საქმე №ას-1012-2019 09 დეკემბერი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ დ.ჭ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ.ი–ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელება, სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 მაისის განჩინებით დ.ჭ–ძის (შემდგომში - „მოსარჩელე“ ან „კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 4 იანვრის გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელის სარჩელი ნ.ი–ის (შემდგომში - „მოპასუხე“) მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. ქობულეთის რაიონის სოფ. გვარაში მდებარე უძრავი ქონება - 134,4 კვ.მ. საცხოვრებელი სახლი, რომელიც ამჟამად საჯარო რეესტრში ......... საკადასტრო კოდით არის რეგისტრირებული, ეკუთვნოდა ს.ი–ს;

2.2. ქობულეთის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ბ.ი–ის სარჩელი ს.ი–ისა და მოპასუხის წინააღმდეგ და ზემოხსენებული სახლიდან ბ.ი–ს საკუთრების უფლებით გამოეყო სახლის მე-2 სართულზე არსებული 36 კვ.მ. ფართის N3 და №4 ოთახები;

2.3. ბ.ი–ი სასამართლოს გადაწყვეტილებით გამოყოფილი ქონების მესაკუთრედ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში არ დარეგისტრირებულა;

2.4. 1996 წლის 5 ივლისს ბ.ი–მა მთელი ქონება მოსარჩელეს უანდერძა;

2.5. 1996 წლის 18 აგვისტოს ბ.ი–ი გარდაიცვალა;

2.6. 2016 წლის 10 ნოემბერს გარდაიცვალა ს.ი–ი და მისი სამკვიდრო მიიღო შვილმა, მოპასუხემ;

2.7. მოსარჩელემ სარჩელი სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის, ქონების მესაკუთრედ აღიარებისა და მოპასუხის მფლობელობიდან მისი გამოთხოვის მოთხოვნით 2018 წლის 28 თებერვალს აღძრა.

3. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სსკ-ის 1426.1. საფუძველზე მართებულად არ დააკმაყოფილა სარჩელი სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების თაობაზე, ასევე სწორად დაადგინა, რომ მოსარჩელეს გაშვებული ჰქონდა მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა.

4. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმება საქალაქო სასამართლოს, რომ სადავო ქონება ბ.ი–ის სამკვიდროში არ შედიოდა. სასამართლოს მითითებით, ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მასალებით დგინდება, რომ ზემოხსენებული ქონება ს.ი–ს ეკუთვნოდა. მართალია, ქობულეთის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ამ ქონების ნაწილი საკუთრების უფლებით ბ.ი–ს გამოეყო, თუმცა, როგორც იმ დროს მოქმედი, 1964 წლის რედაქციით საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 239-ე მუხლის, ისე სსკ-ის 1507.3., 183-ე და 1514-ე მუხლების თანახმად, ამ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობისათვის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში მისი რეგისტრაცია იყო აუცილებელი. უდავოა, რომ ბ.ი–ი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში სადავო ქონების მესაკუთრედ არ დარეგისტრირებულა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სოფელ ....... აგროსამრეწველო კომბინატის სახელით 1995 წლის 29 სექტემბერს შედგენილი „აქტი“ და მასზე თანდართული ნახაზი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს სარეგისტრაციო მონაცემებს ვერ ჩაანაცვლებს. ამასთან, ეს „აქტი“ ქონების მესაკუთრის მიერაც კი არ არის ხელმოწერილი. შესაბამისად, იგი არაუფლებამოსილ პირთა მიერ გამოვლენილი ნებაა და ქონებაზე საკუთრების უფლებას ვერ წარმოშობს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 1328.1. მუხლით და დაადგინა, რომ გარდაცვალების მომენტისათვის სადავო ქონება ბ.ი–ის საკუთრებად რეგისტრირებული არ ყოფილა და, შესაბამისად, იგი მას არ ეკუთვნოდა. ამავდროულად, პალატამ მიუთითა სსკ-ის 147-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ამ ნორმის შესაბამისად, ნივთზე საკუთრების მოთხოვნის უფლება ქონებაა და სსკ-ის 1328.1. მუხლის მიხედვით, იგი სამკვიდროში შედის. ამრიგად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ ბ.ი–ის სამკვიდროში შედიოდა ქობულეთის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოთხოვნის უფლება.

5. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 142.1. და 130-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ ქობულეთის რაიონის სასამართლოს გადაწყვეტილების თაობაზე მოსარჩელე ბ.ი–ის სიცოცხლეშივე იყო ინფორმირებული. მეტიც, როგორც თავად მოსარჩელის, ისე საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე მისივე ინიციატივით დაკითხული მოწმის ჩვენების თანახმად, მას შემდეგ, რაც მამკვიდრებელმა „სასამართლო გადაწყვეტილებით თავისთვის დაიმტკიცა მიწის ნაკვეთი და სახლის ნახევარი... (მოსარჩელე) იმ ქონებაში ცხოვრობდა და იმ მიწას ამუშავებდა“. იმის მიუხედავად, იცოდა თუ არა მოსარჩელემ ანდერძის არსებობის თაობაზე, სსკ-ის 1336.2. მუხლის თანახმად, იგი ბ.ი–ის მემკვიდრე იყო და შეეძლო გადაწყვეტილების აღსრულება მოეთხოვა. ეს ნიშნავს, რომ გადაწყვეტილების აღუსრულებლობით, უშუალოდ მოსარჩელის უფლება ბ.ი–ის გარდაცვალების მომენტიდან დაირღვა. ამ დროისათვის გადაწყვეტილებით დადასტურებული მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის დენა უკვე დაწყებული იყო. საბოლოოდ, ეს ვადა 2005 წლის 29 სექტემბერს ამოიწურა, მოსარჩელემ კი სარჩელი 2018 წლის 28 თებერვალს აღძრა. ამის გამო, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მისი მოთხოვნა ხანდაზმულია.

6. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ ვერც სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაშვების საპატიო მიზეზის არსებობა დაამტკიცა. პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ, რადგან მამკვიდრებელი სიცოცხლის ბოლო წლებში მოსარჩელესთან ცხოვრობდა, ივარაუდება, რომ ანდერძის არსებობის თაობაზე მისთვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო. ამ დაშვების საწინააღმდეგო მტკიცებულებები კი მას სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. მოსარჩელის ინიციატივით დაკითხულმა ერთადერთმა მოწმემ, მოსარჩელის დამ მხოლოდ ზოგადად განმარტა, რომ ანდერძის არსებობის თაობაზე მოსარჩელემ დაახლოებით ერთი წლის წინ შეიტყო. მოწმემ ვერ დაასახელა ვერც ის პირი, ვინც მოსარჩელეს ზემოხსენებული ინფორმაცია მიაწოდა, ვერც ინფორმაციის მიღების ზუსტი დრო, ადგილი და ვითარება. მეტიც, მოწმემ განმარტა: „ეს მე როგორც ვიცი, ხეების გატანა რომ დაიწყო მაშინ შეიტყო“-ო. გამომდინარე აქედან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწმე მის მიერ გაცხადებული ფაქტის თვითმხილველი არ ყოფილა და იგი გადმოცემით იცოდა. გარდა ამისა, მოსარჩელე ბ.ი–ის კანონისმიერი მემკვიდრეც იყო და მას სამკვიდროს მიღების შესაძლებლობა ანდერძის მიუხედავადაც ჰქონდა. მოსარჩელეს არ მიუთითებია კანონისმიერი სამკვიდროს მიღების ვადის გაშვების არცერთი საპატიო მიზეზი. სააპელაციო პალატის აზრით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ პირადი სახის კორესპოდენციას საქმის გადაწყვეტასთან კავშირი არ ჰქონდა და სასამართლო მას ვერ შეაფასებდა. გამომდინარე აქედან, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლის საფუძვლები არ არსებობდა და იგი უცვლელი უნდა დარჩენილიყო.

7. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

8. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

9. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

10. საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე [სსსკ-ის 391.5 მუხლი].

11. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) [სსსკ-ის 407.2 მუხლი].

12. საკასაციო საჩივრის თანახმად, მოსარჩელის მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა გაშვებული არ არის. მისი დენის ათვლა უნდა დაიწყოს იმ მომენტიდან, როდესაც მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა სავარაუდოდ ანდერძის არსებობის შესახებ.

13. სსკ-ის 128.1. მუხლის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა.

14. სამოქალაქო კანონმდებლობა სხვადასხვა ტიპის ვადებს იცნობს. მათ შორისაა, სამოქალაქო უფლების განხორციელების ვადები, რომელიც სხვა ვადებთან ერთად გულისხმობს უფლების დაცვის - ხანდაზმულობის ვადებს. სასარჩელო ხანდაზმულობა - ეს არის კანონით დადგენილი დრო, რომლის განმავლობაშიც პირს, რომლის უფლებაც შელახულია, შეუძლია მოითხოვნის იძულებითი აღსრულება ან უფლების დაცვა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. თუკი დარღვეული უფლების იძულებით დაცვის შესაძლებლობა კანონით განსაზღვრული ვადით არ იქნებოდა შეზღუდული, ეს გამოიწვევდა სამოქალაქო საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანის გაძნელებას, ვინაიდან დიდია ალბათობა საქმესთან დაკავშირებული უტყუარი მტკიცებულებების დაკარგვისა, საქმეში მონაწილე პირების მიერ საქმის გარემოებების არაადეკვატურად აღქმისა და სხვა. ამრიგად, სასარჩელო ხანდაზმულობა ხელს უწყობს რა სამოქალაქო ურთიერთობათა სტაბილიზაციას, ამავდროულად ემსახურება სახელშეკრულებო დისციპლინის სიმყარეს და ეხმარება სამოქალაქო ურთიერთობის მონაწილეებს თავიანთი უფლებებისა და ვალდებულებების აქტიურად და დროულად განხორციელებაში (იხ. სუსგ საქმე №ას-266-254-2013, 25 დეკემბერი, 2013 წელი).

15. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადები მიიჩნევა საქმის სწორად გადაწყვეტის ერთ-ერთ ეფექტურ გარანტიად. კერძოდ: გადაწყვეტილება ეფუძნება მხარეთა მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებს, შესაბამისად, მტკიცებულებათა უტყუარობა, მათი ვარგისიანობის, ნამდვილობის უტყუარად დადგენის შესაძლებლობა უმნიშვნელოვანესია სწორი და ობიექტური გადაწყვეტილების მისაღებად. სამართალწარმოებაში შეცდომის თავიდან აცილება უპირველესი მიზანია. ამასთან, ხანგრძლივი დროის გასვლამ შეიძლება გამოიწვიოს მტკიცებულებების შეცვლა ან მათი მოპოვების უკიდურესად გართულება, ზოგჯერ კი – განადგურება, რაც, საბოლოო ჯამში, გაართულებს სადავოდ გამხდარი მტკიცებულებების საიმედოობის დადგენას. როდესაც ხანგრძლივი დროა გასული იმ მოვლენიდან, რომელმაც სადავო გარემოებები წარმოშვა, მაღალია ალბათობა, რომ მტკიცებულებები, რომლებიც ადრე არსებობდა, შეიძლება დაკარგული ან სახეშეცვლილი იყოს, ასევე გაფერმკრთალდება მოწმეთა მეხსიერება, რომელთა ჩვენებებს სასამართლო დავის გადაწყვეტისას უნდა დაეყრდნოს, გაიზრდება სავარაუდო, არასანდო მტკიცებულებათა რიცხვი. შედეგად, მეტი ალბათობით შეიქმნება ნიადაგი საქმის ფაქტობრივი გარემოებების არაობიექტური შეფასებისათვის. ხანდაზმულობის ვადა წარმოადგენს მცდელობას, დაიცვას მხარეები ასეთი საფრთხეებისგან (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს პლენუმის 2013 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილება №3/1/531 საქმეზე „ისრაელის მოქალაქეები – თამაზ ჯანაშვილი, ნანა ჯანაშვილი და ირმა ჯანაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-21).

16. ხანდაზმულობის ვადაში იგულისხმება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რეალიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა ისაა, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა, იგი იძულებით ვერ განხორციელდება, ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე (სსკ-ის 144.1-ე მუხლი) (იხ. სუსგ საქმე №ას-68-68-2018, 3 აპრილი, 2018 წელი).

17. სსკ-ის 142.1. მუხლის თანახმად, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებული მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადაა ათი წელი მაშინაც კი, როცა ეს მოთხოვნა უფრო ნაკლებ ხანდაზმულობას ექვემდებარება. სსკ-ის 130.1. მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როცა პირმა შეიტყო ან პირს უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ.

18. საკასაციო პალატის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ყურადღება უნდა მიექცეს ორ ელემენტს, რომლებსაც უკავშირდება მოთხოვნის წარმოშობის დრო: პირმა შეიტყო უფლების დარღვევის შესახებ და/ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. პირველ შემთხვევაში, არსებობს ფაქტები, რომლებიც პირდაპირ მიუთითებენ მისი უფლების დარღვევის ცოდნაზე, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, არ არსებობს ის ფაქტები, რომლებიც პირდაპირ უთითებს მისი უფლების დარღვევის შესახებ ცოდნაზე, მაგრამ არსებობს გარემოებები, რომლებიც მიუთითებს იმაზე, რომ პირს უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ, მაგრამ, თავისი დაუდევრობის გამო ვერ შეიტყო. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ პირველი ელემენტის არსებობა (როდესაც არსებობს ფაქტები, რომლებიც პირდაპირ მიუთითებს მისი უფლების დარღვევის ცოდნაზე) გამორიცხავს მეორე ელემენტზე აპელირების საშუალებას (უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ) (იხ. სუსგ საქმე №ას-344-329-2016, 22 აპრილი, 2016 წელი). ამასთან, ივარაუდება, რომ მან დარღვევის განხორცილებისთანავე შეიტყო აღნიშნულის შესახებ. საწინააღმდეგოს მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს აწევს (ას-988-1021-2011, 15 ნოემბერი, 2011 წელი). ნორმის აღწერილობითი ნაწილის მითითება - როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო, არ შეიძლება გაგებულ იქნა იმგვარად, რომ გარემოების შეტყობა რაიმე განსაკუთრებულ ფაქტს ან მოვლენას უნდა უკავშირდებოდეს, კანონის ზემოაღნიშნული დანაწესი, პრაქტიკულად, ერთმანეთის თანხვედრია და ორიენტირებულია კრედიტორის ობიექტურ აღქმაზე ვალდებულების დარღვევის მიმართ. ამასთანავე, მხოლოდ სუბიექტურ ფაქტორზე - უნდა შეეტყო, მხოლოდ მაშინ შეიძლება დაყრდნობა, თუ სამართლებრივი ურთიერთობის თავისებურებიდან გამომდინარე, პრაქტიკულად შეუძლებელია ობიექტური ფაქტორის განსაზღვრა (იხ. სუსგ საქმე №ას-547-515-2012, 11 ივნისი, 2012 წელი).

19. განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, მათ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს გაშვებული აქვს მოთხოვნის კანონით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. კერძოდ, დადგენილია, რომ ბ.ი–ის სამკვიდროში შედიოდა ქობულეთის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოთხოვნის უფლება და მოსარჩელეს, როგორც მის მემკვიდრეს (სსკ-ის 1336-ე მუხლის II ნაწილი), შეეძლო გადაწყვეტილების აღსრულება მოეთხოვა, რაც მას არ განუხორციელებია. 10-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა ამოიწურა 2005 წლის 29 სექტემბერს, სარჩელი კი აღძრულია 2018 წლის 28 თებერვალს. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმულია. გამომდინარე აქედან, კასატორის პრეტენზია, რომ მოსარჩელის მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის დენის ათვლა უნდა დაიწყოს იმ მომენტიდან, როდესაც მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა სავარაუდოდ ანდერძის არსებობის შესახებ, უსაფუძვლოა, რადგან ქობულეთის რაიონის სასამართლოს გადაწყვეტილების თაობაზე მოსარჩელე ბ.ი–ის სიცოცხლეშივე იყო ინფორმირებული და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია კასატორს წარმოდგენილი არ აქვს.

20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. დ.ჭ–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი