის გადაწყვეტილება №3/4/550, 2017 წლის 17 ოქტომბ–, II-21).

22. სსკ-ის 185-ე მუხლი იცავს კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესებს საჯარო რეესტრის მონაცემთა სისწორისა და რეგისტრირებული მესაკუთრის უფლებამოსილების მიმართ. აღნიშნული მუხლი მოიცავს შემთხვევას, როდესაც უძრავი ნივთის გასხვისების ნებას ავლენს რეგისტრირებული მესაკუთრე, მაგრამ მისი საკუთრების უფლება შეცილებულია სხვა, მესამე პირთა მხრიდან ან არ არის სრულყოფილი, რისი არცოდნაც შემძენის მიერ წარმოგვიჩენს მას (შემძენს) კეთილსინდისიერად. აღნიშნულ ნორმათა ანალიზი ცხადყოფს, რომ, როდესაც საქმე უკავშირდება უძრავი ქონების შეძენას, შემძენს, თავისი უფლების დასამტკიცებლად, შეუძლია, დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს, თუნდაც, სინამდვილეში, უსწორო იყოს რეესტრის მონაცემები. ამ მდგომარეობას არაარსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობით გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას და, შესაბამისად, ნივთის შეძენას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. სსკ-ის 185-ე და 312-ე მუხლები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ კომპონენტს - შემძენმა იცის, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამ საკითხის გამორკვევისას გამოსაკვლევია შემძენის შესაძლებლობანი რეესტრის არასწორი ჩანაწერის ცოდნასთან მიმართებით ან უნდა გაირკვეს, შემძენს გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში უნდა სცოდნოდა თუ არა სადავო ფაქტის შესახებ. ამდენად, შემძენის ინტერესების დაცვა უნდა მოხდეს არა მხოლოდ საჯარო რეესტრის მონაცემების გათვალისწინებით, არამედ ქონების მესაკუთრის ვინაობისადმი მისი სუბიექტური დამოკიდებულებით (შდრ. სუსგ. №ას-355-334-2014, 21.07.2014წ; №ას-375-352-2014, 14.07.2014წ.) (იხ.სუსგ საქმე №ას-607-2019, 4 ივლისი, 2019 წელი).

23. საჯარო რეესტრის მონაცემების უტყუარობის პრეზუფცია ვერ გამოდგება შემძენის დაცვით არგუმენტად, თუ დადგინდება, რომ მან იცოდა უფლების ხარვეზის შესახებ. ამდენად, როდესაც სადავოა უძრავი ნივთის შეძენის ფაქტი და მხარე მიუთითებს შემძენის არაკეთილსინდისიერებაზე, უნდა შემოწმდეს შემძენის სუბიექტური დამოკიდებულება გარკვეული ფაქტებისადმი. ამასთან, შემძენს არ შეიძლება მოეთხოვოს ისეთი გარემოებების ცოდნა, რომელიც აღემატება მისი შესაძლებლობის ფარგლებს (იხ. სუსგ საქმე №ას-1467-2019, 26 თებერვალი, 2021 წელი). უფლების შემძენს ტვირთად აწევს არა ყოველგვარი უზუსტო მონაცემის ცოდნა, არამედ მხოლოდ ისეთის, რაც ეჭვის ქვეშ აყენებს უფლების შეძენის ნამდვილობას. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ჩანაწერის უზუსტობის ცოდნა ნიშნავს იმ გარემოებათა ცოდნას, რის გამოც ჩანაწერია უზუსტო (იხ. სუსგ საქმე №ას-189-182-2013, 16 იანვარი, 2014 წელი).

24. განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხე არაკეთილსინდისიერ შემძენად მიიჩნია (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-4 და მე-6 პუნქტები) და აღნიშნულის გასაბათილებლად წარმოდგენილი კასატორის პრეტენზიები ვერ არყევს სახლის სადავოობის შესახებ მოპასუხის ინფორმირებულობის ფაქტს.

25. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სარჩელი სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში მართებულად დაკმაყოფილდა.

26. რაც შეეხება კასატორის შუამდგომლობას სსსკ-ის 272-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე [სასამართლო, მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით, შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ კანონით დადგენილია სხვა შემთხვევა] საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე იმ დასაბუთებით, რომ, სსსკ-ის მე-2 და 180-ე მუხლების თანახმად, მოსარჩელეს არ ჰქონდა უფლება, აღეძრა სარჩელი და მოეთხოვა მისი ვითომ დარღვეული უფლების სასამართლო წესით დაცვა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იურიდიული ინტერესის არარსებობის გამო (სსსკ-ის 180-ე მუხლი) საქმის წარმოება კი არ წყდება, არამედ - სამოქალაქო საპროცესო ნორმების (სსსკ-ის 187.2. მუხლის მე-2 წინადადება, 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი) საფუძველზე სარჩელი რჩება განუხილველი. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ უკვე იმსჯელა და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი. ამასთან, კასატორს საქმის წარმოების შეწყვეტის რომელიმე საფუძველზე არ მიუთითებია, გამომდინარე აქედან, მისი შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

27. ამდენად, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

28. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი [სსსკ-ის 401.4 მუხლი]. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, საერთო ჯამში, 1945 ლარის 70% – 1361,5 ლარი.

29. რაც შეეხება მხარეთა მიერ საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, საკასაციო პალატა მიუთითებს სსსკ-ის 407.1 მუხლზე [საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები] და განმარტავს, რომ აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება. ამავე კოდექსის 104.1 მუხლის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოპასუხეს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება (ოვერდრაფტის ხელშეკრულება), მთლიანობაში „1“ ფურცლად (ტ. 2., ს.ფ. 494), ხოლო მოსარჩელეს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებები), მთლიანობაში „26“ ფურცლად (ტ. 2., ს.ფ. 454-479).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ქ.ლ–ის შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

2. ქ.ლ–ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

3. ქ.ლ–ს (პ/ნ: ......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2019 წლის 29 აგვისტოს №8356441591 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 200 ლარისა და მის მიერ 2019 წლის 9 დეკემბერს №8786140471 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1745 ლარის, საერთო ჯამში 1945 ლარის 70% – 1361,5 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

4. ქ.ლ–ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება (ოვერდრაფტის ხელშეკრულება), მთლიანობაში „1“ ფურცლად (ტ. 2., ს.ფ. 494);

5. ზ.ქ–ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებები), მთლიანობაში „26“ ფურცლად (ტ. 2., ს.ფ. 454-479);

6. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი