საქმე №ას-53-2021 7 ივლისი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „თ–ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს.რ–ა“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით სს „თ–ის“ (შემდგომში - „მოსარჩელე“, „აპელანტი“ ან „კასატორი“) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელის სარჩელი სს „ს.რ–ის“ (შემდგომში - „მოპასუხე“) მიმართ უსაფუძვლო გამდიდრებით მიღებული შემოსავლის - 4 026,5 ლარის გადახდის დაკისრების შესახებ, არ დაკმაყოფილდა.

2. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2.1. მოსარჩელემ 2018 წლის 11 ოქტომბერს აბონენტის ელ. ქსელზე მიერთების მიზნით მიმართა მოპასუხეს და მოითხოვა ამ უკანასკნელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრულ მონაკვეთში ხაზობრივი ნაგებობის - ელ. კაბელის განთავსებაზე თანხმობის გაცემა და წარადგინა საპროექტო დოკუმენტაცია.

2.2. მოპასუხის 23.10.2018წ. N6179 წერილით განისაზღვრა მოსარჩელის მიერ გადასახდელი მომსახურებისა და მიწით სარგებლობის საფასური ჯამში 4 026,50 ლარის ოდენობით.

2.3. უდავოა, რომ მოსარჩელემ მოპასუხისაგან მომსახურება მიიღო, რის შედეგადაც დაემატა აბონენტი.

3. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში აპელანტი განმარტავს, რომ მოპასუხის მიერ საფასური მოთხოვნილია სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე. ამასთან, დაწესებული საფასურის ოდენობა არაგონივრულია (ვინაიდან მნიშვნელოვნად ზრდის ხარჯებს და იწვევს მიერთების საფასურისა და ელ.ენერგიის ტარიფის ზრდას და უარყოფითად აისახება მომხმარებელზეც), რაც ქმნის უსაფუძვლო გამდიდრების წინაპირობებს იმ ვითარებაში, როდესაც ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების სექტორში მოქმედი საწარმოები დაინტერესებული პირის მიერ თანხის გადაუხდელად სწავლობენ და იხილავენ მათი საკუთრების კვეთის დაცვის ზონებში მშენებლობის შეთანხმების საკითხს და უსასყიდლოდ გასცემენ თანხმობას.

4. სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში საფასურის მოთხოვნის საფუძველია „[მოპასუხის] საკუთრებაში არსებული ინფრასტრუქტურისა და მიწის ნაკვეთების მესამე პირების საინჟინრო კომუნიკაციებით გადაკვეთის შესახებ” ინსტრუქცია. მოპასუხე წარმოადგენს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად შექმნილ კერძო სამართლის იურიდილ პირს, რომლის აქციათა 100%-ის მფლობელია ასევე კერძო სამართლის იურიდიული პირი - სს „ს.ფ–დი”, რომელიც ახორციელებს სამეწარმეო საქმიანობას (ამ საქმიანობის მიზანია მოგების მიღება) და მის საკუთრებაში არსებული ქონება წარმოადგენს მოპასუხის კერძო საკუთრებას, საკუთრების უფლება კი აღიარებული და დაცულია საქართველოს კონსტიტუციით. მოპასუხე თავისუფალია საკუთარი ქონების განკარგვის/გამოყენების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას. გარდა აღნიშნულისა, მოპასუხის განმარტებით, მის მიერ დაწესებული „მომსახურების საფასური“ რესურსების ხარჯვის მინიმალურ კომპენსაციას წარმოადგენს. კერძოდ, მოპასუხის კომუნიკაციებით გადაკვეთის თანხმობის გასაცემად მისი მხრიდან ხდება საპროექტო დოკუმენტაციის შესწავლა, ადგილზე გასვლა და ობიექტის ადგილზე დათვალიერება, საჭიროების შემთხვევაში საპროექტო დოკუმენტაციაში შესატანი ცვლილებების განსაზღვრა, რაც შრომატევადი სამუშაოა და მოითხოვს როგორც ადამიანური რესურსების (სხვადასხვა სტრუქტურული ერთეულებიდან), ისე მატერიალური რესურსების ხარჯვას. აღნიშნული პროცედურების შესრულება მოხდა მოსარჩელის 2018 წლის 11 ოქტომბრის N1011/297/18 განცხადების საფუძველზეც.

5. სააპელაციო სასამართლომ დამატებით განმარტა, რომ მოპასუხე არ მიეკუთვნება ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების სექტორში მოქმედ საწარმოთა რიცხვს, მასზე არ ვრცელდება აღნიშნულ სფეროში მოქმედი კანონმდებლობა, ხოლო მის საქმიანობაზე საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის უფლებამოსილება. საქართველოს მთავრობის 31.05.2018წ. N286 დადგენილებით შეტანილ იქნა ცვლილებები „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილებაში. შეტანილი ცვლილებებით განისაზღვრა ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ წარდგენილი განცხადებების საფუძველზე მშენებლობის ნებართვის გაცემის ვადები, ასევე, გარკვეული სახის სამშენებლო სამუშაოების წარმოებისათვის გაუქმდა ადმინისტრაციული ორგანოს თანხმობის წარდგენის საჭიროება და სხვა. აღნიშნულს შემხებლობა არ აქვს კერძო სამართლის იურიდიული პირებისთვის რაიმე შეზღუდვის ან ვალდებულების დაკისრებასთან. აღნიშნულის შესაბამისად, უსაფუძვლოა აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ მოპასუხე წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ დაფუძნებულ საწარმოს, რომელიც მთელი ქვეყნის მასშტაბით ფლობს ხაზობრივ ნაგებობებს და მიწის ნაკვეთებს, ხოლო მის მიერ დაწესებული საფასური იწვევს ტარიფის ზრდას და უარყოფითად აისახება მომხმარებელზე.

6. სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, 991-ე მუხლით და, ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მივიდა შემდეგ დასკვნებამდე: მოპასუხის მხრიდან მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის ელ.კაბელის განთავსებით რაიმე სამართლებრივი სიკეთის შეძენა (დაზოგვა) არ მომხდარა; მოპასუხემ აპელანტისგან მიიღო ის საფასური, რაც კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე იქნა დადგენილი საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით მესამე პირის მიერ სარგებლობისათვის; მოპასუხის ქონების გაზრდა მოსარჩელის ქონების შემცირების ხარჯზე არ მომხდარა; მოსარჩელემ მითითებული მომსახურების საფასურისა და მიწით სარგებლობის საფასურის გადახდის სანაცვლოდ მიიღო მისი საპროექტო დოკუმენტაციის შესწავლის მომსახურება - მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწით სარგებლობის უფლება, რომლის შედეგად დაემატა აბონენტი, რაც, თავის მხრივ, ასევე მოსარჩელისათვის სარგებელს წარმოადგენს.

7. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ განჩინებაზე მოსარჩელემ წარადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

8. საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

8.1. მოპასუხემ საფასური მოითხოვა სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე, ხოლო მოსარჩელე იძულებული იყო გადაეხადა მოთხოვნილი საფასური 4 026,50 ლარის ოდენობით, რათა კანონით განსაზღვრულ ვადაში მომხდარიყო მომხმარებლის ელექტრულ გამანაწილებელ ქსელზე მიერთება;

8.2. ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების სექტორში მოქმედი საწარმოები (სს „ე-პ. ჯ–ია“, შპს „ყ-თ–სი“, შპს „ს.ჯ–ია“, შპს „ს–ზი“, შპს „ჯ.უ.ე.ფ–რი“, შპს „ს.გ.წ.კ–ია“, მათ შორის, სს „თ–ი“) და ასევე სახელმწიფო ორგანოები დაინტერესებული პირის მიერ თანხის გადაუხდელად სწავლობენ და იხილავენ მათი საკუთრების კვეთის დაცვის ზონებში მშენებლობის შეთანხმების საკითხს და უსასყიდლოდ გასცემენ თანხმობას. მოპასუხე წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ დაფუძნებულ საწარმოს, რომელიც მთელი ქვეყნის მასშტაბით ფლობს ხაზობრივ ნაგებობებს და მიწის ნაკვეთებს, შესაბამისად, კასატორის მოსაზრებით, ხაზობრივი ნაგებობის განსათავსებლად მოპასუხის მიერ დაწესებული გადასახადი მნიშვნელოვნად ზრდის ხარჯებს, რაც იწვევს მიერთების საფასურისა და მომხმარებლის ტარიფის ზრდას და უარყოფითად აისახება მომხმარებლებზე;

8.3. საქართველოს ენერგეტიკისა და წყალმომარაგების მომარაგების ეროვნული კომისიის 14.08.2017წ. N1/08-1-8597 და 29.12.2017წ. N1/08-3-12846 წერილებით საქართველოს მთავრობას და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ქსელზე მიერთებასთან არსებულ საკითხებთან ერთად ეცნობა, რომ კომისიის მიერ ახალი მომხმარებლის მიერთებისათვის დადგენილია მინიმალური საფასური და მოპასუხის მიერ დაწესებული საფასური მნიშვნელოვნად ზრდიდა მიერთების საფასურს, რაც უარყოფითად აისახებოდა როგორც მომხმარებლის კმაყოფილებაზე, ასევე, „ბიზნესის კეთების სიმარტივის" რეიტინგში საქართველოს მაჩვენებელზე. მითითებული წერილის საფუძველზე საქართველოს მთავრობამ შეიტანა რიგი ცვლილებები „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. N57 დადგენილებაში და გამარტივდა ხაზობრივი ნაგებობის განთავსების მიღებისათვის სანებართვო წესი, რაც მოპასუხემ არ გაითვალისწინა.

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

10. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

11. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

12. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება.

13. კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით პრეტენზია (შედავება) არ განუხორციელებია.

14. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.

15. განსახილველ შემთხვევაში კასატორი (მოსარჩელე) დავობს, რომ მოპასუხე მის მიერ გადახდილი მომსახურების საფასურით უსაფუძვლოდ გამდიდრდა.

16. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში. ამასთან, იმავე კოდექსის 991-ე მუხლის მიხედვით, პირი, რომელიც სხვა პირის ხარჯზე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა სხვა საშუალებითაც, გარდა იმისა, რაც გათვალისწინებულია ამ თავში, მოვალეა დაუბრუნოს მას მიღებული.

17. აღნიშნული სამართლებრივი ნორმების მიზნიდან გამომდინარეობს ერთმნიშვნელოვანი დასკვნა, რომ კონდიქციური ვალდებულების წარმოშობისათვის სახეზე უნდა იყოს ერთი პირის გამდიდრება მეორის ხარჯზე და ასეთი გამდიდრება მოკლებული უნდა იყოს სამართლებრივ საფუძველს, რომელიც ან თავიდანვე არ არსებობდა, ან შემდგომში მოიშალა. ამასთან, მნიშვნელობა არ აქვს იმ გარემოებას თუ რის შედეგად დადგა უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტი – თავად დაზარალებულის მოქმედების, გამდიდრებულის მოქმედების, თუ მესამე პირთა მოქმედების შედეგად ან განხორციელდა იგი მათი ნების საწინააღმდეგოდ. ასევე, არ აქვს მნიშვნელობა ამ სამართალურთიერთობაში მონაწილე სუბიექტთა ბრალეულობას, კეთილსინდისიერებასა და მათ მიერ განხორციელებული მოქმედებების მართლზომიერებასა თუ მართლწინააღმდეგობას. კონდიქციური ვალდებულების არსებობის სამართლებრივი საფუძვლით სარჩელის დასაკმაყოფილებლად მნიშვნელოვანია დადგინდეს მხოლოდ ობიექტური შედეგი, რაც გულისხმობს ერთი პირის მიერ მეორე პირის ხარჯზე რაიმე სამართლებრივი სიკეთის შეძენას (დაზოგვას) შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობის გარეშე. აუცილებელია, რომ გამდიდრება მოხდეს სხვის ხარჯზე, რის შედეგადაც ერთი პირის ქონების გაზრდა ხდება მეორე პირის ქონების შესაბამისი შემცირების ხარჯზე (იხ. სუსგ საქმე Nას-360-342-2015, 03 ივნისი, 2015 წელი).

18. ამასთან, მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების გამოყენება ხდება მოთხოვნის სხვა საფუძვლებთან სუბსიდიალურად, რაც იმას ნიშნავს, რომ, თუ არსებობს სასარჩელო მოთხოვნის შესაძლო დაკმაყოფილების სახელშეკრულებო ან სხვა კანონისმიერი საფუძველი (მოთხოვნათა კონკურენცია), უსაფუძვლო გამდიდრების სამართლის ნორმების, როგორც მოთხოვნის საფუძვლის, გამოყენება ბოლოს უნდა განხორციელდეს, ანუ მას შემდეგ, რაც გამოირიცხება მოთხოვნის დაკმაყოფილება სახელშეკრულებო ან სხვა კანონისმიერი საფუძვლებიდან. ამასთან, უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების საფუძველზე მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის სახეზე კუმულატიურად უნდა იყოს რამდენიმე პირობა, კერძოდ: მოპასუხის გამდიდრება; მოპასუხის გამდიდრების შესატყვისად მოსარჩელის ქონებრივი დანაკლისი; მატერიალურ სიკეთეთა ამგვარი გადანაცვლების უსაფუძვლობა (იხ. სუსგ საქმე Nას-1249-1269-2011, 04 აპრილი, 2012 წელი).

19. წინამდებარე საქმეში დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის გადახდილი სადავო თანხა - 4 026,50 ლარი წარმოადგენს მოპასუხის მიერ გაწეული მომსახურების საფასურს, კერძოდ, მოპასუხის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საინჟინრო კომუნიკაციით (ელ. კაბელი) გადაკვეთის საპროექტო დოკუმენტაციის განხილვისა და შეთანხმების საფასურს (500 ლარი), ასევე, მოპასუხის კუთვნილი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის საფასურს, ანუ საინჟინრო კომუნიკაციის მოპასუხის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე განთავსებისა და მიწის ნაკვეთებით (საინჟინრო კომუნიკაციის განთავსების მიზნით) სარგებლობის საფასურს (3 526,50 ლარი); სადავო არ არის, რომ დასახელებული საფასურები განსაზღვრულია მოპასუხის დირექტოთა საბჭოს 28.05.2018წ. დადგენილებით დამტკიცებული „[მოპასუხის] საკუთრებაში არსებული ინფრასტრუქტურის და მიწის ნაკვეთების მესამე პირების საინჟინრო კომუნიკაციებით გადაკვეთის შესახებ“ ინსტრუქციით, რომლის მიზანია მოპასუხის სარკინიგზო ინფრასტრუქტურის მიწისქვეშა ან/და მიწისზედა საინჟინრო კომუნიკაციებით გადაკვეთისას, ასეთი საინჟინრო კომუნიკაციების პროექტების შეთანხმების, კომპანიის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე შესაბამისი სამუშაოების წარმოება/განთავსების და საინჟინრო კომუნიკაციების ხაზობრივ ნაგებობად რეგისტრაციასთან დაკავშირებული პროცედურების განსაზღვრა და აღნიშნულ პროცესში მონაწილე მოპასუხის სხვადასხვა სტრუქტურული ერთეულების ვალდებულებების დარეგულირება (იხ. ინსტრუქცია, ტ. 1. ს.ფ. 87-98); სადავო არ არის არც ის გარემოება, რომ მოპასუხემ მოსარჩელეს გაუწია შესაბამისი მომსახურება და გასცა თანხმობა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრულ მონაკვეთში ხაზობრივი ნაგებობის - ელ. კაბელის განთავსებაზე.

20. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო დაუსაბუთებლად მიიჩნევს კასატორის პრეტენზიას, რომ მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის მომსახურებისა და მიწით სარგებლობის საფასურის გადახდა სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე იქნა მოთხოვნილი. ის გარემოება, რომ სხვა კომპანიები მსგავსი ტიპის თანხმობას ყოველგვარი საფასურის გადახდის გარეშე გასცემენ, არ წარმოადგენს მოპასუხის მიერ მოთხოვნილი საფასურის არამართლზომიერად მიჩნევის საფუძველს. მოპასუხე წარმოადგენს კერძო სამართლის იურიდიულ პირს და მას, როგორც მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შეუძლია კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. კასატორს აღნიშნულის საწინააღმდეგო დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

21. ამრიგად, მოპასუხემ სადავო ანაზღაურება მიიღო ზემოთ დასახელებული ინსტრუქციის შესაბამისად მოსარჩელისათვის გაწეული მომსახურებისა და გაცემული ნებართვის სანაცვლოდ, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ აღნიშნული თანხით მოპასუხე მოსარჩელის ქონების შემცირების ხარჯზე უსაფუძვლოდ არ გამდიდრებულა.

22. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობა, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია, რომელიც საკასაციო საჩივრის არსებითად განსახილველად დაშვების შესაძლებლობას მისცემდა სასამართლოს, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

23. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

24. ამდენად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 150 ლარის 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სს „თ–ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს სს „თ–ს“ (ს/კ .......) დაუბრუნდეს მის მიერ 2021 წლის 25 თებერვლის №127071 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 150 (ას ორმოცდაათი) ლარის 70% – 105 (ას ხუთი) ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი