საქმე №ას-1148-2020 25 მარტი, 2024 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლევან მიქაბერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მირანდა ერემაძე, ვლადიმერ კაკაბაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

I კასატორი - მ.ჯ–ია (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - დ.ბ–ძე, ლ.ფ–ძე, შპს „კ–ა“ (მოპასუხე)

II კასატორი - დ.ბ–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ.ჯ–ია, თ.ბ–ა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილება

I კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, I კასატორის სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

II კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, II კასატორის სარჩელის დაკმაყოფილება და I კასატორის სარჩელის სრულად უარყოფა

დავის საგანი - პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობა, საწესდებო კაპიტალის შევსებულად აღიარება, თანხის დაკისრება (სარჩელი, შეგებებული სარჩელი) თანხის დაკისრება, ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა (სარჩელი)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

პირველი სარჩელის მოთხოვნა:

1. მ.ჯ–იამ (შემდგომ – პირველი პარტნიორი, პირველი კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ.ბ–ძისა (შემდგომ – მეორე პარტნიორი, მეორე კასატორი) და შპს „კ–ას“ (შემდგომ – საწარმო) მიმართ პარტნიორთა 15.02.2016 წლის კრების ოქმის ნაწილობრივ ბათილად ცნობისა და 15.03.2016 წლისა და 28.07.2016 წლის პარტნიორთა კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით (სარჩელი). მანვე მოითხოვა საწარმოს საწესდებო კაპიტალის შევსებულად აღიარება და მეორე პარტნიორისა და საწარმოსათვის 500 000 აშშ დოლარის დაკისრება (შეგებებული სარჩელი).

მოპასუხის შესაგებელი:

2. მოპასუხემ წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით არ ცნო.

მეორე სარჩელის მოთხოვნა:

3. საწარმომ სარჩელი აღძრა პირველი პარტნიორისა და ლ.ფ–ძის (შემდგომ - მესამე პარტნიორი) მიმართ თანხის დაკისრების მოთხოვნით.

მოპასუხის შესაგებელი:

4. პირველმა პარტნიორმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო. მესამე პარტნიორმა სარჩელი ცნო.

მესამე სარჩელის მოთხოვნა:

5. მეორე პარტნიორმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში პირველი პარტნიორისა და თ.ბ–ას (შემდგომ – მყიდველი) მიმართ და მოითხოვა 319 026 აშშ დოლარის დაკისრება პირველი პარტნიორისათვის. მანვე მოითხოვა ამ უკანასკნელსა და მყიდველს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებათა ბათილად ცნობა.

მოპასუხის შესაგებელი:

6. მოპასუხეებმა წარდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი კრების ოქმების ბათილად ცნობის შესახებ დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2016 წლის 15 თებერვლის საწარმოს პარტნიორთა კრების ოქმი, მეორე პარტნიორის მიერ განხორციელებული შენატანების საწესდებო კაპიტალში ასახვასთან დაკავშირებით; ბათილად იქნა ცნობილი საწარმოს 2016 წლის 15 მარტის პარტნიორთა კრების ოქმი; მოსარჩელეს უარი ეთქვა საწარმოს 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობაზე;

- საწარმოს სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მესამე პარტნიორის დაეკისრა 29 020 ლარის გადახდა საწარმოს სასარგებლოდ; საწარმოს უარი ეთქვა პირველი პარტნიორისათვის გაზრდილი საწესდებო კაპიტალის შესაბამისად გადასახდელი შენატანის განხორციელების მიზნით თანხის დაკისრებაზე;

- პირველი პარტნიორის შეგეგებული სარჩელი საწესდებო კაპიტალის შევსებულად აღიარებისა და თანხის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა;

- მეორე პარტნიორის სარჩელი თანხის დაკისრებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმყოფილდა ნაწილობრივ; პირველ პარტნიორს დაეკისრა 319 026 აშშ დოლარის გადახდა მეორე პარტნიორის სასარგებლოდ; მოსარჩელეს უარი ეთქვა გადახდის განვადებით უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

8. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება პირველმა და მეორე პარტნიორმა სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივსამართლებრივი დასაბუთება:

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით, მეორე პარტნიორის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; პირველი პარტნიორის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; 319 026 აშშ დოლარის პირველი პარტნიორისათვის დაკისრების შესახებ მეორე პარტნიორის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილების მე-10 პუნქტი, რომლის მიხედვით პირველ მოპასუხეს დაეკისრა 3 050 ლარის გადახდა მეორე პარტნიორის მიერ სარჩელზე და სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებაზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სანაცვლოდ. დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

10. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, პირველი ინტანციის სასამართლომ არ დააკმაყოფილა საწარმოს 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ბათილად ცნობის თაობაზე პირველი პარტნიორის მოთხოვნა იმ საფუძვლით, რომ სადავო კრების ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ მოსარჩელეს არ გააჩნია ნამდვილი იურიდიული ინტერესი. საგულისხმოა, რომ აღნიშნულ მოტივაციას იზიარებს არამხოლოდ სააპელაციო სასამართლო, არამედ ფაქტობრივად თავად აპელანტი. აპელანტის განმარტებით: „შესაძლოა, 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმის საფუძველზე ვერ ხორციელდება სამართლებრივი მიზნის მიღწევა, მაგრამ ეს არ არის საკმარისი საფუძველი მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არ ქონის დასასაბუთებლად“. ამასთან, სააპელაციო საჩივარი დაფუძნებულია იმ გარემოებაზე, რომ ამავე გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა საწარმოს მოთხოვნა, რომელიც ემყარებოდა სადავო კრების ოქმს მესამე პარტნიორის მიმართ. ამ პრეტენზიასთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ საწარმოს სარჩელი მესამე პარტნიორის მიმართ ამ უკანასკნელმა ცნო, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, ეკვლია მოთხოვნის მართებულობა და ისე დაეკმაყოფილებინა სარჩელი.

11. საწესდებო კაპიტალის შევსებულად აღიარების თაობაზე პირველი პარტნიორის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა, რომ მოთხოვნის მთავარ არგუმენტად მითითებულია ნ.ჯ–ას (პირველი პარტნიორის მამა) სახელით შპს „ქ.თ–ის” ანგარიშზე 2008 წლის 4 აპრილს საწარმოს აქტივების 50%-ის გადასახადის – 1 000 000 აშშ დოლარის გადარიცხვა, შესაბამისად, აპელანტის განმარტებით, მას კომპანიის საწესდებო კაპიტალში მიღებული აქვს მონაწილეობა, მათ შორის, იმაზე გაცილებით მეტი თანხის შეტანის გზით, ვიდრე ეს 2010 წლის 29 ივლისის კრების ოქმში დაფიქსირდა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით დგინდება, რომ 2008 წლის 13 მარტს საწარმოს დაფუძნებისას კომპანიის საწესდებო კაპიტალი განისაზღვრა 200 ლარით. 2008 წლის 24 აპრილს საწარმოს დამფუძნებელ პარტნიორთა რიგგარეშე კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდა საზოგადოების სამივე დამფუძნებელი, მიღებულ იქნა კაპიტალის გაზრდის შესახებ გადაწყვეტილება. ამასთან, პირველ პარტნიორს საწესდებო კაპიტალში დამატებით უნდა შეეტანა 362 500 ლარი. დადგენილია ისიც, რომ პირველი პარტნიორის მამის სახელით შპს „ქ.თ–ის” ანგარიშზე 2008 წლის 4 აპრილს, ე.ი. დამატებითი შენატანების გზით საწარმოს კაპიტალის გაზრდის შესახებ საზოგადოების პარტნიორების მიერ შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღებამდე, გადაირიცხა 1 000 000 აშშ დოლარი. გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია საგურამოს წვენის ჩამოსასხმელი ქარხნის 50% აქტივების გადასახადი. მოცემულიდან გამომდინარე, გაურკვეველია, როდესაც პარტნიორები არ შეთანხმებულან, რის საფუძველზე ან რა ვალდებულების შესასრულებლად გადაირიცხა თანხა. შესაბამისად, პალატის დასკვნით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დაუსაბუთებლად პირველი პარტნიორის განმარტება, რომ სადავო თანხა საწესდებო კაპიტალში შენატანი იყო. პალატის განმარტებით, მიუხედავად იმ გარემოებისა, რომ გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია საგურამოს წვენის ჩამოსასხმელი ქარხნის 50% აქტივების გადასახადი, თანხა უშუალოდ საწარმოს ანგარიშზე არ გადარიცხულა, რაც გამორიცხავდა აპელანტის განმარტებასაც სადავო თანხის დანიშნულებასთან დაკავშირებით. ამასთან, მოთხოვნის უარყოფის საფუძვლად პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიუთითა 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმზე, რომლის მიხედვით პირველი პარტნიორის წარმომადგენელმა 362 500 ლარიდან მხოლოდ 44 130 ლარის გადახდა დაადასტურა.

12. პირველი პარტნიორი მოითხოვდა მეორე პარტნიორსა და საწარმოზე სოლიდარულად 500 000 აშშ დოლარის დაკისრებასაც. მისი განმარტებით, მხარეთა შეთანხმების საფუძველზე უნდა დაბრუნებულიყო გადარიცხული 1 000 000 აშშ დოლარი, თუმცა 2012 წლის 29 მარტს დაბრუნდა მხოლოდ 500 000 აშშ დოლარი. საგულისხმოა, რომ თანხის დაბრუნების შესახებ შეთანხმების არსებობას არ უარყოფდა არც მოწინააღმდეგე მხარე, თუმცა, მისი განმარტებით, მან ჯეროვნად შეასრულა ამ შეთანხმებით ნაკისრი მითითებული ვალდებულება. მეორე პარტნიორის მიერ ვალდებულების შესრულების მტკიცების მიზნით, წარმოდგენილ იქნა გადარიცხვის ქვითრები, საიდანაც დგინდება, რომ 2010-2012 წლებში მისი დავალებით შპს „A”-ს მიერ ნ.ჯ–ას საბანკო ანგარიშზე ჩაირიცხა ჯამურად 1 000 000 აშშ დოლარი. ამასთან, ოპერაციის შესახებ ინფორმაციის გრაფაში მითითებულია პირადი გადახდა. თავის მხრივ, ამ გადარიცხვებთან მიმართებით აპელანტი აღნიშნავს, რომ ამ თანხის კავშირი საწარმოს საქმიანობასთან არ დგინდება, ვინაიდან, საქმეში წარმოდგენილი ნებისმიერ სხვა გადარიცხვა და ფულადი გზავნილი გადარიცხულია ადრესატის მიმართ შესაბამისი დანიშნულებით, რაც ცალსახად მიუთითებს, რომ პარტნიორებს ჰქონდათ ჩამოყალიბებული ურთიერთობები, რომლის ფარგლებშიც შესრულებული ნებისმიერ ტრანზაქცია მიმდინარეობდა მხოლოდ დანიშნულებით, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი გადარიცხვის ქვითრებში მითითებულია პირადი სახის გადარიცხვა, შესაბამისად, რა თანხებს ურიცხავდა მეორე პარტნიორი ნ.ჯ–ას, შესაძლოა, იცოდეს ამ ორმა პირმა, რომელთაგან ერთი უკვე გარდაცვლილია, ხოლო მეორეს პირველი პარტნიორი არ ენდობა.

13. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ნ.ჯ–ას სახელით შპს „ქ.თ–ის” ანგარიშზე 2008 წლის 4 აპრილს გადარიცხული თანხა, 1 000 000 აშშ დოლარი, საწარმოს კაპიტალში შენატანი არ იყო. ამასთან, ნ.ჯ–ა სამეწარმეო რეესტრში არ იყო რეგისტრირებული, როგორც პარტნიორი. შესაბამისად, პალატამ გაიზიარა პირველი პარტნიორის განმარტება, რომ მის მიერ ნ.ჯ–ას სასარგებლოდ თანხის გადარიცხვის ქვითრებში გადარიცხვის დანიშნულებად ვერ მიეთითებოდა საწარმოს წილის შეძენა. ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ პირველმა პარტნიორმა ვერ უზრუნველყო მის მიერ მითითებული გარემოებების დასაბუთება შესაბამის მტკიცებულებებზე დაყრდნობით, ამდენად, მართებულად დაადგინა, რომ მეორე პარტნიორის დავალებით 1 000 000 აშშ დოლარის ნ.ჯ–ას საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხვა ემსახურებოდა, სწორედ, ნ.ჯ–ას სახელით შპს „ქ.თ–ის” ანგარიშზე 2008 წლის 4 აპრილს გადარიცხული თანხის დაბრუნებას.

14. 2012 წლის 20 ოქტომბერს პირველ და მეორე პარტნიორს შორის დაიდო წილის გასხვისების ხელშეკრულება, რომლის პირობების თანახმად, პირველმა პარტნიორმა, რომელიც ხელშეკრულებაში მოხსენიებულია, როგორც „წილის გამცემი“ მეორე პარტნიორს - „წილის მიმღებს“ მიჰყიდა საწარმოს კაპიტალში კუთვნილი წილის - 50%-ის ნაწილი - 30%. ხელშეკრულების პირობების თანახმად, ნასყიდობის საფასურად მიეთითა 300 000 ლარი. ამასთან, საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი მასალებით დგინდება, რომ შპს „A/ა”-ს მიერ, მას და მეორე პარტნიორს შორის გაფორმებული დავალების ხელშეკრულების საფუძველზე, ამ უკანასკნელის დავალებითა და სახელით პირველ პარტნიორს 2012 წლის 29 მარტს გადაუხადა 500 000 აშშ დოლარი. საგადასახადო დავალების შესაბამისად, გადარიცხვის დანიშნულებად მითითებულია ავანსი საწარმოს წილისთვის. სადავო გარემოებაა და, შესაბამისად, კვლევის საგან წარმოადგენს ნასყიდობის საფასურის დადგენა, კერძოდ, კომპანიის პარტნიორის 30%-ის წილის ღირებულება, მხარეთა შეთანხმებით შეადგენდა 500 000 აშშ დოლარს თუ 300 000 ლარს.

