საქმე №ას-1297-2023 22 იანვარი, 2024 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

გიორგი მიქაუტაძე, მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები - მ.ლ–ძე, მ.ლ–ძე (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ლ.მ–ე, ე.გ–ლი, დ.კ–ძე (მოსარჩელე დ.გ–ის უფლებამონაცვლეები)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 5 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ლ.მ–ემ (შემდეგ - პირველი მოსარჩელე, მეორე მოსარჩელის დედა) და დ.გ–მა (შემდგომ - მეორე მოსარჩელე) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მ.ლ–ძის (შემდგომ - პირველი მოპასუხე, პირველი აპელანტი, პირველი კასატორი) და მ.ლ–ძის (შემდგომ - მეორე მოპასუხე, მეორე აპელანტი, მეორე კასატორი) მიმართ და მოითხოვეს, ნაწილობრივ (2/3 ნაწილში) ბათილად იქნეს ცნობილი თ.ჭ–სა (შემდგომ - ბინის ძირითადი დამქირავებელი, პირველი მოსარჩელის დედა, მეორე მოსარჩელის ბებია) და მოპასუხეებს შორის ქ. თბილისში, ....... (ს/კ ........) მდებარე უძრავ ნივთზე დადებული ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული 02.12.2008 წელს (რომლითაც ბინის ძირითადმა დამქირავებელმა სადავო ბინა ჩუქებით გადაანაწილა თანაზიარ საკუთრებად თავის და მოპასუხეების საკუთრებად), ასევე, ბათილად იქნეს ცნობილი ბინის ძირითად დამქირავებელსა და მეორე მოპასუხეს შორის იმავე უძრავ ქონებაზე გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული 26.03.2014 წელს (რომლითაც, ბინის ძირითადმა დამქირავებელმა მეორე მოპასუხეს აჩუქა თავისი წილი სადავო ქონებიდან); მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ უძრავი ქონების 1/3-1/3 ნაწილის მესაკუთრეებად.

2. მოპასუხეებმა წარდგენილი წერილობითი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით, პირველი მოსარჩელის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (იმ საფუძვლით, რომ მას თავისი საკუთრების უფლება რეალიზებული აქვს წილის სანაცვლო საკომპენსაციო თანხის მიღების გზით); მეორე მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ 1/3 ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ბინის ძირითად დამქირავებელსა და მოპასუხეებს შორის უძრავ ნივთზე დადებული ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული 02.12.2008 წელს, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ; ნაწილობრივ - 1/3 ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი ძირითად დამქირავებელსა და მოპასუხეებს შორის უძრავ ნივთზე დადებული ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული 26.03.2014 წელს, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ; მეორე მოსარჩელე ცნობილ იქნა თბილისში, ........ (ს/კ .......) 1/3-ის მესაკუთრედ.

4. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება მოპასუხეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2020 წლის 19 თებერვლის განჩინებით, მეორე მოსარჩელის გარდაცვალების გამო შეჩერდა საქმისწარმოება მის უფლებამონაცვლეობის დადგენამდე. ამავე სასამართლოს 2020 წლის 14 აგვისტოს განჩინებით, განახლდა საქმისწარმოება და მეორე მოპასუხის უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ დედ-მამა - პირველი მოსარჩელე და ე.გ–ლი, აგრეთვე, მეუღლე - დ.კ–ძე (შემდგომში - მოწინააღმდეგე მხარეები).

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 5 ივლისის განჩინებით, მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

7. სააპელაციო სასამართლომ „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილებაზე მიუთითა და განმარტა, რომ დადგენილების თანახმად, ყველა პირი, ვინც პრივატიზაციის დროს ცხოვრობდა ბინაში, მათ შორის, არასრულწლოვნებიც, უნდა ჩაითვალოს ბინის თანამესაკუთრედ, იმის მიუხედავად, თუ ოჯახის რომელი წევრის სახელზე გაფორმდება პრივატიზაცია. ამასთან, ვინაიდან პრივატიზაციის დროს პირველი მოსარჩელე და მისი არასრულწლოვანი შვილი - მეორე მოსარჩელე სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ, აღნიშნული სარჩელის დაკმაყოფილების კანონიერ საფუძველს წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება სარჩელის ხანდაზმულობაზეც და განმარტა, ვინაიდან საკუთრება აბსოლუტური უფლებაა, მასზე არ ვრცელდება ხანდაზმულობა.

8. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მოპასუხეებმა საკასაციო საკასაციო წესით გაასაჩივრეს, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

9. კასატორთა მითითებით, სადავო ბინის პრივატიზაცია მოხდა 1993 წლის 21 იანვარს. ამ დროისათვის ბინის ძირითადი დამქირავებელი იყო თ.ჭ. ამ დროს ბინაში ჩაწერილები იყვნენ მხოლოდ ეს უკანასკნელი და პირველი მოსარჩელე, თუმცა მოსარჩელე ამ დროისათვის გათხოვილი იყო და შვილებსა (მათ შორის მეორე მოსარჩელესთან) და მეუღლესთან ერთად თბილისში, ...... ქუჩაზე ცხოვრობდა, რაც დაადასტურეს მოწმეებმაც. მეორე მოსარჩელეს არასდროს უცხოვრია სადავო ბინაში და მხოლოდ სტუმრად დადიოდა ბებასთან.

10. კასატორთა მტკიცებით, სასამართლოს მიერ მითითებული საქართველოს ეროვნული არქივის მიერ გაცემული ცნობა, პირიქით ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ პრივატიზაციის დროს მეორე მოსარჩელე ჩაწერილი სადავო ბინაში არ ყოფილა და 2003 წლიდან დარეგისტრირდა. ამ პოზიციას ამყარებს სსგს თბილისის სამოქალაქო რეესტრის სამსახურის ცნობაც, რომლის შესაბამისად სადავო ქონებაში 1990 წლიდან 2015 წლის 16 სექტემბრამდე რეგისტრირებული იყო სხვადასხვა პირი, მათ შორის - 1990 წლის 1 იანვრიდან 2015 წლის 6 სექტემბრამდე ბინის ძირითადი დამქირავებელი და პირველი მოსარჩელე, შესაბამისად, აშკარაა, რომ მეორე მოსარჩელე პრივატიზაციის დროს სადავო ბინაში ჩაწერილი არ იყო.

11. კასატორთა განმარტებით, პირველ მოსარჩელეს ეკუთვნოდა ქონების 1/3 წილი, თუმცა მან მიიღო ბინის საკომპენსაციო თანხა, რომელიც ბინის ნახევარს შეადგენდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

12. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

13. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

14. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, კერძოდ:

15. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

16. მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-5 (საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან) პუნქტი.

17. ამ დადგენილების გამოყენების შედეგად უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის პრივატიზაციის დროს, ბინაში კანონით დადგენილი წესით ჩასახლებული და მცხოვრები ყველა პირი (ბინის დამქირავებლები და ამ დამქირავებლის ოჯახის წევრები), მათ შორის, არასრულწლოვანიც, მიიჩნევა ბინის თანამესაკუთრედ, იმისდა მიუხედავად, ოჯახის რომელი წევრის სახელზე გაფორმდება ბინის პრივატიზაცია (სუსგ №ას-997-1196-08, 31.03.2009წ.; №ას-1206-1151-2013, 10.07.2015წ.; №ას-169-169-2018, 10.04.2019წ.). ამდენად, №107 დადგენილებით მინიჭებული უფლება ვრცელდება დამქირავებელთან ერთად მცხოვრებ ოჯახის ყველა წევრზე და საერთო უფლებებთან ერთად მათ ეკისრებათ სარგებლობიდან გამომდინარე მესაკუთრის ყველა ვალდებულება (სუსგ №ას-1161-1107-2013, 29.05.2015წ.; №ას-1382-2020, 08.04.2021წ.). ბინის პრივატიზაციის უფლების რეალიზაციის ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის ფაქტი, შესაბამისად, ზემოაღნიშნული დადგენილებით გათვალისწინებული საკუთრების უფლების მოსაპოვებლად მოსარჩელე მხარეს ევალებოდა იმის დამტკიცება, რომ პრივატიზაციის დროისათვის იგი წარმოადგენდა ბინის მოსარგებლეს, რომელიც ცხოვრობდა და სარგებლობდა ამ ბინით.

18. საკასაციო პალატა ეთანხმება გასაჩივრებულ განჩინებაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ მეორე მოსარჩელე პრივატიზაციის პერიოდში სადავო ბინაში ცხოვრობდა, რაც დავის მომწესრიგებელი ნორმატიული აქტების შესაბამისად, სადავო ბინაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველია, კერძოდ, დადგენილია, რომ საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის შესახებ 1992 წლის 21 იანვრის ხელშეკრულებით, „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების საფუძველზე, მეორე მოსარჩელის ბებიას უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ........., საცხოვრებელი ფართი 44 კვ.მ, საერთო ფართი 69 კვ.მ; საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის დროს პირველმა მოსარჩელემ თანხმობა გასცა, სადავო ბინის პრივატიზაცია გაეფორმებინა მის დედას. საქმეში წარმოდგენილი 1992 წლის 19 დეკემბრით დათარიღებული საბინაო პირობების შესახებ ცნობის თანახმად, ბინის პრივატიზაციის დროს, ქ. თბილისში, ...... მდებარე სადავო ბინაში №46-ში ცხვრობდნენ: პირველი მოსარჩელის დედა, პირველი მოსარჩელე და მისი შვილი, 1987 წელს დაბადებული მეორე მოსარჩელე. ამასთან, 2016 წლის 12 სექტებრის საარქივო ცნობის თანახმად, ვაკე საბურთალოს რაიონის საბინაო-კომუნალური მომსახურების სერვისცენტრ „ვ–ის“ დოკუმენტებში დაცული საბინაო წიგნს, ჩაწერისა და საბინაო ბარათების (ფორმა №16, №17) ჩანაწერების მიხედვით, მეორე მოსარჩელე რეგისტრირებულია ........, ბინა №46 - 2003 წლიდან, საბინაო წიგნში და ჩაწერის ბარათში (ფორმა №16) კი მიწერილია დედასთან.

19. პალატა მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები პრივატიზაციის დროს სადავო ბინაში მეორე მოსარჩელის ცხოვრების ფაქტს ადასტურებს და ზემოაღნიშნულის საწინააღმდეგო შესაბამისი მტკიცებულებები საქმეში წარმოდგენილი არ არის. ამასთან, კასატორთა მტკიცება, რომ პირველი მოსარჩელე მეუღლესთან და შვილებთან (მეორე მოსარჩელესთან) ერთად თბილისში, პეკინის მდებარე უძრავ ქონებაში ცხოვრობდა საქმის მასალებით, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებით ერთმნიშვნელოვნად არ დასტურდება. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ კი პირველი მოსარჩელე (მეორე მოსარჩელის მშობელი) მიუთითებდა მეუღლესთან უსიამოვნების გამო დედასთან ცხოვრების ფაქტზე, რასაც ამყარებს საქმის მასალებიც, მათ შორის, როგორც უკვე აღინიშნა, 1992 წლის 19 დეკემბრის საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობა, სადავო საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის დროს პირველი მოსარჩელის მიერ გაცემული თანხმობა და სადავო ბინაში პირველი მოსარჩელის 1990 წლის 1 იანვრიდან 2015 წლის 6 სექტემბრამდე რეგისტრაცია.

20. პალატა მიუთითებს, რომ სადავო ქონების პრივატიზაციისას მოსარჩელე მცირეწლოვანი იყო. სადავო ქონების პრივატიზების დროს მოქმედი კანონმდებლობა კი მკაფიოდ განსაზღვრავს, რომ სრულწლოვანებას მიუღწეველ პირთა საცხოვრებელ ადგილად მშობლის საცხოვრებელი ადგილი განიხილება. ამ მოცემულობის გათვალისწინებით, იმ ვითარებაში, როდესაც კანონმდებელი არასრულწლოვანი/მცირეწლოვანი პირის საცხოვრისად იმ ადგილს მოიაზრებს, სადაც მისი მშობელი ცხოვრობს, სასამართლოსთვის პრეზუმირებულია მშობლისა და სრულწლოვანებას მიუღწეველი შვილის თანაცხოვრება საერთო საცხოვრისში, ასეთს კი, მოცემულ შემთხვევაში, სწორედ სადავო პრივატიზებული ქონება წარმოადგენდა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, უდავოა, პრივატიზაციის დროისათვის მეორე მოსარჩელის სადავო მისამართზე ცხოვრებისა და უძრავი ნივთით სარგებლობის ფაქტი, რისი გათვალისწინებითაც ამ უკანასკნელს სადავო ბინაზე თანასაკუთრების უფლება წარმოეშვა (1/3 ნაწილში), შესაბამისად, ვინაიდან ძირითადი დამქირავებელი არ იყო უფლებამოსილი თავისი შეხედულებისამებრ განეკარგა სადავო ბინის წილი, რომელზეც მეორე მოსარჩელეს საკუთრების უფლება ჰქონდა წარმოშობილი, ამ უკანასკნელის ნაწილში კანონიერად დაკმაყოფილდა სარჩელი.

21. რაც შეეხება კასატორთა წინამდებარე განჩინების მე-11 პუნქტში მითითებულ საკასაციო პრეტენზიას, პალატა დაუსაბუთებლობის მოტივით არ იზიარებს და მიუთითებს, რომ ზემოაღნიშნულს მოცემული საკასაციო საჩივრის ფარგლებში სამართლებრივი მნიშვნელობა ვერ მიენიჭება.

22. პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებმა ვერ შეძლეს დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზიის წარდგენა, რითაც ვერ დაძლიეს გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება.

23. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები ვერ მიუთითებენ რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

24. კასატორებმა ვერ დაასაბუთეს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

25. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

26. ამავდროულად, გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან (შდრ. სუსგები: №ას-402-2023, 2023 წლის 6 ივლისის განჩინება; №ას-1108-1028-2017, 2018 წლის 31 ივლისის განჩინება; №ას-728-20120, 2021 წლის 16 ივნისის განჩინება, Nას-1338-2018, 2019 წლის 25 იანვრის განჩინება; საქმე №ას-213-202-2017, 10.07.2017წ.).

27. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია, კასატორებმა ვერ გააქარწყლეს გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

28. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ლ–ძისა და მ.ლ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. მ.ლ–ძეს (პ/ნ ........) და მ.ლ–ძეს (პ/ნ ......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ს.ა–ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 2402.76 ლარის (საგადახდო დავალება 18120730947 / გადახდის თარიღი 07.08.2023), 70% - 1682 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

გიორგი მიქაუტაძე

მირანდა ერემაძე