№ას-89-2022

30 ნოემბერი, 2022 წელი თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გიორგი მიქაუტაძე (თავმჯდომარე),

რევაზ ნადარაია (მომხსენებელი), თამარ ზამბახიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ.ლ–ია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 14 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–მა“ (შემდეგში - მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ნ.ლ–იას (შემდეგში - მოპასუხე) მიმართ, შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნებით:

1.1.ბათილად იქნეს ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის კრების ოქმი N35 სამეურნეო სათავსოს (ს/კ ........) ნ.ლ–იას ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების შესახებ;

1.2.ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ი“ ცნობილ იქნეს ქ. თბილისი, ........, სადარბაზო 3-ში მდებარე სარდაფის (ს/კ ........) მესაკუთრედ.

2. მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ბმა „მ–ის“ სარჩელი ნ.ლ–იას მიმართ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ბმა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის N35 კრების ოქმი სამეურნეო სათავსის (ს/კ ........) ნ.ლ–იას ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების შესახებ და ბმა „მ–ი“ ცნობილ იქნა თბილისში, ...... (ყოფილი .......) ქ. N18-ში მე-3 სადარბაზოში მდებარე სარდაფის (ს/კ .......) მესაკუთრედ.

4. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება ნ.ლ–იამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

5.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 14 დეკემბრის განჩინებით, ნ.ლ–იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

6. სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

6.1. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

6.1.1. თბილისში, ........ განთავსებულ მრავალბინიან სახლში დაფუძნებულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ი“ (მოსარჩელე).

6.1.2. 2011 წლის 4 ოქტომბერს, ზემოხსენებულ სახლში ბინა შეიძინა ნ.ლ–იამ (აპელანტი, მოპასუხე).

6.1.3. ბმა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის კრების ოქმით (სადავო ოქმი), აპელანტს დაუდასტურდა კანონის ამოქმედების მომენტისათვის, ამხანაგობის კუთვნილი 8,625 კვ.მ. ფართის მქონე, ამჟამად N........ საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული სარდაფის (სადავო ნივთი) ფლობის ფაქტი. ამის საფუძველზე, აპელანტი საჯარო რეესტრში სადავო ნივთის მესაკუთრედ დარეგისტრირდა.

6.1.4. მოსარჩელე ამხანაგობის ბინათმესაკუთრეთა კრების 2019 წლის 30 ნოემბრის ოქმით, ამხანაგობის თავმჯდომარეს მიენიჭა სადავო ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით, სასამართლოში სარჩელის აღძვრის უფლება.

6.2. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტზე (ქმედება, რომელიც მიმართულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების გაუმჯობესებისაკენ, ფუნქციური ცვლილებებისაკენ ან რეკონსტრუქციისაკენ არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარება) და განმარტა, რომ სადავო ოქმის საფუძველზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული ნივთი აპელანტის ინდივიდუალური საკუთრება გახდა, ე.ი. ფუნქციურად შეიცვალა. ამის შესაბამისად, სადავო ოქმით მოხდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარება. სააპელაცო პალატამ ასევე, მიუთითა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის 1-ლ პუნქტზე (ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე) და აღნიშნა, რომ სადავო ოქმის საფუძველზე განხორციელებული ცვლილებებით, ამხანაგობის წევრებმა დაკარგეს უფლება საერთო საკუთრებაში არსებულ 8,63 კვ.მ. ფართის სარდაფზე, ამის შედეგად, საერთო ქონება მნიშვნელოვნად შეიცვალა და ამან სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე გავლენა მოახდინა. მეტიც, სააპელაციო პალატის მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 11 იანვრის გადაწყვეტილებით, სადავო ნივთი ერთ-ერთი ბინათმესაკუთრის მფლობელობიდანაც კი იქნა გამოთხოვილი. ამის შესაბამისად, ზემოხსენებული გადაწყვეტილება ამხანაგობის ყველა წევრს უნდა მიეღო ერთხმად, ხოლო აღნიშნულის თაობაზე აპელანტს არც კი მიუთითებია. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ოქმით სადავო ნივთი აპელანტს საკუთრებაში კი არ გადაეცა, არამედ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის ამოქმედების მომენტისათვის, ე.ი. 2007 წლის პირველი აგვისტოსათვის მისი ფლობის ფაქტი დაუდასტურდა. პალატამ მიუთითა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტზე (ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი. მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა) და აღნიშნა,

რომ ამ ნორმის საფუძველზე, საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის აპელანტი 2007 წლის 1 აგვისტოსთვის უნდა ყოფილიყო ამხანაგობის წევრი, ე.ი. ბინათმესაკუთრე და სადავო ნივთი ჰქონოდა ფაქტობრივ სარგებლობაში. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტმა მოსარჩელე ამხანაგობის კუთვნილ მრავალბინიან სახლში ბინა 2011 წელს შეიძინა. ამის შესაბამისად, 2007 წლის 1 აგვისტოს იგი არც ამხანაგობის წევრი არ ყოფილა და არც სადავო ნივთს არ ფლობდა. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ სადავო ოქმი კანონსაწინააღმდეგო იყო, რის გამოც პალატამ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის საფუძველზე, სასამართლომ მართებულად ცნო იგი ბათილად.

6.3. ასევე, სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის 1-ლ ნაწილზე (უცილოდ ბათილი გარიგება ბათილად ითვლება მისი დადების მომენტიდან და გარიგებით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შედეგებს არ წარმოშობს) და განმარტა, რომ რადგან სადავო ოქმი ბათილი იყო, მის საფუძველზე აპელანტს საკუთრების უფლება არ შეუძენია და სადავო ნივთის მესაკუთრეს კვლავ მოსარჩელე წარმოადგენდა. ამის შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სავსებით სწორად მიიღო გადაწყვეტილება ფაქტობრივად არსებული უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის თაობაზე. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომ საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, 2020 წლის 25 სექტემბრის მდგომარეობით, მრავალბინიან სახლში რეგისტრირებული იყო 51 ბინათმესაკუთრე, თუმცა ამათგან 6 ბინას რამდენიმე მესაკუთრე ჰყავდა, ამათგან ხ.ქ–ძე, მ.კ–ძე და მ.კ–ძე ორი ბინის თანამესაკუთრენი იყვნენ. გარდა ამისა, ერთ-ერთმა მესაკუთრემ ბინა 2020 წლის 11 მაისს, ე.ი. 2019 წლის 30 ნოემბრის შემდეგ შეიძინა. ამ კონტექსტში, პალატამ მიუთითა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-4 პუნქტზე (თუ ბინას რამდენიმე მესაკუთრე ჰყავს, მათ შეუძლიათ ხმის უფლება მხოლოდ ერთობლივად გამოიყენონ) და აღნიშნა, რომ 2019 წლის 30 ნოემბრისათვის, ამხანაგობის კრებაზე ხმის უფლება 51-6=45 ბინათმესაკუთრეს ჰქონდა; 45X2/3=30, თუმცა, ამავდროულად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-6 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე (ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს უფლება არ აქვს მონაწილეობა მიიღოს კენჭისყრაში, თუ საკითხი ეხება მის წინააღმდეგ სასამართლოში შეტანილ სასარჩელო განცხადებას) დაყრდნობით, პალატამ განმარტა, რომ აპელანტი კენჭისყრაში მონაწილეობას ვერ მიიღებდა. ამრიგად, სააპელაციო პალატის შეფასებით, 2019 წლის 30 ნოემბრის კრებაზე ხმის უფლება 44X2/3=28,66 ბინათმესაკუთრეს ჰქონდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამხანაგობის 2019 წლის 30 კრებას სულ 30 ბინათმესაკუთრე დაესწრო, თუმცა ამათგან ნ.ა–ნი და გ.ა–ნი ერთი და იმავე ბინის თანამესაკუთრეები იყვნენ. შესაბამისად, 2019 წლის 30 ნოემბრის კრებას ხმის უფლების მქონე 29 ბინათმესაკუთრე დაესწრო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ კრება გადაწყვეტილებაუნარიანი იყო. კრებამ კი, გადაწყვეტილება ერთხმად მიიღო.

პალატის აზრით, ის გარემოება, რომ ზემოხსენებული კრების ოქმს ხელი ამხანაგობის ზოგიერთი წევრის ნაცვლად სხვა პირებმა მოაწერეს, აპელანტმა ვერ დაამტკიცა. მნიშვნელოვანი იყო, რომ აღნიშნული ფაქტი თავად აპელანტის მიერ დასახელებულ პირებს სადავოდ არ გაუხდიათ; თუმცა, 2019 წლის 30 ნოემბრის კრება გადაწყვეტილებაუნარიანი რომც არ ყოფილიყო, პალატამ მხედველობაში მიიღო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-3 პუნქტი (თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრება არ არის გადაწყვეტილებაუნარიანი, მაშინ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარე ხელმეორედ იწვევს კრებას იმავე დღის წესრიგით. ეს კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია მონაწილეთა რაოდენობის მიუხედავად, რომლის შესახებაც უნდა აღინიშნოს კრების მოწვევისას) და აღნიშნა, რომ აპელანტის წინააღმდეგ სარჩელის აღძვრის ნება ამხანაგობის წევრებმა დაადასტურეს. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა სხვაგვარი შინაარსის გადაწყვეტილება აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, ამხანაგობის თავმჯდომარე უფლებამოსილი იყო აპელანტის წინააღმდეგ სარჩელი აღეძრა.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით ნ.ლ–იამ გაასაჩივრა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

7.1. კასატორის მოთხოვნის ფაქტობრივ–სამართლებრივი დასაბუთება:

7.1.1. კასატორის მითითებით, სასამართლომ დაარღვია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ კანონის 28-ე მუხლის მე-2 და მე-5 ნაწილების (ბმა-ს წევრთა კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება ბმა-ს წევრთა 2/3 -ი; ბმა-ს წევრთა კრებაზე გადაწყვეტილება მიიღება დამსწრეთა ხმების ნახევარზე მეტით, თუ ამ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი) მოთხოვნები და საქმეში არსებული მასალების უგულვებელყოფით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის გადაწყვეტილებაუნარიანობა ბმა „მ–ის“ 2019 წლის 30 ნოემბრის კრების ოქმთან (რომლითაც ამხანაგობის თავმჯდომარეს მიენიჭა უფლებამოსილება ამხანაგობის სახელით მიემართა სასამართლოსთვის ბმა „მ–ის“ 14.06.2014 წლის №35 კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით) მიმართებით არასწორად დაადგინა. კერძოდ, კასატორის მითითებით, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობას ჰყავს 51 მესაკუთრე, რომელთაც ერიცხებათ 67 უძრავი ქონება; 51-ის 2/3 შეადგენს 34-ს. ასეთ პირობებში, კასატორისათვის გაუგებარია, თუ საიდან დაადგინა სასამართლომ, რომ მხოლოდ 29 ბინათმესაკუთრეს ჰქონდა ხმის უფლება. გარდა ამისა, კასატორი აღნიშნავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სადავო კრების ოქმში ჩაწერილი 30 პირიდან, დადგენილი წესით ხმა მიცემული აქვს მხოლოდ 16 პირს. ამასთან, სადავო კრების ოქმს 9 მესაკუთრე პირის მაგიერ, სხვა პირები აწერენ ხელს, რაც დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერსა და სადავო კრების ოქმში მითითებული პირების პირადი მონაცემების ურთიერთშედარებით. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, თავმჯდომარისათვის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მინიჭების შესახებ კრების ოქმი შედგენილია კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, შესაბამისად, სარჩელი წარდგენილ იქნა არაუფლებამოსილი პირის მიერ და სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი წარმოებაში მიეღო და განეხილა ბმა „მ–ის“ სარჩელი 14.06.2014 წლის №35 კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2022 წლის 22 თებერვლის განჩინებით, ნ.ლ–იას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

9. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

10. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დანაწესით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას ან/და მის დამატებით ოქმს/ოქმებს და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

11. სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

12. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ხოლო, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებსა და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. შესაბამისად, წინამდებარე განჩინებით, საკასაციო პალატის შეფასების საგანი იქნება კასატორის შედავების საფუძვლიანობა.

13. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორის შედავება მხოლოდ იმ პროცესუალურ-სამართლებრივ საკითხს შეეხება, თუ რამდენად იყო ამხანაგობის თავმჯდომარე უფლებამოსილი, ამხანაგობის სახელით სასამართლოში აღეძრა სარჩელი.

14. საქმეში წარმოდგენილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ის“ 2019 წლის 30 ნოემბრის N7 კრების ოქმი, რომლის მიხედვითაც, ამხანაგობამ განიხილა საკითხი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის N35 კრების ოქმის კანონიერების შესწავლის მიზნით სასამართლოში საქმის წარმოების დაწყების შესახებ და ამხანაგობის ინტერესებიდან გამომდინარე დაადგინა, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარეს - ი.მ–ძეს მიენიჭოს უფლებამოსილება ამხანაგობის სახელით მიმართოს სასამართლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის N35 კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნით. კრების ოქმს ხელს აწერს ამხანაგობის 30 წევრი.

15. კასატორის მოსაზრებით, 2019 წლის 30 ნოემბრის კრება (რომლითაც ამხანაგობის თავმჯდომარეს სარჩელის აღძვრის უფლებამოსილება მიენიჭა) არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი, ვინაიდან კრებაზე არ შედგა კვორუმი.

16. კასატორის შედავებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარე - ი.მ–ძე იმავდროულად ამხანაგობის წევრია, რის გამოც, პალატას არარელევანტურად მიაჩნია ამხანაგობის 2019 წლის 30 ნოემბრის №7 კრების ოქმის ფორმალურ-პროცედურული გამართულობის შემოწმება, რამეთუ ი.მ–ძეს, როგორც ამხანაგობის ინდივიდუალურ წევრს, ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილების არ არსებობის პირობებშიც კი, თავად შეეძლო იმავე სარჩელის აღძვრა.

17. ამ მიმართებით, საკასაციო პალატა მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ვ“ ქ/პუნტზე, რომელიც იძლევა მრავალბინიან სახლებში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების სამართლებრივ განმარტებას. აღნიშნული პუნქტის თანახმად, ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს მიწის ნაკვეთი, ამავე ნაკვეთზე განთავსებული მრავალბინიანი სახლი, მასთან დაკავშირებული მომსახურე საინჟინრო ქსელების, მოწყობილობა-დანადგარების, შენობა-ნაგებობებისა და კეთილმოწყობის ობიექტების ერთობლიობა, რომელიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში. ასევე, ამავე კანონის მე-5 მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შემადგენელი მიწის ნაკვეთი, სახლის ნაწილი და ის შენობა-ნაგებობები, დანადგარები, საინჟინრო ქსელები, მოწყობილობები, რომლებიც არ არის ინდივიდუალური საკუთრება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას (საერთო საკუთრებას) წარმოადგენს. ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქ/პუნქტის თანახმად კი, წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შახტები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა.შ. რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია ისარგებლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით.

18. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კანონის ზემოაღნიშნული ნორმებით გარანტირებულია ამხანაგობის წევრთა უფლება ისარგებლონ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით, რაც მოცემულ შემთხვევაში, ამხანაგობა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის N35 კრების ოქმის (სამეურნეო სათავსოს (ს/კ .........) ნ.ლ–იას ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების შესახებ) ბათილად ცნობისა და აღნიშნული ოქმით განკარგული ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ამხანაგობის საკუთრებაში დაბრუნების გზით მიიღწევა. შესაბამისად, იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ კასატორი წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით არ შედავებია ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას მასზედ, რომ ამხანაგობა „მ–ის“ 2014 წლის 14 ივნისის N35 კრების ოქმი (სამეურნეო სათავსოს (ს/კ ........) ნ.ლ–იას ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტის დადასტურების შესახებ) კანონსაწინააღმდეგო და ბათილი იყო, ი.მ–ძის, როგორც თუნდაც ამხანაგობის წევრის მიერ სასამართლოსათვის მიმართვა, არ ქმნის კასატორის პრეტენზიის გაზიარებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების წინაპირობებს.

19. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან/და საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

20. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება წინააღმდეგობაში მოდის მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასთან ან/და მის დამატებით ოქმთან/ოქმებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან.

21. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

22. ამავდროულად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკისაგან, რომელთა ნაწილიც ასახულია წინამდებარე განჩინებაში.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

24. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ნ.ლ–იას სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ზ.ჯ–ვას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ.ლ–იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

2. ნ.ლ–იას (.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ზ.ჯ–ვას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N0, გადახდის თარიღი 14.02.2022) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე გიორგი მიქაუტაძე

მოსამართლეები: რევაზ ნადარაია

თამარ ზამბახიძე