15. სადავო ფაქტობრივი გარემოების კვლევისას, თავდაპირველად უნდა აღინიშნოს, რომ მეორე პარტნიორმა პირველ პარტნიორს სადავო თანხა 2012 წლის 29 მარტს გადაურიცხა, ხოლო მხარეებს შორის წილის გასხვისების ხელშეკრულება დაიდო 2012 წლის 20 ოქტომბერს, ე.ი. თანხის გადარიცხვიდან დაახლოებით 7 თვის შემდგომ, თუმცა სადავო არ არის, რომ არც დროის ამ მონაკვეთის განმავლობაში და არც ხელშეკრულების დადების შემდგომ სხვა გადარიცხვა არ შესრულებულა, შესაბამისად, საწარმოს პარტნიორის 30%-ის წილის საფასური გადახდილია წინსწრებით, 2012 წლის 29 მარტს. პალატამ ყურადღება გაამახვილა, სასამართლო სხდომის მიმდინარეობისას მეორე პარტნიორის ზეპირ განმარტებაზე, რომ 500 000 აშშ დოლარის გადარიცხვის მიზანს წარმოადგენდა საწარმოს პირველი პარტნიორის 50%-ის წილის შეძენა, თუმცა გარიგების გაფორმების ეტაპზე გამყიდველის მიერ შეიცვალა ხელშეკრულების პირობა და შეთავაზებულ იქნა მხოლოდ 30%, რის შემდგომ გაფორმდა გარიგება, ხოლო დანარჩენი 20% უნდა შეძენილიყო საწარმოებში პარტნიორთა წილების გაცვლით. 2012 წლის 20 ოქტომბერს დადებულ ხელშეკრულებაში ასახულ თანხასთან – 300 000 ლართან მიმართებით, მეორე პარტნიორმა განმარტა, რომ ყოველივე ეს შესრულდა თავად წილის გამსხვისებლის მითითებით, რამდენადაც პირველ პარტნიორს და მის მამას „არ აწყობდათ 500 000 აშშ დოლარის ექვივალენტის დაფიქსირება დოკუმენტში და მათ შემოსავალში“. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ აპელანტმა სასამართლო სხდომის მიმდინარეობისას, ზეპირი განმარტებისას აღიარა გარიგების სადავო პირობის თვალთმაქცური ხასიათი. ამასთან, მეორე პარტნიორის მიერ გარიგების სადავო პირობის თვალთმაქცური ხასიათის თაობაზე გარემოების დადასტურება მყარდება 2012 წლის 29 მარტს გადარიცხული თანხისა და 2012 წლის 20 ოქტომბერს გაფორმებულ გარიგებაში ასახული თანხის ურთიერთშეჯერებით. თბილისის სააპელაციო სასამართლოში მიმდინარე სხდომისას პარტნიორმა განმარტა, რომ 500 000 აშშ დოლარის გადახდის დანიშნულება იყო საწარმოს პირველი პარტნიორის 50%-ის წილის შეძენა. ამდენად, მისი განმარტების მიხედვით, 30% წილის ღირებულება უნდა ყოფილიყო 300 000 აშშ დოლარი, რაც 2012 წლის 20 ოქტომბრის მონაცემებით, ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი უცხოური ვალუტის (აშშ დოლარის) მიმართ ლარის ოფიციალური გაცვლითი კურსის თანახმად, 497 310 ლარი იყო. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ნასყიდობის საგნის შემცირების პროპორციულად მისი ღირებულების შემცირების შემთხვევაში, ნასყიდობის საფასური უნდა ყოფილიყო არა 300 000 ლარი, რაც ხელშეკრულების სადავო პირობაში იქნა ასახული, არამედ 497 310 ლარი. აქედან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 20 ოქტომბერს მხარეთა შორის წილის გასხვისების ხელშეკრულების დადებისას, მხარეთა შეთანხმებით საწარმოს 30% წილის ღირებულება რეალურად 500 000 აშშ დოლარი იყო და არა - 300 000 ლარი, რაც თვალთმაქცური პირობა იყო. ამდენად, პალატამ დაადგინა, რომ სადავო თანხა - 500 000 აშშ დოლარი პირველმა პარტნიორმა მიიღო მხარეთა მიერ შეთანხმებული პირობების ფარგლებში, რაც გამორიცხავს მისი მხრიდან მეორე პარტნიორის ხარჯზე უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტს.

16. მეორე პარტნიორი მოითხოვდა 2016 წლის 3 აგვისტოს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობას, იურიდიულ ინტერესად კი, მხარე უთითებდა პირველი პარტნიორისათვის 319 026 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის აღსრულების უზრუნველყოფას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება და 319 026 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც, თავის მხრივ, გამორიცხავს აპელანტის იურიდიული ინტერესის არსებობას აღიარებითი სარჩელის მიმართ, შესაბამისად, სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძველს.

პირველი კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

17. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება პირველმა პარტნიორმა გაასაჩივრა საკასაციო საჩივრით, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საწარმოს საწესდებო კაპიტალის შევსებულად მიჩნევა და პარტნიორთა 28.07.2016 წლის ოქმის ბათილად ცნობა.

18. კასატორის მტკიცებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ ნ.ჯ–ამ შპს „ქ.თ–ის“ ანგარიშზე, რომელსაც მართავდა მეორე პარტნიორი, 2008 წლის 4 აპრილს გადარიცხა 1 000 000 აშშ დოლარი. გადახდის დანიშნულებაში მითითებულია საგურამოს წვენის ჩამოსასხმელი ქარხნის 50% აქტივების გადასახადი. ამდენად, აქტივები, რომლებიც მეორე პარტნიორმა საწარმოს საწესდებო კაპიტალში შეიტანა, არ იყო მისი საკუთრება და ამას თავადაც ადასტურებს 2017 წლის 1 მაისის განცხადებით. შესაბამისად, საწარმოს საწესდებო კაპიტალში შეტანილი უძრავ/მოძრავი ქონება, საერთო ღირებულებით 1 375 000 ლარი, მხოლოდ ნაწილობრივ, კერძოდ, 1/2 -ის ნაწილში იყო მეორე პარტნიორის საკუთრება, დარჩენილი 1/2 ნაწილი (საერთო ღირებულებით 687 500 ლარი) 2008 წლის 9 აპრილის (1 000 000 აშშ დოლარის გადახდის დღიდან) შემდეგ წარმოადგენდა პირველი პარტნიორის ოჯახის საკუთრებას. ამდენად, 2008 წლის 4 აპრილს 1 000 000 აშშ დოლარის გადარიცხვით, შესრულებულია პირველი პარტნიორის მიერ საწარმოს საწესდებო კაპიტალში შეტანის ვალდებულება. სასამართლოს არ დაუდგენია, თუ რა დანიშნულება ჰქონდა ნ.ჯ–ას მიერ გადახდილ 1 000 000 აშშ დოლარს.

19. 2010 წლის 29 ივლისის კრების ოქმი არის არსებული ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შედეგი, რომლის მიხედვითაც აღიარებულია შემდეგი: 1) სამივე პარტნიორს შეტანილი ჰქონდა ყველა ის შესატანი, რომელიც წარმოშობილი იყო მხარეთა შორის არსებული შეთანხმებით; 2) პარტნიორების წილები არის განაწილებული შემდეგნაირად: პირველი პარტნიორი - 50%, მეორე პარტნიორი - 40%, მესამე პარტნიორი - 10%. ამასთან, წესდების ახალი რედაქცია შეიქმნა და დარეგისტრირდა არა 2008 წლის №2 კრების ოქმის, არამედ 2010 წლის კრების ოქმის შედეგად. ეს გარემოება მიუთითებს, რომ 2010 წლის კრება გამართულია 2008 წლიდან 2010 წლამდე მოქმედებების შედეგების შეჯამებისა და იურიდიულად გასაფორმებლად, რომლითაც აღიარებულ იქნა, რომ საწარმოს წინაშე არსებული ყველა ვალდებულება შესრულებული იყო.

20. მეორე პარტნიორი დომინანტი პარტნიორის პოზიციიდან ცდილობს კასატორის ჩამოშორებას, რასაც ადასტურებს 2016 წლის 15 თებერვლისა და 2016 წლის 15 მარტის პარტნიორთა კრების ოქმების შინაარსი, ასევე 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდა 70% წილის მფლობელი მეორე პარტნიორი და 20% წილის მფლობელი პირველი პარტნიორის წარმომადგენლები ხმათა უმრავლესობით (70% წილის მფლობელის გადაწყვეტილებით) მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება და საწარმოს პირველ და მესამე პარტნიორს მიეცათ დამატებითი ვადა 2016 წლის 4 აგვისტომდე, საწარმოს კაპიტალში შენატანის განსახორციელებლად შემდეგი ოდენობით: მესამე პარტნიორს - 29 020 ლარი, ხოლო პირველი პარტნიორს - 317 870 ლარი; 70% წილის მფლობელის გადაწყვეტილებით მიღებულ იქნა საწარმოს დირექტორისათვის უფლებამოსილების მინიჭების გადაწყვეტილებაც, კერძოდ, ა.ბ–ძეს მიენიჭა უფლებამოსილება, პარტნიორთა დამატებითი თანხმობის გარეშე საწარმოს სახელით წარადგინოს სარჩელი და მიმართოს სამართლებრივ ღონისძიებებს პარტნიორების წინააღმდეგ, რომელთაც ერიცხებათ დავალიანება საწარმოს მიმართ და შესატანი აქვთ შენატანები.

21. კასატორის მტკიცებით, შესაძლოა, 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმის საფუძველზე ვერ ხორციელდება სამართლებრივი მიზნის მიღწევა, მაგრამ ეს არ არის საკმარისი საფუძველი პირველი პარტნიორის იურიდიული ინტერესის არქონის დასასაბუთებლად. სამოქალაქო სამართლებრივი დავების სპეციფიკა სადავო გარიგებებთან დაკავშირებით იცნობს საცილო გარიგებებს, მერყევად საცილო გარიგებებს და უცილოდ ბათილ გარიგებებს. პირველი ინსტანციის სასამართლომ 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმი ბათილად არ ცნო ინტერესის არარსებობის გამო, რითაც მან სადავო კრების ოქმი, როგორც სადავო გარიგება, დააკვალიფიცირა, როგორც უცილოდ ბათილ გარიგებად.

მეორე კასატორის მოთხოვნა და საფუძვლები:

22. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მეორე პარტნიორმა შეიტანა საკასაციო საჩივარი, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, თავისი სარჩელის დაკმაყოფილება.

23. კასატორის მტკიცებით, საწარმოს წილის შესყიდვასთან დაკავშირებით პარტნიორები ზეპირი ფორმით შეთანხმდნენ. ამ გარიგების დამადასტურებელი რაიმე წერილობითი დოკუმენტი არ არსებობს. აქედან გამომდინარე, რაკი პარტნიორებს შორის არ არსებობდა კანონით მოთხოვნილი ფორმით დადებული წილის გასხვისების ხელშეკრულება, ეს უკანასკნელი ბათილია ფორმადაუცველობის მოტივით. საქმეში უდავოდაა დადგენილი, რომ მეორე პარტნიორმა პირველ პარტნიორს გადაურიცხა 500 000 აშშ დოლარი. მოქმედი გარიგების მიხედვით კი, ვალდებულება 300 000 ლარი იყო. შესაბამისად, 500 000 აშშ დოლარს გამოკლებული 300 000 ლარი უნდა დაუბრუნდეს მეორე პარტნიორს. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მხარემ აღიარა 500 000 აშშ დოლარის ღირებულების თაობაზე მის მიერ ნაყიდი წილი. სასამართლომ არასწორად შეაფასა მისი ახსნა-განმარტება. სააპელაციო სასამართლოს ერთობლივად უნდა შეეფასებინა წარმოდგენილი მტკიცებულებები. მხარის ახსნა-განმარტება კი, უნდა განემარტა ერთიანი კონტექსტის შესაბამისად და არა - მისი გამოსვლიდან ამოგლეჯილის ციტირებით. რომც დავუშვათ, პარტნიორმა აღიარა, წილის რეალური ფასი არ იყო 300 000 ლარი, მას არ უთქვამს, რომ ღირებულება 500 000 აშშ დოლარი იყო. შესაბამისად, სულ მცირე, სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაესკვნა, რომ 500 000 აშშ დოლარი გადაირიცხა 50-პროცენტიანი წილის სანაცვლოდ. ამასთან, პირველი პარტნიორის წარმომადგენლები 500 000 აშშ დოლარის გადარიცხვასთან დაკავშირებით სრულიად ურთიერთგამომრიცხავ მოსაზრებებს გამოხატავდნენ, რაც ცხადყოფს მათი პოზიციის სისუსტეს.

24. ოთხი უძრავი ქონების საფასური, რომელიც თითქმის 500 000 აშშ დოლარია, დღემდე არ არის გადახდილი, არადა სადავო ხელშეკრულებების მიხედვით გადახდის უკანასკნელი ვადა იყო 2016 წლის 31 დეკემბერი. ძნელად წარმოსადგენია პირმა, რომელსაც ვალები აქვს და უძრავი ქონება იპოთეკით დატვირთული, საკუთრების უფლებით სხვა პირს გადასცეს ყველაზე ღირებული უძრავი ნივთები და სანაცვლოდ წლების განმავლობაში არ მიიღოს შესაბამისი ნასყიდობის საფასური. ამასთან, უძრავი ქონების გასხვისების შემდგომ პირველი პარტნიორი კვლავ ცხოვრობს მყიდველის სახელზე რეგისტრირებულ ბინაში. კასატორის მტკიცებით, მან მოჩვენებითად გაასხვისა ყველაზე ღირებული აქტივები, საიდანაც მოსარჩელეს შეეძლო სრულად დაეკმაყოფილებინა თავისი მოთხოვნა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

25. საკასაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდგომ - სსსკ-ის) 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

26. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

27. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

28. სააპელაციო სასამართლოს საქმე არ განუხილავს მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და ვერც კასატორმა ვერ მიუთითა რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშე დაადგინა მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიულად სწორად შეაფასა ისინი, შესაბამისად, სააპელაციო პალატის მიერ გამოტანილი სამართლებრივი დასკვნები მართებულია.

29. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებული პრეტენზია გულისხმობს მითითებას იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება - დადგენა, მატერიალურსამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

30. პირველი კასატორის მოთხოვნა, მის მიერ, როგორც საწარმოს დამფუძნებელი პარტნიორის მიერ, საწესდებო კაპიტალში საკუთარი წილის (50%) შესაბამისი შენატანის შეტანილად აღიარებაა. მისი მტკიცებით, მამამ - ნ.ჯ–ამ შპს „ქ.თ–ი“ ანგარიშზე 2008 წლის 4 აპრილს გადარიცხა 1 000 000 აშშ დოლარი, რომელიც საწარმოს აქტივების 50%-ის გადასახადი იყო, აღნიშნულის თაობაზე გადახდის დანიშნულებაშიც იყო მითითებული. ამდენად, ამ თანხის გადახდით მან მონაწილეობა მიიღო საწესდებო კაპიტალის შევსებაში. საკასაციო პალატის მითითებით, როდესაც საწარმო უარყოფს პარტნიორის შენატანს, გადარიცხვა, რომელიც არ არის შესრულებული მოვალის (პარტნიორის) მიერ კრედიტორის (საწარმოს) წინაშე, ვერ მიიჩნევა ვალდებულების შესრულებად. მით უფრო, რომ პარტნიორს შეტანის, 362 500 ლარის, ვალდებულება 2008 წლის 24 აპრილს საწარმოს დამფუძნებელ პარტნიორთა რიგგარეშე კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე წარმოეშვა, გადარიცხვა კი, რომელზეც პირველი პარტნიორი მიუთითებს, ამ გადაწყვეტილების მიღებამდე - 2008 წლის 4 აპრილს შესრულდა. გარდა ამისა, დადგენილია, რომ 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ოქმის მიხედვით, პირველი კასატორის წარმომადგენელმა 362 500 ლარიდან მხოლოდ 44 130 ლარის გადახდა დაადასტურა. შესაბამისად, პალატა ასკვნის, რომ 1 000 000 აშშ დოლარის მესამე პირისათვის გადარიცხვა არ უკავშირდებოდა პარტნიორის მიერ საკუთარი ვალდებულების საწარმოს წინაშე შესრულებას. ზემოაღნიშნული თანხით საწესდებო კაპიტალის შევსების თაობაზე პირველი კასატორის მტკიცებას გამორიცხავს ქვედა ინსტანციების სასამართლოთა მიერ ის დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაც, რომ 2008 წლის 4 აპრილს გადარიცხული 1 000 000 აშშ დოლარი პირველი კასატორის მამას 2010-2012 წლებში შესრულებული გადარიცხვებით უკან დაუბრუნდა, რასაც პირველმა პარტნიორმა სათანადო არგუმენტები და მტკიცებულებები ვერ დაუპირისპირა. ამდენად, პალატა ასკვნის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სწორად ეთქვა უარი მოსარჩელეს ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

31. მეორე კასატორის მოთხოვნა პირველი კასატორისათვის 319 026 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე სსკ-ის 976.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტსა და (პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში) და სსკ-ის 979.1 მუხლს (უკან დაბრუნების მოთხოვნა ვრცელდება შეძენილზე, მიღებულ სარგებელზე, ასევე, სხვა ყველაფერზე, რაც მიმღებმა შეიძინა მიღებული საგნის განადგურების, დაზიანების ან ჩამორთმევის სანაცვლო ანაზღაურების სახით) ეფუძნება. მისი მტკიცებით, დადგენილია, რომ შპს „A/–მა“ დავალების ხელშეკრულების საფუძველზე, მეორე კასატორის დავალებით, პირველ კასატორს 2012 წლის 29 მარტს გადაურიცხა 500 000 აშშ დოლარი. მხარეებს შორის უდავოა, რომ გადარიცხული თანხა წილის ნასყიდობის საფასურს წარმოადგენდა. საგადასახადო დავალების შესაბამისადაც, გადარიცხვის დანიშნულებად მითითებულია ავანსი საწარმოს წილისთვის. სადავოა ნასყიდობის საგნის ღირებულება, რამდენადაც მოგვიანებით, 2012 წლის 20 ოქტომბერს, პირველ და მეორე კასატორს შორის დაიდო წილის გასხვისების წერილობითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, პირველმა კასატორმა მეორე კასატორს მიჰყიდა საწარმოს კაპიტალში კუთვნილი წილის - 50%-ის ნაწილი - 30%. ხელშეკრულებაში ნასყიდობის საფასურად მიეთითა 300 000 ლარი. მეორე კასატორის მტკიცებით, 30% წილის ღირებულება სწორედ 300 000 ლარი იყო, შესაბამისად, გადარიცხული 500 000 აშშ დოლარიდან უნდა დაუბრუნდეს ზედმეტად გადახდილი 319 026 აშშ დოლარი.

32. სააპელაციო სასამართლომ მოთხოვნის უარყოფას საფუძვლად დაუდო, სსსკ-ის 131-ე (ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩათვალოს და საფუძვლად დაუდოს სასამართლო გადაწყვეტილებას) და 132-ე (საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების არსებობის ან არარსებობის აღიარება მხარეს შეუძლია როგორც ზეპირი, ისე წერილობითი ფორმით, საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების ან ამ საქმის სასამართლო სხდომაზე განხილვის დროს. თუ აღიარება წარმოდგენილია წერილობითი ფორმით, იგი დაერთვის საქმეს. ზეპირად გაკეთებული აღიარება შეიტანება სასამართლო სხდომის ოქმში) მუხლების შესაბამისად, მეორე კასატორის აღიარება, კერძოდ, ამ უკანასკნელმა სასამართლო სხდომაზე 2012 წლის 20 ოქტომბერს დადებულ ხელშეკრულებაში ასახულ თანხასთან - 300 000 ლართან მიმართებით განმარტა, რომ ხელშეკრულებში ნაკლები თანხა დაფიქსირდა თავად წილის გამსხვისებლის მითითებით, რამდენადაც გამსხვისებელსა და მის მამას „არ აწყობდათ 500 000 აშშ დოლარის ექვივალენტის დაფიქსირება დოკუმენტში და მათ შემოსავალში“ (იხ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 13 ივნისის სხდომის ოქმი 14:46 - 14:48 სთ.). სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხარემ აღიარა გარიგების სადავო პირობის თვალთმაქცური ხასიათი, რითაც საკუთარ მოთხოვნას საფუძველი გამოაცალა. ამ გარემოების წინააღმდეგ კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას და მიიჩნევს, რომ აღიარებამ გააქარწყლა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული გარემოება, რომ მან წინასწარ სრულად გადაუხადა 50% წილის ღირებულება 500 000 აშშ დოლარი, ხოლო გამყიდველმა აღარ შეასრულა ვალდებულება და საკუთრებაში გადასცა მხოლოდ წილის ნაწილი. ამ განმარტებას აქარწყლებს ის გარემოებაც, რომ, თუკი 500 000 აშშ დოლარი 50%-ის წილის ღირებულება იყო, 30% წილის ღირებულება უნდა ყოფილიყო 300 000 აშშ დოლარი და არა ხელშეკრულებაში მითითებული - 300 000 ლარი.

33. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ რაკი არ დაკმაყოფილდა 319 026 აშშ დოლარის პირველი პარტნიორისათვის დაკისრების თაობაზე მოთხოვნა, 2016 წლის 3 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის მოთხოვნაზე მსჯელობის საფუძველი აღარ არსებობს, რამდენადაც ამ მოთხოვნის იურიდიულ ინტერესად მხარე 319 026 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის აღსრულების უზრუნველყოფას მიუთითებდა.

34. პირველი კასატორი სარჩელით 2016 წლის 28 ივლისის პარტნიორთა კრების ბათილობასაც მოითხოვდა. მითითებულ კრებაზე, რომელსაც ესწრებოდა 70% წილის მფლობელი მეორე კასატორი, 20% წილის მფლობელი პირველი კასატორის წარმომადგენლები, ხმათა უმრავლესობით (70% წილის მფლობელის გადაწყვეტილებით) მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება და საწარმოს პირველ და მესამე პარტნიორს მიეცათ დამატებითი ვადა 2016 წლის 4 აგვისტომდე, საწარმოს კაპიტალში შემდეგი ოდენობით შენატანისთვის: მესამე პარტნიორს - 29 020 ლარი, ხოლო პირველი პარტნიორს - 317 870 ლარი. ასევე, საწარმოს დირექტორს მიენიჭა უფლებამოსილება, პარტნიორთა დამატებითი თანხმობის გარეშე, საწარმოს სახელით წარედგინა სარჩელი და მიემართა სამართლებრივი ღონისძიებებისათვის პარტნიორების წინააღმდეგ, რომელთაც ერიცხებათ დავალიანება საწარმოს მიმართ შენატანის სახით. მოსარჩელე კრების ოქმის ბათილობას მოითხოვდა, რადგან მიიჩნევდა, რომ 317 870 ლარის შეტანის ვალდებულება აღარ გააჩნდა და წილზე უფლება დადასტურებული ჰქონდა. მოსარჩელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ სადავო კრების ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ მოსარჩელეს არ გააჩნდა ნამდვილი იურიდიული ინტერესი, რამდენადაც საწარმოს უარი ეთქვა პირველი კასატორისათვის გაზრდილი საწესდებო კაპიტალის შესაბამისად გადასახდელი შენატანის განხორციელების მიზნით თანხის დაკისრებაზე. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა ამ დასკვნას. ამასთან, იმ საკასაციო პრეტენზიასთან დაკავშირებით, რომ კასატორს შესაძლოა, კრების ოქმის ბათილობის მიმართ სხვა იურიდიული ინტერესიც ჰქონდეს (არ მიუთითებს და ასაბუთებს, რა ინტერესი შეიძლება გააჩნდეს), პალატა მიუთითებს, რომ რაკი სასამართლოს კრების ოქმის ნამდვილობა არც პროცესუალური და არც შინაარსობრივი თვალსაზრისით არ შეუმოწმებია, კრების ოქმის ნამდვილობის შემოწმება სხვა ნამდვილი იურიდიული ინტერესის საფუძვლზე დავის შემთხვევაში არ გამოირიცხება.

35. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის შედეგადაც მიიღო კანონიერი და უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისი გადაწყვეტილება.

36. კასატორმა ვერ დაასაბუთა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს ეწინააღმდეგება.

37. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით და არც იმ საფუძვლით, რომ საკასაციო სასამართლოს მსგავს საკითხზე ჯერ არ უმსჯელია და გადაწყვეტილება არ მიუღია. შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე არ არსებობს ვარაუდი, რომ საკასაციო საჩივრის განხილვის შემთხვევაში მოსალოდნელია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს უკვე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება.

38. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

39. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, კასატორს დაუბრუნდება 2 274 ლარის 70% – 1591.8 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ჯ–იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. დ.ბ–ძის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

3. მ.ჯ–იას (პ/ნ ..........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გ.ნ–ის (პ/ნ ....) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადახდო დავალება №0, გადახდის თარიღი 16.11.2020), 70% - 210 ლარი;

4. დ.ბ–ძეს (პ/ნ .....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 6 000 ლარის (საგადახდო დავალება №9885036839, გადახდის თარიღი 24.09.2020), 70% - 4 200 ლარი;

5. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

მოსამართლეები: ლევან მიქაბერიძე

მირანდა ერემაძე

ვლადიმერ კაკაბაძე