21 დეკემბერი, 2023 წელი,

საქმე №ას-1308-2023 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

ვლადიმერ კაკაბაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლევან მიქაბერიძე,

მირანდა ერემაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - გ.ფ–ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ზ.თ–ი, ბ.კ–ი, გ.ა–ი (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ღირსების შემლახველი საბუთის შეცვლის დავალდებულება, მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. კავშირი ,,თანასწორობა’’ (შემდეგში - კავშირი) 2003 წლის 29 სექტემბერს დაფუძნდა და 2003 წლის 9 ოქტომბერს დარეგისტრირდა, რომლის შემადგენლობაშიც 10 წევრი შედიოდა.

2. 2007 წლის 10 დეკემბერს კავშირი ,,თანასწორობის’’ რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილება შევიდა, კერძოდ, კავშირში შემდეგი ხუთი დამფუძნებელი წევრი დარჩა: ზ.თ–ი (შემდეგში - პირველი მოპასუხე), ბ.კ–ი (შემდეგში - მეორე მოპასუხე), გ.ა–ი (შემდეგში - მესამე მოპასუხე), ს.ა–ი და გ.ფ–ი (შემდეგში - მოსარჩელე ან კასატორი). კავშირის ხელმძღვანელი ორგანოს (გამგეობის) წევრებად იგივე პირები იქნენ არჩეული.

3. 2015 წლის 11 მაისს კავშირის საერთო კრება ჩატარდა, სადაც თავმჯდომარედ მოსარჩელე აირჩიეს.

4. 2018 წლის 10 სექტემბერს ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის მილსადენი კომპანიის მიწის საკითხების ჯგუფის ხელმძღვანელმა სათემო კავშირის თავმჯდომარეს (მოსარჩელეს) აცნობა, რომ მეზობლური ურთიერთობების გათვალისწინებით კეთილ ნებას გამოხატავდა, რათა გათიბული თივის კომპენსაცია 1 972 ლარის ოდენობით აენაზღაურებინა.

5. 2018 წლის 27 სექტემბერს კავშირის გამგეობის წევრთა კრება ჩატარდა, სადაც კავშირის გამგეობამ თანხმობა გამოხატა, რომ 1 972 ლარის ოდენობით კომპენსაცია სამხრეთ კავკასიის მილსადენის კომპანია ლიმიტედის ფილიალის - სამხრეთ კავკასიის მილსადენის კომპანია ლიმიტედი საქართველოს, კავშირის საბანკო ანგარიშზე ჩაერიცხა.

6. 2019 წლის 5 ოქტომბერს კავშირის რიგგარეშე საერთო კრება გაიმართა, რომლის გადაწყვეტილებითაც კავშირის თავმჯდომარეობიდან მოსარჩელე გათავისუფლდა და აღნიშნული მოვალეობის შესრულება დროებით მეორე მოპასუხეს დაევალა.

7. მოპასუხეთა წინააღმდეგ მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი შეიტანა, რომლითაც მოითხოვა:

7.1. 2019 წლის 5 ოქტომბრის ოქმის შესწორების მოპასუხეთათვის დავალება, კერძოდ, ხსენებულ ოქმში იმაზე მითითება, რომ, როგორც კავშირის თავმჯდომარე, მოსარჩელე მოვალეობას პირნათლად ასრულებდა, აღნიშნულ ორგანიზაციას ერთპიროვნულად და თვითნებობით არ მართავდა, 2 000 ლარი არ მიუთვისებია და სხდომებსა და კრებებს წესდებით განსაზღვრულ ვადებში ატარებდა, ამასთან, სოფელში პროექტების განუხორციელებლობას მოსარჩელის მხრიდან ადგილი არ ჰქონია.

7.2. მეორე მოპასუხისათვის, როგორც მომხსენებლისათვის, მის სასარგებლოდ მორალური ზიანის - 6 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.

2. ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2023 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2023 წლის 14 ივნისის განჩინებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

4.1. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და აღნიშნა, რომ „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში - სპეციალური კანონი) შესაბამისად, გავრცელებული ინფორმაციის მცდარობა მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა, კერძოდ, მან ვერ დაადასტურა, რომ მოპასუხეთა მიერ კრების ოქმში მითითებული გარემოებები სინამდვილესთან შეუსაბამო არსებითად მცდარ ინფორმაციას შეიცავდა. აქედან გამომდინარე, მოცემულ ნაწილში სარჩელი წარუმატებელი იყო, რაც მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილშიც სარჩელის უარყოფას განაპირობებდა.

5. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოსარჩელემ საკასაციო საჩივარი შემოიტანა, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

- კასატორი აღნიშნავს, რომ კავშირის თავმჯდომარეობიდან მისი განთავისუფლების შესახებ ბრძანებაში დანაშაულებრივ ქმედებაზეა მითითებული, რომლისთვისაც მტკიცებითი ხასიათის კონტექსტი და, მით უმეტეს, ხსენებული ქმედების საფუძველზე მოსარჩელის დირექტორობიდან განთავისუფლება არასწორია.

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. 2023 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით კი საკასაციო საჩივარი დასაშვებადაა ცნობილი და მიღებულია განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

7. მოცემულ შემთხვევაში, განსახილველი დავის კვლევის ძირითადი საგანი შემდეგია: არის თუ არა მოპასუხეთა მიერ კრების ოქმში მითითებული გარემოებები სინამდვილესთან შეუსაბამო, არსებითად მცდარი ინფორმაცია;

არის თუ არა ეს გარემოებები საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში - სსკ-ის) მე-18 მუხლით (პირს უფლება აქვს სასამართლოს მეშვეობით, კანონით დადგენილი წესით დაიცვას საკუთარი პატივი, ღირსება, პირადი ცხოვრების საიდუმლოება, პირადი ხელშეუხებლობა ან საქმიანი რეპუტაცია შელახვისაგან) დაცულ სფეროში ისეთი ჩარევა, რასაც სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრება მოჰყვება შედეგად;

წარმოადგენს თუ არა მოპასუხეთა გამონათქვამები ცილისწამებას, რომელმაც შელახა მოსარჩელის პატივი, ღირსება და საქმიანი რეპუტაცია.

8. მოსარჩელეთა მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი უნდა ვეძიოთ სსკ-ისა და სპეციალური კანონის (კანონი სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ) ნორმებში, სახელდობრ, სპეციალური კანონის პირველი მუხლის „ე“ პუნქტის თანახმად, ცილისწამება არის არსებითად მცდარი ფაქტის შემცველი და პირისთვის ზიანის მიმყენებელი, მისი სახელის გამტეხი განცხადება. პირს ეკისრება სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობა კერძო პირის ცილისწამებისათვის, თუ მოსარჩელე სასამართლოში დაამტკიცებს, რომ მოპასუხის განცხადება შეიცავს არსებითად მცდარ ფაქტს უშუალოდ მოსარჩელის შესახებ და ამ განცხადებით მოსარჩელეს ზიანი მიადგა (სპეციალური კანონის მე-13 მუხლი).

ამდენად, იმის გადასაწყვეტად, მოპასუხეთა გამონათქვამები შეიცავს თუ არა ცილისმწამებლურ განცხადებას (რაც სსკ-ის 18.2. მუხლით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის საფუძველია), უნდა გაირკვეს, წარმოადგენს თუ არა ისინი „არსებითად მცდარ ფაქტებს“ თუ „აზრის“ კატეგორიას განეკუთვნება.

9. ზემომითითებული ნორმა მტკიცების ტვირთს მთლიანად მოსარჩელეს აკისრებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ სასამართლოში სარჩელის წარდგენისას, მოსარჩელეა ვალდებული, დაასაბუთოს კანონით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა გარემოების არსებობა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სარჩელი წარმატებული იქნებოდა, თუკი მოსარჩელე დაამტკიცებდა ამ ნორმით გათვალისწინებული შემდეგი წინაპირობების არსებობას:

ა) მოპასუხეებმა მის შესახებ გაავრცელეს სადავო განცხადება;

ბ) სადავო განცხადება არ შეესაბამება სინამდვილეს, ანუ იგი მცდარი ფაქტების შემცველია;

გ) სადავო განცხადება ზიანს აყენებს მის პატივს, ღირსებას ან/და საქმიან რეპუტაციას;

დ) მოპასუხეებმა წინასწარ იცოდნენ განცხადებული ფაქტის მცდარობის თაობაზე ან მცდარი ფაქტის შემცველი განცხადების გავრცელება მოპასუხეთა აშკარა ან გაუფრთხილებელმა მოქმედებამ გამოიწვია.

10. სპეციალური კანონის პირველი მუხლის „ბ“ პუნქტის შესაბამისად, „აზრი“ განმარტებულია, როგორც შეფასებითი მსჯელობა, თვალსაზრისი, კომენტარი, ასევე, ნებისმიერი სახით ისეთი შეხედულების გამოხატვა, რომელიც ასახავს რომელიმე პიროვნების, მოვლენის ან საგნის მიმართ დამოკიდებულებას და არ შეიცავს დადასტურებად ან უარყოფად ფაქტს.

ამავე კანონის 7.5 მუხლის შესაბამისად, აზრის ან ფაქტის სტატუსის მინიჭების საკითხის განხილვისას ყოველგვარი გონივრული ეჭვი, რომელიც ვერ დადასტურდება კანონით დადგენილი წესით, უნდა გადაწყდეს განცხადებაში მოყვანილი ცნობებისათვის აზრის სტატუსის მინიჭების სასარგებლოდ.

11. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებასა და განჩინებაში განმარტა, რომ ფართოდ განმარტებისას სიტყვა „აზრი“ გულისხმობს განსჯას, დამოკიდებულებასა თუ შეფასებას, რომლის სისწორე თუ მცდარობა დამოკიდებულია მთლიანად ინდივიდზე, მის სუბიექტურ დამოკიდებულებაზე.

ფაქტები კი, ჩვეულებრივ, მოკლებულია სუბიექტურ დამოკიდებულებას, იგი ობიექტური გარემოებებიდან გამომდინარეობს, ანუ ჩვენ გვაქვს იმის შესაძლებლობა, რომ ფაქტი შევამოწმოთ და ვნახოთ, ის რეალურად არსებობდა თუ არა.

სწორედ ამიტომ, ფაქტების გადამოწმება და მისი ნამდვილობასთან შესაბამისობის დადგენა შესაძლებელია. ხშირ შემთხვევაში, აზრები და ფაქტები ერთმანეთს მჭიდროდ უკავშირდება და მათი გამიჯვნა რთულია. ეს განპირობებულია იმით, რომ გამოთქმის ორივე ფორმა იშვიათად გვხვდება სუფთა სახით.

უმთავრესად, სჭარბობს სწორედ ისეთი გამონათქვამები, რომლებშიც თავს იყრის, როგორც შეფასებითი, ასევე - ფაქტობრივი ელემენტები. აზრი ხშირად ეყრდნობა და ეხება ფაქტებს, ფაქტები კი, თავის მხრივ, აზრის საფუძველია, რომელიც ადასტურებს ან უარყოფს მათ, ამიტომაც ხშირად საკამათო გამონათქვამის, როგორც შეხედულების ან, როგორც ფაქტის გადმოცემის, კვალიფიცირების დროს, შესაძლებელია გამოთქმის კონტექსტის მიხედვით მისი ცალკეული ნაწილების იზოლირება, მაგრამ ეს მეთოდი გამართლებულია მხოლოდ მაშინ, როდესაც ამით არ იკარგება ან არ ყალბდება გამონათქვამის შინაარსი და ნამდვილი აზრი.

თუკი ასეთი იზოლირება შეუძლებელია გამონათქვამის შინაარსის გაყალბების გარეშე, მაშინ ეს გამონათქვამი უნდა ჩაითვალოს მთლიანად აზრის გამოთქმად, ანუ შეხედულებად, შეფასებით მსჯელობად და, შესაბამისად, მთლიანად უნდა იქნეს შეყვანილი ძირითადი უფლებით დაცულ სფეროში (სუსგ: №ას-1278-1298-2011, 20.02.2012წ; №ას-790-739-2017, 17.01.2018წ; №ას-928-868-2017, 17.01.2018წ.). სადავო გამონათქვამის სწორი კვალიფიკაციისათვის უნდა შემოწმდეს მისი შინაარსი, გამოთქმის ფორმა და გამოთქმის კონტექსტი, რა ფაქტობრივი ელემენტებისაგან შედგება გამონათქვამი (სუსგ №ას-1477-1489-2011, 03.04.2012წ; №ას-569-540-2014, 11.03.2016წ; №ას-1366-2019, 06.04.2020წ.).

12. საყურადღებოა, ევროსასამართლოს პრეცედენტულ სამართალში ჩამოყალიბებული მსჯელობანი, რომლის თანახმად, აზრის გამოხატვის თავისუფლება დემოკრატიული საზოგადოების ერთ-ერთი ფუნდამენტური საფუძველი და პროგრესისა და ინდივიდუალური თვითრეალიზაციის მთავარი პირობაა.

კონვენციის 10.2 მუხლის მიხედვით, სიტყვის თავისუფლება მოიცავს არა მხოლოდ სასურველ, უწყინარ ან ნეიტრალურ „ინფორმაციებსა“ და „იდეებს“, არამედ ისეთებსაც, რომლებიც შეურაცხმყოფელი, შოკისმომგვრელი ან შემაშფოთებელია.

ასეთია პლურალიზმის, ტოლერანტობისა და გონიერების მოთხოვნები, ურომლისოდაც „დემოკრატიული საზოგადოება“ ვერ იარსებებს (Nilsen and Johnsen v. Norway (საჩივარი №23118/93), 25.11.1999წ., §43; Matalas v. Greece (საჩივარი №1864/18), 25.03.2021წ., §38). აზრის გამოხატვის თავისუფლებაში მოიაზრება ისეთი განცხადებისა და გამოთქმის უფლებაც, რომელიც შეურაცხმყოფელი, აღმაშფოთებელი და შემაწუხებელია (Castells v. Spain (საჩივარი №11798/85), 23.04.1992წ., §42).

ამდენად, კონვენციის დებულებებიდან გამომდინარე, კერძო პირის რეპუტაციის დასაცავად შეურაცხმყოფელი გამონათქვამების შეზღუდვა, ევროსასამართლოს მიერ, აზრის გამოხატვის თავისუფლებაში ჩარევად ფასდება. ეს არ გულისხმობს იმას, რომ აზრის გამოხატვის თავისუფლება ყოველთვის სარგებლობს უპირატესობით სხვა ფუნდამენტურ უფლებებთან ან საზოგადოებრივ ინტერესებთან დაპირისპირებისას.

ასეთი მიდგომა გამოხატვის თავისუფლებას აბსოლუტურ უფლებად აქცევდა, თუმცა პიროვნების შეურაცხყოფის საქმეების განხილვის დროს სასამართლოს წინაშეა მთავარი კითხვა: იყო თუ არა აღნიშნული განცხადება „გადაჭარბებული“? ევროსასამართლოს განმარტებით, განცხადების შეფასებისას მნიშვნელოვანი ელემენტია, რამდენად შეიცავს იგი შეურაცხმყოფელ ტერმინებს, ასევე, მათი შინაარსი და გავლენა საზოგადოებაზე (Chauvy and others v. France (საჩივარი №64915/01), 29.06.2004წ.). ამდენად, შესაფასებელია გამოხატვის ფორმა და ღირებულება, მისი საზოგადოებრივი მნიშვნელობა (შდრ. სუსგ №ას-569-540-2014, 11.03.2016წ.).

13. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე მიუთითებს, რომ კავშირის რიგგარეშე საერთო კრების 2019 წლის 5 ოქტომბრის ოქმის სადავო ნაწილი შედგება არსებითად მცდარი ფაქტების შემცველი და მისთვის ზიანის მიმყენებელი, მისი რეპუტაციის შემლახველი გამონათქვამებისგან, შესაბამისად იგი წარმოადგენს ცილისწამებას.

სარჩელით შედავებული ოქმის შინაარსიდან გამომდინარე, მნიშვნელოვანია სწორად შეფასდეს, არის თუ არა მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები ცილისწამება და, დადებით შემთხვევაში, შეილახა თუ არა მოსარჩელის კანონით დაცული უფლებები.

14. შესაფასებელი საკითხის სწორად გაანალიზებაზე მნიშვნელოვან გავლენას ახდენს ის გარემოება, რომ მტკიცებულება, რომელსაც მოსარჩელე დაეყრდნო, კერძო სამართლის იურიდიული პირის საქმიანობის პროცესში შედგენილი დოკუმენტია.

მასში მითითებული ინფორმაცია, ხსენებული იურიდიული პირის გამგეობის წევრების მიერ სამსახურებრივი საქმიანობის ფარგლებში გამოკვლეული გარემოებების შეფასების და/ან ინდივიდუალური აღქმის ამსახველ დასკვნებს შეიცავს, რომელთა უარყოფის მტკიცების ტვირთი სწორედ მოსარჩელეს აკისრია. საკასაციო პალატა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე ხაზს უსვამს, რომ კასატორმა სადავოდ ოქმის შინაარსით მისი ცილისწამების ფაქტი სასამართლოს ვერ დაუდასტურა. ამგვარი ხასიათის არგუმენტაციას არც საკასაციო საჩივარი შეიცავს და შესაბამისად, პატივის, ღირსების და საქმიანი რეპუტაციის შემლახველი ცნობების უარყოფის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობაც არაა გამოკვეთილი.

15. რაკი დასახელებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი საქმეზე არ გამოიკვეთა, ამდენად, სარჩელი მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილშიც წარუმატებელია, რამდენადაც აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებას მოსარჩელე სადავო ოქმით მისი ცილისწამების ფაქტს უკავშირებდა. სარჩელში მითითებული საფუძვლით მორალური ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობა სსკ-ის 18.6 მუხლის (ამ მუხლით გათვალისწინებული სიკეთის დაცვა ხორციელდება, მიუხედავად ხელმყოფის ბრალისა. ხოლო, თუ დარღვევა გამოწვეულია ბრალეული მოქმედებით, პირს შეუძლია მოითხოვოს ზიანის (ზარალის) ანაზღაურებაც. ზიანის ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვილ იქნეს იმ მოგების სახით, რომელიც წარმოექმნა ხელმყოფს. ბრალეული ხელყოფის შემთხვევაში უფლებამოსილ პირს უფლება აქვს მოითხოვოს არაქონებრივი (მორალური) ზიანის ანაზღაურებაც. მორალური ზიანის ანაზღაურება შეიძლება ქონებრივი ზიანის ანაზღაურებისაგან დამოუკიდებლად) დანაწესიდან არ გამომდინარეობს.

საკასაციო სასამართლომ მრავალ საქმეზე განმარტა, რომ საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა აქვს მოცემული ნორმით გათვალისწინებული მიზნის სწორად დადგენას. კერძოსამართლებრივ ურთიერთობებს ჩვეულებრივ, შესაძლოა, თან ახლდეს მორალური, სულიერი განცდები, მაგრამ სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დასაშვებია მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, ე.ი კანონი პირდაპირ განსაზღვრავს, თუ რომელი სიკეთის ხელყოფის შემთხვევაში შეუძლია დაზარალებულს, მოითხოვოს ანაზღაურება არაქონებრივი ზიანისათვის. განსახილველი ნორმის მიზანია, შეამციროს, შეზღუდოს ამ ნორმით გათვალისწინებული შედეგის დაუსაბუთებელი გაფართოება, რათა უზრუნველყოფილი იქნეს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა და წესრიგი.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით კი, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დადგენილად მიჩნეული ფაქტები არ იძლევა არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების კანონით გათვალისწინებულ შემადგენლობას.

16. სსსკ-ის 410-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო არ აკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე, 399-ე, 372-ე, 264.3, 407-ე, 408.3, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ.ფ–ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2023 წლის 14 ივნისის განჩინება დარჩეს უცვლელად;

3. კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : ვლადიმერ კაკაბაძე

ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე